lørdag 14. november 2020

#alive - filmomtale

 Og da har vi omsider sett ein ny film fra Sør Korea. Det vert laga haugevis av filmar i denne teknologiske stormakta, men langt fra alle kan seiast å være like spennande å bruke tida på.

Enter: #alive ein zombiefilm fra drabantmiljøet i utkanten av ein koreansk storby, og nei; Det er ikkje Seoul. Filmen er nemleg laga i Gunsan, eit par hundre km. sør for hovedstaden.


Handling:

Vi møter ungdommen Oh Joon-Woo, som bur saman med familien sin i eit bustadblokk-kompleks.
I det heller vesle husværet lever han for det meste sorglause dagar, og brukar tida på gaming. Ikkje litt, men MYKJE gaming. Dette legg han gjerne ut på nettet, for han er på såpass bra nivå at det fins folk som vil følgje spelinga hans direkte.

Ein dag er resten av familien på bytur, da det brått kjem inn merklige meldingar på TV om at folk vert sjuke, døyr og så kjem tilbake fra dødsriket for å fortære dei stadig færre levande.
Ikkje så originalt at det gjer noko, men i motsetnad til i "The Walking Dead" så har vi ikkje trege halvrotne vrak som subbar rundt i gatene, men hordar av springande nyleg avdøde, som kun er ute etter kjøtt.

Blokka til gameren vår vert etterkvart ganske så isolert, og det verkar som om Oh Joon-Woo skal sulte ihjel. Ikkje evnar han å rasjonere maten sin, og handel kan ein skyte kvite piler etter, da gatene er fulle av dei levande døde.

Alt håp er ute, da han brått får kontakt med ei jente fra naboblokka. Det burde han strengt talt klart mykje før, med så lite å tilbringe dagane med som han tross alt hadde.

Kan dei to klare seg gjennom apokalypsen tru?



Det aular av zombiar i denne halvannan time lange horrorsaken. Overalt finn vi døde som gjerne gomlar i seg litt levande kjøtt, og som dermed smittar vidare. 
Men som zombiar flest, så er dei ikkje så smarte at det gjer noko. Dei reagerer på lyd, men utanom det, så er det ganske så begrensa i topplokket.
Dette medfører bøtter med liksom-blod, klint utover vegger, golv og glasruter. Blodspruten står til himmels, og ein skulle vel tru at eit slikt inferno var det vel uråd å komme seg livberga fra.

Er det ein god film?

Mja.

Eg synes at zombiar skal være trege, og iallfall ikkje springe som gale berre dei ser ein levande skrott til kveldsmaten. Det som skiljer denne fra massen, er at vi ser det fra ein gamers synsvinkel og hans bruk av sosiale media. Gudane må vite om filmskaparane prøver å fortelle oss at SoMe kan være nyttig, men i det gjenomteknologiske sør-koreanske samfunnet, så vil eg anta at mobilar og internett er ein naturleg og naudsynt del av kvardagen, endatil i ein apokalypse.

Om ikkje anna, så er det ein uvant synsvinkel.

Mesteparten av handlinga føregår i små blokkleilegheiter, samt nokre utandørsscener som openbart er laga på avgrensa områder. Filmen kan neppe ha kosta allverda å produsere, men den duger som enkel og ganske tanketom underholdning.
Hvis ein liker zombiefilmar da.

Filmen er ny av året, og kan finnast på Netflix.

Nå skal eg tilbringe natta med å sjå på polsk slasher. Finkultur kan ikkje komme i store nok mengder.


Høgdepunkt: Hugs å alltid ha golfkøller klare i fall ein zombieapokalyspe skulle være rundt hjørnet.

Lavmål: Zombiar skal eigentleg kun subbe avgarde, ikkje løpe.





Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar