onsdag 24. februar 2021

"Vinden snur" - filmomtale

 Det er ikkje kvar dag eg setter meg ned for å kikke på ein norsk film. Siste norske film eg eigentleg venta på var vel Vilmark 2, og den skuffa ganske mykje.

Men "Vinden snur" skuffa ikkje. Dette er ein dokumentarfilm som alle med fordel kan få med seg, og især dei med eit snev av interesse for narkotikapolitikken.



Handling:
Filmen tek oss med tilbake nokre år, og vi vert kjent med tre personar, som alle har og har hatt sine rusproblem. 
I 2016 var stemninga ganske så anleis enn den er no. I dag snakkar stadig fleire om å betre tilhøva for dei tunge rusbrukarane, og såvidt eg kan bedømme, så er vel alle enige om at rusavhengige no må få hjelp, og ikkje straff. 
Kun fem år tilbake i tid, så var situasjonen noko anna.

Og hvis det er nokon som trur at vi er komne dit vi er i dag berre som ved eit trylleslag, så tek dei grundig feil. Det har vore mange viktige stemmer i debatten, men spør du meg, så har kanskje den aller viktigaste vore Arild Knutsen som kan reknast som ein slags hovedperson i denne filmen. 
Han har hatt sitt å stri med, og sidan vi har ein del felles erfaringar, dessverre, så forstår eg han veldig godt. Vi er også på nokolunde samme alder, men har altså vidt forskjellig bakgrunn. Eg har dessverre aldri fått møte han "in person", men eg håper at eg får sjansen ein dag. Det vil være ei stor ære for meg.

Vi treffer også Kim-Jørgen Arnetvedt, som såvidt eg forstår kjem fra Bergenskanten. Det er vondt å sjå all ballasten han må slite med, og som rusen vert ein flukt ifra. 
Som det så passande vert sagt i filmen; "Hvorfor drikker Jeppe?" Fordi han har det vondt, er svaret, og rusen er ein flukt fra det vonde. 
Jeppe skulle berre hatt noko som var mindre farleg enn alkohol, og det er det vanskeleg å være uenig i.

Den tredje personen vi vert kjent med er Michelle Muren. Og rett nok har dei to andre gjennomgangsfigurane sitt å stri med, men Muren gav iallfall meg eit veldig sterkt inntrykk. Eg kan, med handa på hjartet, ønske at eg kunne hjelpe. Det er så ille å sjå personar slite slik.

Åra går, og Knutsen sitt langvarige og møysommelige arbeid vil forhåpentligvis gi resultat. Det første delmålet var da rusreformutvalget la fram si innstilling i desember 2019, som er med i filmen, og det neste kom da regjeringa la fram sitt forslag forrige veke. 

Vegen har vore lang fra filmens byrjing der vi møter dei tre for første gang, og til dei nå forhåpentligvis kan sjå framtida litt lysare i møte; Kanske rusavhengige omsider kan bli sett på som dei pasientar dei vitterleg er, og ikkje kriminelle? 

Er det ein god film?
Ja, som dokumentar er dette eit must å få med seg. Igjen; Både for "folk flest", men især dei som er engasjert i rusarbeid på eit eller anna vis. Den ligg på VGTV. 

Hvis du, etter å ha sett denne, framleis trur at vi kan straffe oss ut av rusproblematikken, så er du ein ond person i mine auge. Kombiner det med dei korte tilbakeblikka vi får fra tidlegare tiders rusdebatt, og vi ser i det minste korleis tidene har endra seg.

Godt er det.

Nå MÅ vi berre få på plass rusreforma, jo før jo bedre. 


Ein viktig og god dokumentarfilm, om betydningsfulle personar som har bidratt til at vi får eit paradigmeskifte i norsk ruspolitikk.







Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar