tirsdag 12. november 2013

Min (fotball)kamp, del II

Da den høgst lokale karriera som lilleputtspelar var over, var det tid for å satse vidare.

Nå var det småguttenivå, dvs. for 13-14 åringar, samt for 15-åringar som var fødd etter 1. august. Ein svært pussig regel.
Det var IL Bjørn som no var laget, og den gang, som no, dekka det Gaupne, Jostedal og Indre Hafslo.
Det var ikkje så mnage spelarar fra Indre Hafslo, om det var nokon i det heile, men jostedølene hadde ein par gode årgangar.

Eg var eigentleg ikkje gamal nok til å være med, men hadde fått ein smakebit til ein kamp mot Årdalstangen da dei mangla spelarar. På den tid tok det nesten to timar med ferje for å komme til Årdal, og det var som å komme til ein eksotisk og merkeleg plass. Og det var det jo.
Vi tapte 0-12, og eg trur ikkje vi var over midtbana anna enn da vi tok avspark etter kvart mål.
Eg vart bytta inn eit stykke ut i andre omgang, utan at det hjalp noko særleg, antaglegvis heller tvert i mot.

Det vart fem kampar på småguttelaget første året, no som desidert yngst att. Stort sett tapte vi,
men eg kan hugse at det var ein god kamp mot eit eller annan lag på den nye fine grasbana vår. Da vanka det mykje skryt fra sidelinja, og det var jo hyggeleg.

Det vart eigentleg aldri noko skikkeleg sving på småguttelaget desse åra, dvs. 1978 og 1979. Mangelfulle treningar, tilfeldig opplegg og spelarar som opptrådte i klikkar internt på laget var inga god medisin. Jostedølene på laget trakk seg ut, og det heile var etterkvart ganske dårleg.

Det bedra seg i 1980 og 1981, for da kom det ny entusiastisk trenar, innflytt fra Fortun og greier. Han hadde med seg ein gut som var nokre månader eldre enn meg, og det skulle bli mykje moro framover.
For no vart det meir seriøs trening, med øvelsar i gymsalen og trening eit par ganger i veka fra januar av. No var det også kome flomlys på grusbana, slik at det endatil gjekk an å være der om vinteren, med ispigg og leggbeskyttarar som standardutstyr. Masse skader på snø og isføre. Folk i dag skulle berre visst kva forhold vi trente under.
I 1981 fekk vi ein smakebit på kor gode vi skulle bli, da vi stilte med to lag til Sognemeisterskapet i innandørsfotball, som gjekk i Årdalshallen det året. Begge laga kom til kvar sin semifinale, og sidan vi begge tapte der, så vart det intern bronsefinale som Bjørn 1 vant på straffesparkkonkurranse. Eg spela på Bjørn 2, men hadde blitt skada i andre innleiande kamp, og såg resten av turneringa fra sidelinja.
Straffesparkkonkurransen var forøvrig eit kapittel for seg sjølv. Den foregikk på den måten at vi skulle ta straffa fra midtbana, utan keeper, og løfte ballen i mål utan at den var nedi golvet. Det var ikkje så lett, og det var den siste spelaren på Bjørn 1 som avgjorde, for han var den einaste som klarte det.

No som vi omsider hadde eit skikkeleg opplegg både på og rundt bana, så var det langt artigare å være med att. Det var spelarar fra 1964 og 1965 kullet som var "bærebjelkar" i laget, og vi vart utfylt av talenta fra 1966-årgangen. I 1981 hadde vi også med ein einaste mann fra 1967, eit stortalent som var for ung til å være med, men sidan han var så god så....
Vi var no kome på guttenivå, og hadde eit godt lag. Det var forsterka med dei beste fra Luster, Skjolden og Fortun, slik at vi hadde eit slagkraftig lag til møta med storfavorittane fra Jotun og Sogndal, som var dei beste klubbane på den tid. Andre lag som var med var Årdalstangen, Aurland, Lærdal, Vik og Syril.
Sogndal hadde på den tid eit veldig godt guttelag, og var komen langt i Danacup. Derfor var det ekstra stas å slå dei med tre mål på heimebane hausten 1981. Skal komme tilbake til denne kampen og følgene av den.
Vi låg an til å vinne heile serien det året, men tapte 0-2 for Jotun i Øvre Årdal i siste kamp, og måtte nøye oss med ein litt sur tredjeplass.
Det var likevel ein stor framgang etter dei tosifra tapa to år før, og mykje av æra skuldast den nye trenaren, som fekk system på saker og ting. Fram til 1980 var det rein bingo.

I 1981 fekk vi også reise på turneringar for første gang.
I juni det året var det turnering på Gol, ein fjern plass å spele fotball på den gang. Der kunne vi møte heilt ukjente lag som vi knapt hadde høyrt om. Vi budde på ein campingplass nokre kilometer ovanfor Gol sentrum, og i kiosken der fekk vi kun att 25-øringar når vi kjøpte brus, potetgull og sjokolade.
Reint fotballmessig gjekk det ikkje så veldig bra, for respekta for austlandslaga var nok litt for stor. Trur vi fekk berre tre kampar, med siger, tap og uangjort, og dermed utslegne i puljespelet.
Det gjekk langt bedre seinare på sommaren da vi var med i Mjøndalencup. Her fekk vi møte lag som Hønefoss, Skeid, Sarpsborg, Mjøndalen, Frigg og Sandefjord.
Dette var kjente og tildels veldig gode fotballnavn på den tida.
Og nå var det alvor, blodig alvor.
Vi kom oss igjennom gruppespelet på eit slags vis, og spelte berre bedre og bedre.
Vi hadde no eit  solid lag, og eg spelte fast midtstoppar, saman med min gode kollega som var komen fra Fortun før 1980-sesongen. Vi hadde også ei god midtbane, med ein sentral ballfordelar som kunne sitt fag, samt at vi klarde å score ein del mål. Vi hadde også med oss ein skiløpar (om vinteren altså) som kunne springe dei fleste laga i senk, om han kanskje ikkje var den mest tekniske på jord.
Nå hadde vi også to gode målmenn, som kunne bytte på å spele utan at vi vart spesielt svekka.
I denne turneringa laga vi fleire straffespark. Eller rettare sagt: Min midtstopparkollega gjorde det.
Eg hugsar at han iallfall laga tre straffespark på to kampar, bl.a. to i kvartfinalen mot Skeid trur eg det var.
Den eine straffa vart redda, men den andre gjekk i mål. Etter full tid var det 2-2 og vi var klare for straffesparkkonkurranse, den første nokon av oss nokon gang hadde vore med på.
Vi visste at det kunne skje, så vi hadde plukka ut dei fem som skulle skyte, og eg skulle få den O Store Æra av å være aller første straffeskyttar.
Det var ein heil del tilskodarar på denne kampen, og det er eit understantment av dimensjonar å hevde at vi ikkje var engasjerte. Men foreldre og kjente på sidelinja var mykje verre. Eller bedre. Det var aldri noko dårleg tone, men dei var iallfall nervøse. Min gamle far røykte opp ein 20-pakning Cooly i løpet av pausen fram til straffesparkkonkurransen skulle starte.

Vel, eg var som nevnt første straffeskyttar, og scora greit. Etter fire straffar hadde vi bomma på ein, medan Skeid hadde satt inn alle sine. Vår sistemann scora, og det var spennande om vi skulle få være med vidare, og det fekk vi for vår stjernekeeper redda, og sidan gjekk det tre straffar til der vi scora på alle, medan keeperen deira bomma da han vart pålagt å skyte.
Stemninga var enorm, ekstatisk. Det at vi, ein liten bondeklubb fra landet kunne slå ut "bylaga" var veldig stort. Keeperen vår bar vi på gullstol, og vi var klar for semifinale mot Sandfjord på sjølvaste Nedre Eiker Stadion.
På den tid var Mjøndalen eit topplag i Norge, og det var stort å få skulle spele på eit ordentleg stadion, med tribuner og greier.
Vi var underdogs mot Sandefjord, som på den tid var eit av landets beste guttelag, og hadde vunne Norwaycup ei veke tidlegare.
Det er ikkje til å stikke under stol at vi nå var byrja bli veldig slitne, og ein litt for tynn stall gjorde at vi tapte fortjent 1-3. Men vi leda i det minste 1-0, og da hugsa eg at ein av Sandefjordspelarane sa "Kom igjen gutter, dette er flaut". Og det var det sikkert.

Som eg nevnte lenger oppe i denne posten fekk sigeren over Sogndal visse følgjer.
For vi vart utfordra av det som den gang var A-laget til IL Bjørn til ein treningskamp. Dei syntes kanskje vi var litt kjepphøge, for vi vant jo kampar det året, i motsetnad til A-laget som var heller skralt, og kjempa i botnen av daværande 6. divisjon, dvs. nestlågaste nivå.
Så utpå hausten møtte vi A-laget til det som i utgangspunktet skulle være ein vennskapleg treningskamp.
Vi vant 2-0, noko som seier ein del om standarden på A-laget den gang, og den vennskaplege tonen var som blåst bort.

I 1982 vart vi flytta opp på juniornivå, og da det gjekk utforbakke med A-laget til IL Bjørn den sesongen, så vart det oppdrag der også. To kampar i veka, og treningar med begge lag. Meir om det i del III.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar