fredag 19. november 2021

Lustrabakkar 2022

 November.
Mørkt, regn og vind.

Men om nokre månader er det på ny tid for den megapopulære "Lustrabakkar" på sykkel igjen!

Seks nye bakkar av høgst varierande lengde og utfordringsgrad er plukka fram, og vi byrjar med den kortaste, som er:

"Skildheim climb aust" (Nei, det er ikkje eg som har funne på navnet).
Usle 300 meter, men pene 45 høgdemeter gir eit snitt på 13,5% med parti over 20%.

Kun 13 personar har tatt denne turen, og rekorden er fra 2017. Den lyder på 1:17.

Og hvis du er redd for å trille på grus, så kan eg roe nervane med at segmentet kun omfattar delen med fast dekke. Ca. der grusen byrjar, sluttar segmentet. Skulle være enkelt.



Neste bakke ut er ikkje mykje lengre, men går på grus.
Vi skal bort på Indrebøgdi ein tur, for det som vert kalla "Li bru-klatring1"

Knappe 600 meter lang, og 61 høgdemeter gir eit snitt på 10,5%, med parti på 17 og 18%.
Rekorden er fra 2020 og lyder på 2:43.
Totalt 105 forsøk fordelt på 32 personar sålangt. 

















Vi held oss på Indre Hafslo, og flytter oss nokre steinkast bort til "Fet -Lambhaug, gamlevegen"

Ganske så nøyaktig 1,00 km lang og 69 høgdemeter gir ikkje overraskande 6,9% i snitt. Det er imidlertid korte parti på over 10% også her.


88 forsøk av 40 personar, og rekorden er på 4:01 og vart satt i år.



Da skal vi over på ein litt lengre sak, ute på Hafslo, nemleg det såkalla "RV55 Climb"
Det går fra Stolpen og opp på Heggmyrane, er 2,3 km, stig 104 m, og det gir eit snitt på 4,5%
Sidan alle kjenner denne biten som sin eigen lomme, så treng ein ikkje gå i detaljar om kor det er brattast og greier. Over 700 personar har tatt denne bakken tilsaman over 4200 ganger.
Rekorden er fra juni 2021 og lyder på 4:43.




Om den forrige bakken er mytkje brukt, så er den neste det stikk motsatte, det er nemleg ein av dei minst brukte bakkane i heile kommunen. "Fagredalen, fast dekke"
Vi skal ta av i Fåberg og opp anleggsvegen mot Fagredalen i ca. 4,3 km. Det stig pene 413 høgdemeter her, noko som gir eit snitt på 9,6%.
Det er brattast i byrjinga, med korte parti på 11%, ellers stig det jamnt heile vegen.
Kun ti personar har tatt turen opp kvar sin gang her.


Rekorden er fra 2017 og er på 22:52. Og ja, det er fast dekke oppover her, men det fins parti i svingane som er nedslitt til grus, tilsaman ca. 50 m. Asfalten er grov og slitt, og vegen er mildt sagt lite trafikkert, noko som gir utslag i mose og kanhende sleipe parti. Vær obs når de skal nedatt!
Mål er ved brua der det faste dekket sluttar , dvs. bru nr. 2.



Siste bakke i denne omgang er i dalstroka innafor, Nørstedalen.
For dei av oss som ikkje har sykla inn den flotte og ville dalen lengst inne i kommunen; Her er sjansen. Dette er ein makelaus fin tur, der Stravasegmentet er på 14,8 km. og som gir oss 786 høgdemeter. Det er ein svært ujamn stigning, der bratte bakkar vert avløyst av flater og små unnabakkar. 
Snittstigning er på overkommelige 5,3%, men det fins parti på over 15%.



53 personar har tatt 70 turar her, men vær obs på at satelittilhøva er langtfra dei beste. Sjølv tok eg turen i 2020, og ingen tid vart registrert grunna dårlege mottakarforhold. I såfall skal vi nå klare å få tatt ei tid likevel. 
Rekorden er forøvrig fra august 2020 og lyder på 1:05:53.
Og ja, heile vegen er på grus.




fredag 5. november 2021

Minneverdige sykkelturar 2021

 Da kan eg omsider skrive igjen, så nokolunde normalt, på eit normalt tastatur, med tilnærma normal armstilling. Det mangler mykje før eg kan rette og bøyge armen slik som før, men takka være fysioterapi og eigentrening, så skal eg iallfall kunne leve med etterverknadane av ulukka.

Eg pleier alltid å ta ei lita oppsummering av sykkelsesongen, dei minneverdige turane fra vår/sommar/haust.
Nå som det ikkje blir meir sykling dette året, iallfall ikkje minneverdig, så kan eg like godt ta det nå.

Det er berre eit lite aber; Eg har skreve om to av dei tre turane før.

Den første minneverdige turen tok eg i juli, qr-versjonen av Sognefjellsrittet. Den vart minneverdig grunna finværet, sykkelfølgets problem som vi tok på alvor, og ikkje minst at eg sykla mutt åleine dei siste åtte-ni mila. Tot. ca. 140 km og over åtte timar i alt.
Meir om turen her.


Den andre turen var den fra Rosendal i Kvinnherad og til Sogndal.
Det var makelaust fint, men vart ganske så sliten på slutten av dei 26 mila, to ferjeturar, 3000 høgdemeter og 16 timar på farten.
Meir om turen her.


Men den desidert mest minneverdige turen kom 31. august. 
Ingen lang treningstur, ingen nye rekordar, men den dagen eg velta såpass stygt at eg faktisk kunne ha havna på gravlunda.
Tidligare på dagen hadde eg vore i Bergen, vore med på opninga av kunstutstillinga Straffskader, snakka til statsminister Solberg, fått veksla nokre ord med kunnskapsminister Melby, og møtt superfolka fra rusreformrørsla. You know who you are!

Vel heime ville eg ut å leite etter min kones stolne sykkel. Den vart blitt borte fra arbeidsplassen eit par veker før, og sjølv om det ikkje var ein rådyr landevegssykkel, så hadde den sin misjon. Nyoverhala var den også, og god til sitt bruk.
Normalt blir syklar berre brukt som eit framkomstmiddel, så dumpa, men ikkje denne tydlegvis. Den er framleis ikkje komen til rette, no tre månader seinare, berre så det er sagt.

Eg trilla roleg omkring i bygda, både her og der, på tenklege og utenklege plassar, men ingen sakna sykkel var å sjå. Vel, eg kunne i det minste vatne på gravene på gravlunda medan eg var ute, så da gjorde eg det til slutt.
På veg nedatt kyrkjebakken, i ca. 35 km/t så kom eit vindkast og blåste av meg capsen. Eg tok automatisk etter det flygande hovudplagget med høgre hand, og bremsa med venstre....

Det gikk ikkje bra.

Eg datt i unnabakke, landa på asfalten og kjende umiddelbart at dette ikkje var spesielt godt. Faktisk var det dritvondt, spesielt i venstre arm. Blodet rant fra kutt og sår i ansikt, på hendene, kne  og eg klarte ikkje å flytte med ut av vegen. Totalt mørbanka. Eg har ramla på sykkel mange ganger, og vore til legebesøk eter sykkelvelt med jamne mellomrom, men dette var noko heilt anna.
Eg fekk mumla fram at eg trengde hjelp, og til alt hell var det folk på vegen nedanfor som fekk varsla ambulanse. Den var på plass etter berre nokre minutar, og så gjekk det slag i slag.
Lege kom til, og det gikk i blålys til Sogndal, der eg vart lempa over i helikopter og vidare til sentralsjukehuset i Førde. Eg fekk  til alt hell mykje smertestillande, for når kroppens eige smertestillande lager var tomt, så var morfin godt å ha.
På sjukehuset vart eg lappa saman, men  armen var heilt sjukt vond, og det viste seg at det var brot i albogen. Det hemma meg veldig, og dei første dagane var eg sjeleglad eg var på sjukehus. Dessverre vart operasjonen utsatt dag etter dag, noko som frustrerte meg ikkje så reint lite. Til slutt var eg på nippet til å sette i gang min private helseforsikring, men sju dagar etter fallet, så kom eg omsider til. Dagen etterpå kunne eg få reise heim, og med taxi, fire vegarbeidsstopp og åtte netter på SSSF kom eg  (framleis) mørbanka heim. 
Den første kvelden gjekk eg 50 meter i sneglefart, da var eg utslitt, men heldigvis har det gått mykje framover sidan da.
Eg kunne imidlertid pårekne varige men i form av noko stiv og svak arm resten av livet, men ein får nå ikkje ta sorgene heilt på forskot heller.


Ei stor takk til dei som kom til og hjalp meg på plassen. Til ambulansefolka, sjukehuspersonell, legar, pleiarar, fysioterapeutar og kva det enn måtte være; Eg er sjeleglad for at vi har dykk. 

I ettertid: Eg kunne faktisk ha omkomme der oppi bakken, kun 50 meter fra grava til Kristoffer. Eg kunne blitt ein grønnsak, havna i rullestol, eg kunne ha brote armar, kragebein, ribbein, føtene, indre skader og gud veit kva. 
Konklusjonen må bli: Eg var tross alt heldig.