søndag 27. desember 2020

Seriesnakk, desember 2020/januar 2021

Oppdatert, 15.1.2021:

Tre nye seriar er ferdigkikka, ein kort omtale av dei høyrer med.

Den mest familievennlige først.

"Alice in Borderland", er ein japansk sci-fi thriller som kom ut på Netflix nå i desember. Totalt åtte episodar, der kvar av dei er på 45 minutt +/-
Serien bygger på ein japansk tegneserie, ein såkalla manga.



Vi møter gameren Arisu, som saman med to venner dreg ned til Tokyo sentrum for å ha det litt gøy. Denne verdensmetropolen er som vanleg full av folk, iallfall fram til dei tre gøymer seg inne på ein offentleg dass. Brått går lyset, og alt blir stille.

Ute i det til vanleg myldrande bylivet er nå ALT endra. Dei har havna inne i ei slags alternativ verd, der gaming-kunnskapane til Arisu er det som kan hjelpe dei vidare.

Basert på ein sann historie?

Neppe.

Men fantasifullt er det, til dei grader. 
Vi vert kjent med ein ei rekkje figurar etterkvart, men stadig med nevnte Arisu som hovedperson. Stadig meir avanserte oppgåver, stadig nye plot, og ikkje minst: Ein soleklar sesong to i vente.

"Alice in Borderland" duger som lettvint underholdning, men det er ein fordel å følge med ein smule. Og sjølv om dette kan være ein serie for dei i tidleg tenåra, så er den også brutal og skummel nok til å underholde dei litt meir garva også.

Eit greit tidtrøyte.



"Sweet Home"

Adskillig meir brutal og ikkje så passande for dei unge, er den sør-koreanske serien Sweet Home. 
10 episodar vart lagt ut på Netflix nå i desember, kvar på ca. 50 minuttar.
Her møter vi hovedpersonen Hyun-soo, ein deeprimert og suicidal ungdom i slutten av tenåra.
Han har mista resten av familien sin i ei bilulukke, og må flytte inn i ei ganske så forfallen bustadblokk i utkanten av ein storby. Husværet hans er lite, trist og dagane går for det meste med til gaming og å spise nudlar.

Alt vert imidlertid snudd på hovudet da byen, og verda forøvrig(?) vert ramma ein ein alvorleg sjukdom. Folk vert til ......monster. Ikkje slike små og hyggelege som i "Monsterbedriften", men ekle figurar i alle tenklege og utenklege variantar. Dei få overlevande må forskanse seg i blokkomplekset, så godt som det let seg gjere. 

Etterkvart viser det seg at det ikkje er berre monstra som er farlige.

Mest underholdande dei første episodane, da monstra var mange og fantasifulle. Etterkvart forsvant dei meir i bakgrunnen, og vi møter istaden dei vanlige bandittane.
Sesong to er nok også her på menyen.

Men som med Alice in Borderland; Grei tidsbruk og underholdning.



"Equinox"

Heimover igjen, til Danmark, og den overnaturlege thrilleren "Equinox". Seks episoder, kvar på ca 45 minuttar, utgitt på Netflix nå 30. desember.
Serien sin hovedperson er Astrid, som i 1999 mister storesøster si i ei mystisk bilukukke. Saman med resten av klassekameratane forsvant ho, og nesten alle dei andre som satt i bussen.
Hendinga har følgt med Astrid heilt fram til vaksen alder, der vi nå treffer ho igjen, som voksen gravejournalist med eige radioprogram.

Diverse hendingar gjer at Astrid tek fram dei tunge minna, og finn stadig ut meir om søstra si mystiske forsvinning.
Ei rekke hopp mellom 1999 og 2019, men merkleg nok er det ikkje vanskeleg å følge med. Dette er ein forholdsvis enkel og venleg sak, men også med mystiske og meir traumatiske hendingar innimellom. Ingen serie for dei aller minste av oss dette heller. 

Noko seier meg at vi også her vil få ein sesong to.

Heilt grei underholdning også her.



*********************************************************************


Snakk og snakk. Monolog da.

Tre nye TV-seriar nå i jula, og dei fortjener litt omtale.

Den første, The Stand, er på ni deler, og det er kun dei to første som er lagt ut enda. Det er HBO som har rettane til å sende her i landet.





Hvis du synes tittelen høyres kjent ut, og tenker "Hmmm...har eg ikkje sett denne før....?", så har du oppnådd fem poeng. The Stand er basert på Stephen Kings bok av samme navn fra slutten av 1970-talet, og  den vart omgjort til ein mini TV-serie i tre deler i 1994. Den var spennande og bra den gang, men eg såg den igjen for nokre år sidan, og den har IKKJE tålt tidens tann. 

Den nye versjonen derimot.. den ser kanon ut. Så langt.

The Stand tar for seg dei overlevande etter at eit farleg virus kom laus fra eit militært laboratorium. Det smittar lett, er svært dødleg, og minner først om ei slags influensa. Det er nesten nifst aktuelt, sjølv om vår dagsaktuelle covid-19 er svært snill samanlikna med Stephen Kings skrekkvirus.
99% av befolkninga døyr, og dei få overlevande må nå velge mellom det gode, eller onde. Altså, dei må velge side, "The Stand".
Det gode er representert ved ei 108 år gamal afroamerikanske dame i maisåkeren i Colorado, spelt av Whoppi Goldberg. Det onde viser seg i form av dongerikledde Randell Flagg, i Alexander Skarsgårds tolkning. Foreløpig ser svensken kuuuulast ut.

Dei to første episodane har vore knall, og eg ser virkeleg fram til å følge denne vidare. Nye episodar kvar torsdag. 



Neste serie eg følger med på er spanske 30 coins, også på HBO.
Normalt synes eg slike seriar blir litt teite, men vi gjer eit unntak her.
30 Coins har sålangt kome med fire episodar, av totalt åtte. Vi skal her til ein avsidesliggande spanske småby, der vi vert kjent med ein driftig veterinær, spelt av den alltid opplagte Megan Montaner. I den aller første scenen må ho bistå med ei kalving, som viser seg å være mildt sagt uvanleg. 
Som hennar partner in crime møter vi byens ordførar, og ellers har vi spart det beste til slutt, presten Vergara, som er sendt til denne landsbyen, nærast i eksil av den katolske kyrkja.




30 coins spelar på den eldgamle og ikkje akkurat hyperaktuelle myta om gnostisisme. Dette er eit sett av religiøse verdiar, gjerne som ei motvekt til det eksisterande. Eksempelvis betyr deler av Jesu kors mykje for gnostikarane, men det viktigaste av alt er likevel å få tak i dei 30 sølvmyntane som Judas fekk etter å ha svikta Jesus. Den som får tak i desse, vil nemleg tilegne seg stor makt. Kan den forviste presten ha noko å gjere med desse myntane tru?

Ein overraskande god serie, litt ekkel og overnaturleg. Nokre BØ!scener strategisk plassert, og ein dyrlege som alltid er nysminka og velstelt.
Etter fire episodar ser serien så lovande ut at denne vil eg ha med meg heile pakken av. Den er av såpass kvalitet at einkvar grøssarfantast bør finne denne underholdande.



Da skal vi til tredje og siste serie i denne omgang, den går også på HBO, kom ut nå i høst, men siste episode kom ikkje på nettet før nå i jula. 
Vi snakker om Raised by wolves, ein sci-fi grøssar plassert eit par hundre år fram i tid, og vi skal til den jordliknande planeten Kepler 22b. 




Kepler 22B er ein eksisterande eksoplanet, som det potensielt KAN være liv på. Den ligg nokre hundre lysår borte fra jorda, men det har likevel ikkje hindre oss i å sende menneske dit. Iallfall ikkje på film.
Hit kjem så eit romskip fra jorda, med sitt androidemannskap "Mother" og "Father", samt nedfrosne spirer som skal forhåpentligvis bli til ekte barn ein dag.
Kvifor reiser dei hit? Jo, jorda er øydelagt etter ein langvarig religionskrig med ateistar og tilhengarane av guden Sol. Planeten vår er derfor ikkje beboeleg lenger, og nokre få overlevande har altså klart å karre seg til Kepler 22B, for kanskje kan dei klare seg der?

Men livet på framande planeter kan være hardt. Klimaet er tøft, biologien er mildt sagt skral, og det som skulle bli seks barn, er til slutt kun ein oppegåande gut, samt dei før nevnte androidane. 

Dramaet går mot nye høgder da det nærmer seg nye, og adskillig større koloniskip fra jorda, denne gang befolka av tilhengarar av guden Sol. Det skapar snart konfliktar, ettersom androidane og borna var utsett til å leve ateistisk.

På den karrige delen av planeten, skal desse svært motstridande kreftene holde hus, alt medan det dukkar opp indisiar på at planeten kanskje ikkje er så død likevel....


I utgangspunktet syntes eg dette var ein døll serie, iallfall det første kvarteret. Men den tok seg kollosalt opp. Kepler 22B ser ut til å være ein plass ingen vil flytte til, frivillig, og mykje av utendørsscenane er innspela i Sør-Afrika. Gode CGI-effektar hever serien enda meir.

Men det som verkeleg hevar Raised By Wolves fra den grå massen, er framstillinga av "Mother". Aldri før har vi vel sett ein slik androide, her spelt av danske Amanda Collin. Øm, omtenksom og kjærleg i det eine minuttet. Ei formidabel einmanns krigsmaskin i det neste.

Ein serie som er dyster, litt nifs og ganske så truverdig, merkeleg nok. 
Anbefalast på det sterkaste!

Ein knallsterk




Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar