torsdag 8. desember 2022

Minneverdige sykkelturer 2022

Etter fjorårets miserable avslutning på sykkelåret, og medfølgande langvarige plager, så var forventningane heller små til 2022.

Det har vist seg på statistikken også, da eg ikkje har sykla så lite på mange år. Pleier å runde 5000 km. i året, men plagene fra skaden har medført at eg landa på usle 3200 km i år. 
La oss håpe det går framover med helsa i 2023.

Men 2022 har da ikkje vore heilt uten sykkelgleder, langt derifra.

Min (mykje) bedre halvdel har begynt å trille sammen med meg, noko vi sjølvsagt skulle gjort for mange år sidan, men vi har valgt å prioritere barn. Det har eigentleg vore eit rett valg, men når dei små ikkje er små lenger, så byr høvet seg.

Og nei; Eg mottek null kroner fra dei verksemdene eg har linka til. 

Tur nr. 5:

23. juni var det tid for midtsommartur på Sørsida. Jo, Sørsida har eg sykla mange ganger, men ikkje denne varianten.
Køyrde bil til Skjolden, med syklane på taket, og deretter to hjul til Kinsedalen. Returpunktet er ein stad ein ikkje er kvar dag, for å sei det slik. Har vel berre vore der to-tre ganger før på sykkel, og da alltid som ein del av "Fjorden Rundt".
Lite trafikk på denne smale og sjarmerande vegen, som er langfra så flat som det kan virke når ein køyrer bil. På dei dryge 71 km. Skjolden-Kinsedal-Skjolden vart det faktisk 783 høgdemeter for oss begge, dvs. over 100 høgdemeter enn heimefra og opp på Brunen.
Når vi så veit at høgste punkt er ved Munthehuset , ca. 55 moh, så forstår ein at det blir mange små bakkar både opp og ned. Noko som er ein stor del av gleden med å sykle her også.

Fint vær, flott natur, verdas beste selskap. Kan ein få det bedre?



Det ser kanskje ut som om denne vegen er lite prega av biltrafikk?
Det stemmer. Dette bildet, tatt på vendepunktet i Kinsedal, med masse vegetasjon i grøftene fortel oss at her er det ytterst lite biltrafikk. Det er derfor ein skal sykle her.


Tur nr. 4:

11. juli hadde vi fundert på å ta bilen til Dombås, sykle ned til Åndalsnes og ta toget opp att. Dessverre viste det seg at toget var fullt, så da måtte vi improvisere ein smule. 
Løysinga vart å ta bilen til Skei, sykle på Sørsida av Jølstravatnet til Vassenden, og tilbake att. Hvis det var høve til det, så kunne vi sykle rundt, men noko sa oss at trafikken på Nordsida var av ein slik karakter at det ikkje var så veeeldig aktuelt.
Vi parkerte utanfor hotellet, og trilla tilbake mot Sogndal, men på gang/sykkelvegen, samt den gamle hovedvegen, til vi kunne krysse over moloen og brua til Sørsida.
Rett over på andre sida av vatnet møtte vi ein gardbrukar som gylla som ville helv**e, der mesteparten av "dusjen" verka til å havne ut i ....vegen....
Nå er eg oppvaksen på eit småbruk, og har opplevd mykje rar gylling på mine sykkelturar gjennom 30 år, men dette var likevel noko heilt spesielt. 

Gudbedre. 

Eg kan med handa på hjartet sei at dette var første gang eg har måtte brekke meg grunna lukt.

Det var berre til å sykle fort-fort mot Astruptunet. Etter kun nokre kilometer kunne vi puste med nasen igjen, og skrubbe vekk gyllebelegget som hadde lagt seg på tennene. Iallfall virka det slik.

Sørsida av Jølstravatnet er heilt utruleg vakkert. Hvis du heller ikkje har vore på Astruptunet, så har du gått glipp av noko særskild. Kunstverk i millionklassen, som ser ut som kunst og ikkje som uforståeleg dill-dall er altså å finne her. 

Vi tok oss ein pølsebit på Vassenden, og trilla mot Skei att, og til alt hell var gyllemakaren ferdig for dagen. Kun ei brun slåttemark var å sjå. 
Vi tok også ein svipp mot Årdal, iallfall så langt det var gang/sykkelveg. Denne burde sjølvsagt gå heilt til Førde, men det er dessverre ikkje blitt slik.


Peak Nasjonalromantikk innover Kjøsnesfjorden. Det ser kanskje ut som eg er limt inn i bildet, men det er eg altså ikkje. Dette er heilt utan redigering av noko slag.


Tur nr. 3:

Treningsleir på Vaset.
Dette er ein helgetur, på ein heilt ny del av landet,  Vaset mellom Hemsedal, Gol og Valdres. Vi var tre kameratar som var avgarde for å hygge oss med kloke diskusjonar, løysing av verdsproblem, litt god mat, ein øl og to magiske sykkelturar.
Her oppe, nesten tusen meter over havet, er det eit nettverk av flotte grusvegar overalt, og ikkje minst den fantastiske Mjølkevegen, som eg no altså har vore så heldig å få sykle på. 
Eit heilt anna terreng enn vi er vande med, og det var akkurat det som var så flott. Dessutan var det små oaser overalt, der vi kunne stoppe for ein vaffel, ein kaffi, ei brus og you name it. Totalt sykla vi knappe ti mil på desse  to dagane, og nesten alt på fast og god grus. Vegane er så gode og fine, at eg gladelig skulle trilla her med landevegssykkelen min. 

Ikkje sykla vi fort, og det var heile poenget. Turen og naturopplevinga betyr nå mykje meir enn det gjorde før. Eg stopper gladeleg for å ta eit bilde eller to, evt. berre å sjå på utsikta.

Hvis du ikkje har sykla på Mjølkevegen før, så kan dette anbefalast på det sterkaste. Infrastrukturen er tilrettelagt syklistar, og vi traff andre syklistar, av ALLE typar, i hopetall.
Det seier det meste om kor flott dette området er for oss på to hjul.


Over 1000 moh, men også 20 varmegrader: Aldri feil!
Vegnettet er svært omfattande, og her kan ein sykle omkring i dagevis, utan å komme tilbake på samme plass. Eit sant paradis for alle typar syklar er det.


Tur nr. 2:

Nørstedalen. Joda, her har eg sykla før, men i år var dette ein del av vår spennande serie "Lustrabakkar", og da var ein vel forplikta. Dessuten har eg sykla inn her kun ein, einaste gang før.
Sammen med Superkonen la vi i veg fra Fortun på ein fin dag i byrjinga av september. Startpunkt på 25 moh, og Nørdstedalseter ligg på ca. 950, hvis eg ikkje hugsar feil. Fordelt på 25 km, så høyres ikkje denne stigninga så ille ut, men fordelinga av høgdemetrane er langt fra jamn.

Første tøffe kneik er opp Bakligjelet, ein ganske så spektakulær stigning, der vegen gjerne ligg utpå nokre stup på eit parhundre meter. I tillegg er det ganske så bratt, og heile turen fra Øyane og innover er på grus. Bakligjelet er på ca. fire km, og med ca. 400 høgdemeter, så svir det godt. Vidare innover dalen er det heilt magisk natur, med det som VAR nokre av verdas høgste fossefall, men som nå kun i beste fall er små bekkar. Uansett. Det er fint innover, og endatil nokre små unnabakker, før siste beinharde kneik på knappe tre km, og 250 høgdemeter. I seg sjølv heilt overkommeleg, hvis det ikkje var for Bakligjelet først.....

Vel, opp kom vi nå, på eit slags vis. Kjøpte oss ein brus og ein vaffel på turisthytta, som nå var begynt å trappe ned for sesongen, denne søndagen i september.



Utsikta nedover dalen kan neppe kjøpast for kroner, euro, pund eller dollar. Og sykkelturen ned att til Fortun, kan også være..... spesiell, men ta gjerne ein liten stopp ved denne lagunen for eit forfriskande bad.
Eller; Nei. Det er ikkje smart. Elva er regulert, og brått kan vassføringa bli større. Men fint er det jo!


Tur nr. 1: 

Dette er ein kort tur, men altså den mest minneverdige. Sammen med Superkonen fant vi ut at vi skulle ta å sykle opp Fagredalen, som eg plukka ut som ein "Lustrabakke" i fjor. Fagredalen er ein svært lite beferda veg, spesielt på sykkel, men bakken opp til den andre brua er likevel så nokolunde køyrbar på landevegsykkel. Det er grov oljegrus, og av ein eller annan grunn er den fjerna i fleire av hårnålssvingane, utan at eg ser ein einaste fornuftig årsak til det.

Vi parkerte på Breheimsenteret , og tok ein oppvarmingstur fram til Nigardsbreen. Må nytte høvet til å sjå breen nå medan vi kan. Nokre få år til, så er denne ute av syne, hvis ikkje noko drastisk skjer med snømengdene dei kommande åra. 

Etter denne fine snuen trilla vi mot Fåberg, og dei 4,3 km. som utgjer stigninga opp til bru nr. to opp mot Fagredalen. 
Bakken er som sagt 4,3 km, og stig pene 413 høgdemeter. Det er såleis ein tøff sak, der det er brattast i byrjinga, men ikkje med så mykje. Vegen er tross alt bygd på 1980-talet, og er mellom 11 og 9 % stort sett heile vegen.
Eg sykla det vesle eg klarte oppover, men etter den første brua var eg bortimot heilt ferdig. Superkonen, som hadde vore 100 meter bak meg, byrja å ta meir og meir innpå, og ca. halvannan km før toppen, så trilla ho lett og elegant forbi meg. På ein hybrid. I joggesko. Og nei, det er ingen elsykkel.

Så, medan eg var heilt ferdig, så trilla ho berre enkelt fra meg. Eg brukte min siste pust på å rope at "Du er kjempegod!", før eg klarte å karre meg, sakte men sikkert opp til brua. 
Eg brukte nesten to minuttar lengre tid enn Superduper opp, men det ser eg på som eit hederstegn på kor sprek ho er, etter kun nokre månaders sykling.



"A miserable and broken man", ikkje fordi min kone sykla fortare enn meg, men fordi eg var heilt ferdig.

Så, der har vi det altså. Mine fem mest minneverdige sykkelturar 2022. Vi satser på bedre helse og nye flotte turar i 2023. 

fredag 2. desember 2022

"Lustrabakkar 2023"

 Aldri eit år utan "Lustrabakkar" for oss gamle og halvgamle hobbysyklistar.

Eg har funne fram seks nye bakkar av litt mindre varierande vansklegheitsgrad for neste år. 
Det er fordelt på to lette, to middels og to litt hardare.

Forskjellen fra tidlegare år er at INGEN av dei er så grusomt bratte og tøffe. Dette er seks bakkar i kommunen som eg tør påstå alle kan klare å sykle opp.

Hvis dei gidd.


Vi byrjar med dei to lettaste:

Nr. 1 er her i Gaupne. "Sandvik Nord Climb" (Nei, det er ikkje eg som har laga dette segmentet og gitt det navn)


Usle 530 meter lang, 44 høgdemeter, snitt 8,3% med brattaste parti midt i, på ca. 12% 
Bestetid er fra 2012, og lyder på 1:20.


Nr 2 er i Luster. "Steinbakken"


Vi startar ved den gamle taubanestasjonen, og syklar opp til Harastølsvegen rett nedanfor Fjordglas.
Litt over 600 meter lang, 62 høgdemeter, snitt 9,7% med brattaste parti også her på ca. 12%.
Rekord: 2:15 og den er fra 2015.



Nr. 3 vert ein smule lengre, men framleis overkommeleg. Hafslo, "Klokkesteinvegen 49 climb"


1,2 km. og 103 høgdemeter gir 8,5% i snitt, og på det brattaste snik vi oss over 10%. Rekorden er fra 2013 og er på pene 4:30


Nr. 4 er Åsen i Jostedalen. Og kor i all verda er det vil du spørre? Det er nemleg vegen opp i Åsen :-)


Du sykler rett forbi Fossøyadn, og til høgre over brua rett før tunnelen. Bakken er 1,2 km, stig 104 høgdemeter, som gir eit snitt på 9%, og det er grus heile vegen. Rekord: 8: 24 fra 2015, og eg kan GARANTERE at ALLE kan slå den. 


Nr. 5 er fra Berdalen og opp att på Berdalsbandet på Tindevegen. Den heiter "RV 55 climb", noko som er misvisande og feil, så derfor; Berdalen heretter fra mi side.


Vi startar nede ved brua, og syklar opp att til bandet. Dei fleste av oss vil nok ta bilen inn til Turtagrø, og sykle hit som oppvarming. Bakken er 2,4 km, stig 177 høgdemeter, noko som gir 7,5% i snitt. Og bakke med bedre utsikt enn på toppen, ja det skal du leite lenge etter!
Rekord: 6:44 fra 2020.


Nr. 6 er Turtagrø - Oscarshaug (øvre) 
Start er ved Turtagrø, naturleg nok, og mål på den fine utsiktsplassen Oscarshaug.
3,4 km. og 262 høgdemeter gir 7.8% i snitt. Denne bakken kjenner alle til, om enn ikkje på sykkel. Rekorden er fra 2018, og lyder på 11:20



Som vi ser: Ingen monsterfjell i år, og meininga er sjølvsagt at det kan bidra til at fleire blir med, og at AJ kanhende får ein smule konkurranse :-) 

"Troll" - filmmelding

12 år etter den smått fascinerande Trolljegeren (m/Otto Jespersen som sur ...ja...Trolljeger...) har vi omsider ein slags oppfølgar.
Uten at dei to filmane har anna til felles enn skapningar fra norsk folketru, dvs. Troll.

I dag var det premiere på Netflix sitt nye monsterepos, "Troll", openbart med tanke på eit litt større publikum enn berre det norske.  


Roar Uthaug står bak ideen og filmen om å hente fram vesen fra gamle norske eventyr, og puttar desse trolla, om enn i ein meir mannevond versjon, inn i dagens samfunn.
Om det blir bra film ut av det? 
Tja. Eg har sett verre.

Handling:
I ein kort prolog i Romsdalen vert vi kjent med far og datter som klatrar bratte fjell. Med utsikt til Trollveggen, og den storslåtte naturen der oppe, så innser dotter at skapningane vi kjenner fra eventyra kanskje kan ha eit snev av sanning i seg.

Fast forward 20 år, og dotter Nora Tidemann(!!!) i Ina Marie Wilmann si tolkning er no på nordvestlandet der ho ca. 30 cm. nede i ei myr finn eit dinosaursjelett. Feiringa vert brått avbråten av eit militært helikopter som må hente ho til viktig jobb for "rikets sikkerhet" som det så fint heiter.
Det har nemleg skjedd noko ille på Dovrefjell, den den nye høghastigheitslinja for Dovrebanen er under bygging. 
Fredelige demonstrantar og anleggsarbeidarar har nemleg skremt laust eit eller annn.... stort... under tunnelarbeidet. 
Ikkje nok med det. Alt tyder nå på at eit eller anna ....stort.... er på veg nedover Gudbrandsdalen. 
På Lesja er eit småbruk utsatt for eit eller anna.... stort.... før dette.....store.... brått vert borte i fjellheimen.

Kva kan dette store være, mon tru?

Det skal ikkje så store fantasien til for å forstå at det er eit urgamalt troll som er vekt opp av ein slags tusenårig dvale, og nå vil han heim. Og "heim" for troll betyr openbart Oslo.

Den enorme skapningen, som av ein eller annan grunn er nesten uråd å finne før han dukkar opp att på Hunderfossen familiepark, let seg ikkje stoppe av kuler, krutt og kanoner. Det er nesten som om ingenting biter på dette trollet. 

Fra Hunderfossen og ned til Oslo er det 200 km, men det er slikt som eit troll labber i løpet av ein ettermiddag verkar det som. På natta nærmar 50 meter høgt norsk mytologi seg hovedstaden, der militæret har gjort seg klar, og verdspressa rapporterer hyppig ifra.

Dette må da bli krise!

Eller???



"Troll" er eigentleg ein slags norsk variant av Godzilla og King Kong.  Lydane som dei tre overdimensjonerte monstra lager verkar til å være identiske, og dei herjer med soldatar og deira våpen som om det skulle være leiketøy. Deriblant helikopter.

Regissør Uthaug har da heller ikkje lagt skjul på at mange av scenene i filmen er små hyllestar til ei rekke monsterfilmar vi har sett før. Forutan dei to nevnte, så har vi sjølvsagt Jurassic Park som også får sin vesle merksemd.
Du forstår det, når du ser det. 

Og skulle du ha sett; Jammen er det plass til både eit sitat fra The Ramones og eit kjent norsk maleri med berre sekundars mellomrom. Joda. Dette er heilt bevisst.

Funker det?
Som testosterombombe så går Troll rett heim. 
Det som ellers er klisjear i fleng er den urteite krigshissande forsvarsministeren, den småkeitete statssekretæren, den macho soldaten som kan holde oppildande tale til mannskapet, den smårare originalen som har visst sanninga heile tida, men som ingen har gidda å høyre på...
Jotakk, vi kjenner alle desse figurane fra Hollywood fra før.
Forskjellen er berre at her snakkar stort sett alle norsk, og at handlinga er fra den storslåtte norske villmarka. Dog. Lesja er ikke SÅÅÅÅ øde som det vert gjort inntrykk av her.


Underholdande og grei tidtrøyte, med ny type monster som går amok, og såklart; Sjanse for ein oppfølgar, ifall denne slår an. 


"Troll" finner ikkje opp kruttet akkurat, men det var neppe hensikta heller. Det er knappe 100 minuttar hjernedød norsk monstermoro, som fortjener at du tar ein kikk. 
På Netflix altså.


Høgdepunkt: Tenk om det verkeleg vart bygd høghastigheitstog fra Oslo til Trondheim???

Lavmål: Soldatar som må oppildne sine "kammerater" er utgått på dato for mange tiår sidan.





mandag 28. november 2022

"Kravet avvises"

Ja, så enkelt kan Staten gjere det.

Etter at den samme instansen har påført oss ein død 18-åring, ein delvis ufør far, tre brødre som alle har sitt å slite med, samt den generelle sorgen over å ha mista ein svært snill og oppegåande ung mann.

Mange av oss vil kanskje huske at Riksadvokaten og Høgsterett siste året har sagt at det vi var utsatt for i 2015, det var faktisk ikkje lov.

Så i vår gikk ein statssekretær fra justisdepartementet ut og beklaga den praksis som hadde vært i årevis. 

Ikkje nok med det, ass. politidirektør gikk ut med samme beklagelse.

Prikken over "i-en" fikk vi da politidirektøren kalla dette innlegg for "stusselig", men ho lova iallfall å rette opp dei feil som var gjort. 


Kva skulle vi så gjere for å få ein smule oppreisning, utover halvkveda beklagelsar fra NK i h.h.v. justisdepartement og politidirektorat?
Til alt hell har vi ein justisminister som kunne gi oss gode råd; Vi kunne anmelde saka til Spesialenheten, eller vi kunne søke om erstatning via Statens Sivilrettslige Forvaltning. Det var derfor ingen grunn til å opprette eigne ordningar, når vi hadde slike fra før, iflg. justisminister Mehl.

Vel, eg veit jo at Spesialenheten henlegger alt likevel, men eg kunne gi det eit forsøk, berre for å vise verda at dette ikkje gikk.
Anmeldelse vart sendt, eg fikk ein hyggelig telefon fra Spesialenheten (Nei, det er ikkje ironi), og dei lova å vurdere saka seriøst. 
Som forventa vart straffesaka henlagt, men vi kunne påklage til Riksadvokaten. Det gjorde eg også, men resultatet var det samme der.

Henleggelsesgrunn: Foreldelse.  Det betyr at det var gått for lang tid sidan lovbrotet, så det kunne ikkje skje noko meir her. Det var ein viss kritikk mot Vest Politidistrikt, men kritikk hjelper jo lite, sålenge det ikkje får følger.


Neste punkt var dermed å søke erstatning fra Statens Sivilrettslige Forvaltning. Når justisministeren hadde sagt at vi måtte gjere det slik, så burde det da være eit snev av forståelse å hente der? Kanskje ein lovparagraf som kunne nyttast i eit slikt trist tilfelle som vårt?

Svara kom fredag 25.11.2022, etter usle fire månaders behandlingstid. 

Eg skal ikkje gå inn på den etterlatne brorens avslag, men skal kort referere kvifor vi som etterlatte ikkje fikk erstatning.

Eg søkte om erstatning på vegne av Kristoffer, som vart utsatt for ulovleg ransaking, pågriping og uheimla førarkortinndragning. Dette er ikkje noko eg dikter opp, rettspraksis er nå klar. 

Men søknaden vart avslått fordi..... han er død..... Det er kun den sikta sjølv som kan søke erstatning, ikkje vi som etterlatte. Sjølv om det var nettopp dei lovbrot som politiet gjorde, som var den direkte årsaka til at han ikkje lever lenger.

Eg limer inn fra avslaget:





Så mykje for  justisministerens "råd" om å søke erstatning på vegne av Kristoffer altså.

Vel, guten er død, ingenting kan få han tilbake.
Så kanskje det kunne være eit håp for oss som pårørande da?

Nei, skulle du ha sett. Jammen vart det avslag der også. 

Årsak: Statens Sivilrettslige Forvaltning sysler ikkje med slike saker. Vårt tilfelle er ikkje omfatta av dei erstatningsordningar som denne instansen kan gi. 

Eg limer inn eit utdrag til:




Eg kan dermed oppsummere at justisminister Mehl sine "råd" om å anmelde til Spesialenheten og evt. søke erstatning hos Statens Sivilrettslige Forvaltning var......verdilause. 
Vi byrja denne prosessen i mars, og nå, åtte måneder etterpå, så får vi svar om at alt dette var bortkasta arbeid. Vi falt mellom dei stolar som var:
Straffesaka var forelda.
Kun levande personer kan søke erstatning.
Som etterlatte er vi ikkje omfatta av ordninga.

Altså...... Det skal rygg til, for å tåle det vi har gått igjennom fra før. Som eit ekstra dolkestøt, så viste det seg at "råda" vi fikk, var null verdt. Vi kan såleis konkludere med at også denne justisministeren er udugleg i jobben sin.
Slik som sju av hennar åtte siste forgjengarar, berre for å vise at ho ikkje er heilt åleine om det. 

Eg lurer på; Kva er vitsen med å holde oss for narr på denne måten? Kvifor skal vi søke om erstatning hos allereie eksisterande ordningar, når det er null å hente der?
Vi HAR blitt utsatt for ulovlige handlingar.
Ass.politidirektør har beklaga.
Politidirektøren har lova å rydde opp.
Justisministerens eigen statssekretær har også beklaga.

Og resultatet?

Null

Niks

Nada


Eg er eigentleg ikkje trist lenger. Vi liker derimot ikkje å bli holdt for narr, slik som Mehl har gjort med oss i denne saka. Ho bør gå av, helst i går, og etterfølgaren kan gjerne ringe meg, og sei "Vi beklager", og gi oss ei krone i erstatning. 

Da er eg ferdig med saka, om enn vi aldri kan få Kristoffer tilbake. Det var jo så viktig å ta han, han hadde tross alt røyka hasj nokre ganger.   

Eg håper verkeleg at justisministeren, politidirektøren, politimeisteren, politijuristen i Florø, og tjenestemennene i Sogndal/Luster som fikk han til å vedgå hasjbruk, er stolte av det dei fikk til.
De fekk ein tilståing og ei oppklart sak.

Samt ein nedverdiga og stigmatisert 18-åring som de dreiv i døden. 

Ord kan ikkje beskrive kva eg meiner om dykk alle.

fredag 25. november 2022

Legaliser! Nå! - Bokomtale

Skrekkpropagandaens tid om narkotika og deira demoniske eigenskaper er på veg ut. Løgnene vi har blitt fortalt heilt fra ca. 1970 og fram i fem tiår er på vikande front, og grunnen er at nå kan vi avsløre påstander som det dei er; Løgn og atter løgn.

Mi eiga bok fra 2018 var meir om opplevingane vi hadde etter at vi mista eit kjært familiemedlem, og kun deler av den var om norsk narkotikapolitikk. 
I dag hadde eg nok vore enda meir kritisk enn eg var den gang, da vi ser kor ille politikken har behandla ikkje berre oss, men tusenvis av andre personar også.


Det som svingar pendelen i rett retning er stadige bidrag fra folk som har ein smule gjennomslagskraft.
Vi har t.d. sett slike oppslag, noko som hadde vore utenkeleg berre for nokre år sidan.
Eg kunne dratt fram haugevis med andre oppslag også, men sidan eg har brukt svært mykje tid på dette tidlegare, så skal eg la det være.

Det var derfor med ei viss interesse at eg såg Jan Arild Snoen si splitter nye bok "Legaliser! Nå" kom ut nå i høst.
Undertittelen fortel eigentleg det meste; "Kampen om narkotikapolitikken".

For det er akkurat ein kamp det har vore, endatil "krig" har blitt brukt som betegnelse på den mangeårige, og kan vi nå trygt sei, fånyttes kampen mot narkotika.

Snoen er ikkje ein levning fra Woodstock, der "love and peace", og "make love not war" var  gode motto.
Han er på min alder, samfunnsdebattant, forfattar og skribent i meir konservative tidsskrift som Minerva og Aftenposten. Vi snakkar altså ikkje om ein "libberal jævel", som Wam og Vennerød udødliggjorde det i "Lasse og Geir".

Boka er på knappe 180 sider, utgitt på Dreyer forlag, og tek for seg vårt lands lite ærerike "kamp mot narkotika".  Bakteppet er stemningsskiftet som har endra debatten til dei grader siste fire-fem åra spesielt. Fra at avholdsfolket og forbodstilhengarane hadde monopol på ALL debatt i fleire tiår, ser vi nå eit paradigmeskifte no less. Sterke og kunnskapsrike debattantar og politikarar kjem på bana og argumenterer for at vi må legge om vår katastrofale ruspolitikk.

Snoen tar oss med på korte tilbakeblikk i norsk narkotikapolitikk, kvifor den vart som den vart fra midten av 1960-talet, og heilt fram til i høst. Snoen refererer også ofte til den mykje omtala, og dessverre nedstemde rusreforma som vart lagt fram for Stortinget i fjor. 
Personleg likte eg veldig godt dei historiske tilbakeblikka om kvifor politikken er som den er, og kvar "krigen" stammar fra. Det er neppe alle forbodstilhengarar i dag som veit at den stammer fra rabiate ytrehøgre krefter i USA, med meir enn eit snev av rasisme i seg. Ei heller at "war on drugs", dette berykta sitat fra president Nixon, ikkje har vore noko anna enn ein krig mot FOLK, som var ein smule anleis enn det som samfunnskreftene ønska. 

Det er også svært interessant å lese seg opp på erfaringane som vi no etterkvart kan høste fra amerikanske delstatar, og ikkje minst land som Canada og Portugal. Kva modell skal vi bruke når (ikkje om) legaliseringa kjem? Hint: California og Nederland er ikkje å etterape. 
Og Snoen leiker ikkje butikk i denne boka. Det er side opp og side ned med kildehenvisningar, og eg tør påstå at noko meir veldokumentert enn dette skal du leite lenge etter. 

Samtidig er det lesing også for oss som ikkje har utdanning stort meir enn utover.... tja... gymnaset...(Teller Politiskolen i det heile som utdanning??? Eg må nesten tvile, 33 år etter at eg gikk der)
Språket er lettfatlig, forbausande enkelt og forklarande og einkvar tvilar bør etter å ha lest denne ramle ned på rett side av gjerdet. Med "rett side" meiner eg sjølvsagt dei av oss som ønsker ei eller anna form for kontrollert og regulert narkotikaomsetning, fjernt fra dagens anarki der kun kriminelle og avholdsorganisasjoner (pluss NNPF) kan tjene seg søkkrike på. 

Snoen trekker også gode samanlikningar med forbodstida på alkohol, både her heime og ikkje minst i USA. Det er jo ein årsak til at vi ikkje lar kriminelle stå for alkoholomsetninga her i landet lenger; Det skada langt meir enn det gjorde nytte.  Og; Det er neppe tilfeldig at vi byrja å "ta" dei "narkomane" omtrent på den tida da løsgjengerloven vart avskaffa. Nokre avvikarar måtte ein jo bruke samfunnets voldsmonopol på!

For oss som ikkje har delteke i debatten så lenge som Snoen openbart har gjort, så er boka svært nyttig å ha med seg. Eg lærte mykje, og eg tør påstå at det ville svært mange på Stortinget ha gjort også. 
Det er tross alt dei som skal lage lover her i landet, om enn Høgsterett og Riksadvokat har tatt grep når Stortingsfleirtalet surra det til. 


Kan boka anbefalast? Såklart. Men ikkje berre til oss som vil ha legalisering av cannabis og andre narkotiske stoff. Dei som ikkje kan så mykje, men som ønsker å lære, bør iallfall lese denne, som eit slags pensum.
Dei som er mot liberalisering, vil neppe endre syn okke som, men eg treng ikkje gå lenger enn til meg sjølv i så måte. Eg har gått vegen fra innbitt forbuds og straffetilhengar, via avkriminalisering, og nå til legalisering/reguleringstilhengar fullt ut. Årsaken til min ferd, er sjølvsagt i hovedsak tragedien vi opplevde i 2015, men også fordi eg har turt å være open  for at eg kunne ha tatt feil. LITT lærte eg da på ex.phil ein gang på 1990-tallet.


Så; om du ønsker å lære litt om bakgrunnen for narkotikapolitikken vår, og kvifor vi bør endre den, så bør du kjøpe denne. Du trenger eigentleg ikkje fleire bøker om temaet, hvis du ikkje tilfeldigvis er akademiker da.
Eg bestilte direkte fra forfattaren, om det var fra twitter eller messenger husker eg ikkje nå. Berre send Snoen ei melding på ein av dei nemnde SOME, så sender han sikkert eit signert eksemplar til deg også.

Boka vert anbefalt på det varmaste, den har eigentleg berre ein feil: Den kunne godt ha vore mykje tjukkare, fordi den var så lettlest og kunnskapsbasert. 

Til slutt; Trudde du at folk brukte rusmiddel fordi dei ville ha det ille? Da tar du feil, som Snoen påpeiker i boka si. Folk bruker rusmiddel, illegale eller legale, for å få det bedre, ha det moro, få nye sanseopplevelser. Alt med rus er ikkje ille og farlig, ein kan faktisk ha det utruleg moro, det gjelder berre å ikkje la rusen ta overhand, og være trygg på rusmiddelet. Du kan t.d. lære mykje på denne nettsida, som eg anbefaler sterkt.
Det kan ikkje gå bra for alle, når vi synes det beste er å la mafia selge dyr og dårlig dop til alle som vil ha 24/7.

Eg kjenner etterkvart SVÆRT mange som har brukt illegale rusmiddel, og tru meg; ALLE er godt fungerande menneske, i motsetning til det vi er blitt fortalt i alle år. Du veit, løgnene og skrekkpropagandaen fra avholdsfolk, partikaniner og straffelobbyen. Deira dommedagstid er over. Kunnskapstoget har gått, og dei står igjen på stasjonen.  Godt er det. 

PS: Vår historie er nevnt i boka. Eg håper den kan få nokon til å ta inn over seg kor ille dagens straffepolitikk kan virke.

fredag 18. november 2022

Elbiler eg har prøvd

Del 1:

Bilinteressa har vakna til live igjen, etter å ha vært i dvale i nokre tiår.


Årsaken er den ikkje lenger så nye teknologien som heiter "Elbil". Dette er omtrent 100 ganger så interessant som diesel og bensinbilar. Dessverre er hydrogenbilar eit mininisjeprodukt, og ser ut til å forbli slik også.

I kveld byrjar ein ny post om forskjellige typar elbilar eg har prøvd, og fordeler og ulemper med kvar av dei.

******************************

Den første elbil eg prøvde, i 2014 var det vel, var ikkje overraskande ein Nissan Leaf. Det var ein førstegenerasjons sak, hugsar ikkje om det var 24 eller 30 kw batteri, og ikkje er det så nøye heller.
Det var ein litt rar bil, men ein som etter den tids målestokk kunne brukast på ein nyttig måte.
Tidlegare hadde elbilar kun vore noko sært, men med denne første utgåva av Nissan Leaf så byrja det å endre seg. Jo, vi hadde hatt elbilar før også, men dei var gjerne sportsbilar som var uråd å nyttegjere seg for "vanlige folk".



Denne første utgåva av Leaf kunne ein liten familie ta ein tur i, om enn ikkje så langt, og heller ikkje med altfor mykje garasje. Den skulle vise seg å bli ein stor suksess her til lands, og det var ei merkeleg 
kjensle å oppleve den umiddelbare reaksjonen når ein tråkka gasspedalen i botn. Dette var gøy! 
Og da var det eigentleg gjort. Med Nissan Leaf si første utgåve var bilinteressa tilbake.

+  Praktisk, driftssikker, enkel og grei

- (I dag) kort rekkevidde, litt snål

******************************

Elbil nr. 2 måtte sjølvsagt bli den store pioneren på fronten, Tesla S. Joda, deira Roadster hadde herja litt eit par år før, men det var ein total uaktuell bil for ein familie. Roadster var og er ein gimmick for å vise at elbiler kunne gå fort og langt. 
Det var først med Tesla S at vi fikk ein skikkeleg konkurrent til fossilbilane. Den kunne nå langt på ei lading, den lada fort på Tesla sitt eige ladenettverk, den var stor og romslig, og ikkje minst såg den veldig fin ut. 


Sidan model S kom på marknaden for ca ti år sidan, så har den endra design utvendig ganske betydleg.
Men det er framleis ein svært fin bil, den finaste i Tesla-familien iallfall. Den kunne alt i 2015 gå like langt som mange elbilar fra andre fabrikkar kan i dag. Tesla var elbilen som endra heile industrien, og da eg fikk prøve denne for første gang, så kunne eg knapt tru kva eg satte meg inn i. Den gikk som ei kule, eg satt godt, og det var MORO å køyre bil igjen :-)

+ Stor fin bil, lang rekkevidde, ladenettverket

- Elon Musk

******************************

Elbil nr. 3 meiner eg vart Nissan sin familiebil i første generasjon, den såkalla Evalia. Ein stor og romslig familiebil, med tonnevis av plass til barnevogner, ski, akebrett og you name it. 
Samt eit lite batteri som tok bilen eit stykke på veg, men ikkje langt nok, ikkje ein gang i 2014. Sidan den gang har den kome med større batteri, og er no eit greit alternativ for dei småbarnsfamiliar som har bruk for ein slik doning. Enormt praktisk er den iallfall!


Nissan Evalia gav eit godt inntrykk. Den var enkel og grei i bruk. Ein solid arbeidshest som tok deg fra A til B med bilen full av ungar, ting og tang. Skulle du til C og D derimot, da vart det verre.

+ Plassen. Enkel og solid.

- Batterikapasiteten og dermed rekkevidda.

************************

Så fikk eg prøve datidas nye elektriske stridsvogn, Tesla X. Om model S var stor, så var og er model X eit digert beist av ein bil. Kollosal plass, opptil sju seter, der det faktisk går an å sitte så nokolunde komfortabelt. Dette vart også ein av dei aller første elbilane som kunne dra hengar, kanskje det VAR den aller første? Det var forresten ganske nyttig, for dei såkalla måkevingedørane er alt anna enn særlig nyttige. Dei tek vekk ein del av takplassen, men det såg i det minste litt kult ut da dei kom.

Til tross for at bilen ser stor og tung ut, så gikk den som ei kule. Hundrevis av HK var putta inn i denne store bilen, og den nærast kunne flyge avgarde fra den stod i ro. Og plassen innvendig er berre heilt fantastisk. Ein kan danse inni her. 

+ Plassen. Ladenettverket.

- Måkevingdørene, og såklart Elon Musk

****************************

I 2018 kjøpte eg meg min eigen elbil, ikkje overrasknda vart det ein Nissan Leaf, som nå hadde kome i ny og oppdatert versjon. Heldigvis. Designet var oppgradert ganske betydleg og det nye batteriet kunne nå ta meg til Bergen (iallfall Trengereid...) på ein god sommardag, hvis eg køyrde SVÆRT økonomisk.
Nå har bilen gått 80000 km, og eg har brukt denne på familieturar til Trondheim, Oslo, Haugesund, Porsgrunn.... Jo, den har sine begrensingar i bagasjeplass og rekkevidde, men generelt er eg veldig nøgd med Nissan Leaf. 


Den er enkel i bruk, driftssikker og ganske så behaglig på vegen. Nei, det er ikkje ein prangande statusbil, men det var eg aldri ute etter heller. Det som skulle være min pendlebil på reiser rundt om i fylket, vart istaden ein heilt grei familiebil når eg ikkje kunne fungere i den gamle jobben min lenger.

+ Driftssikker. Den er god, enkel og kjapp nok.

- Rekkevidden om vinteren. Chademo-ladesystem. Appen er dritelendig.

*****************************



Sålangt har det gått i Nissan og Tesla. Det er derfor berre rett og rimleg at neste bil blir .....Tesla3
Dette er den mest effektive elbilen eg har prøvd, og uten tvil den som har gitt mest km. pr. krone.
Det har da også vore ein stor salgssuksess, ikkje berre her til lands, men faktisk også i andre land.
Kven skulle vel tru det? Verda er tross alt ikkje som Norge, der ALT av nybilhandel dreier seg om elbilar.
Model3 er ein sedan, av den heller lave typen. Ein sitter liksom nede på asfalten, og alt unødig krimskrams er som blåst bort innvendig. Nokre vil sei at det er nesten FOR tomt, men det kjem an på auget som ser. 
Personleg likte eg bilen veldig godt, iallfall køyreeigenskapane. Men den hadde sine feil, bl.a. ein altfor liten bagasjeromsopning, eit golv i framseta som kjentes ut som det gikk opp i kupeen, og så får det som sagt bli opp til kvar einskild å vurdere kor bra bilkjøp dette er. 

+ Den mest effektive elbilen på marknaden. Superladenettverket. Det minimalistiske interiøret.

- Det minimalistiske interiøret. For lav. Og sjølvsagt; Elon Musk.

************************

Det er omsider på tide med eit nytt merke, og det vert den godt mottekne Kia E-Soul.
Ein artig liten bil, som er adskillig større inni enn det ser ut som. E-Soul er oppdatert fleire ganger sidan  den kom på marknaden, og nå kan vi få denne i utgåver som klarer over 40 mil. Det er slett ikkje verst! Den er forbausande gor å køyre, og i motsetnad til model3, så får du ikkje kjensla av å sitte på golvet. Neida, her sitter du forholdsvis godt og høgt. 

Eg har høyrt mange som synes E-Soul ser litt snål ut, omtrent som ein gammel Leaf, men eg er ikkje einig. Det er ein sjarmerande og grei bil, sjølv om du ikkje kan drasse med storfamilien og eit lass med bagasje på ferietur. God å køyre er den også, og som sagt får du nå denne med god rekkevidde til ein rimeleg penge.

+ God rekkevidde for pengane. Artig utsjånad.

- Lite bagasjerom.

******************************

Neste doning er kanskje den flottaste elbil eg har prøvd, og med flottaste meiner eg den som er finast å sjå på.
Det nye bilmerket Polestar har vore ein suksess, og for eit par år sidan hadde eg gleda av å prøve deira Polestar 2. Denne bilfabrikanten er som kjent deleigd av Volvo, og etter nokre innkøyringsvanskar har denne superflotte bilen verkleg slått an. Stor var forventninga da eg skulle teste denne, og det å køyre den var ein draum. Fantastisk behagleg, og den gikk som ei kule, denne også. Elbilar gjer jo gjerne det. 


Men om førarplassen var ypperleg, og komforten i framseta likeså; Bakseta skuffa kapitalt. Denne bilen har, som Leaf, ein bjelke midt gjenom golvet, som gjer bakseteplassen mykje trangare enn ein kunne forvent. Det er, etter mi meining, ein firesetar. Dessutan var det veldig trangt å komme inn i baksetet. 

+ Flott utsjånad, fantastisk god å køyre.

- Trang i baksetet, og trange bakdører. Svært upraktisk på det viset.

***************************

Siste års aller største bilsuksess her til lands er Tesla Y. Det er forståeleg. Den er større enn model 3, billigare enn S og X, men har enormt med plass. Dette er da heller ingen sedan som lillebror model 3, her kan du laste inn omtrent det du vil, iallfall hvis du legger ned bakseta.
Model Y er da eigentleg berre ein forvokst model 3, da bilane er bygd på akkurat samme plattform, men alt etter kva ein har behov for, så får ein velge den model ein ynskjer.
For mitt vedkommande vil eg velge Y anytime.  Uansett er dette ein bil som har slått an til dei grader.

 

Dette er førebels det næraste ein kan komme den perfekte elbil her til lands. OK, den koster jo sine kroner, men kva bil gjer ikkje det? Den har god rekkevidde, tilgang på det beste ladenettverket som fins, og som sagt ein innvendig plass der ein kan arrangere folkemøter inni. 

+ Ladenettverk. Plass. Minimalistisk interiør.

- Det må bli minimalistisk interiør her også. Og såklart; Elon Musk.

****************************

Maxus Euniq 6 er ein ny modell fra eit nytt bilmerke her i landet. Kinesiske Maxus har kome med sine bidrag, og ein kan jo undre på kor mange bilmerker(som vi aldri har høyrt om) fra Kina vi har plass til på den vesle norske marknaden. 
Maxus Euniq 6 var likevel ein positiv overraskelse. Det er ein SUV, der du sitter høgt og oversiktleg, og det er ein ganske så hyggeleg pris. Plassen er gedigen, og eg ser for meg at dette kan være eit godt alternativ som ein familiebil, for dei som ikkje gidder å bruke altfor masse kroner på bil. 
Dog; Prisen kjem med visse vilkår. 

Køyreeigenskapane er ikkje dei beste. Rekkevidda er ikkje den lengste på marknaden, og det fins ikkje app som du kan styre/førebu bilen med. 
Men ser du bort fra desse, så får du svært mykje bil og plass for pengane. 

+ Pris. Plass.

- Køyreeigenskaper. Ingen app.

*******************************

Audi GT e-tron er den einaste sportsbilen eg har prøvd. Ja, nokon vil sikkert rynke litt på nasen av at eg kaller dette sportsbil, men hvis vi snakker om bilar som har ein heilt avsindig akselerasjon, og som ligg på vegen som ein klegg, så må det være denne. Dette er ikkje ein billigbil akkurat, og eg synes nok ikkje dette er ein særleg familievenleg sak heller. Men køyreeigenskapane er som vi kjenner fra Audi; Excellent!

At bilen også ser svært flott ut, er da heller ikkje nokon ulempe. 
Som nevnt er dette ikkje ein bil for familiar i etableringsfasen, men for entusiastar og dei som har bil som stor interesse, så må dette være himmelen. 

+ Komfort, fart og køyreeigenskaper

- Bilen er låg, for låg etter min smak. Den koster flesk

*************************

Nissan Ariya er Leaf sin etterlengta, og etterkvart ganske så forsinka oppfølgar. Dette er ein heilt annan type bil enn pioneren Leaf. Dette er ein SUV/crossover, med heilt anna rekkevidde, plass og ikkje minst komfort. Eg har kun prøvd 63 kw utgåva, som vert sagt å ha ein WLTP på dryge 400 km, men det er nok den mest komfortable elbil eg har prøvd i ein såpass grei prisklasse. 
Fantastisk god å sitte i, regelrett behagleg å køyre, om enn det ikkje var det fartsmonsteret som vi kjenner fra t.d. TeslaY. 



Bilen har med rette fått gode kritikkar, og Nissan er nå på bana att med denne flotte og svært komfortable bilen. Leveringstida derimot, den er ikkje så bra. 10-12 mnd var det eg fikk opplyst, og så lenge gidder eg aldri vente på ein ny bil. Skal eg kjøpe Ariya, så må leveringstida kortast ned MYKJE.

+ Aldeles fantasisk god å køyre. CCS-lading som iflg. testar er svært god. God plass for personar.

- Bagasjeplassen er litt snau. Leveringstida. 

****************************

Ford Mustang Mach-E er nok den finaste elbilen som er på marknaden, spør du meg. Den ser altså så utruleg flott ut, sjølv om Mustang-entusiastar av bensintypen aldri vil kalle dette ein "Ekte" mustang. 
Det var uansett ein liten genistrek å dra inn dette smått legendariske namnet av Ford, og bilen har slått svært godt an. 
Det er høgst forståeleg, for dette er ein klassebil. Den har god plass, både til passasjerar og bagasje, om enn bagasjerommet er forbausande snaut. Men her har Ford ein stor frunk, og det oppveger mykje. Interiørmessig er Mach-E nesten perfekt etter min smak. Den er minimalistisk, men ikkje SÅÅÅÅ skrapa som Tesla Y, som er den naturlege konkurrenten. 


Eg tør også påstå at ein her får mange km. rekkevidde for kronene, spesielt dersom du går du Long Range med bakhjulsdrift, og spør deg sjølv; Kor mange ganger har du eigentleg bruk for AWD? Eg har ikkje hatt det anna enn på eit par ruskebilar, og har klart meg heilt fint på dei ein million km. eg har køyrt bil i mitt liv.

+ Fantastisk flott bil, både utanpå og inni. 

- Tja, eg kjem nesten ikkje på nokon.

**************************************

Del 3:

BMW i3 er prøvd. Denne vesle bilen fra statusmerket BMW var den tyske bilfabrikanten sin første store salgshit på elbilfronten. Den er ikkje lenger i produksjon, men i det minste så fekk BMW introdusert seg ein smule på det vaksande elbilmarkedet.
Det er i praksis ein firesetar, med det som eg syntes var eit forunderleg interiør. Køyremessig var den lysår unna dei fossil-BMW`ar eg har køyrt tidlegare, noko som må skuldast den korte akselavstanden.
Litt morsomme dører, der framdøra slo den "vanlege" vegen, medan bakdøra var hengsla i bakkant. Dette gjorde at inngangen vart betydleg større, og det måtte til for i det heile tatt å komme inni.

Ein populær og morsom bil var det iallfall.


BMW i3 var noko bortimot den perfekte bybil. Liten, hendig, grei nok rekkevidde, men til langkøyring var den heller skral. Bagasjerommet er omtrent som ein postboks, og komforten var heller sparsommeleg. Men artig introduksjon fra BMW som elbilprodusent!





























torsdag 17. november 2022

"Ueinig" RUS

 Det har tatt si tid, men omsider stilte #nnpf opp i ein diskusjon. Joda, dei takka nei først, men stilte opp i NRK sin nye, og såvidt eg kan bedømme, ganske så vellykka serie "Ueinig".

Dagens tema var "rus", og ingen ringare enn #nnpf sin nestleiar, statsadvokat Geir Evanger var den "utskremde" medarbeider.

Fra motsatt side stilte RIO med Kenneth Arctander Johansen, og som programmleiar altså Ingunn Solheim.


Det skulle vise seg å bli eit interessant ordskifte, langt bedre enn frykta, og ikkje den kjeklinga som ein ofte forbinder med polititske duellantar ala "Gro og Kåre", for dei av oss som hugser det. Nåja, i dag ser "Gro og Kåre" rimelig tamt ut, men det er ein annan historie.


Evanger sitt hovedargument for å fortsette straff, er altså den førebyggande biten, det som vert kalla almennpreventive virkemiddel. Med straff forstår vi at det er eit påtenkt onde, som staten påfører enkeltindividet nettopp i den hensikt for at det skal føles ubehagelg. Såleis skal borgarane avstå fra å bryte lova, fordi dei ellers vil få det ubehagleg når følgene av lovbrotet, altså straffa, rammar dei. 


Dette er straffetilhengarane sitt kronargument, det har alltid vore det, og ser ut til å fortsatt være det.
I gamle dagar skulle straff fungere som ein slags hevn ovanfor lovbrytaren, men den tankegang har heldigvis forsvunne meir og meir.

I ein moderne rettsstat ser vi nå tendensar til at straff som førebyggande verkemiddel er på veg ut.
Det er bra.
Det fins sjølvsagt tilfeller der samfunnet må beskyttast mot farlege personar, og at vi av omsyn til den alminnelege borgar må sperre folk inne, men dette høyrer likevel til unntaka. Straff som førebyggande verkemiddel er i det heile ein gammeldags tankegang spør du meg. 

Straff som verkemiddel ovanfor personar som ikkje har gjort noko anna enn å påføre seg sjølv skade er, som Johansen også så korrekt påpeikte, utan verknad og hensikt. Kvifor skal vi vel straffe nokon for å innta ein potensielt farlig substans, om så substansen er legal eller illegal?  Det er 50 år sidan vi slutta å straffe dei som brukte for mykje legale rusmiddel.   
Som påvist i NOU-en "Fra straff til hjelp", så har ikkje straff nokon nevneverdig påverknad i det heile tatt på om folk ruser seg eller ei. 
Tilhengarane av straff påstår at vår "lave" narkotikabruk her i landet er eit bevis på at vi gjer noko rett her i landet, dvs. straff fungerer som forebyggande tiltak. 
Men narkotikabruk har vore forbode i omtrent alle europeiske land, i mange tiår, og det har ikkje redusert bruken. tvert om så har bruk av illegale rusmiddel auka. 

Ikkje berre det at straff ikkje fungerer førebyggande, den er endatil skadeleg.

Dette er det viktige punktet som Evanger og #nnpf ikkje vil innsjå. Vårt samfunns mangeårige jakt på brukarar av andre rusmiddel enn alkohol, har i #nnpf sine auge vore ein suksess, og det har, framleis iflg. Evanger, vore nærast eit MÅL at folk SKAL bli stigmatisert som følge av straff for rusbruk. 
Joda, Evanger og Johansen var einige om at dei tunge rusavhengige skal slippe straff. Berre det er eit kvantesprang innan forbodstilhengarane sin tankegang. Før i tida burde rusavhengige tvingast til avrusing, og nei; Eg tuller ikkje. Vi kan t.d. sjå på diskusjonsprogram fra 1990-talet. Det er ikkje pent å sjå.

Men kvifor skal vi ha eit skille mellom dei "tunge rusavhengige" og "dei andre"? Kor skal skillet gå?
Kor mykje kokain, heroin, amfetamin, hasj, felinsopp, LSD, crack eller diverse legemiddel må ein person ta før ein skal reknast som avhengig, og såleis slipper straff?

Det er det INGEN som har kome med eit svar på enda. Og, skal vi tru diverse oppslag fra politiets evigjamrande gråtekoner, bl.a. fra deira eigen fagforening Politiets Fellesforbund, så er det heller ikkje så lett. Heller ikkje Evanger hadde noko svar på kor skillet skal gå.

Nei, det var akkurat det vi sa fram til AP, SP og FrP stemde ned rusreforma i fjor sommar. ALIKEVEL klarte dei tre nemde parti å surre det til, antaglegvis fordi dei høyrde på nettopp #nnpf

Det provoserte meg imidlertid ikkje så reint lite da Evanger nærast bagatelliserte dette med stigmatiseringa som straff gir, dvs. til dei som ikkje er rusavhengige.

Eg kjente det kokte da. 


"Ærre liksom så nøye da?"



JA. Det er eit digert problem. Det tar livet av oppegåande og heilt friske menneske. Og det er meg f**n totalt uforståeleg at nokon skal forsvare ein politikk som TEK LIVET AV FOLK!!



Eg har sagt det mange ganger før: Dei som argumenterer for straff, må også vite, og forhåpentligvis forstå kva følgjer politikken deira får. Eg har ingen håp om at ekstremistane i #nnpf skal forstå dette, men det er eit håp om at fleire og fleire i Storting og (om tre år) Regjering innser kva følger straff kan få.

Den tek livet av folk, som ikkje har gjort noko anna enn å bruke eit rusmiddel som er langt mindre farleg enn alkohol. 


Vinnar av "duellen" i "Ueinig"? Vel, det er unødvendig å spørre. Johansen var lysår bedre, og lavmålet fra Evanger, bortsett fra dette "Er det et problem?" kom da han antyda at vi skulle sjå bort fra forskninga, og heller "SYNES", dvs. komme med personlige betraktningar. Altså, det er da vi forstå kor feilslått ruspolitikken vår er; Den er basert på kjensler og synsing, istaden for forskning, og nå har altså #nnpf stadfesta det sjølv.

Så mykje for deira bidrag som premissleverandør i narkotikadebatten siste 30 år. Den er altså bygd på antagelsar og personlege meiningar, og ikkje fakta.

Det har eg innsett forlengst, og fleire med meg. Det er snart kun Frp sin vaksenavdeling, moralistane i Krf og (dessverre) regjeringspartiet SP som ikkje har forstått det av dei som tross alt skal bestemme hovedkursen. 


"Ueinig" er oppsummert eit godt konsept, som eg syntes var eit godt tiltak.
Spørsmålet til NRK må jo bli: Kvifor har de ikkje kome på dette før?



tirsdag 15. november 2022

"This week in police"

Onsdag, 7.12.2022:

Det er eigentleg synd og trist det som skjer med justissektoren. 
Eg finn ikkje andre ord for alt det tullet som politi og rettsvesen står oppi, og nye saker dukker opp nærast til dagen.
Kvar skal vi begynne i dag?

Kva med den pågåande Tengs-saka? Denne nitriste historien går sin gang, og i dag følgde eg deler av vitnet Asbjørn Rachlew si forklaring. Han er avhøyrsekspert og arbeider til dagleg ved PHS. 
Skandalen rundt den forrige tiltalte vart om mogleg enda verre etter Rachlews forklaring, og dette bildet oppsummerer meir enn eg nokon gang kunne fått ned på papir. Øh....tastatur.


Personleg prestisje gikk framfor det å belyse saka på ein korrekt måte. Det er ille å sjå på.


Kva anna?
Tja, kanskje vi kan bruke nokre linjer på justisministerens varslingsombud fra i sommar? De husker sikkert fagforeininga som frarådde politansatte om å varsle om kritikkverdige tilhøve i etaten. Det skulle justisministeren fikse.

Sa ho.

Nokre månader etterpå er heile historien lagt på is. Godt gammeldags spel for galleriet kallar vi slikt, og her er eg faktisk heilt på linje med PF. Undra si tid er altså ikkje forbi. La oss håpe Stortingsfleirtalet tvinger eit eige ombud på plass, da regjeringa ikkje ser ut til å være i stand til det.
Ta gjerne med politijuristane også. Dei har sikkert noko dei vil ha sagt.
Hvis det er ein etat som verkleg kunne ha bruk for eit varslingsombod, så må det være politiet. 



Den tredje triste, og smått rystande saka i dag er om politiinformanten som vart drepen.
Ein tragisk sak om kor ille det kan gå.
Det er så ein nesten ikkje forstår korleis slikt kan gå an.
Nå opnar Spesialenheten etterforskning, så da får vi sjå kva som skjer.
Det vil dessverre ikkje forbause meg om det dukkar opp at narkotikaomsetning har vore ein del av bakteppet her. I "krigen mot narkotika" har politiet generelt og NNPF spesielt vore uten skruplar.


Sak fire må bli dette aldeles hjelpelause utspelet fra ein av mine gamle kullkamerater fra Politiskolen 1987-1989. 
Artikkelen er så full av tullball at det vert vanskelig å vite kor ein skal begynne, men vi kjenner igjen påstandane om at mange politifolk nå ikkje veit korleis dei skal operere mot rusbrukarane. Dette er sjølvsagt berre tull, for talet på brukarsaker har gått drastisk ned, noko som tyder på at langt dei fleste politifolk faktisk forstår reglane veldig godt. Det er sjølvsagt nokon som strittar imot, og ikkje overraskande er det ALLTID NNPF-medlemmer, forkledd som politifolk som er på bana
Politifolk flest forstår altså regelverket veldig godt, og forstår at det ikkje er noko nytt som har skjedd. Det er berre det at politiet i mange år har brote lova ved uforholdsmessig bruk av tvangsmiddel. Det er som vi har sett, ikkje så lett for gamle narkokrigarar å forholde seg til loven.

Innlegget i Politiforum skildrar også alt som er galt med norsk narkotikapolitikk, om at unge ned i ungdomsskulealder kan få tak i stadig sterkare stoff, så lett som ingenting. Og nettopp derfor må vi fortsette å bruke straff og tvang som verkemiddel.... Altså; Vi bruker samme oppskrift som vi har gjort i 55 år, og håpe på eit nytt resultat.

Dette er å holde seg sjølv for narr, men be my guest.

At dei som har klokketru på straff og forbod som førebyggande middel, ikkje kan sjå på suksessen vi har hatt med tobakk, er meg komplett uforståeleg. Tobakkspolitikken er ein einaste stor suksesshistorie. Til alle narkokrigarar vil eg sei; Sjå og lær av den strategien vi har fulgt der. 


Til slutt: Gladnytt!

#løgnfabrikken #nnptaper medlemmer. Og det FØR årsrapporten deira for 2022 kjem ut. Naturleg nok. 2022 er jo ikkje over enda, så da må eg sei eg er spent på korleis det har gått. Og nesten enda bedre, korleis den kommande rapporten fra Rolleforståelsesutvalget vil bidra på medlemstalet. Det ser vi ikkje før i 2024 eingang.

Men verda går framover som vi ser.


I 2019 var det 3316 medlemmer, ein liten nedgang fra 3340 i 2018. 2795 politiansatte, og det utgjer ein mykje mindre del av antall politifolk enn ein skulle tru. Politiets Fellesforbund t.d. har over 17000 medlemmer. OK; det er ikkje rett å sammenligne ein fagforening og ein "frivillig og ideell rusorganisasjon", men du ser poenget. 

Vel, i 2021 var medlemstalet gått nedover enda meir, og med adskillig større fart. Noko som eg set stor pris på.



Etter ein liten medlemsoppgang fra 2019 til 2020, så vart NNPF adskillig meir omdiskutert i media i høve rusreforma, og resultatet vart gledeleg nok ein nedgang i medlemstalet på 319 stk, derav 220 politiansatte. 
Nå i 2022 har foreninga vore i søkelyset som aldri før, med oppslag om trenering av Utvalgets arbeid, samt ein del uheldige (for dei) opptrednar i media. Ein kommande rettssak om satireplakater i Oslo vil neppe hjelpe på omdømmet heller.
I mi krystallkule ser eg at medlemsantallet vil minke med nokre hundre til, hvis ikkje heile foreninga vert dømt så nord og ned for sitt samrøre med politiet, at den finn det best å legge ned.

"There is hope in a hanging snore", som Eggen sa.
*****************************************************

Torsdag, 1.12.2022:


Da er vi inne i desember, og kva er vel da bedre enn å drive lett harselas over forunderlege og beint ut uforståelege hendingar og utsagn fra norsk politi generelt, og NNPF spesielt. Vi trenger ikkje leite lenge for å finne slikt.

For eit par veker sidan var Kriminalteknisk Forum ute i Politiforum og klaga sin nød over kva som KAN komme til å skje når Rolleforståingsutvalget legg fram sin (forhåpentligvis knusande) rapport utpå nyåret. 
KTF frykter at rapporten kan bety kroken på døra for kriminalteknisk arbeid, da dette er ein frivillig og ulønna organisasjon. 
Problemet er ikkje at det er frivillig verv, neida. Dei fryktar å legge ned fordi dei (drrrrumrrrroll) ikkje får drive på med dette i arbeidstida....

Yes, det er sant. Frivillig og ulønna arbeid vert altså utført i.....arbeidstida. 
Eg har vært med i idrettslag, jakt og fiskelag, turlag, sykkelklubbar, LEVE, bygdelag og you name it. Men eg har ALDRI brukt arbeidsdagen min på frivillig organisasjonsarbeid. 

Ja, eg satt nokre timar på kontoret mitt og laga quiz, men det var etter arbeidsdagens slutt. 

Det er nemleg det som er vitsen med frivillig og ulønna arbeid; At det skal skje utanfor arbeidstida. Hvis du bruker arbeidsdagen på slikt, ja da snylter du faktisk på arbeidsgivaren din, uansett om du bedriv dette av ideelle årsaker. KTF er ikkje i nokon særstilling når det gjeld frivillig arbeid. Hvis så er, da kan vi og rekne verv i idrettslaget som "førebyggande".


Det er nesten som ein ikkje trur det er sant. 



Men parodien går mot nye høgder i politi og påtalemakt utpå nyåret.

Da er det beramma ein rettssak for å....... (hold tight).....henge opp plakater.
OK, personleg har eg kanskje ikkje allverdens sans for desse plakatane, men really?? Påtalemakta tar altså ut tiltale mot ein eksadvokat som har hatt det litt moro og hengt opp desse satiriske plakatane rundt om i Oslo. Ved å lage ei sak om dette, har Politiforum bidrege til enda meir publisitet, men det er nå så. Det som VAR eit marginalt stunt i Oslo, er nå omtalt (m/bilder) i mange riksmedia, og da ikkje minst i etatens eige fagblad.

Nå skal ikke eg være bedre/verre enn andre, så derfor ber eg om at desse bilda ikkje vert spredt vidare :-)


Evanger er til dagleg Statsadvokat og klager over at kallenavnet "Goggen" og denne "etterlysninga" vil forfølge han resten av livet. Dette er samme mann som i eit TV-program påstod at "er det så nøye med denne stigmatiseringa da?"



Eg trudde at utdanna jurister og statsadvokater hadde ein smule sjølvinnsikt og hjerne, men der tok eg feil gitt. Evanger har nok heller ikkje kjennskap til dette med "ytringsfridom", spesielt mot "Statsmakten". Hvis ein vanleg borgar ikkje kan ytre seg kritisk mot ein politioverbetjent (som i det minste har hatt skamvett til å holde ein låg profil i denne saka) og ein statsadvokat, så er vi på ville vegar. Det er ein føresetnad for ein demokratisk rettsstat at slike ubehaglige ytringar skal kunne framsettast. Politiet tillot for eit par år sidan nynazistar å marsjere i Kristiansand, men satireplakatar mot dei sjølve, skal det altså reagerast mot.

Prikken over "i(diotien)" kjem når Evanger forlanger kr. 50 000,- i oppreisning også...

You can`t make this shit up.



Nei.
Det er altså ikkje måte på kor hårsåre representantar for vårt voldsmonopol kan bli når det går utover dei sjølve. 
Vi skal til Finnmark, distriktet der politimeisteren ikkje veit forskjellen på avkriminalisering og legalisering. Det som skjer der, har eg nesten problem med å tru er ekte. Det er så bortreist at eg har vanskar med å tru det er sant, og eg er framleis ikkje overbevist om at dette er tilfelle.

Som kjent vart lister over medlemmer i NNPF utgitt til privatpersonar i fjor ein gang. Dette var etter offentlighetsloven, og såleis ikkje noko å sutre over. Slik er det nå ein gang, når ein har vært så dum at ein lar medlemskontingenten bli trekt over lønna, istaden for å t.d. vippse, slik som dei fleste andre frivillige organisasjoner og lag gjer i vår moderne, digitale kvardag. 





Min første tanke er, hvis dette er tilfelle..... Hvis du er så korka som avsendaren av dette avviket inn til Datatilsynet tyder på, da håper eg virkeleg at norsk politi ikkje får generelt løyve til å bære våpen. 
Påstandane i denne avviksmeldinga er så hinsides, at ein må være busatt under ein stein for å finne på noko slikt.
Nåja, at NNPF i Finnmark har adresse i Oslo er morsomt nok, Torggata 1 er hovedsete for norsk avholdsrørsles høgborg. Der er dei samla alle.
Det som står i avviksmeldinga er også feil. 
Det var ikkje anna enn navn og politidistrikt som stod oppført. Ingen adresse, ingen e-post, ingen tlf. og iallfall ingen f.dato. Ei god gammeldags løgn altså.
Eg har nemleg listene sjølv, og eg har nok ikkje tjent ei krone på å selge dei. Hell, no. Har faktisk ikkje delt dei med nokon. Kanskje eg burde dratt inn nokre lappar på dette likevel? 
Neida.

Og listene er solgt på DarkWeb?? Til Hells Angels??? (Året 1997 kaller)

Wow. Når kven som helst kan be om å få listene gratis, på det vanlige nettet, via heilt lovlige metodar, så er det ingen som betaler for å få dei på det mørke nettet. 

M.a.o. løgn her også.

At NNPF har blitt nedlagt i Finnmark, og at foreininga har tapt omdømme, skal vi være glade for. 
Dei kan ikkje skulde på andre enn seg sjølv, så mykje løgn som dei har spredd, det er tross alt #løgnfabrikken vi snakker om her.


Det verste?

Det er at slike saker som dette øydelegg for alle i norsk politi som GJER ein skikkelig jobb. Det er heldigvis fleirtalet av norsk politi som ikkje er involvert i NNPF. Det er berre det at NNPF skriker og hyler så j****g..... Akkurat som grisen når den skal slaktast. NNPF forstår vel at dei synger på siste verset dei også.  Mest mulig skrik før dei forsvinn altså. 

*************************************************************


Tirsdag, 15.11.2022

Som tidlegare politiansatt og utdanna fra fortidas Politiskole, så er det mest fascinerande å lese kva som nå skjer i etaten. Eller rettare; Det som har skjedd siste året.

Feil og tabbar ramler ut av skapa i eit slikt tempo at det går ikkje an å holde følge lenger, så i dag bestemte eg meg for å starte enda ein tråd, som risikerer å bli lang.

Det blir forresten litt feil å kalle det ein tråd om "Norsk Politi", for det vil i hovedsak dreie seg om ruspolitikken, men det vert garantert nokre skråblikk i fall det er nokre babuuu-historiar ellers også.

La oss sjå kva som har skjedd. I dag.
Ein kan knapt tru at slike ting skjer i norsk politi, but here goes.


Skal vi starte med verste først, men også det enklaste, og endatil uten rus involvert?

Vi skal til vårt nabofylke i Nord, der ein "betrodd medarbeider" skal ha tatt med seg diverse politieigd utstyr for nesten 700 000,- NOK
Vedkommande vart suspendert, og har i ettertid sagt opp.
Sikkert like greit, da det jo vil bli pinlig å bli fradømt jobben i tillegg.

Men eg lurer verkeleg på kva som har klikka for denne politiansatte. Slikt går ikkje an; Ta med seg politiutstyr, og så selge det, med fortjeneste rett i eigen lomme.

Det er verkeleg ille, og ikkje eingang Spesialenheten kunne la være å reagere denne gang.

Det seier jo litt.


Hending nr. to i dag, skjedde på Politiets Fellesforbund sitt årsmøte, og det er smått surrealistisk å lese. 
Kamuflert som tillitsvalgt i KRIPOS, går ein politimann på talarstolen og anklager Riksadvokaten for "snikinnføring" av terskelverdiar. Etter hans vurdering er det eit brot på maktfordelingsprinsippet når Høgsterett og Riksadvokat  har handla som dei har gjort. 


The ego is strong in this one.

Vedkommande er utdanna fra Politiskolen, forhåpentligvis med nokre kurs ekstra, men når han, som politimann, faktisk påstår at Riksadvokat og Høgsterett ikkje kan jobben sin, så er min første reaksjon; Pensjoner deg. Nå. Aller helst i går.

Og tillitsvalgt for KRIPOS?
Det gir eit skinn av seriøsitet, men han er såklart medlem i #nnpf, og Politiets Fellesforbund har dessverre forfalt til å bli eit talerør for dei, all den tid #nnpf ikkje vil/tør uttale seg lenger.

But wait! There is more!
Samme mann som påstår at Høgsterett og Riksadvokat ikkje forstår maktfordelingsprinsippet, klarer altså ikkje å forstå eit enkelt regelsett om korleis ein skal handheve tvangsmiddel. 

OK, hvis du ikkje framstod som tverr, og ikkje så reint lite dum fra før, så gjer du det iallfall nå. 

Det er også den vanlige sutringa om at Riksadvokatens nye retningslinjer er uklare, noko som seier SVÆRT mykje om vrangviljen der i gården. Reglane, som ikkje er nye, men presisert, har blitt brukt ulovleg i mange år, og det er sjølvsagt hardt for gamle narkotikakrigarar å innrette seg etter nye tider. Reglane er, som eg har skreve om før, ikkje vanskelige i det heile tatt. Det er viljen til å følge dei som er vanskelig. Du kan lese heile Riksadvokatens skriv her.

Oppsummert: #nnpf i tillitsmannsforkledning viser at dei ikkje vil innordne seg nye tider, og for oss andre så er inntrykket at dei gjer seg sjølv til idiotar. Dei treng da ikkje gjere seg dummare enn dei er. 


Sak nr. 3 denne tysdagen er av meir intern karakter, men eg synes den er ganske alvorleg likevel.
Det går meir på etatens holdning til dei som meiner noko anna enn det som har vore deira syn. Med "etaten" så burde eg vel presisere at det i bunn og grunn er #nnpf vi snakker om.

Før i høst vart min kollega i LEAP Scandinavia  utsatt for ein slags ...tja... spøk (?) da eit medlem i #nnpf hengte opp ein plakat om #nnpf sin såkalla "utdanningskonferanse". Denne saken fikk eit hyggelig utfall, heldigvis.
Men så må sjølvsagt ein løknisse henge opp ein ny plakat, på kveld/natt, uten at vedkommande har ryggrad til å stå fram, ikkje enda iallfall.
Du kan følge saken på twitter forresten.

Slikt er kanhende morsomt på det interne fyllejulebordet som #nnpf snart skal ha, iallfall første gangen. Når det skjer for andre gang, så ber det preg av mobbing på arbeidsplassen.

Men dette er #nnpf sin modus i eit nøtteskall: Plage, sjikanere, håne og spre regelrett løgn om sine meiningsmotstandarar. Dei avstår fra einkvar diskusjon, men blokkerer, ignorerer og regelrett herser med andre politifolk som har eit anna syn på narkotikapolitikken vi fører.

Gudbedre for ein gjeng, og det er forferdelig å tenke på at eg var medlem i denne bedritne organisasjonen heilt fram til eg slutta i politiet. Eg skammer meg virkelig over det.

Og Politidirektøren??
Gjer ingenting. Årsak: Ho har tidlegare støtta #nnpf sitt syn, og gjer det vel sannsynlegvis enda. 
Det er på overtid, men #bjørnlandmågå