søndag 12. juli 2015

Topptrimmen 2014 - 2016, Tussen.

Da var omsider topptrimsesongen i gang!

Ein vinter med masse snø, samt ein kjølig vår og sein sommar har medført sein sesongstart, så da var det berre å prøve på den lågaste av dei toppar som står att, nemleg Tussen, eit fjell beliggande over Fortun.
Toppen ligg på 1232 m.o.h. så det høyres jo ikkje så veldig avansert ut å labbe opp her.
Når ein i tillegg kan starte fraYttri i Fortun, ca. 100 m.o.h. så kunne ein tru at dette var som ein tur ala Molden.

Så feil kan ein kan.

Medan Molden er ein heller lett topp som endatil mindreårige kan komme seg opp på ein grei måte, så var Tussen noko heilt anna. Dette var definitivt inga rute for ungar.
Det var bratt, kronglete og det var berre opp....


Litt meir detaljert om startpunkt:
Eg valde å starte fra Yttri, da dette er ganske så mykje kortare enn å gå fra Heltne i Skjolden.
Det er på Luster kommune sitt fine kart, tegna inn ein raudmerka sti fra Yttri og opp til ein støl som heiter Lønningane, denne ligg  i underkant av 700 m.o.h.
Det å finne stien opp var litt krøkkete.
Heldigvis hadde eg lese litt på Topptrimmen si FB-gruppe, og eg fekk nyttige opplysningar der.
Vi skal nemleg starte rett ovanfor den einaste ferista som er på denne vegen, og der går det ein umerka sti ovanfor eit fraflytta hus. Etter nokre titals meter står det eit skilt med "Lønningane" på, og da er ein på rett veg. Men kvar er raudmerkinga??? Den er verre å finne, så eg tråkla litt fram og tilbake, før eg såg at her hadde det gått folk før. Eg rusla litt oppover, og etter ca. 100 meter, så kom eg inn på stien. Det var ein tydeleg sti oppover, men merkinga var gamal og ikkje vedlikehaldt. Grunna mykje snø i fjellet, så rann det og ein del vatn her, iallfall i dei nedre delane avstien. Det bratta gradvis til, og stien gjekk stadig nærare ei lita elv. Dette er sikkert berre ein bekk på seinsommaren, men no var det faktisk trøblete å komme over. Det medførte at eg måtte gå på feil side langt oppover, i eit skikkeleg dårleg terreng, bratt og mykje tilvokst med småskog, lite gøy. Omsider kom eg over elva, og kom bort til kraftlinja. Her såg eg det øverste selet på Lønningane, og såg opp mot siste bratte parti. Iflg. FB-innlegget skulle det være mogleg å gå langs kraftlinja, så da gjorde eg det, men dei siste parhundre metrane var veldig bratte, og prega av grov ur og særs lite gåvennleg. Eit skikkeleg tungt terreng var det. Eg var sjeleglad for å komme velberga opp på slette fjellet. Det å gå ned att her ville være med fare for liv og helse, og eg måtte vurdere andre ruter. Ned att samme ruta var iallfall heilt uaktuelt.

Eg gjekk under kraftlinja, og mot sjølve toppen ca. to kilometer bortover. Her var det lett å gå, men det er svinhøgt utover nedatt mot Fortun. Gikk derfor litt inpå....
Men fin utsikt da!!
Det ein skal være obs på her, er ei rekkje sprekker i fjellet, og det er på flate marka. Nokre av dei er små, medan andre er store, gjerne svært store, dei kjem ein kanskje borti dersom ein kjem fra Rebni. Fjellet her må være ustabilt, og det vil ikkje forbause meg om det ein gang i framtida kjem til å gå eit kjemperas her. Reknar med at fjellet er overvåka.
Som sagt: Vær obs på sprekkene når du går bortover, nokre av dei er så djupe at du ser ikkje botnen, og hamnar du nedi her, så er det finito.

Det var ein heil del snø att, endatil her nede på mellom 1000 og 1100 m.o.h. Rett nok i fenner, men sidan eg aldri tek sjansar når eg går solotur, så måtte eg ta ein og annan snue for å være på den trygge sida. Hadde lite lyst til å ramle gjennom ei fonn.....

Det var lett å finne toppen. Varden er plassert heilt utpå kanten, og når ein kjem via Rebni er kontrasten enorm. Fra nesten flat slette, og rett ned att mot Fortun. Her er det verkeleg høgt ned!!

Flott utsikt mot kjente fjell i Jotunheimen, sjølv om vi berre er dryge 1200 m.o.h.

Det var mildt og fint denne dagen, og bortimot vindstille. Eg henta posen med bok og tang, og fekk notert namn og klypt i kortet. Satte meg litt innpå, da avgrunnen på andre sida er nesten uhyggeleg stor.... Hoi, kor høgt det var!!
Eg var nr. 95 i boka totalt, og nr. 4 i år.


Men aberet no: Kvar skulle eg gå ned att?
Eg bestemte meg for å få tak i hjelp, dvs. sjåfør fra Heltne, og dermed gå den antaglegvis langt tryggare ruta ned att i Skjolden.
Det å gamble med å gå nedatt der eg kom fra var som nevnt uaktuelt.

Eg avtalte med sjåfør, men såg at eg også kunne gått forbi eit vatn som heiter Skurvenosvatnet, og ned att på stølane Smolo og Bruhaugstølen. Iflg. kartet var det sti herfra og ned til Yttri, men dette ville bli eit par kilometer lengre enn å gå ned att på Heltne.

Det måtte bli Rebni og Heltne.
Men før den tid måtte eg ned til ein gamal fjellstøl som heiter Myrasete. Derfra var det sti ned til enda ein støl, Skori, ca. 850 m.o.h.
Stien fra Myrasete og til Skori var også eit kapittel for seg sjølv, for også her var det veldig langt ned nokre stader, men var det i det minste greit å gå.
Snøsmeltinga hadde gjort ein bekk om til lita elv også, og det hadde danna seg ein foss over stien som eg måtte gå igjennom. Det var ikkje spesielt trivleg, for nedanfor stien, naturleg nok glatt av vatnet, så var det påny rett utover....langt....
Heldigvis var det greit å gå.

Nede på Skori var problemet å finne stien ned til Rebnisli, enda ein støl, antaglegvis ein vårstøl fra gammalt av for bruka Skori og Rebni for alt eg veit. Her kom eg tilfeldigvis over ny raudmerka sti, gamal og heller ikkje her vedlikehaldt. Dessverre gjekk stien i ein heilt anna retning, så etter ein konferanse med kartet, så snudde eg, og etter litt leiting fant eg endeleg stien ned til Rebnisli.

No var knea byrje å verke noko infernalsk, og verre og verre vart det. Nedanfor Rebnisli var det faktisk ein slags ATV-veg ned til det no fraflytta bruket Rebni. Der var eg på skuletur i tredjeklassen. Derfra og ned til Heltne var det greit å gå. Hvis det berre ikkje hadde vore for knea som no verka som ville helsike. Av og til gjekk eg baklengs nedover, berre for å unngå kor vondt det var.
Det gjekk såleis veldig seint ned fra Rebnisli og til Heltne. Det var tre svært vonde kilometer.....

Omsider kom eg nå ned i vegen, og vart henta av sjåføren. Han køyrde meg inn att på Yttri der bilen stod like trygt.

Konklusjon: Ein skikkeleg vond og tung tur. Knea verka som F dei siste fire km, det positive får være at det er kun i unnabakke....

Turen opp gjekk forsåvidt OK, men det å gå fra Yttri var ein dum ide. Kortare, javel, men snøsmeltinga gjorde at eg måtte ta omvegar da elva var for stor til å krysse der eg skulle. Det å komme seg opp fra Lønningane og opp på sjølve platået var krevjande. Du må for all del ikkje gå med ungar her, og du skal ha litt trening for i det heile tatt å komme deg opp. Det å gå ned att her er for dei fjellvande og godt trena. Mine bein er ikkje bygd for noko slikt, og sidan det var så krøkkete å gå, så tok eg altså ikkje sjansen grunna fare for fall og skade. Eg gjekk jo åleine.

Fra Heltne og opp må være det beste, evt. via den andre ruta som eg har skissert. Men det veit eg jo ikkje sikkert, gikk jo ikkje der. Dog såg eg store deler av ruta fra toppen, og det kunne nok vore eit alternativ.

Eg skal uansett ikkje oppatt her, flott utsikt til tross.
Eg vil også anbefale å vente nokre veker til før ein tek turen til Tussen. Det er framleis ein heil del snø i fjellet, og kven veit kva som skjuler seg under?? Eg gjekk fleire omvegar, berre for å unngå moglege farlege parti.


Litt data:

Heile turen var 16,2 km. Det var 1246 høgdemeter.
Turen tok seks timar og 13 minuttar. Det inkluderer fotopausar, laaang pause på toppen, og tråkling for å finne stiar fram og tilbake.
"Moving time"var  4 timar og 50 minuttar, så da seier det seg sjølv at det har blitt mykje stopp undervegs....
Fra Yttri og opp var det ca. 6,5 km. noko som betyr at det var nesten ei mil nedatt til Heltne. Dette er inklusiv dei snuane ekstra eg måtte ta, samt at eg gjekk feil nede ved Skori. Dette ser ein på kartutsnittet nedanfor.


 Her er Stravaspora. Opp fra Fortun, ned i Skjolden.
 Eg byrja å gå herfra.
 Her står skiltet, men herfra og i 100 meter vidare fant eg ikkje merking i det heile, før tilfeldigvis stien dukka opp att...
 Det var kjentfolk i skogen også....
Mykje grov og gamal skog oppover fra Yttri.
 Eg hadde ikkje gått så veldig langt før det var fint utsyn til Skagastølstindane.
 Som ein ser var det litt kroglete å gå til tider. Mykje skog som låg velta.
 Her var eg endeleg komen opp på platået. Eg kom opp ca. 100 meter bortanfor masta, og terrenget nedanfor er som ein ser, ikkje av det lettaste. Og tru meg, det er brattare enn det ser ut.
 Ah.... Sognefjellsvegen... der vi sykla forrige laurdag....
 Varden på toppen. Vi er her inne i eit landskapsvernområde, jfr. det vesle skiltet framfor. Ellers ser det fint og flatt ut her, men på andre sida av varden er det fuglane som herskar...
 Nedatt i Fortun, det er toppunktet vi ser eit utsnitt av.
 Høgt ja....
 Her får ein inntrykk av kor rett utover det er.
 Utover Lustrafjorden, og i framgrunnen ser vi der eg gjekk fra kraftlinja og bort til toppen.
 Her var eg komen ned att på den øverste stølen.
 Fra stien ned mot Skori, stølen altså.
 Her er den omtala fossen, og såleis må ein ikkje være redd vatn. Kanskje like greit å vente nokre veker?
 Rebnisli.



Fra Rebni, og ned mot Skjolden.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar