søndag 21. juli 2013

Topptrimmen 2011-2013, turrapport Liabrekulen.

Dette treårige prosjektet nærmar seg slutten, og nestsiste topptur nå vart Liabrekulen, 1910 moh.
Iflg. deltakarkortet er forventa tid opp 3-5 timar, noko som er eit ganske vidt spenn.
Ein nyttar kartblad 1518 III, og startpunktet er Nørdstedalsseter. Eller rettare sagt: Det går an å køyre halvannan kilometer til på ein noko shabby anleggsveg, så hvis du ikkje er redd for bilen din, så sparar du altså noko tid...

Da vi gjekk der i dag, laurdag 20.7.13, var det fint vær. VELDIG fint. Vindstille og varmt, endatil på startpunktet litt over 1000 moh.
Det er merka DNT-sti fra Nørdstedalssetertil Turtagrø/Sognefjell, så her er det rimeleg greit å finne vegen. Problemet er heller at det er FOR mykje merking. Det er vardar og T-ar overalt, til tider altfor mykje og tett.

Men det er ein annan historie.

Vårt startpunkt var like ved eit bekkinntak, og stien/terrenget er slik at vi må krysse eit par mindre elvar ganske tidleg på turen oppover. Det vart noko surring fram og tilbake, men vi kom oss nå over rimeleg greit. På turen opp tok vi av oss skoa og vassa i det ikkje altfor varme fjellvatnet.
Stien vidare oppover går mykje på svaberg og stein. Det er såleis ikkje noko tydeleg tråkk i bakken, og det er vardar og T-ar overalt. Når ein kjem opp på 1500-1600 meters høgd må ein over nokre snøfenner, og tippar vi gjekk ca. ein kilometer totalt på snø.

Den merka turstien er lett å følge, men det er ein del opp og ned, og noko ur å gå i. Turen opp er dermed ikkje noko særskilt fin å gå.
Når ein kjem opp på ca. 1700 meter, så skal ein ta til venstre. Ein ser ikkje toppen med ein gang, iallfall gjorde ikkje vi det, for vi såg nabotoppen på 1770 moh. først, og trudde det var dit skulle.

Etter eit par hundre meter vekk fra den merka turstien forstod vi at det var feil topp, for da dukka Liabrekulen opp. Det er satt opp ei og anna primitiv varde her, så det skal være mogleg å finne fram ganske så enkelt.
Den første kilometeren her er rimeleg flat, og så stig det ca. 100 høgdemeter på slutten, tildels i grov ur. Det var ei stabil ur, så det var ingen problem.
Den første toppen ein kjem til, er sjølvsagt ikkje det endelege Målet. Neida, som med alle andre fjelltoppar, så er det ein til litt lenger borte, men det er berre snakk om 100 meter, maks, og i lett terreng.

Når ein så kjem opp, så forstår ein kvifor ein skal reise hit i finvær. Utsikta er eineståande.
Panorama til Jotunheimen og Breheimen.

Vi brukte ca. 3 timar og eit kvarter opp. Været var såpass at vi kunne ta oss ein matbit på toppen, samt førebu beina på turen nedatt. Det var mogleg å sette seg i le for vinden på toppen, og vi kunne nyte utsikta inn mot Fanaraaken, Sognefjellsvegen og kva dei no heiter alle stader og toppar innover....


Turen nedatt gjekk som ein vind, for det er veldig OK å skli på snøen i bratte bakkar.....

Vel nede att ved elvane vi måtte krysse, så vart det på ny litt fram og tilbake, men no fann eg ein sjanse til å hoppe over slik at eg slapp å ta av meg skoa.


Nede ved bilen var det på tide å lese av resultat fra turen. Dei tørre tall viser at vi gjekk totalt 14,3 kilometer, og med matpausar, fotografering og surring for å komme seg over elvane, så brukte vi 5 timar og 58 minutt.
Totalt 1004 høgdemeter, så dette er langt fra den brattaste turen.


Eg syntes at naturen her langt inne i fjellheimen var veldig flott. Fantastisk utsyn i milevis.
Sjølve stien og turen var tildels noko kjedeleg, men som sagt: Utsynet på turen er verdt det.
Det er ikkje den verste og tyngste av topptrimturane, eg vil anslå Liabrekulen til å være middels tung i høve til dei andre toppane.


Det går forøvrig ikkje an å nemne Nørdstedalsseter utan å komme inn på vegen for å komme seg dit.
Det var 56 kilometer fra Gaupne, så totalt vart det over 11 mil køyring denne dagen. Og hvis du synes vegen inn til Fortun er skral, så har du noko i vente. OK; vegen fra Bjørk og opp til Nørdstedalsseter er forsåvidt OK; men naturen her inne er storslegen. Vegen opp Bakligjelet må være noko av det mest ekstreme innan norsk vegbygging nokon gang. Når ein kjem inn i dalbotnen, så er det mest uråd å forstå at det kan gå ein veg oppover her. Men det gjer det.

Og dei juva som er her er formidable. Vi snakkar ikkje om titalsmeter, men hundrevis. Og laaangt der oppe, ute på kanten går denne vegen...

Her ser vi startpunktet vårt, bekkeinntaket ca. halvannan kilometer innafor Nørdstedalsseter. Hadde den gamle Subaruen, og det var sikkert like greit.

Fyllinga ut i vatnet hadde neppe blitt lagt slik i dag....

Oppover etter kryssinga av elvane, så er det godt merka. Nesten for godt etter min smak, da det er så mange vardar og T-ar at ein vert forvirra....

Fin utsikt nedatt mot startpunktet, og laaangt bak til venstre kan vi skimte dammen på Fivlemyrane.

Her ser vi toppen av Liabrekulen lengst oppe, men det var denne særprega brefronten som var noko å merke seg.

Tungt opp, men kjapt ned....

Dette bildet er tatt på ca. 1800 moh. og vi ser bort mot toppunktet. Her har vi forlengst tatt av den merka turstien.

Midt oppe på snøflata kom vi over dette fine vatnet. Fint, men sikkert kjølig.

Panorama mot kjende toppar.

Ord. Unødvendig.

Ord. Unødvendig.

Kan du skimte vegen oppe til venstre? Og forresten, fra der eg tok bildet er det like langt ned vidare ned i juva.

Ned dit ja...


Det er ganske utruleg at det har gått tunge køyretøy oppover her.



Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar