fredag 18. september 2020

"Cuties" - filmomtale

 Ein av landets mest omtale politikarar siste åra, Sylvi Listhaug, har ikkje vore på førstesidene sidan mandag, og måtte derfor finne på eit sprell for å havne der igjen.
Kva fant ho på denne gang? Jo, eit utspel om at Netflix måtte fjerne den franske filmen "Cuties", fordi den visstnok kan trigge pedofili.

Det var berre eit (stort) problem; Listhaug hadde ikkje sett filmen.....

Men det har eg gjort, nå i kveld. Enda eg ikkje har eit snev av pedointeresse i det heile tatt. Så; kva var dette halvanna time lange franske dramaet for noko? And beware for den norske tittelen: "Søtnoser"










Handling:
Vi møter Amy, ei 11 år gamal jente med bakgrunn fra Senegal. Ho bur saman med familien i eit av Paris sine meir slitne bydelar. Eller; Ikkje heile familen da, for pappa er nemleg heime i Senegal for å hente seg ei kone til. Som om det ikkje er nok med ei.
Fram til da er Amy med bl.a. tante på religiøse møter, der det kun er damer/jenter som har lov til å være til stades. Det vert predikert eit konservativt og kvinneundertrykkande syn, basert på deira tru, islam. Kvinnen skal som kjent være mannen underdaning iflg. gamle religiøse bøker, skrevne av menn, for menn, i ei kvinnediskriminerande tid. 
11-åringen finn møta gudsjammerleg (tog du `an) kjedlege, nesten som eikvar middels gudstjeneste altså, om det enn er gud eller allah som er fokus.

I dette nitriste livet oppdagar ho brått ein dansande, jamnaldrande jentegjeng. Ho vert fascinert av deira "frie" levemåte, dvs. at dei kan gjere som dei vil, utan å bry seg om straff fra fromme, gudfryktige vaksne.
Amy får sjølvsagt bli med i dansegjengen (omsider), og dei skal øve til ein konkurranse. 
Det å gå inn i eit slikt frilynt miljø er ikkje problemfritt når ein kjem fra ein djupt religiøs bakgrunn, og det bikkar over i det stikk motsatte da dei unge jentene omsider skal opptre, og vise kva dei har øvd på...

I minimale antrekk, og med mildt sagt utfordrande danseprogram, så forstår vi, og alle andre som faktisk har sett filmen, at det er samfunnets seksualisering av unge jenter som er filmskaparens poeng her.
Regissøren, som er 35 år gamal, kvinne og med sengalsk/fransk bakgrunn, har ikkje noko ønske om å framstille 11/12 år gamle jenter som ... ja...objekt.... Tvert om kjem ho med ramsalt kritikk av at samfunnet har godtatt slik framstilling.

Og DET, Sylvi Listhaug, hadde du KANSKJE forstått om du hadde brukt halvanna time av ditt liv til å sjå denne dramasaken. Kven veit, kanskje du endatil hadde endra syn, for filmen er også kritisk til det konservative muslimske miljøet, og det er da eit budskap du liker.


Vel.

For ein som ikkje hadde sett denne filmen mot betaling ellers, så var det ikkje akkurat dei mest givande 90 minuttar eg har opplevd. Eg burde heller fortsett lesinga av bok nr. 1 i Game of Thrones, men kan ein ekstra visning være med på å irritere ein av våre mest profilerte politikarar, so be it. Og den pedonissen som finn ein smule glede i å pløyge seg gjennom 90 minuttar fransk, muslimsk familedrama fra fattigstrøket utanfor Paris; Du treng lege. Fort.
Dette var like pirrande som ei rotfylling.

Kva var bra?
Tja, dei unge skodespelarane er dyktige. Noko seier meg at dei er litt eldre enn dei gir seg ut for å være, men uansett gjer dei ein god jobb.

Kva var skralt?
Fransk forstadsdrama fra fattige muslimske miljø er liksom ikkje heilt mi greie....
NEVER again.

Terningkast? Tja, dei unge skodespelarane er flinke, men igjen; Dette er ikkje min tekopp.

Velbekomme. 



lørdag 12. september 2020

"The girl on the Train" - filmomtale

 Jada, det er ingen dagsaktuell film, men det betyr lite for meg. Det er jo først nå eg har sett denne såkalla "psykothrilleren", basert på ein roman ved samme navn.

Film poster with the tagline, "what you see can hurt you"

Kom over denne på TV2 Sumo slik tilfeldig her ein dag, og håpa at den muligens kunne være like stilig som "Midsommar" på samme plattform, men det skal noko til. Den var nemleg knall.
Men The Girl on the Train" var sjåverdig og heilt grei underholdning, med skodespelarprestasjoner i toppklassen.

Handling:
Vi møter Rachel (Emily Blunt) som er nyleg fraskilt, alkoholisert og deprimert. Ho slit med hukommelsestap, grunna den tunge drikkinga muligens(?), og pendlar til og fra rommet ho får låne av barndomsvennen Cathy inn til New York. I storbyen har ho jobben sin, eller rettare; HADDE, fram til ho fekk fyken grunna drikkinga.
På sine daglege togturar ser ho stadig bort til sin tidlegare heim der hennar eksmann Tom no bor med den nye og vellykka kona si, Anna.
To husnummer lenger ned i gata bur Megan og Scott, og det byrjar etterkvart å skje underlege, og tildels farlige ting i miljøet rundt Rachel. La oss sei det slik; I fylla gjer ein ikkje alltid like smarte valg.

Stadige blackouts, framleis som følge av drikkinga til Rachel, eit stadig tettare nett av dobbeltspel, løgner og bedrag driv handlinga framover. Ja, det er ein god gammeldags psykothriller dette.


Men er det bra?

Joda. Dette funker. Men ein bør følge med ein smule, da det stadig er hopp fram og tilbake i tid, og vi vert nærare kjent med dei tre damene, og det einaste dei stort sett har felles.

Ein sit ikkje akkurat på nåler gjennom dei 110 minuttane filmen varer, men filmen er av såpass kvalitet at den aldri vert kjedleg.
Skodespelarprestasjonane er tatt fra øverste hylle, og vi får nokre nostalgiske gjensyn med Laura Prepon (That`70s Show) og Lisa Kudrow (Friends) i mindre roller. Åra har nok satt sine spor der og, som rett må være.

Men det er uansett Emily Blunt vi har i hovedfokus som alkoholisert, deprimert og nyskild kvinne ca. midt i 30-åra. Og ho gjer ein strålande innsats. Eg har ikkje sett ho i så mange filmer før, men ho framstår briljant, akkurat som i "A Quiet Place". Filmen i seg sjølv fekk nemleg ikkje så veldig gode kritikkar da den kom ut i 2016, men Blunt sine prestasjonar vart med rette framheva som svært gode.


Konklusjon; Ein god film, med Blunt som ein soleklar seksar. Dessverre er ikkje resten av materialet like bra, men sjåverdig er det nå likevel.


Høgdepunkt: Hovedrolleinnehavar Emily Blunt

Nedtur: Vi veit sjølvsagt korleis intrigane kjem til å ende, før halve filmen er unnagjort.


Bilderesultat for terningkast 4


tirsdag 8. september 2020

"Open, raus og inkluderende"

 Jaha.

For dette er det Den Norske Kyrkja liker å framstille seg. Ei kyrkje for alle. Ei kyrkje der alle er velkomne, og som tek vare på sokneborna sine.

For oss utanforståande ser det slett ikkje slik ut.

Eg meldte meg ut av det som da vart betegna som "Statskyrkja" i gymnastida. Ettersom eg ikkje vart døypt før 14 dagar før konfirmasjonen, så vart det eit kort opphald i landets største og viktigaste religiøse samfunn.
Dog; Eg fant imidlertid ut at eg stod som medlem heilt fram til 1996, da ein barnedåp "avslørte" meg. Vegen var derfra kort til utmelding, og eg fekk skriftleg stadfesting fra den dåværande kyrkjetenaren om at saka var ordna. Eg har sjekka seinare, og er til alt hell registrert som utmeldt forlengst.

Først og fremst melde eg meg ut fordi eg aldri hadde trudd på korkje gud eller djevel. Ingen av dei ca. 4000 gudeskikkelsane eller nokre av dei tre-fire milliardar av djevlar og demonar som visstnok skal finnast rundt om overalt, høyrdest liksom særleg....truverdige.... ut.
For kvifor skal "vår" gud være meir sannsynleg enn nokon av dei 3999 andre?

Dernest hadde eg lite sans for kyrkja si mildt sagt gammaldagse holdning ovanfor skeive og kvinner. Kyrkja har hatt mange og lange diskusjonar om homofile og lesbiske, som om den allmektige måtte bry seg den døyt om kven vi har til sengepartner.
At kvinner skal være mannen underdaning er også eit forlengst utdebattert tema (skulle ein tru), men så feil kan ein altså ta.


Dei siste vekene har underholdningsverdien vore høg når det gjeld kvinnlege prestar her i prostiet. Sogndalspresten, ung men konservativ, har fått mykje pes fordi han altså ikkje vil utføre visse kyrkjelege handlingar med ein kvinneleg kollega. I dagens Sogn Avis får han støtte av Lustrapresten, som også er av den unge konservative sorten.
Dei øvrige prestane i prostiet kan alle ta mot nattverd fra kvinnelege prestar, og utføre alle kyrkjelege handlingar. Så det er da ikkje alt håp heilt ute.
Prosten, som vel er prestane sin næraste overordna, har ikkje gitt noko svar, men har i tidlegare intervju ikkje lagt skjul på si konservative haldning.
Biskopen prøver i denne saka å ri ein hesteflokk, og det er eigentleg litt pinleg å sjå på.
Jo, det skal være for begge syn i kyrkja, og med det unngår biskopen eigentleg å flagge kva han meiner. Eg trur likevel det er heilt greit å innsjå kvar han   eigentleg    står.


Beklager, alle de som meiner at Den Norske Kyrkja er ein "open, raus og inkluderende" stad å være.
Når våre lokale prestar ikkje kan ta imot brød og vin fra kvinnelege kollegaer, og mange av deira kollegaer i landet reserverer seg mot å vigsle likekjønna, så bør vi forstå at kyrkja er lukka, intolerant og ekskluderande. 
Ja, fleirtalet av prestar kan sikkert tåle både kvinnelege kollegaer og homsar og lesber, men fram til de har fått feia ut middelaldertankane, så får kyrkja finne seg i å leve med eit stempel som gammaldags og trangsynt. Det har kyrkja sjølv valgt.

Kva bør ein så gjere? Tja, i mange år nå har vi høyrt at skal vi få til endringar, så må ein være medlem og heller jobbe innanfra. Det ser ikkje ut til å ha lukkast i særleg grad, all den tid vi no har to lokale og skremmande nok, unge, prestar med (svært) konservativ haldning. Det burde ikkje være så vanskelig å forstå kvifor medlemstalet stadig går nedover.
Det å stemme ved kyrkjevalet er sjølvsagt mogleg, men som vi ser, så har ikkje det ført til noko som helst av liberale tankar. 
Etter mi meining er det einaste verkemiddel som gjer nytte for seg, faktisk å ikkje være medlem.
Som passivt medlem i kyrkja støttar ein stilltiande den openbare forskjellsbehandlinga som kyrkja står for i form av motstand til kvinnelege prestar og nei til homofile vigslar. Hvis ein synes det er ok å forskjellsbehandle folk sånn, så må ein jo gjerne stå som medlem. Velbekomme i såfall.



Så, her er eit forslag: Frigjer Den Norske Kyrkja fullstendig fra alle statlege og kommunale band.
La kyrkja styre seg i den retning den sjølv ynskjer. Vi ser at det ikkje nyttar med fagre ord, og burde ikkje kyrkja eigentleg få den tilliten at dei kan drive med sitt, utan å la utanforståande blande seg inn?