søndag 14. desember 2014

Sykkelåret 2014, fra A til Å

A for april.
Månad av året da alle lokale syklistar finn ut at dei skal ut å trille. Forøvrig ein veldig god ide.

B for Boasson Hagen.
Norsk syklist som har dalt i prestasjonar siste åra. Nå på eit sørafrikansk lag saman med lassevis av andre nye ryttarar som har nesten samme eigenskapar.

C for cyclocross. Den desidert kulaste vinteridretten! Langrenn og hopp? Boooring.....
Ta ein kikk på eit cyclocrossritt fra Belgia.

D for drittvær. Noko vi opplevde på både Sognefjellet og Hardangervidda i år. Og det til dei grader.

E for Eidfjord. Tettstad i Hardanger der ein kan kvile litt før ein skal sykle Måbødalen.

F for Fanaråken. Fjell i Jotunheimen som vi knapt kunne brydd oss mindre om medan vi sykla forbi der i eit episk vær.

G for Grusveg. Vegdekke som er artig å sykle på, spesielt hvis ein sjølv har cross, og dei andre har racer...

H for Hushovd, med Thor til fornamn. Norsk supersyklist som burde og skulle vunne mykje meir dersom han hadde valgt dei rette laga. Nå legg han opp, men du verden kor mange gode stunder han har gitt oss.

I for infernalsk vær på fjellovergangane, hagl og storm i vindkasta. Kjem ikkje over dette. Sjå ellers D.

J for Jostedalen. Fint dalføre der ein kan sykle heilt opp til nesten 1200 m.o.h. og i over 10 mil.

K for kilo. Noko ein har altfor mykje av.

L for lettvektar. Noko ein drøymer om å bli, sjå ellers K.

M for morgonstund. Tidspunkt på døgnet da ein absolutt ikkje skal sykle. Heretter blir det ikkje mange turane ut før kl. 1200 om dagen. Gi meg kl. 2100 om kvelden ein fin sommardag istaden.

N for natt. Tidspunkt på døgnet ein må stå opp for å rekke starten på Voss-Geilo.

O for Oscarshaug. Punkt på Sognefjellet der ein var glad for å ha litt for mange K under årets Sognefjellritt.

P for Paris-Roubaix. Sesongens mest spesielle sykkelritt. Med brustein i over 50 km.

Q for Quintana, Nairo til fornamn. Superklatrar fra Colombia som garantert vil vinne Tour de France i løpet av eit par år. Giroen i år....

R for rot. Tilstanden i internasjonal sykkelsport. Eit forbund som er i utakt med det meste.

S for Sykkel.

T for tøffing. Eller Adam Hansen om du vil. Australsk syklist som for andre år på rad fullførde alle dei tre Grand Tours. Legg så til Vuelta 2012, og han har fullført 10 GT på rad.

U for uhell. Noko som skjedde med Contador og Froome i Touren, og som la vegen heilt open for Nibali. Han var suveren.

V for Valverde. Sleip ål av ein spansk syklist som har vunne lassevis med ritt, og som er like god etter dopingsoning som før.

W for Wevelgem. Belgisk by som er mål i sykkelrittet Gent-Wevelgem....

X for AleXander Kristoff. Første nordmann som vinn eit av dei fem Monument, samt at han vant tonnevis med andre ritt også. Fantastisk!

Y for ynkeleg. Tilstand ein kan føle seg i når ein står under bakluka på bilen sin i haglvær på Dyranut og ventar på å sykle dei siste fem mila til Geilo.

Z for zebrastriper. Dei nye draktene til Luster SK f.o.m. 2016...

Æ for ære. Noko som gjer at ein kjem til mål uansett kor Y ein måtte føle seg.

Ø for øl. Såklart. Drikk som er særs godt etter ritt.

Å for "Å, skal du på spinning no atte?" Uttrykk som ein gjerne høyrer no om vinteren.

torsdag 27. november 2014

"We`re the Millers"

Ny DVD i heimen, innkjøpt som samlepakke saman med to skrekkfilmar som eg forhåpentlegvis får høve til å sjå. Ein gang.
Men rakk iallfall å rase igjennom "We`re the Millers", ein heller grovkorna komedie om småpusharen David som må raske saman ein liksomfamilie for å smugle to tonn dop fra Mexico.



Filmen er som nevnt ein komedie av det heller grovare slaget om ein mellombels familie, og berre så det er sagt: Dette er definitivt ingen film FOR familien.

Plot: Narkoselgar i småskala David, (Jason Sudeikis) vert rana(!) av ein tenåringsgjeng. Det medfører at han må stå til rette for sjefslangaren sin, og han har ikkje noko valg: Han må reise til Mexico og hente "litt" dop. Når han har gjort det, så er gjelda sletta.
Men David ser ut som ein smuglar, og treng sårt til hjelp. Kva skal han finne på? Jo, han bestemmer seg for å kle seg ut som ein familie....
Han får med seg naboguten, ein 18-åring utan foreldre, samt ein pengelens stippar (Jennifer Aniston) og ei heimlaus jente. Dei blir dressa opp til å sjå ut som ein normal familie, og hoppar på flyet. (Flyscenen er i seg sjølv kosteleg)
Dei får så tak i ein gedigen husbil, som dei køyrer rett inn i eit narkoreir.
Den "vesle" mengden med dop, viser seg å være to tonn marihuana.

Så skal dei heimatt til USA.....

Og som eit ekstra krydder: Dei får sjølvsagt ein meksikansk narkobaron etter seg.
Samt at dei treffer eit anna par i husvogn....


Diverse forviklingar følgjer, og eg må innrømme: Eg lo. Mykje og høgt.
Ein ting er den sanselause banninga gjennom heile filmen; humoren er enkel og rølpete.
Skodespelarane er gode, sjølv om Sudeikis kanskje gjer vel mykje ut av seg.
Ein mykje omtala strippescene med Jennifer er for nokon verdt heile filmen, men akkurat denne scena har fått ein del kritikk. Uforståeleg i mine auge. Aniston er forlengst passert 40, men må seiast å halde seg godt...

Filmen, som kom ut i fjor, gjorde det veldig bra på kino, iallfall økonomisk. Av eit innspelingsbudsjett på 37 mill. USD (der antaglegvis 10 mill gjekk til Aniston). vart det tjent inn pene 270 mill USD. Kritikarane var lunke, men som sagt; Likar du grov humor, så kan du trygt bruke knappe 110 minutt på denne. Sjekk gjerne ekstramaterialet på DVD og BlueRay forresten!!


Nokre småmissar her og der var det jo, t.d. var Ed Helms som narkobaron ikkje det heilt store, men i det store og heile: Ein komedie som du anten kjem til å le høgt og lenge av, eller ein komedie som du kjem til å mislike fordi humoren er primitiv.


Høgdepunkt: Når "Rachel" fra "Friends" seier "Eat a dick" og "A big black cock".

Lavmål: Ed Helms har ein spekkhoggar i akvariet sitt. DUH!!!


Eg er ein enkel sjel og gir glatt ein 
Enkel sjel, enkel humor.

Ju-huuu!

lørdag 22. november 2014

The Hunger Games: Mockingjay

Ein ny tur til Oslo har medført ein ny tur på kino. Eigentleg skulle vi sjå Interstellar, men endte opp med det som sikkert vil bli ein publikumssuksess; nemleg "The Hunger Games: Mockingjay, part 1"
Dette er den tredje filmen i serien, basert på dei populære bøkene med samme namn.
Som med den siste Harry Potter boka er også denne delt i to filmar. Det er sjølvsagt kun for å skaffe meir cash.

MockingjayPart1Poster3.jpg

Eg har ikkje sett nokon av dei andre filmane før, men har i det minste fått med meg at dette er ein megapopulær filmserie, som nok henvender seg til eit publikum av den noget yngre ungdomstida.
Det er forsåvidt greit nok.
Filmen har fått gode kritikkar, og bl.a. VG har gitt treningkast fem, og  meddelte at dette var ein nesten som ein krigsfilm.

Plot: 24 år gamle Jennifer Lawrence spelar 17 år gamle Katniss Everdeen. Ho er flink med pil og boge, og har overlevd dei to første filmane, ju-huuu!
Handlinga går føre seg i eit slags postapokalyptisk landskap som antaglegvis skal forestille USA ein gang i framtida. Hovedfienden er Capitol, eit slags diktatur som skal styre over dei andre distrikta i landet (??) Panem.
Katniss vert meir eller mindre motvillig prøvd framstilt som ein slags heltefigur i sitt distrikt, nr. 13. Det lokale propagandaapparatet vil gjerne bruke ho til å samle alle dei andre distrikta i kampen mot Capitol, og dermed må ho også ut i "krigen".

Forutan å kjempe mot onde sentralmakter i, må Katniss også sjå at venner og kjære blir tatt til fange, utsette for farar, samt masse anna styggedom, som t.d. hjernevasking. Det har nemleg hennar hjertevenn Peeta fått gjennomgå, og han er nå ein lydig talsmann for dei onde kreftene i Capitol.

Mykje av filmen går med til å være under jorda, i digre bunkerlignande underjordiske byar. Av og til er hovedpersonane oppe over bakken, og da som oftast i ein eller annan ruin.



Nå er eg ingen stor fan av krigsfilmar, med unntak av "Der Untergang" og "Stalingrad", men "The Hungergames: The Mockingjay, part 1" er lysår fra å være ein god krigsfilm. For det første er det nesten ikkje krigshandlingar der i det heile tatt, og filmen er enda fleire lysår fra å minne om "god". For å være ærleg er dette ein av dei desidert største nedturane eg har hatt på kino EVER.
To timar der det skjer så godt som ingenting, unntatt at Jennifer har litt mareritt.
Alt er forutsigbart, og alt går i sirup, det skjer som sagt ingenting..... herregud for ein kjedeleg film....
At dette fenomenet av ein film og bokserie er vorte så populært er meir enn eg kan fatte og begripe.

Forutan at det skjer null og niks, er det nokre enorme manglar på logikk: Det verste eksempelet er når Katniss fyrer av den einaste pila si i heile filmen. Ho skyt da ned (Spoiler alert) eit slags hypermoderne jagar-bombe fly av eit eller anna slag. OK, det er visstnok ei sprengstoffpil, men dog.
Eg har prøvd å skyte etter fly på ei skytebane med tungt maskingevær, og tru meg: Det er dritvanskeleg å i det heile tatt være i nærleiken. Det til tross for at vi skaut hundrevis av skot.
Jennifer klarar dette. Med EI føkkings PIL. Og BOGE.

Hjelp

Av andre negative ting, må det jo nemnast at omtrent heile filmen er i eit slags diffust underjordisk mørke. Det gjer det meste uklart og skyggefult.

Forresten; Nemnde eg at det omtrent ikkje skjedde noko i heile filmen?

Det var også direkte irriterande at folket måtte rømme langt ned i bakken, men at Katniss si søster sjølvsagt mangla fordi ho måtte finne katten sin....Om ho og katta kom velberga ned akkurat i det dørene vart stengt?
Jepp.

Forresten; Nemnde eg at det ikkje skjedde stort i denne filmen?

Ei imponerande rolleliste til tross: Hjelpe meg for ein kjedeleg og elendig film.
Det hjelper lite å drasse inn mange toppnavn fra Hollywood, når det ikkje skjer den døyt i samfulle to timar.
Skal eg nemne noko positivt, så må det være flotte skodespelarprestasjonar. Til tross for at dei omtrent berre pratar, og aldri gjer noko som helst utanom det.


Det er iallfall første og siste gang eg kastar vekk tida mi på denne filmserien. Ein DVD med dei 100 beste værmeldingane fra 1970-1975 hadde gitt meg meir underholdning.


Høgdepunkt: Phillip Seymour Hoffmann i si siste rolle. Phillip er aldri feil, sjølv om han her er eit univers ifra si glimrande rolle i t.d. Boogienights. Vil du sjå ein verkeleg god film, så sjå heller den.
Ja, og så må eg ta med at ein av Katniss sine beste venner likna veldig på Peter Sagan.




Lavmål: Jennifer og pila. Det er berre for dumt.


Dette høgbudsjettsmølet kjem sikkert til å dra dollar til den store gullmedaljen.
Det forhindrar ikkje at filmen "Lucy" som eg såg for nokre veker sidan og som eg gav terningkast to, framstår som eit meisterverk i forhold til to timar søvndyssing ala "The Hunger Games: The Mockingjay, part 1"

Årets klaraste 


Ja, til slutt: Tok eg med at det skjedde nesten ingenting i løpet av dei to timane filmen varde?

søndag 16. november 2014

Litt vatn i elva.

Som kjent var det flaum for eit par veker sidan, og mange stader på Vestlandet gjorde elvane store skader.
Her slapp vi billig unna, men om ikkje anna, så eg iallfall nokre bilder som kan illustrere korleis ting forandrar seg.
Ein av fordelane med å bu nær ei elv, er at ein kan ta bilder på kort varsel :-)

17.5.1999. Dette var eit år etter at elva hadde fått utvida løp, samt at var kome på plass ei bru ovanfor badeplassen vår. På denne nasjonaldagen var det imidlertid lite fristande med eit bad.

Vi syntes den gang at det var mykje vatn, og det var det jo, men det skulle altså bli verre med åra.

 Det er også litt artig å legge merke til husa som ikkje er komne.



I 2008 hadde vi ein ryddedugnad, dvs. vi laga til ein natursti langs elva. Den opphaveleg stien fra ni år tidlegare var fullstendig attgrodd, men eit godt dugnadsarbeid rydda mykje opp. Nå er dette ein av våre mest populære turstiar i bygda.

Slik såg det ut etter litt krattfjerning hausten 2008.





I 2013 var det litt vårflaum. Sidan 2008 har vi holdt området vedlike i form at meir eller mindre årleg rydding. Det må til.

Det gjekk ikkje an å gå særleg langt denne fine vårdagen i mai 2013.

I 2009 satte vi ut nokre krakkar langs stien. Desse var svintunge, men i årets haustflaum kom dei jammen sigande nedover. Eg fekk redda dei, meir eller mindre tilfeldig. 

Dette bildet er fra forrige veke, og som ein ser ligg elva der like fin som før.

Det er nesten rart kor store kontrastane kan bli. Forøvrig holdt den nylaga brua til venstre i bildet på å reise. Den har flytta seg og her må ein nok ta litt grep med tanke på framtidige flaumar.

Dette er ei veke etter flaumen.

Min gode nabo på andre sida av elva gav meg løyve til å legge ut desse. Det var veldig greit, for mine bilder vart tekne i mørket, og er såleis langt fra så klare som desse.

Slik såg det altså ut. På dette tidspunkt var det også flo sjø, noko som ikkje gjorde det lettare.

Men vi kan tenke tilbake på sommaren som var.... Det er fra slutten av juni 2014.
Idyll.

fredag 14. november 2014

Minneverdige sykkelturar 2014

Som i fjor har eg plukka ut nokre sykkelturar som kan være verdt å nemne litt ekstra. I vår flotte natur er det eit uttall av variantar vi kan sykle, men nokre turar hugsar ein spesielt godt.

Eg kan byrje med den verste sykkelturen i år, og kanskje ein av dei verste på lang, lang tid.
Det var i mai, og det var ein heil gjeng som skulle sykle rundt fjorden for første gang denne sesongen. "Rundt Fjorden" er normalt ein flott tur, men denne dagen skar alt seg. For det første hadde helsa vore skral i eit par veker i forvegen, og formen var dermed ikkje på topp. Litt snufsete og smårusken i halsen, ja det skulle vise seg å være ein ganske så fæl dag på sykkel....
Dernest var det start tidleg på morgon. Eller: Det er for tidleg for meg. Eg er kveldssyklist, og synes det er grusomt å trille kl. 0900 om morgonen. Start kl. 2100 derimot, da kan vi snakke.
Uansett møtte vi opp v/Prixen, og drog mot Marifjøra. Alt der byrja ting å skjære seg, for nokre sykla tunnellen, mens eit par av oss andre sykla utanfor. Det betydde at vi vart splitta opp Marheimsgjelet og opp mot Heggmyrane.
Der var eg på makspuls berre for å halde følge. På flate vegen....
På ferja merka eg at dette skulle bli ein tung tur. Innover mot Kroken og Sørheim gjekk det som det kosta etter mitt syn, for vi hadde med oss mange unge spreke folk denne dagen.
Om det hadde vore makspuls før, så vart det nesten enda verre nå. Til alt hell fekk vi ein punktering på Sørheim, så eg trilla sakte vidare i sterk forvisning om at eg ville bli nådd att ganske så snart.
Vi trilla inn til Vassbakken, og eg fant ut at det var inga vits i å plage seg sjølv med å prøve å halde følge. Åleine utover fjorden, i det som må ha vore den tregaste sykling på denne strekninga nokon gang. Beina verka, og lungene peip. Kaldt og varmt, feberen etter sjukdommen hadde nok ikkje lagt seg heilt....
Kom til Gåpnabøgdi sikkert eit kvarter etter dei andre.

Sykkeltur med sprekare folk enn seg sjølv, når ein i tillegg er sjuk... not so smart...


Men dei fleste sykkelturar er av det hyggelege og gode slaget. Helst vil vi sykle i godvær, slik at vi blir brune og fine, evt. ENDA finare. (Om mogleg)
I sommar la vi t.d. ut på ein runde rundt fjorden. Finvær da vi starta, og finvær da vi kom over på Sørsida.
Men så høyrde vi toreveret, og mørke skyer hadde samla seg inn mot Skjolden.
Det var som himmelen opna seg. Styrtregn deluxe. Løysinga? Sykle inn på Vassbakken for ein brus og ein kakebit til regnet gav seg. Det tok ikkje så lang tid.
Og turen heim gjekk greit, men som sagt; Det regna infernalsk i eit kvarter, og det viser kor fort været kan snu.


Det er no nokre år sidan vi har vore i Vigdalen på tur. Årsaka er nok at det er heller slitsomt, spesielt dersom ein skal køyre bomvegen inn mot Vårstølen. Der er det nokre parti som er svinbratte, her bikkar det opp mot 25% på det verste.
Vi tok dette nærast som ein impulstur i sommar, som eit ledd i førebuingane til Voss-Geilo.
Stigninga opp til Vigdalen er rimeleg bratt alt fra starten av, og stig med ca. 10% i snitt i tre kilometer. Deretter blir det meir overkommeleg før ein kjem inn på bomvegen.
Fy ke bratt det er her!!
Iflg. Strava så er heile strekninga 5,6 kilometer, og det stig 600 høgdemeter, dette skal så bli ein kat. 2 stigning.
Klart at dette merkast når ein er gammal og feit.
Men vi kom nå opp, og det var moro nedatt. Crossykkelen tek ein slik nedfart vesentleg bedre enn den gamle raceren.



Ein annan kort, men svært tung, tur var med crossykkelen opp til Brunestegen. Eg har sykla opp hit med terrengdoningen fleire ganger før, og det har gått greit. Nå ville eg prøve med crossen, som jo har ein heilt annan utveksling, 34/28 på det lettaste. (For den uinnvidde: Det betyr 34 tenner på kranken og 28 tenner på kassetten bak. Ein terrengsykkel har gjerne heilt ned i 24 eller 22 tenner framme, og kanskje 30 eller 32 bak. Med sistnemnde utveksling kan ein omtrent sykle opp Feigefossen)
Opp til Judassvingen gjekk greit, og likedan opp til første brua. Så brattar det til ein smule, og siste parhundre meter opp til parkeringsplassen er steinbratte med 18%.
Dessverre får ein ikkje mykje kvile her, for det er langt fra flatt dei første metrane opp mot Brunestegen. Faktisk ligg det også her på gode 10%. Når vi nærmar oss dei to hårnålssvingane, dvs. rett før den første, så er det også her svinbratt. Kanskje ikkje som opp Vigdalen på det verste, men nå køyrer vi på grus. Hårnålssvingane gjer til at vi kan kvile bittelittegranne, men det er ein veldig tøff halvannan kilometer ein skal gjennom før det flatar ut, og endatil går litt ned. På slutten er det atter ein heller tøff stigning, men når ein først er komen så langt, så kan ein ikkje gi seg.
Eg kom meg uansett opp, litt stolt over at eg kom opp hit med bukkestyre for første gang, og tenkte at her har det ikkje vore mange syklar av denne typen. Kanskje ikkje så rart, det er altfor få crossyklar, den "ultimate sykkel" som eg nå les i eit fagblad.
Opp Brunestegen er ein strekning på 6,1 km, og det stig pene 640 meter. Til neste år syklar vi inn på Skår på den nye vegen som vi ser fram til vert ferdig.


Vi hadde også ein fin og minneverdig til Styggevatnet i år. Dette var ein søndagstur, og vi var ein heil gjeng som drog avgårde.  Til Styggevatnet og heim er det over ti mil, så dette er greit å ta litt tidleg på dagen, og ikkje som i fjor da vi reiste kl. 1700, i august....og vi fekk ein punktering...
Nå var dette i slutten av juni, så vi kunne forvente litt snø mot toppen, her skal vi tross alt opp på 1200 meter.
Det er stigninga fra Øy og opp mot Viva som er verst. Her er det ingen hårnålssvingar, berre jamn motbakke på 10-12% nonstop.  På Viva flatar det ut ein smule i nokre hundre meter, og vi kan sjå opp på dammen.
Som vanleg var eg ein av dei siste, utan at det var så nøye. Inni dalbotn var det gått eit snøskred, og vegen var faktisk stengt for bilar grunna rasfare....
Men det var turen heim som skulle vise seg å bli noko for ettertida. For nå vart det punkteringar anmasse. På samme hjul....Var det tre eller fire punkteringar vi talde???
Uansett måtte vi få tak i ein bil som kunne hente den uheldige syklisten, men eit stort aber i så måte er at det er ikkje mobildekning før ein kjem ned att på Breheimsenteret. Så er det bilturen fram. Var det to mil han måtte spasere???
Om ikkje anna så kunne vi ha det moro på bekostning av andre, det er da noko.
Styggevatnet, langt og tungt.

I sommar har vi også vore to turar på Veitastrondi, samt at eg hadde ein solo kveldstur eit stykke av vegen.
Til Veitastrond er det fint å sykle, iallfall hvis ein likar å sykle på smale, svingete vegar med heller dårleg asfalt. Ja, for ikkje å gløyme: Tunnellar. Utan lys. Nå er ikkje lys det største problemet lenger, for nå får ein kjøpt svært sterke lykter. Men eg klarte å punktere ein gang, samt at ein av mine medsyklistar klarte det samme. På første fellesturen var vi berre to (og i nokre kilometer tre), og da fant eit lyst hovud på at vi skulle nedom Solvorn på tur heimatt. På den turen var det tropevarme, og beina var heilt kokte da vi kom opp att på Heggmyrane.
Den siste turen vi hadde dit, i slutten av juli, var vi tre fra Gaupne, samt ein mann som møtte oss på Hafslo. Da vi kom fram på Strondi møtte vi enda ein syklist, så da var vi fem stk, i like drakter. Det var unektleg litt kult. Det er også hyggeleg å sykle heimatt, for det er alltid medvind ned langs vatnet.
Og eg kan framleis ikkje forstå kvifor det skal byggast ein lang tunnell på eksisterande veg framfor å velgje den einaste rassikre løysinga på lang sikt: Ein tunnell til Leirdalen. OK, det hadde blitt dyrare på kort sikt, men Strendingane hadde i det minste fått ein mykje tryggare veg, og endatil kortare, både til Gaupne og Sogndal.
Og tenk den flotte rundturen vi kunne fått på to hjul....
På veg heimatt fra Strondi i slutten av mai.


Til slutt må vi nemne dei to turritta som vi deltok i.
Voss-Geilo først.
Dette rittet vart arrangert for første gang i fjor, og vi melde oss på i år også. Det er ein grei måte å få trimme litt meir utover sommaren.
I år var starten satt til klokka 0900, dvs. ein time før fjoråret, noko som medførte at vi måtte stå opp kl. 0400 om natta, tygge i oss mat i nokre timar, før vi ankom Voss kl. 0800. I eit regnfult haustvær....Der og da frista det svært lite å sykle i sju-åtte timar, men det skulle vise seg å bli ein flott tur. Sola kikka fram før vi var komne til Granvin, og deretter hadde vi stort sett fint vær heilt til vi møtte eit infernalsk regnvær (ispedd hagl) på Dyranut.
Vi kom oss uansett over Hardangervidda og til Geilo på ny pers, utan at det var så nøye. 16 mil i hyggeleg selskap er aldri å forakte uansett.
Så sant helsa held, så er vi med neste år også, og da går forresten Voss-Geilo ei helg før.
Fra gamlevegen langs Eidfjordsvatnet.

Heilt til slutt må eg ta med den tradisjonelle snuen over Sognefjellet. Knappe 14 mil, og eit startfelt med mange lokale, det er veldig artig. Men det er plass til mange fleir!! Alle trilleføre lustringar bør sykle ein gang over Sognefjellet før dei dør. Ta den tid ein treng, men få gjerne med deg ein kollega eller to på nokolunde samme nivå. Så avtaler de berre at de skal halde følge, så kjem dette til å gå heilt greit.
I år fekk vi eit uvær på fjellet som var heilt makelaust. Ein ting er at det byrja å regne litt opp mot Krossbu, det kan vi tåle. Problemet er når det byrjar å regne masse. Og vi i tillegg får vind. Strek sidevind. Da blir dette ein fjelltur for historiebøkene. Den nedfarten vi hadde fra Juvatnet, forbi Oscarshaug (spesielt der ja), Turtagrø og ned til Fortun.... Den kjem eg til å hugse så lenge eg lever. Styrtregn og vindkast som bles syklistar av vegen. Wow.
Nede i Fortun var regnbygene gitt seg, og resultatet var at vatnet som spruta opp på oss var heilt lunkent. Den varme asfalten fungerte som ein radiator, og det passa oss ganske bra, med tanke på at regnvatnet på fjellet var rimeleg kaldt.
Vi stiller til neste år, og da forventar eg masseinnrykk av lustringar på Lom. Enda meir enn i fjor.




søndag 2. november 2014

The Equalizer

Det vart jammen tid til ein ny kinotur denne veka, på sjølvaste Colosseum i Oslo. (OK; det var i den minste salen)
Nokre kloke hovud hadde funne ut at actionfilmen "The Equalizer" vart verdt å bruke to timar og 11 minutt på, og sjølv om eg er ingen stor fan av æksjenfilmar, så var det uansett ein måte å slå i hjel ein torsdag kveld.

The Equalizer poster.jpg


Denzel Washington spelar hovedrolla som "Bob", ein nøktern mann som lever eit anonymt, ja nesten spartansk liv i Boston. Denzel er etterkvart vorten snart 60 år, men det skulle ein nok ikkje tru. Han må seiast å holde seg veldig godt, på samme måte som rollefiguren sin i denne filmen.
Bob arbeider på eit stort byggeutsalg, der han triller lagervarer på plass i reolane, samt at han på ettermiddagen hjelper Ralphie fram mot draumejobben som vektar.
Når Bob kjem heim til sitt mildt sagt stusselege husvære, så et han ein enkel middag, før han brukar seine kveldstimar på å lese bøker på ein nærliggande kafe med ein medbragt tepose.

På kafeen treff han ein av byens lause fuglar, importert fra austeuropa ein stad. Fuglen viser seg å være i kløa til ein lokal russisk hallik som handsamar sine "ansatte" på heller tarveleg vis.
Etter at "vår fugl" har fått skikkeleg bank av den russiske halliken, så går Bob på besøk.....
Bob har nemleg ein bakgrunn som noko heilt anna enn lagerarbeidar.

Det viser seg at den lokale russiske kødden berre var ein  liten del av eit stort, mektig og ikkje minst farleg nettverk.
Ein topp hitman (Martin Csokas) vert sendt fra Moskva for å rydde opp, og resten av filmen går stort sett med til å vente på oppgjeret mellom Bob og russaren Teddy (!!) OK, hans "eigentlege" navn er Nikolai.

Filmen varer som nevnt i godt over to timar, og innleiinga er kanskje ein smule for lang, men det som gjorde det meir plagsomt var at seteplassen på Colosseum var heller begredleg.
Denzel er mannen som ber filmen, men hans russiske motpart er god i rolla som topp og nådelaus drapsmann.
Av andre aktørar kan vi jo nemne at Bill Pullman dukkar opp i ei lita ubetydleg rolle. Kva ein såpass kjend skodespelar gjorde i denne filmen er meg ei gåte, han er nemleg med i berre nokre få minuttar og har nesten enda færre replikkar.


Skal ein berre sjå ein einaste actionfilm i 2014, så må dette være eit godt valg. Vår helt framstår som supermann med hang til å bruke sine butikkvarer ala hammar og spikarpistol som våpen, og han er råare og meir brutal enn andre vigilantefigurar vi har sett. Faktisk nærmar det seg rein tortur i visse scenar.
Flott klypping, stilig musikk og ein Denzel Washington i god form er verdt å ta med seg.
Skal eg nevne noko negativt, så kunne det godt har vore ein litt kortare film, men kanskje det var det miserable sitteplassen som gjorde utslag der. Ellers er det nokre logiske brot i filmen, men pytt-pytt, akkurat i "The Equalizer" så skal eg heller tåle  det.
Denzel leverer som vanleg varene, og filmen fortjener terningkast .


Filmen hadde premiere i byrjinga av september og må seiast å være ein suksess. Av eit budsjett på 55 mill USD så er det nå innspela over 170 mill USD, det må seiast å være svært bra.

Filmens høgdepunkt: Ein spikarpistol kan brukast til så mangt.

søndag 26. oktober 2014

Thor

Eg har lest enda ei bok.
Det må være den andre i år, så nå går det unna.

Sidan interessefelta er noko begrensa, så blir bokvala deretter.
Forrige gang var det John Færseths glimrande bok "KonspiraNorge" som stod på menyen.

Nå var det biografien om Thor Hushovd, vår beste syklist nokon gong.

Hushovd la som kjent opp som syklist nå i haust, etter ei lang og suksessfyllt karriere.
VM-sigeren i Australia 2010 er sjølvsagt det desiderte høgdepunktet, men mannen har også ei lang rekke andre merittar på CV`en. 12 etappesigrar i Tour de France, tre i Vuelta Espana og ein i Giroen, den siste rett nok etter at etappevinnar Petacchi vart fradømt sigeren grunna noko dopingsnusk.
Han er såleis medlem i den litt eksklusive klubben som har etappesigrar i alle dei tre Grand Tours.

Forutan dette har han mengder av etappesigar i mindre ritt, samt også ein heil del førsteplassar fra eindagsritt samt tre nasjonale meisterskap både på fellesstart og i tempo.

Pr. i dag er det ingen andre syklistar som er i nærleiken av å ha ei slik fin merittlsite, men kven veit om ikkje Kristoff kan matche dette med tid og stunder...?


Boka er på over 500 sider, men dette er ikkje noko tunglest roman. Språket er enkelt, faktisk svært enkelt til tider. Her er ikkje noko akademisk vissvass, nei det er rett fram. Vi snakkar tross alt om ei bok for sportsinteresserte.
Det er 21 kapittel, dvs. det samme som antal etappar i ein Grand Tour, neppe tilfeldig.
Første kapittel tek for seg høgdepunktet, nemleg VM-sigeren fra Geelong hausten 2010. Eg sat heile natta og følgde med på denne makelause prestasjonen, og hugsar så inderleg godt at NRK var dei einaste som sendte. Ove Eriksen og kven det no enn han hadde med seg var rein tortur å høyre på, men til alt hell datt lyden ut berre ein kilometer før mål. For å mimre litt, så er dette videoklippet å anbefale.


Media har gjort eit stort poeng av at Hushovd visste om at han der amerikanaren hadde dopa seg lenge før han sa det til Oprah.
Forholdet til sjefsdoparen har fått sitt eige kapittel i boka, men ellers har dette fått ufortjent mykje plass i media, samt at Hushovd har fått masse ufortjent tyn for å ha visst om det.
Vi kan jo sette oss litt inn i korleis det ville ha vore dersom han hadde gått ut med historia si på det tidspunkt.


Ellers er Hushovd veldig ærleg i sine uttalar. Han gir konkurrentar, sykkelleiarar og andre det glatte lag dersom han føler dei fortjener det. Spesielt Johnathan Vaughters og Steffen Kjærgaard får, med rette, gjennomgå.
Han kjem også inn på sine yngre norske sykkelkonkurrentar, Kristoff og Boasson. Det er åpenbart ikkje noko frøkentilvære å sykle på toppnivå, for her er det mange sterke meiningar, for å sei det slik.

Hushovd fortel mykje om sine første år på sykkelen, og dei første åra som proff. Dette er det mest interessante i heile boka synes eg. Vi får eit innblikk i kor langt etter hans daværande lag, Credit Agricole, var i teknologi og teringsmetodar og taktikk. På eit anna lag, med bedre styring, så hadde Hushovd garantert gjort det enda bedre.



"Thor" er ei bok som er lett å lese, illustrert med ein del foto av både jobbmessig og privat karakter. For ein sykkelentusiast er dette eit must, men boka fungerer også som ei innføring i ein tildels gjennsyra dopingsport, der juks og pengar spelar hovedrolla.

Det er dog einskilde manglar, og faktisk ein og annan feil i boka. Dette irriterer ein smule, men eg trøstar meg med at dette er nok detaljar som neppe dei fleste bryr seg om, eller veit om i det heile teke.
Boka fortjener terningkast  

Nå som Hushovd har gitt seg kan vi likevel konstatere at han, tildels saman med sin tre år eldre kollega Kurt Asle Arvesen, er den som vekka sykkelinterssa her i landet rundt årtusenskiftet. Til neste år har vi tre flotte etapperitt her i landet, samt to mindre eindagsritt som alle er komne på UCI si terminliste. Eg tør påstå at utan Hushovd sine prestasjonar så hadde nok aldri dette vorte ein realitet. På slutten av nitti-talet hadde vi eitt proffritt, på lågast rangerte nivå, og berre to-tre proffsyklistar.
Til neste år har vi iallfall sju profesjonelle syklistar, og sjansen for eit norsk profflag synes større enn nokon gong.


Det er gode tider for oss som likar å trille på to hjul. Bergen 2017.....

mandag 20. oktober 2014

På Hard Rock Cafe i Oslo.

Ah... eg likar meg på Hard Rock. Utan å kunne skryte av å ha vore der så himla mange ganger. Eit par ganger i Køben, og ein i Stockholm er det heile. Men dei har kul musikk, god mat og artig interiør.
Derfor var det med ei viss forventning at vi drog ei gruppe fra jobben opp til Hard Rock på Karl Johan for å ete middag for nokre dagar sidan.
Etter Egon og Fridays litt for mange ganger, så skulle det liksom være greit med litt variasjon.

Forrige gang eg var på Hard Rock, i København  med min daværande jobb, så hadde vi det veldig bra. Enda bedre hadde vi hatt det eit par veker før der igjen, i samband med sykkel-VM. You know; Jobb og fritid er tross alt to ulike ting.


Men alle illusjonar om at Hard Rock Cafe i Oslo var rette staden, dei vart knust hardt og brutalt denne kvelden.
Vi var eit følge på åtte-ni personar, altså ikkje så veldig mange.
Etter litt venting i trappa opp til restauranten, så fekk vi to bord, ikkje eitt langbord, men to bord. Eit rundt med plass til fem, og eit firkanta med plass til fire. På den måten så fekk vi ikkje dratt dei saman heller.
Servitøren, engelsktalande, sa at dei var litt lite folk på jobb den kvelden, men han skulle komme så fort han kunne.

Etter mitt syn er det god serveringsskikk å spørre gjestene om dei vil ha noko å drikke medan ein ser igjennom menyen.
Det skjedde ikkje.
Lokalet hadde rett nok ein del gjester utanom oss, men fullt var det langtfra.
Menyen fekk vi ganske kjapt, den låg nemleg på bordet, men det tok altså ein halvtime før vi fekk bestilt oss ei øl, og ytterlegare ti minuttar før drikken kom. 40 minutt venting på ØL er hårreisande elendig.

Eg bestilte ein cheeseburger med tilbehøyr, og det tok ein time før maten var på bordet.
Og da maten kom, så var burgeren nesten kald, osten hadde stivna att, og måltidet var i det heile tatt mislykka. Chipsen var forsåvidt god, men eg kunne tatt heile porsjonen i eit jafs.

Måltidet kosta i utgangspunktet kr. 202,- men vi fekk 25% på maten grunna venting. Øl kan ein ikkje rabattere, så det måtte vi betalt fullt for.
Den engelsktalande servitøren, som jobba som ein gal såvidt vi kunne bedømme, saman med EI dame til, beklaga så mykje all ventinga.

Det hjalp ikkje. Eg pleier alltid å gi litt tips, men nå, for noko som kanskje er første gang i historia, gav eg ikkje ei krone. Ingen beklagande servitør på ein underbemanna restaurant får tips for å la oss vente i 40 minutt på ei øl, og i ein time på ein KALD burger.

Eg skal aldri inn på Hard Rock i Oslo igjen. Eg kjøper heller ein Big Mac tre ganger om dagen framfor å betale 200 spenn for å oppleve dette ein gang til. Gudbedre for ein elendig stad. Unngå denne plassen for all del dersom du skal ha mat som er VARM.

Min første omtale av ein resturant endar opp med ein soleklar .

Hadde vi ikkje fått 25% av den unnskyldande servitøren, så hadde eg gitt dei 0.
Det må også føyast til at vi ikkje var ein gjeng fulle bandittar heller. Vi var faktisk edru heile gjengen da vi kom, og vi oppførte oss pent og pyntleg. I ettertid kan ein sei at vi burde sagt ifra tydlegare om at dette var slett service. Men vi skal uansett ikkje dit fleire ganger. Møkkaplass.


Lucy

Det er på tide å ta tastaturet fatt, etter ein lengre pause grunna travle dagar og kveldar.
Og kva er vel bedre enn å byrje med ein omtale av forrige vekes kinobesøk, på sjølvaste Klingenberg Kino i sjølvaste Oslobøgdi.

I utgangspunktet hadde eg den forståing at det var "Under The Skin" vi skulle på, og det var først etter at vi hadde kjøpt billetten at eg oppdaga at det jo var snakk om ein heilt annan film.....

Pytt-pytt, Scarlett Johansson er alltid verdt å ta med seg, og la det være sagt med ein gang: Det er ho som ber heile greia. Det til tross for ein erfaren ringrev som Morgan Freeman i ein birolle.

Lucy (2014 film) poster.jpg

Det er velkjente Luc Besson som står bak Lucy, og det skulle jo borge for kvalitet. Hans tidlegare eminente filmar som Nikita og Leon er av mine favorittar fra 90-talet.

Plot:
Scarlett spelar ein lettare dum student (Tittelrolla) på Taiwan. Ho blir lurt av sin "boyfriend" til å levere ein koffert med eit narkotisk stoff til ein lokal mafiaboss. Det går sjølvsagt ikkje bra, og ho vert tvinga til å fungere som smuglar, med det nye superdopet operert inn i magen.
Imidlertid vert den unge, vakre Lucy gjenstand for, skal vi kalle det uønska merksemd fra sine mannlege fangevoktarar, og når ho ikkje gir dei det ho vil, så blir dei litt sure. 
Ho får eit spark i magen slik at superdopet reagerer med... skal vi sei...uventa bivirkningar:
Lucy blir smart. VELDIG smart.
Ispedd handlinga så langt har vi fått presentert den velkjent myta om at vi kun brukar 10% av hjerna vår, og det nye superdopet til Lucy triggar det slik at hjerna får stadig nye grensespengande eigenskapar.

So far; so good.

Vi har no komen gjennom halve filmen, som er på knappe halvannan time.
Så langt har det vore god underholdning, men så bikkar det over i det meir og meir toskete.
Filmen blir meir eit effektmakeri, og dei siste ti minuttane er rett og slett berre vissvass med fine filmeffektar fra universet, ispedd noko dill fra eit fransk universistet.
Det er rett nok science-fiction, men ein smule anna enn fine bilder må vi kunne forvente.

Sjeldan har eg sett ein film som eigentleg har vore ganske bra, bikke over i det håplause.
Fra ein grei firar til  0 i løpet av ein halv time er eigentleg godt gjort.


Lucy er ikkje noko god film hvis ein skal leite etter noko meiningsfullt her i livet, og det er neppe noko spesielt god film på anna vis heller. Ja, sett bort fra dei første 45 minuttane da, dei var fiffige.

Terningkast? Eg landar på ein .


Lucy hadde premiere seint i juli i USA, og har dratt inn lassevis med dollar. Av eit budsjett på 40 mill USD, har det pr. oktober 2014 komen inn over 400 mill USD, det er ein sterk prestasjon.
Som eit apropos kan ein jo lime inn denne generelle omtalen:

Lucy was generally categorized as entertaining and silly
Ja, gjett om.

lørdag 20. september 2014

Ein sykkeltur til Judassvingen

Da har eg laga ei testrute til Judassvingen.

Nå til dags har jo alle ein eller annan treningsapp, Strava, Endomono, Runkeeper.....
Og da er det passande å legge inn einskilde bakkar som kvar og ein kan få teste seg i.

På Strava ligg det inne fleire klatresoner oppover Engadalsvegen. Den kortaste av desse er til Judassvingen, og startpunkt er i krysset Engadalsvegen/Gardavegen.
Denne strekninga er på ca. 900 meter, og stig i snitt 10%.
Det er altså ikkje så langt, men det kan være slitsomt nok for det....


Eg har laga ei rute på 1400 meter. Startpunkt er her.

Som alle lokalkjende jo kjenner til, så er det flatt dei første parhundre metrane. Deretter ein slakk stigning i 100 meter, før det brattaste partiet opp til Tandla. Deretter stig det jamnt.



Her er mållinja. Den går mellom dei to skilta vi ser på bildet.


Som ei ekstra gulrot kan det nemnast at helselaget har laga til ein trimpost her oppe. Dermed kan vi ta med kortet som ein ekstra inspirasjon.



To klypp nå....


Kva sykkel ein brukar får være opp til kvar og ein. Eg brukte terrengsykkelen i dag, men her går det med racer også, sjølv om det er grus på deler av vegen. Grusen er såpass tettpakka at det går heilt fint.
Iallfall før snøen kjem....

Dersom det er interesse for det, så kan vi jo lage ei FB-gruppe, "Vi som syklar til Judassvingen", nå er det jo grupper for ALT.


Her er turen nedatt.


Lukke til.




mandag 15. september 2014

På tur.

Ein liten oppdatering pr. 16.9.2014:


Ein treng ikkje gå så langt for å ha ein hyggeleg og fin tur. Ein kan faktisk berre gå ut døra, og så er ein i gang.

Det lokale helselaget har satt opp nokre trimpostar oppover Engadalsvegen, og laga til nokre klippekort og bok til å skrive seg inn i.
Ein boks med tang er plassert i Judassvingen, noko som kanskje kan få med nokre fleire barn?

På den vesle redskapsbua v/brua er det også satt opp ein post. Her er boka plassert.
Og når ein først er komen så langt, så kan ein jo gå nedatt Gåpnaberget.

Dette er ein fin, liten rundtur, og no om hausten er det kanskje ekstra fint.



Så det er berre å ta turen. Helselaget deler sikkert ut enda fleire kort.

I can see my house from here!!!


No om hausten er det fint i skogen.

Høgspenten pyntar opp i naturen.... 

Arbeidet i Storpreikaren er kanskje ikkje heilt ferdig...? Forhåpentlegvis kjem det opp eit rekkverk her. Flott utsyn er det imidlertid!!

Og det ser ut til at  vi må ta oss ein runde for å finne fram namneskilta i svingane...


Og da har vi vore oppi ein snue. Litt av vitsen med skilta er liksom at folk skal kunne sjå og lese dei.
Til vinteren er det seks år sidan vi hadde den store "utsiktsoppryddinga" og eg ser at det er snart på tide med ei ny økt. Stay tuned....


Her er boksen ved brua! 

Akkurat da vi skulle gå ned Gåpnaberget kom det tre utforsyklistar forbi. Dei hadde komen fra Vorfjellet, etter å ha sykla ned Molden før på dagen. Dei lurde på om det gjekk an å sykle ned dit, og eg anbefalte dei turen....

Akkurat her ramla den eine syklisten, noko som kanskje ikkje var så rart, terrenget tatt i betraktning.

Kveldsstemning. 
















Panorama over bøgdi.

fredag 12. september 2014

Topptrimmen 2014-2016, Spefjell

Klart for årets siste topptur.
Har tatt seks av ti, og må ha att nokre til dei to siste sesongane også.
Rett nok er det dei seks lettaste som er tatt, med eit mogleg unntak av Dugurdskulen, men ellers har det vore greie turar.

Denne onsdag ettermiddagen i midten av september var det altså Spefjell som stod for tur. Spefjell ligg på 1103 m.o.h.
Iflg. topptrimkortet er startpunkt anten fra Soget på Hafslo eller "Sogndalsdalen", men det er ikkje nemnt kor i Sogndalsdalen, som er eit par mil lang....

Eg valde å starte fra Svedal, eller Svidal som dei gjerne seier i Sogndal. Ein kan også starte fra Kleiv, heilt i byrjinga av vatnet, og det er også komen ein heller ny sti rett opp til Spe. Sistnemnde sti er kanskje den kortaste.
Årsaka til at eg starta fra Svedal er kort og godt at da kjem ein noko høgare opp, samt at her hadde eg vore før. Brukte nemleg dette som utgangspunkt den gangen vi var på Torstadnakken for fire år sidan.
Til Spefjell er det kanskje noko lenger dersom ein går fra Svedal, men pytt-pytt. Det er uansett kun snakk om nokre hundremeter i differanse anten ein går fra Kleiv eller Svedal.

Det er merka sti fra Svedal og heilt opp til den fine stølen Navarsete. Her var det ein del sau, og dei går beleileg nok i den merka turstien. Dette gjer at stien er lett å følge opp til Navarsete.

Spefjell er ikkje noko markert topp. Faktisk er varden plassert midt på ei lita slette.
Men før ein kjem så langt skal ein komme seg fra Navarsete og opp, og det KAN være litt tricky. Her er det nemleg ikkje eitt merke, ikkje ein varde. Terrenget er greit å gå, og det som sikkert har vore myrar tidlegare, var no for det meste tørka ut.

Eg sjekka med kartet når eg var på Navarsete, og peika ut ein kurs. Etter ca. ein kilometers gange i gras og lyng, så tok eg ein ny sjekk med kartet, og fant ut at toppunktet måtte være berre eit parhundre meters gange derfra. Da var eg komen nesten heilt opp fant eg ut.
Vel oppe på sletta, så var det som nemnt bortimot heilt flatt, og ca. 200 lenger mot kommunegrensa stod varden. Ein kan også komme borti ein mykje mindre og delvis samanrasa varde, alt etter kor ein kjem opp på høgsletta, men dette er altså feil toppunkt. Posten er plassert på ein ganske så stor varde, og den raude kassen omternt lyser imot dei som kjem opp.

Det er også nokre små sjarmerande vatn heilt her oppe på nesten 1100 m.o.h. Dei var tørka mykje inn etter ein tørr og varm sommar, men her er det sikkert ikkje umogleg å bade på ein fin sommardag.

Da eg kom opp, så var det sol fra skyfri himmel, men noko dis ned mot dei omliggande fjella. Det hindra nok litt for den mest fantastiske utsikta, men skapte eit spesielt lys.
Det var også godt og varmt, og nesten ikkje vind. Kontrasten til laurdagens tur til Steinsdalsnosi var mildt sagt himmelropande.
Det var så fint å være på toppen at eg tok meg god tid til både mat og drikke, samt skifte av klede.
totalt satt eg på toppen i ein halvtime berre å slappa av i finværet. det må ha vore ein av dei finaste fjellturane eg har hatt nokon gang.


Da klokka byrja å nærme seg 1800 om ettermiddagen var det likevel på tide å komme seg nedatt. Eg gjekk i nokolunde samme spor nedatt mot Navarsete, men sidan det ikkje er merka opp, så er det heller ikkje merka ned. Det er uansett ikkje lange biten, men ein skal være obs på nokre hamrar her og der som kan være litt vansklege å få auge på når ein kjem ovanfra.

Når ein er komen nedatt på Navarsete så er det imidlertid greit å gå, for da er det jo merka sti. Det går for øvrig merka sti fra Navarsete og nedatt til Kleiv, så her kan ein få ein fin rundtur.

På Navarsete gjekk det tre hestar, og sidan hestar jo er dei nestfarlegaste dyra på kloden (etter edderkoppar), så gikk eg ein liten omveg slik at dei ikkje skulle komme å tygge på meg. Hestar er som kjent farlege rovdyr som overfaller alle tobeinte dei ser ute i skogen.

Turen nedatt til Svedal gjekk utan problem, og generelt sett kan eg nok seg at dette antaglegvis er det lettaste Topptrimtur eg har gått sidan eg var på Vorfjellet for tre år sidan. Dessutan var eg så superheldig med været, så dette var verkeleg ein strålande dag!!

Stravaopplysningar:
Totalt 8,3 km. dvs. nesten det samme som til Steindalsnosi.
Høgdemeter vart 675, Steindalsnosi var 751.
Total tid: To timar og 22 minutt. Turen opp tok 1 time og 18 minutt, og da stoppa eg her og der for litt bilder,samt for å orientere meg ein smule.
Til Steindalsnosi brukte eg totalt 2 timar og 53 minutt.

Turen kan anbefalast på det sterkaste som ein ettermiddagstur nå i finværet. Det er heller ikkje umogleg å få med barna opp hit, hvis dei ikkje er for små da.
Utsynet må seiast å være av det bedre. No gjorde rett nok den lågtliggande disen sitt til at eg ikkje kunne sjå heilt inn i Jotunheimen, men det var uansett fin utsikt fra toppen.


Her er fra turen opp. Bildet er tatt ca. midt mellom Svedal (dei næraste husa som vi ser) og stølen Navarsete. 


 På det første selet ein kjem til på Navarsete, så finn ein desse skilta. Greit hvis ein skal ta dette som ein rundtur nedatt i Kleiv.


 Her er eg komen nesten heilt opp, og vi ser toppvarden i bakgrunnen.





Her er toppunktet, og eg måtte berre ta eit bilde med Torstadnakken i bakgrunnen.

Ein smule tørke i sommar???





Navarsete ein flott september ettermiddag.
Det var forresten 24 grader her på dette tidspunkt.

tirsdag 9. september 2014

Topptrimmen 2014-2016, Steindalsnosi

Tid for hausttur og topp. nr. 5.
Og, skulle det vise seg, ein topp som har vore så mykje besøkt at det knapt er vits i å skrive noko da "alle" topptrimmarane alt har vore der.
Eg var nr. 199 som skreiv meg inn i topptrimboka.

Men da kan eg i det minste skrive litt om mine eigne opplevingar fra denne turen.

Steindalsnosi er denne topptrimutgåvas nest høgaste, faktisk heilt opp på 2025 m.o.h. og det er alltid litt spesielt å passere 2000 m.
Men til tross for høgda, så er det ein av dei heller lettare toppane (trudde eg), da vi jo køyrer heilt opp på Galgeberg på Sognefjellsvegen. Iflg. Strava var eg da komen opp på over 1300 m. noko som gjer startpunktet til høgare enn fire av dei andre toppane.

Eg tok dette som ein ettermiddagstur, og været var brukbart. Tørt og fint, 13 grader i lufta, og endatil litt blå himmel innimellom.
Steindalsnosi er kanskje ein av dei toppane som det bør være lettast å finne fram til, enda det mest ikkje er merking før ein nærmar seg toppen.

Her oppe på 1300 m. er det sjølvsagt ikkje ein busk, og det er såleis lett å ta seg fram. Til å byrje med går ein på noko lyng og typisk høgfjellsfauna, før ein vert møtt av stein og ur. MYKJE stein og ur.
I første omgang kan ein sleppe unna ein del av dette, dersom ein tek til høgre for det øverste vatnet ein kjem til. Derfra kan ein halde til høgre opp mot det aller brattaste partiet, og da kan ein gå på svaberg og lyng, istaden for å rote omkring i ura.
Eg stoppa derfor litt innimellom for å finne ei best mogleg rute, ur er nemleg lite gøy å gå i.

Men det kjem til eit stykke da ein ikkje har noko valg: Ura må forserast. Og det er opp mot det brattaste partiet det verkeleg er steinete. Her har folk satt opp nokre enkle vardar her og der, og grunna alle topptrimbesøka i sommar, så har det her og der danna seg noko sti. Aberet med det, er at her er det danna område med småstein som gir dårleg feste. Så det beste var faktisk å gå litt utanfor der alle andre hadde gått.

Det er ca. tre km. fra vegen at det brattar til skikkeleg. Her stig det ca. 200 høgdemeter på 500 meters gange, det er ganske heftig. Trøysta får være at det ikkje er så langt.
Når ein kjem over verste kneika, så fortset det i ur og stein heilt til ein kjem på toppen. Posten er, utruleg nok, på den første varden ein kjem til, det må være første gang i historia.

Når eg kom opp, eg gjekk forresten åleine, så var det god sikt til flotte fjelltoppar rundt om. Ca. ein kilometer borte såg eg Fanaråkhytta tydeleg. Der var det sikkert folk, så eg vinka bort.

Det var ellers ganske så vindfullt, så det var berre til å skifte til tørt, klippe kortet, skriva namnet i turboka og rusle nedover att. Fekk tatt nokre bilder på toppen, og såg at regnbygene kom sigande innover Lustrafjorden. Iflg. Yr skulle det ha vore opphald heile dagen, men som sagt, bygevær....

Sidan det ikkje er smart å gå i brattura på regnvåte steinar, så var det berre å komme seg ned dei verste partia så fort ein kunne. Det gjekk eigentleg heilt greit, og eg kunne slappe av litt etter å ha komen trygt ned mot vatna att. Der kunne eg sette meg ned litt for ein matbit og ein Red Bull.

Vinden kom og gjekk alt etter korleis terrenget var. Det kunne være heilt vindstille, før det berre femti meter seinare bles ganske så bra.
Da eg var berre ein km. fra vegen, så var det vått i lyngen, og her hadde det regna godt medan eg var på toppen. Steinane var glatte, så det var ingen vits i å ta sjansar. Det gjorde sitt til at eg gjekk litt meir i sikksakk nedatt, berre for å unngå mogleg glatte parti. Her oppe var det heller inga mobildekning, og eg ser inga glede i å ligge hjelpelaus med broten fot 500 meter fra vegen.

Steindalsnosi er ein grei topp å nå. Heile turen var på knappe 8,5 km. og det vart tilsaman ca. 750 høgdemeter. Dei første tre kilometrane er meir småkuperte enn ein skulle tru, før det da vert skikkeleg bratt. Den siste kilometeren stig med berre 130 meter, og er såleis ganske lett i samanlikning.
Utfordringa på denne turen er det utruleg steinete terrenget. Det er ufatteleg kor mykje stein vi har i dette landet, og det verka som om alle steinane var plassert på Steindalsnosi denne laurdag ettermiddagen.
Det er ikkje ein spesielt slitsom tur, heller tvert om, men ein skal følge med på kor ein går. Det fins lause steinar i ei ur, og på sett og vis var det veldig OK å være åleine. Da slapp eg i det minste være redd for ras fra andre, eller å lage ras sjølv.

Belønninga er eit flott utsyn til Sognefjellsvegen og inn mot Lom den eine vegen, medan ein ser langt ut mot Lustrafjorden i motsatt retning. Hadde det ikkje vore så kald vind på toppen, så hadde eg sikkert nytt utsikta litt meir.

Dei tørre tal fra turen viser at eg gjekk i totalt 2 timar og 52 minutt. Men det er bevegelsestid. Eg stoppa innimellom for klesbytte, fotografering og drikkepausar. Totalt brukte eg 3,5 timar fra eg reiste fra bilen til eg var nede att. Det var ikkje spesielt fort gange, meir som ein gamal dieselbåt;
Når ein først kjem i siget, så er det berre til å halde det gåande....


Bilder:































Dette bildet er tatt ca. halvanna kilometer fra vegen, og toppen er lett synleg. På turen opp gjekk eg til høgre for snøfonna. Nedatturen gjekk rett over snøen.
































Her er eg komen ein del nærare toppen, ca. 2,5 km. fra vegen. Eg holdt til høgre for den vesle snøfonna vi ser omlagt midt på bildet, dette for å unngå ein del ur. Her var det greit å gå.



 Her kan vi sjå Sognefjellsvegen og Prestesteinsvatnet.








 Desse små hengebreane har nok minka mykje i sommar...



 Der som det brattaste partiet byrjar, er det satt opp ein og annan varde. Ein kan med fordel gå i nærleiken av dei, for mot Prestesteinsvatnet er det høgt og bratt.



 Her var eg komen over det brattaste pariet, og ein ser sjølv at dette kun er ei ur. Stor av arten. Og ein skal ikkje for langt ut mot kanten....
Det er Hervavatnet vi ser der nede.




 Ah.... utsikt fra toppen.....Nabovarden er også lett synleg.



 FOR ei utsikt!!!
Og her ser ein også kor bratt og høgt det er.



Fanaraaken med hytta.

































Og til slutt: Kor mykje stein har vi i Norge???