torsdag 10. desember 2020

The Call - Filmomtale

 I mørketida må ein få dei altfor lange kveldane til å gå på eit slags vis. Og ein god måte å fikse kveldshyggen på, er å sette i gang Netflix for å sjekke om det skulle være noko spennande der.


Enter: The Call, Sør-Koreansk grøssar med hint av det overnaturlege, og som tittelen fortel oss; Gjennom ein telefon.



Denne 110 minuttar lange saken er ein nyinnspeleing av ein britisk/puerto ricansk grøssar fra 2011, som eg ikkje har sett.
Vi er slett ikkje ukjende med nyinnspelingar, men det pleier liksom å være motsatt veg; Asiatiske filmar som blir laga på nytt i USA.
The Call kom ut på Netflix nå i slutten av november, men var ferdig alt i 2019. Grunna covid-19 har kinodistribusjonen vore heller skral, så da det baud seg ein sjanse på strømmegiganten sine vilkår, så vart det omsider høve for folk å få ein titt.


Handling:
Vi skal til det herrens år 2019, der vi møter 28 år gamle Kim som mister mobiltelefonen sin etter eit besøk hos si mannevonde mor. Mora er enke, og av skral helse, og mor/dotter-forholdet er mildt sagt haltande.
Kim reiser heim til deira tidlegare så staslege hus, som no har stått tomt i mange år, noko det ber preg av.

Utan mobiltelefonen har ho inga kontakt med omverda, men i det gamle huset kjem ho over ein slik bærbar fasttelefon som gjerne fantes rundt om i heimane på slutten av 1990-tallet. Dette var jo før alle hadde sin eigen mobiltelefon.
Denne gamle telefonen virkar faktisk, og det er endatil nokon som ringer i den også!

Telefonane er av det svært merklege slaget til å byrje med, og Kim blir nødt til å finne ut kvar, eller rettare, NÅR desse telefonoppringingane kjem fra.
For, og dette er den småmorsomme tvisten her, oppringaren er ei fortvila jente fra.... 1999.....

Dei to vert etterkvart bedre kjent med livet til kvarandre, og oppdagar, nærast ved eit tilfelle, at framtida kan endrast. Ikkje berre framtida heller, nåtida også. Det gjeld berre å utføre dei rette og (U)ønska handlingane i fortida.
Og som vi alle kan tenke oss: Det kan koste dyrt å fikle med tida.


I motsetnad til andre asiatiske grøssarar og skrekkfilmar eg har sett, så er vi forskåna for meir eller mindre truverdige monster fra verdsrommet, forhistoriske og forvokste dinosaurar fra det indre av jorda, eller spøkelser fra loftet.
Nei, dette er langt meir jordnært, til tross for elementet med 20 års forskjell i tid. Ein skulle også tru at dette kunne bli forvirrande og uoversiktleg, men det funker forbausande bra. Greit, det er kanskje ikkje det lettaste filmen å være med på, så eg vil anbefale å være ein smuuuuule konsentrert om det som skjer.

For The Call er ein god grøssar. Litt vold her og der, nokre skremmescener innimellom, men ikkje så mange at det blir dumt, det er rett og slett ein fin film som passar godt nå i vinternatta. Det at filmen ikkje kjem fra Hollywood er heller ikkje noko ulempe.


Kva var bra? 
"Og mobiltelefoner i dag er som en liten datamaskin du kan bære med deg"
"Nei? Du tuller!"

Kva var dårleg?
Stemmen fra fortida vart litt for gal på slutten.

Alt i alt eit godt tidsfordriv ein vinterkveld!




Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar