torsdag 17. desember 2020

Paranormal - serieomtale

 Av alle sære filmar og TV-seriar ein skulle havne borti, så var vel ein egyptisk grøssar, plassert på slutten av 1960-tallet, noko av det siste ein skulle bruke TV-nettene på. Serien er basert på ein bokserie, og eg kan nesten garantere at det kjem ein sesong to, såsant Netflix gidd. 



Den seks episodar lange saken, fra 2020, og gitt ut på Netflix nå i november var mitt første møte med film/TV fra dette på mange måtar urgamle og mytiske landet. I utgangspunktet ville eg berre teste det ut, men eg kom igjennom alle seks episodane forholdsvis greit, og med eit positiv inntrykk, dog med einskilde glippar her og der.

Handling:
Vi møter akademiker Refaat, ein kjederøykande  professor på universitetet, som kjenner seg.... ja....mislykka. Det burde han imidlertid ikkje være, for han har ei ung og vakker trulova, ein god jobb, og nyter stor respekt som den vitterleg kloke mannen han er. 
Men han synes sjølv han er uheldig i det meste han føretek seg.

Ekstra "flaks" blir det når han treff att Maggie, sin gamle flamme fra studietida i Skottland. Ho har openbart interesse av å bli bedre kjent med Refaat, men med sin vanlege "flaks", så klarer han vel neppe å ro det i havn? Han er jo trulova og alt mulig.

Førebels høyres dette ikkje så veldig grøssande ut, men det skal ikkje så mykje til for at så skjer. Egypt har ein svært lang og rik historie, med pyramidebygging og avanserte samfunnsstrukturar samstundes som dei første nordmenn budde i grotter. Utfra dette rikholdige arkivet er det også ein del mystiske og skremmande fenomen som skjuler seg, gjerne i Refaats eigen fortid, eller i hans nære omgangskrets.

Vi får bl.a møte dritekle og smånifse barnespøkelser, mystiske og onde skapningar, heile tida kopla opp mot Refaats eige liv, kombinert med  stadige tilbakeblikk.

Serien er plassert på slutten av 1960-talet, med stadige truslar fra krigsmaskina i øst, Egypts næraste nabo og erkefiende på den tida. Men vi får også være med til mellomkrigstida, og endatil på byrjinga av århundret for å få klarlagt dagens hendingar.

Er det ein god serie?
Tja, slett ikkje verst faktisk. Superskummelt var det ikkje, men det å få eit slags innblikk i ein heilt anleis kultur var meir givande enn ein skulle tru. Dette er milevis fra glossy Hollywood-produksjonar, og eg veit ikkje kor stort budsjett serien har hatt, men det såg for det meste ganske greit ut. Motebildet og dei små samfunnsglimta vi får sjå, ser truverdige ut. Refaat røyker som ein gal, noko jo stort sett alle menn gjorde på 1960-talet. Det høyrer da også med til historia at skodespelaren, Ahmed Ahim, ikkje røyker til vanleg, og måtte lære seg dette....

Det som IKKJE ser bra ut er dei få CGI-effektane, spesielt i episode tre. Kvar episode har kvart sitt møte med eit fordums mysterium, og er knytta saman på eit vis, men i episode tre, går det skeis. Eit i utgangspunktet spennande plot blir øydelagt av eit "monster" som ser like truverdig ut som ein snøball i Sahara. Samanlikninga er ikkje tilfeldig, da denne episoden føregår for det meste i Sahara.

Men dette er likevel unntaket.

Stort sett fungerer Paranormal greit. Ja, det fins nokre BØ!-scener her og der, men mest ei slags kjensle av noko udefinertbart og ukjent, vi snakkar tross alt om totalt ukjend filmlandskap her. 

Var det verdt tida eg brukte på det?
Ja, det vil eg da sei. Eg innser jo at egyptisk grøss og gru kanskje ikkje har det største publikummet for dei som leser denne bloggen, men for meg var det interessant å få sjå noko nytt, og ikkje minst; Totalt anleis enn det vi får servert fra i første rekkje USA.
Så, hvis du er ein smule film og TV-nerd, så kan dette anbefalast. Hvis du derimot synes at Hollywood er dei einaste som produserer kvalitet her i verda, så vil du slite BIG time.

Kva var bra?
Paranormal var noko heilt nytt og faktisk litt lærerikt.

Kva var dårleg?
Dei før nemnde CGI-effektane i episode tre. Jøssenavn...




Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar