torsdag 27. februar 2014

Skal du sykle ritt i sommar?

Sjølvsagt skal du det.

Og det kan gjerne være for turen sin del, ikkje for å sette rekordar eller å slå naboen.

Her i Sogn bør det være obligatorisk for einkvar trimmande sjel å ta turen fra Lom til Sogndal første helga i juli, i det minste ein gang før ein dør.
Sognefjellsrittet skal til sommaren gå for 17. gang, og har blitt eit fint alternativ til storebroren Jotunheimen Rundt.
Sognefjellsrittet er "berre" 137 km, men har ein del stigning dei første fem mila, slik at ein vert heller gåen i beina når ein er komen opp til Sognefjellshytta. Der er det imidlertid ein populær matstasjon, og langt dei fleste stoppar her.

















Her er eit stemningsbilde fra i fjor, og det er meldt slikt vær i år også.

Naturen er eineståande på denne turen, og i finvær er dette berre ein heilt fantastisk tur.
No skal det føyast til at turen er minneverdig i drittvær også, men på ein litt annan måte....
Det er først når ein har sykla over Sognefjell i regn og snø at ein forstår kva ordet kulde eigentleg betyr.
Heldigvis varer ikkje det så lenge, for nede i Fortun er det gjerne som i ein bakaromn i forhold til fjellet. Eg har kome ned der i steikande sol, og nesten vorte lamma av varmen. Eg opplevde dei 35 gradene som meir plagsomme enn dei 2 pluss som var på fjellet.
NB: Dette var to forskjellige år. Trur det var i 2002 det var snø og slaps over fjellet, medan det var i 2005 at det omtrente kokte asfalt.

Er du redd for å komme sist?

Tull, du blir aldri sist. Og om du blir sist; Er det så nøye?
Turen fra Lom til Sogndal skal ha "reisa som målet", sjølv om du også får ein kotelett og ein kopp i Sogndal etterpå.
Eg vil gjerne utfordre alle dei spreke spinningdamene på Luster Treningssenter: Meld dikka på i samla flokk, og finn eit par likesinna å sykle med. Avtal at de skal sykle i lag heile vegen, det hjelper på moralen å ha nokon med seg. Ta det som ein tur i eineståande natur.

Hvis du er heilgal, så skal du sjølvsagt melde deg på Jotunheimen Rundt. Dette er imidlertid eit svært tøft ritt og skal ikkje prøvast før ein har trent mykje og lenge.
Det året eg køyrde, i 1994, hadde eg trent som ein gal heile våren og vinteren før, men mangla dieselmotoren til å tåle distansen og timane. Det hadde blitt mange turar på 7-8 mil, men det dug ikkje når ein skal over tre (og eit halvt) fjell, 43 mil og gjerne oppmot 20 timar på sykkel.


Eg vil også nevne Sognefjordsrittet fra Skjolden til Sogndal. Dette fine minnerittet etter ein av dei hygglegaste medsyklistar eg nokon gong har hatt gleda av å trille med, er eit must for alle som ikkje torer å ta starten fra Lom. Inntekta går til ei god sak, og det er eigentleg grunn god nok til å være med.


Andre ritt?
Det kryr av ritt. Altfor mange faktisk.
Trondheim-Oslo har jo ein drøss med variantar nå, og eg vurderte seriøst å være med på Dombås-Oslo, ca. 330 km.
Det vert ikkje noko av det denne sommaren, men forhåpentlegvis ein annan gang.

Så har vi jo Bergen-Voss, det er også obligatorisk for einkvar vestlending. Det er ca. 16 mil, og meir opp/ned enn ein skulle tru. Eit flott ritt i praktfull natur, men dessverre skjemma av eit enormt deltakarantall etter min smak. 5500 meir eller mindre rabiate bergensarar som trur at det er viktigast å stresse som ein gal gjennom Hardanger? Neitakk.
Men veldig bra arrangert, med godt vakthald og organisering.

I Nordfjord har dei nyskapinga Nordfjordrittet, ca. 13 mil. Her er det nok mykje meir stigning enn ein skulle tru, men Panoramavegen er verdt turen åleine. Arrangøren opplyser på sine nettsider at det er ca. 2000 m. stigning, dvs. ca. 100 m. mindre enn t.d. Bergen-Voss.
Men sikkert mest slitsom er alle fjordarmane ein skal rundt....

For min eigen del vert Voss-Geilo haustens hovudmål. Fantastisk flott tur i fjor under jomfruutgåva, men veldig slitsomt, verre enn eg hadde trudd.
16 mil totalt, og Måbødalen etter 8 mil var hardt nok. Det var også spesielt å sykle over Hardangervidda. I slutten av august vil det ikkje forbause meg eit sekund om vi kjem borti snø her. Noko som jo gjer det ekstra artig å komme til mål.
Eg kan framleis hugse jernbanebrua på Haugastøl, det var som eit berg.
















Dette bildet er fra gamlevegen ovanfor Eidfjord. Utruleg artig trase. Til neste år får vi håpe at gamlevegen opp heile Måbødalen er utbetra. I år måtte vi sykle gjennom ein tunnell på ein km. i motbakke, det var ikkje noko særleg, ikkje for oss syklister og GARANTERT ikkje for alle bilane som var på vegen...


Med ynskje om god trening i vår!





Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar