mandag 4. juli 2016

"Independence Day: Resurgence" - Filmomtale

Da er det på tide med ein liten synsing om kinofilm igjen. Har sett ein del filmar siste året, men har ikkje hatt ork til å skrive før nå.
Så da passar det bra å ta for seg regissør Robert Emmerich sitt nyaste epos, og oppfølgaren til suksessen fra 1996, Independence Day.

Den første filmen var ein småmorsom sak, der budsjettet antaglegvis var ein brøkdel av det den nyaste hadde å rutte med. Og det er ikkje den minste tvil om at teknisk har mykje forandra seg på 20 år.

Independence-Day-2-poster.jpg

Først litt om "handlinga".
Vi befinn oss i det Herrens år 2016. 20 år er gått sidan "vi" slo tilbake invasjonsforsøket fra nokre skumle aliens. Sidan den gang har "vi" brukt den nyvunne  teknologien til storslagne prosjekt på månen som skal varsle oss mot nye potensielle angrep fra verdsrommet.  Ikkje nok med det, jordbuarane har også oppretta ein varslingssatsjon på ein av månane til Saturn, som vi dessverre ikkje får sett snurten av.
På jorda er det fred og hygge, og all krig og elendigheit er stoppa opp, for i 1996 innsåg vi at den største faren var aliens, og ikkje naboen.
Takka være den nye teknologien er det, i tillegg til ein stor bemanna internasjonal månebase, underlege farkostar på jorda, som openbart er istand til å frakte oss til/fra månen i løpet av minuttar.

Men skulle du ha sett: Ein slags alarm har gått, og på moderplaneten til dei skumle fra 1996, kun nokre galaksar borte, har dei på ny lagt invaderande planar. Nå skal jorda tas, ein gang for alle. Våre naturressursar, i form av jordas flytande kjerne, skal tappast. Det vil medføre at jorda mister sitt magnetfelt, og alt liv vil døy ut.

Så, heilt ubemerka, kjem eit 5000 km. stort romskip til månebasen vår....
og derfra går det stort sett berre verre.

Det dukkart opp fleire kjenningar fra den første saken fra 1996. Heilt i byrjinga ser vi t.d. Bill Pullman i rolla som bortimot rablande, halt og halvgal ekspresident. Vi får også eit hyggeleg gjensyn med Jeff Goldblum som overklok professor, samt Brent Spiner i ein langt større rolle nå enn i 1996, som skrullete geni. Det skrullete geniet, som etter å ha lege i koma i 20 år, brått vaknar opp og spør etter brillene sine før det er gått eit halvt minutt.

Vi får også møte ein del nye fjes, Liam Hemsworth t.d. som eg sist hadde den miserable gleda av å observere i den søvndyssande møkkafilmen Hunger Games, Mockingbird.
Forutan Hemsworth, så dukkar det også opp andre anonyme menneske, som ikkje utmerkar seg i det heile, med eitt unntak i Maika Monroe i rolla som ekspresidentens dotter og Hemsworths hjertekjær.

Vi saknar altså Will Smith, som kravde for stort honorar til at han kunne få bli med i denne filmen. Han har liksom omkomme i ei slags testulykke for nye romskip, og istaden hans har vi fått ein pappfigur som skal være sonen hans. Eit meir tafatt forsøk på oppfølging skal ein leite lenge etter.


Det er teknisk flott, ja storslagent det som skjer på kinolerrettet.
Men absolutt alt anna er hjelpelaust. Dei einaste som kan få så nokolunde ståkarakter i denne meiningslause smørja til (etter dagens kurs) ca 1,4 mrd (!!!) NOK, er Goldblum og Monroe.
Budsjettet er astronomisk. Tapstalla er som Svartedauden ganger 1000. Klisjeane er endelause.
Og ikkje minst: Logikken har hol på storleik med Grand Canyon.

OK, det er 1,4 mrd som ikkje er meint på å redde verda (Heh), men det må gå an å bruke meir enn to hjerneceller for å tenke ut dette manuset.
Filmen varer i over to timar, og det verkar som om alt skal skje i løpet av eit døgn eller kanskje enda mindre. På den tid får vi altså romskip på storleik med månen (uoppdaga sådan, romskipet altså, ikkje månen), som borer seg nesten inn til jordas flytande kjerne, medan våre heltar flyg lett og ledig mellom Afrika, USA, månen og tilbake til USA.

Til tross for to timar med fiffige effektar, og romskip og tekniske finessar nonstop: Det er gudsjammerleg kjedeleg. Om det går bra til slutt? Gjett om. Og gjett om det går bra, sekundar før alt saman skal skjære seg til dei grader, og planeten er øydelagt?
zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz..................

Filmen har alt blitt ein stor suksess, og har forlengst, berre to veker etter premieren, spelt inn budsjettet sitt og meir til. Det får ikkje hjelpe. Dette var kjedelig til dei grader, og det verste av alt: Det er laga til ein opning for del tre også. Sidan det tok 20 år på å lage ein oppfølgar denne gang, så er mitt einaste håp at det tek 200 til neste.

Årets mest soleklare hjernedøde film.


Høgdepunkt: (Om mogleg) Jeff Goldblum. Dessverre får han altfor lite plass.
Lavmål: Bill Pullman, som må bruke stokk, er halvgal og generelt svak og skrøpeleg, vert forandra til ein høgst oppegåande statsmann i løpet av eit døgn. Og han slepp endatil å bruke stokk lenger...


Terningkast? Det tekniske fortjener ein toppkarakter, men resten er ræl.
Den skal få ein Bilderesultat for terningkast 2 men da dreg effektane godt opp.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar