fredag 30. august 2013

Fotball på TV

I kveld baud sjansen seg til å sjå norsk fotball på TV. Det må være år og dag sidan sist gang det skjedde, eller rettare sagt: Det må være år og dag sidan eg gadd å sjå på.

Det var Brann-Sogndal som stod på menyen, og nå veit vi jo at Brann vant fortjent 1-0 på Stadion, men det er ikkje poenget her.
Poenget er kvaliteten på kampen.
Rett nok er vi bortskjemte med superlag fra England, Spania, Italia og Tyskland, samt fra dei to europacupane, men norsk toppfotball er likevel lysår fra det samme.
Ein kan nesten snakke om to forskjellige idrettar, og det er faktisk urettferdig å samanlikne norske middelhavsfarar som Brann og Sogndal med t.d. storkampar som skal være i England denne helga.

Førsteinntrykket av kveldens TV-kamp var at dette var da jammen skrale saker, men det er tidleg i kampen, så det blir sikkert bedre.
Neida. Det fortsatte. Feilpasningar florerte. Skotforsøka traff som oftast nærare hjørneflagget enn mål. I det heile syntes eg det var så innihelsike dårleg at eg gadd ikkje sjå siste delen av andre omgangen.

Så var det sport på TV2, og der fekk eg høyre at det hadde vore dramatisk og underholdande.
Antaglegvis har vi sett på to vidt forskjllige kampar.


Norsk fotball er av dårleg kvalitet samanlikna med toppligane ute i Europa. Vi har ikkje ein gang ein middels bra liga. Når vi snakkar om bakgårdsklubbar ute i Europa, så snakkar ein gjerne om klubbar i Austerrike, Sveits, Belgia og Nederland.
Vel, Europacupane er ein god peikepinn på kvaliteten. Og der har vi med Tromsø, som kom med etter at eit tyrkisk lag hadde vore innblanda i snusk. Ein liten kikk på dei attståanda laga i t.d. Europaligaen viser meg nokre lag eg knapt har høyrt om.
Tromsø har gjort det bra. Dei er tross alt eit dårleg lag i eliteserien, men har openbart nokre kvalitetar som har gjort at dei nå er klare for puljespelet. Det er veldig hyggeleg at vi i det minste får med eitt lag.
Dei øvrige norske laga har gjort det elendig, og det mot lag fra såkalla bakgårdsligaer. Da må ein spørre seg: Kor god er eigentleg den norske toppfotballen?


Norsk proffspelarar i utlandet veks ikkje lenger på tre. Rett nok er det ein del i Tyskland, og det skal vi ikkje kimse av, men dei har ikkje sentrale roller som Bratseth, Giske og Jørn Andersen t.d. hadde i si tid.
I England er det heller ikkje så rart fatt. Hangeland er etablert i ein middels klubb, men ellers er det så som så.
Vegard Forren er vel kroneksempelet på eit totalt mislykka utanlandsopphald. Han var kjempegod i Molde, og vant seriegull og greier. Så gikk han til ein middels god Premier League klubb.... Og fekk ikkje spele eitt einaste minutt.

Det seier alt. Ein av Tippeligaens beste spelarar fekk ikkje eitt minutt seriefotball med ein middelhavsfarar i England.


Eg ser på femtedivisjonsoppgjera til Bjørn, samt aldersbestemt fotball på kunstgrasbana. Det er i det minste moro.

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar