torsdag 13. august 2015

Sykkelturar på uvante vegar


Oppdatert 2.10.2015:
Legg inn nokre bilder fra turen fra Anda til Skei onsdag 19.8.2015. Ein flott seinsommardag, men med ein del motvind. Gjekk i sneglefart i Våtedalen, men detvarvarmt og fint i været, så da fekk eg heller tåle litt vind.

Eit tips: Dersom ein skal sykle denne turen, så ta av fra  Riksvegen (eller er det Europaveg?) på Anda, og køyr denne idylliske og rolege vegen inn mot Sandane. Den ligg godt oppe i landskapet, slik at ein har fin utsikt ned til Gloppefjorden her og der. Den gamle riksvegen nede langs fjorden er litt meir trafikkert.

Utsikt mot Rygg.


Sandane.

Langs Breimsvatnet tok eg ein stopp berre fordi det var så fint og varmt.

Her er eg komen forbi Byrkjelo, og grunna den ganske tettetrafikken (for ikkje å snakke om farten) så er det ein god ide å sykle på gang/sykkelvegen så langt ein kan.

Ein ser kanskje ikkje vinden på bilda, men den var ganske heftig. Gangvegen kan ein følgje eit par kilometer fra Byrkjelo.






























Og her er eg komen til kommunegrensa. Kun nokre kilometer att i lettare terreng fra Klakegg og ned til Skei. Ein flott tur var det på knappe fem mil.

***************************************************************************



Ingenting er så artig som å sykle i nytt og variert terreng, eller på nye  vegar rettare sagt.

Var til Kvinnherad forrige veke, og fekk der gleda av å trille på stader der eg aldri har fått sykle før.

Vi pleier å ta oss ein tur eller to til Kvinnherad kvart år, men først no fekk eg somla meg til å ta med tohjulingen. Det er eigentleg ei stor skam.
Kvinnherad kommune er ganske vidstrakt og har ein del vegar å velge mellom for oss som likar å trille. Det er også høve til å ta ein fin rundtur som inkluderer ein liten ferjetur. Aberet da er at ein havnar på meir trafikkert veg mellom Husnes og Rosendal, samt at ferja ikkje går kvart minutt for å sei det slik. Kommunen er i areal over 1100 km2 og har eit folketal på ca. 13200.

Eg valde å sykle fra Matre, over "fjellet" som dei kallar det lokalt, og ned til Omvikdalen og inn til Rosendal. Der er det obligatorisk med ein snue opp til Baroniet før eg for min del valde å trille heimover att.

Vegen over "fjellet" er ganske lite trafikkert, og av heilt grei standard. Toppen ligg på ca. 380 m.o.h. Vegen vart utbetra for nokre år sidan, og siste åra er det lagt ny asfalt her og der. Ein kan også køyre langt innover mot Folgefonna på gode anleggsvegar etter kraftutbyggingar på1950 og -60 talet. Alternativt kan ein køyre til Åkra i stikk motsatt retning. Der er det nokre små tunnellar, og vegen er meir "variert"...
Generelt sett kan ein sei at det er eit veldig fint sykkelterreng, med kortare bakkar enn våre lokale fjell her i Sogn.

Det er i grunn berre ein einaste ulempe, og det er eit svært uforutsigbart vær, som inneber mykje regn.
Matre har Norgesrekorden i nedbørsmengde, 227 mm. nedbør på eitt døgn. Ikkje berre det: Det er målt meir enn 200 mm nedbør i løpet av eitt døgn berre seks gonger her i landet. Fire av dei seks gangene er i Matre....

Så da eg la avgårde torsdag 6. august var det brukbart vær (merkeleg nok). Da eg var komen ein kilometer oppi "fjellsida" (Det er rett inn i ein stigning på ca. 3 km. og 250 høgdemeter) så såg eg det var ei regnsky uti fjorden bak meg. Det var langt ut dit, så eg tenkte at dette gjekk sikkert greit.
Så feil kan ein ta.
To minuttar seinare så bøtta det ned. I mengder.
Ned att fjellet, dvs. mot Rosendal, så plaska det. Her er det ei fin rettstrekke nedover, men grunna mykje vatn på asfalten måtte eg ta det litt med ro. La så vegen utom til Dimmelsvik trur eg det heiter, før eg trilla riksvegen inn mot Rosendal.
Regnet hølja ned like hjarteleg, så eg køyrde opp til Baroniet, fant nokre tre å stå under, og åt ei banan. Det var uråd å sjå over fjorden, ikkje grunna tåke, men tett regn.
Vel, været kan ein ikkje styre, så det var berre å komme seg heim att. Tenkte at det vart uansett fire mil og ei fin bakkeøkt, eg måtte jo over "fjellet" att også, og no var det fra havnivå. Svippa innom ein bensinstasjon, mest for å unngå to minuttar plaskregn, kjøpte ein Red Bull og ein Hobby, før eg byrja på bakkane.

Og så: Like brått som regnet hadde kome, så slutta det. Ikkje så mykje at det vart sol, men iallfall såpass at skydekket heva seg og eg kunne sjå fjelltoppane. Ein time styrtregn var over, greit nok det. Ein mengde regn som vi har svært sjeldan her i Sogn.
No var det å sykle rett inn i bakken fra motsatt side, og det var tyngre herfra. Ca. 2,8 km. og 270 høgdemeter og nesten berre rett fram.

Oppe på platået var det nå opphaldsvær, og sidan det nærma seg kveld vart lyset heilt spesielt.
Eg tok anleggsvegen opp mot Blåfalli, her kan ein sykle nesten to mil innover på vegar omtrent utan trafikk, og på nylagd asfalt iallfall dei fire kilometrane som eg tok turen. Veldig fint!
Stoppa oppi hogget og såg utover eit regulert vatn og beundra lyset i horisonten.
No var eg komen opp på ca. 450 m.o.h. men sidan dette er lenger ute ved kysten, så verkar det omtrent som å være oppe på 700-800 m.o.h her heime.
Utan det intense regnet var utsikta nesten malerisk. Eit underleg lys fylte dalføra og eigentleg skulle eg  ha vore der oppi fjellheimen til det vart mørkt, berre for å sjå.

Det var likevel berre til å trille heimatt. Tørr var det uråd å bli etter det kraftige regnet, og det var lite fristande å stå oppi fjellet til ein vart kald.
Til slutt vart det eigentleg ein veldig fin tur på rett nok berre knappe fem mil, men med i alt tre stigningar på i alt ca. 850 høgdemeter fordelt på under mila. Det er merkeleg kor mykje greiare det er med tre kortare stigningar enn med ein lang ala Turtagrø....

Ein ting er iallfall sikkert: Sykkelen blir med til Kvinnherad kvart år heretter. Fantastisk flott sykkelterreng! (Hvis ein tåler regn i bøttemengder som kjem omtrent fra klår himmel)



Vendepunktet ved Baroniet. 

Her er eg komen ca. 450 m.o.h. og det er såleis eit regulert vatn vi ser, ikkje noko fjord eller liknande.

Det går kanskje ikkje så godt fram av bildet, men det plaskregna akkurat her.

Dette er fra toppen av den seige bakken opp fra Omvikdalen, 2,8 km. og 270 høgdemeter.






Ein annan morsom sykkeltur var mandag 10. august.
Etter å ha vore til Dalsdalen tre-fire ganger i år, så fekk eg ideen om å prøve å sykle opp til Kolstad. Rett nok har eg sykla opp dit før, og heilt opp bomvegen  innpå fjellet, men det var på terrengsykkel.
No ville eg prøve med crossykkelen, og eg var klar over at dette kunne bli veldig tungt. Men det var jo heile vitsen.
Lettaste utveksling på crossen er 34 på krank og 28 på kassetten, altså heilt noko anna enn på ein terrengsykkel. Dekka er også heilt noko anna, kun 35 mm, og med crossmønster, ikkje knastedekk som på ein terrengdoning
Ein vanleg terrengsykkel har gjerne krank på 24 som det minste samt opptil 36 på kassetten. Med slik utveksling kan ein omtrent sykle opp Feigefossen.
Dekka er ofte 2,2 tommar, eller iallfall 1,75.


Først innover fjorden, og kun ei vatnflaske. Inga vits i å dra med seg meir enn ein må. Skrotten er uansett tung nok....
Opp fra Luster"sentrum" og til avkøyrsla opp Åsen er det Stravaopplysningar, og her har eg sykla tre ganger før i år. Bakken er ca. 1,5 km. og stig 137 høgdemeter, ein ganske så seig sak altså. Strava opplyser at det er i snitt 9,2% stigning. Eg tok det heilt piano opp her, for eg visste kva som skulle komme.

Men denne bakken er likevel lett samanlikna med det å komme seg opp fra Tadlagjerdet og til Kolstad. Rett nok er det ikkje så langt, berre ca. 1,3 km. før ein kjem opp til snuplassen før sjølve garden. Heilt opp til bruket er det for øvrig ca. 1,6 km. men det er altså dei første 1,3 km. at ein får testa seg. Her stig det ca. 170 høgdemeter, altså eit snitt på 13-14%.
Svingane er svinbratte, og det er mange av dei, faktisk 11 hårnålssvingar i alt. Veldig gøy men også utruleg hardt. Vegdekket er grus, stort sett fast og ok, men med einskilde lausare parti der ein MÅ sitte for å unngå å spinne.
Når ein sit og syklar opp her så kjenner ein at framhjulet er i ferd med å lette, og når ein står så er ein i fare for å spinne. Det var faktisk akkurat på håret at eg klarte å komme opp med crossdoningen. Måtte stoppe å trekke litt ekstra luft etter ca. 700 meter, da hadde det gått på makspuls heile vegen.
Det å komme i gang att var også eit kapittel for seg sjølv.


Da eg kom opp på snuplassen så møtte eg utruleg nok kjentfolk, det var enda bra, for da kunne nokon stadfeste at eg hadde komen meg opp. Neppe mange syklar med bukkestyre som har vore opp her før.

Trilla så over brua og bort til sjølve gardsbruket, måtte jo sjå litt på utsikta.

Deretter var det berre å komme seg nedover att, og ned her var ei oppleving også.
Vel nede i dalføret var det berre til å skifte klede. Inga vits i å gjere det på toppen da ein må sykle så forsiktig ned at ein ikkje vert kald uansett.


Turen opp til Kolstad er å anbefale. Det er bratt og tungt, men på terrengsykkel går det eigentleg greit. Med cross vart det tungt, men det var nå mest for å teste seg sjølv og doningen, og eg prøver nok til fleire ganger også, berre for moro.
På skogsykkel så kan ein komme heilt opp på den lokale anleggsvegen, men her vert det enda brattare enn dei 13-14 prosenta opp til Kolstad. No er det mange år sidan eg sykla opp der, men eg meiner å hugse at her kjem ein opp i ein snittstigning på nærare 20 prosent, og med parti på over 25. Det skal eg love ikkje er å leike med.
Trur sanneleg at eg må skaffe meg ein terrengsykkel å prøve....



Utsiktsbilde ned att Dalsdalen. Rett ved sidan av bjørka kan ein skimte vegen svinge seg opp.

Flott utsyn!

Her er krysset der ein kan ta av opp anleggsvegen. Skal ein sykle opp der så er terrengsykkel einaste alternativet.

...og her er turen opp....



Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar