søndag 24. mai 2020

Have a good trip - filmomtale

Dette er ein film som er svært aktuell for alle oss med ein smule interesse for ruspolitikk.
Vi står som kjent midt oppi ein heit debatt om rusreform, og denne filmen kan faktisk være eit forholdsvis nøkternt bidrag i så måte.
Have you ever had a bad trip while high on any type of drug and if ...

Filmen vart sluppen på Netflix nå i mai, og den norske tittelen er..... "Psykedeliske høydepunkt".

Eg føretrekk den originale tittelen.

Dette er ein slags dokumentarfilm, med ei rekkje intervju av kjende personar som har testa diverse psykedeliske stoff, det mest kjende er såklart LSD.
Og da vil du kanskje tenke; Er ikkje det veldig farleg?
Jo, som alle rusmiddel i ein eller annan form er det forbunde med fare å innta det, men det er ikkje på langt nær så farleg som vi "lærte" i t.d. "Himmel og helvete".
Hadde det så vært, så burde vi sjølvsagt høyrt mykje meir om fatale konsekvensar av bruken, men det gjer vi jo ikkje.

Vel, tilbake til sjølve filmen.
Vi får sjå tidlegare tiders propaganda om kor farleg LSD kunne være, presentert av legar, gjerne i militæruniform. Det høyrer med til historia at LSD opphaveleg vart brukt som legemiddel og testa ut, bl.a. på studentar fram til byrjinga av 1960-talet. I takt med datidas moral, så vart det satt ein stoppar for all legal bruk, noko som sjølvsagt gjorde at den illegale bruken eksploderte. Vi kjenner alle til kunstnarar av diverse slag fra den tida som utan tvil testa psykedelisk dop.
Vi møter ei mildt sagt underleg forsamling med kjendisar, Ben Stiller, Sting, Sarah Silverman, Carrie Fisher og haugevis av andre som fortel om sine opplevingar, påverka av psykedeliske stoff.
Ja, det fins einskildhistoriar om folk som har opplevd underlege og kanskje skumle ting påverka av eksempelvis LSD, men langt dei fleste skildrar bruken som eit dykk i diverse sanseopplevingar som vi ikkje kan oppleve ellers.


Her i landet har LSD bruken auka ein smule siste åra, skal vi tru rapportane. Det er kanskje ikkje så rart. Stoffet krev særs lite plass, det er ikkje rapportert om dødsfall, og mange brukarar seier å oppleve ting dei aldri har drøymt om før. Klart, det kan medføre farlige situasjoner, spesielt hvis ein drikk alkohol ved sidan av. Men da er liksom heile vitsen borte, spør du meg. Og nei; Eg har aldri prøvd psykedelisk dop av noko slag, og har heller ikkje noko ønske og behov om å gjere det. Eg har opplevd ein hallusinasjon (av utmatting på militærøvelse), og det var lysår fra å være skøy. 



Filmen intervjuar brukar etter brukar, og er det da så ingen ulemper med psykedelisk dop? Er dette eit slags mirakelstoff som slepper laus nye banebrytande tankar hos alle?
Nei, det er også ei rekke kritiske merknader, bl.a. må ein passe på å ikkje ta for mykje. Ein vanleg feil er at ein ikkje har tolmod til å vente på at rusen skal slå inn, og derfor tar ein lapp til. Det er ikkje å anbefale. Og igjen: IKKJE drikk alkohol ved sidan av!!
Skal eg være heilt ærleg, så vil eg vel neppe anbefale nokon å prøve rusmiddel i det heile tatt, men hvis du absolutt MÅ, så er antagleg LSD og andre psykdeliske middel av dei tryggare. Følg desse gode råda, hvis du som sagt absolutt MÅ teste.

Kanskje du går i flint over det eg har skreve her, og meiner at eg oppfordrar til å teste dop?
Beklager, da har du ikkje forstått noko av det eg har skreve. Kommenter gjerne, men legg att fullt navn, slik som eg gjer. Anonyme innlegg bruker eg ikkje tid på.

"Have a bad trip" er ein interessant og småmorsom film om bruken av eit berykta dop, som er langt mindre farleg enn "dei" vil ha oss til å tru. 
Det er ikkje nokon film som kvar og ein vil ha interesse av, men som sagt, for oss med meir enn middels interesse for temaet, så anbefaler eg den gjerne. 

På Netflix altså.

Bilderesultat for terningkast 4





torsdag 21. mai 2020

I am the pretty thing that lives in the house - Filmomtale

Uvanlige grøssarar står høgt på mi favorittliste, gjerne med gotiske innslag, og da passer det ekstra godt med denne saken, ein knapp halvannantime lang sak på Netflix, med minimal rolleliste, og nesten enda færre replikkar. 

I Am the Pretty Thing That Lives in the House poster.jpg

I am the pretty.... vert skildra til å være ein gotisk spøkelsesfortelling, og i mitt einfold trudde eg kanskje den kunne være i nærleiken av samme kvalitet som eksempelvis "The Others" fra ein del år tilbake.

Men nei.

Dette byrjar tregt, og det fortsett i sirup filmen til ende.

Handlinga føregår omtrent utelukkande i eit litt større hus, der pleiaren Lily kjem for å stelle den demente gamle dama Iris. Iris er forfattar av skumle bøker, men er nå så redusert at ho må ha tilsyn døgnet rundt. 
Fortellaren i filmen er altså pleiaren hennar, Lily, som etterkvart opplever uvanlige ting i det stort sett mørke huset. Iris er lenka til andre etasjen, men ein eller annan nappar ut telefonledninga, snur på eit teppe, og det dannar seg etterkvart også ein stadig større muggflekk i eit hjørne.

Lily byrjar å sjå og høyre ting i det ganske så dystre huset, og gjennom samtalar med Iris får vi også bli kjent med tidlegare bebuarar derfra, bl.a. Polly.
Polly lei ein heller ublid lagnad på 1800-talet eingang, men kven veit om ikkje ho har satt varige spor etter seg, både i Iris sitt forfattarskap, og kanskje også i.....sjølve huset?

Filmen sig avgarde i snegletempo. Det er ein av dei få filmane eg har sett som har hatt så lite framdrift at eg har måtte ta pause. Med ei rolleliste der kun fem personar seier noko, derav kun ei som pratar noko meir enn eit fåtall setningar, så er det ikkje dialogen som driv dette framover.
Filmen er i tillegg ganske så mørk, slik at denne må ein faktisk sjå i eit mørkt rom på kvelden. Så da vet ein vel kanskje redd vil du tenke?
Nei.

Det er ikkje bø-scener her. Nesten.

Filmen består av voice-over til Lily, at ho går rundt i mørke rom, og i det heile tatt er det ganske så kjedelig.
Til å være ein gotisk spøkelsesfilm, så er det uvanleg lite av begge deler, dvs. både den gotiske stemninga og spøkelser.
La oss heller kalle det ein film om å gå omkring i ein stort dystert hus med lite belysning, det trur eg passer bedre.

Høgdepunkt: Tja.....kan faktisk ikkje komme på noko.

Lavmål: Å herregud så tregt det går!


Ein svak

Bilderesultat for terningkast 2

Skal det få terningkast ein, så må det mykje til, og så ille er denne filmen ikkje. Men nesten.

Midsommar - filmomtale

I 2018 kom Ari Aster ut med den heilmørke og svært nifse grøssaren Hereditary. Den handla om arv, okkulte krefter og vart omtala som noko av det mest grøssande på mange år. Var det ein sjanse for at han kunne klare å toppe dette med fjorårets bidrag?

Midsommar (2019 film poster).png

Enter; Midsommar, så langt bort fra mørke hus, trehytter og skumle omgjevnader som du kan tenke deg.
Vi skal nemleg til den svenske landsbygda, nokre mil nord for Stockholm (OK, filmen er spelt inn i Ungarn, men det er ein anna historie), og der skal det markerast ein stor fest.
Den svenske studenten Pelle får med sine amerikanske venner, Mark, Josh og Christian, på noko som eigentleg skal være ein slags fest og morotur. 
Med på turen vert også Christian sin kjæreste, Dani, som akkurat har opplevd svært traumatiske ting i den aller næraste familie. Christian vil eigentleg avslutte forholdet med Dani, men lar det være, eine og åleine grunna hennar nylege tragiske hendingar.

Dei fem reiser til Sverige, møter to engelske studentar, samt Pelle sin familie som han kallar dei. Her burde nok alarmklokkene byrja å ringe for våre amerikanske venner som tross alt studerer antropologi og psykologi. Liknar ikkje dette svært yndige samfunnet, beståande av lyse netter, blomsterkledde og smilande svenskar, mistenkeleg på ein kult?

"Familen" skal iallfall feire midsommar, med ein fest som kun vert avholdt kvart 90. år, og som skal vare ni dagar til ende. Null alkohol, men haugevis med psykedelisk dop florerer, og våre amerikanske og britiske heltar tek ikkje fem øre for ein "trip" av det anten gode eller dårlege slaget.

Vi blir kjent med at familien er inndelt i vår, sommer, høst og vinter, og at ingen i familen vert over 72 år. Vi får snart vite kvifor.

Midsommar varer i nesten to og ein halvtime, og det går ikkje unna i lynets fart heile tida. Mykje vert brukt på Danis mildt sagt tragiske familiebakgrunn, og i det heile tatt hennar forhold til Christian. Det er bakgrunn for heile filmen.

I rollane finn vi, forutan dei amerikanske, også ei rekke svenske aktørar, som heldigvis snakkar svensk. Det gir det, som i Extraction, eit langt meir realistisk preg. 
Ja, vi ser at kulten sin landsby er bygd opp for å lage denne filmen, ingen kunne bodd i slike hus midtvinters, men det funkar likevel.
Så, sjølv om det er lyst omtrent heile døgnet, og alt er fagert og godt, så er dette ein ganske så guffen og ekkel grøssar. Ingen jumpscares, men ei krypande stemning av uhygge og ein definitiv kjensle av at "dette kan ikkje gå bra" bygger seg opp.
Ein artig twist på slutten, uten at den skal røpast her.

Midsommar vert anbefalt alle som liker oppbyggande og uvanlige grøssarar. Hvis ein er ute etter tonnevis med blod og gørr, så har ein havna feil.
Filmen har fått gode kritikkar, og dersom filmskaper Aster fortsett som med Midsommar og Hereditary, så ser framtida lys ut for alle skrekkfans.

Høgdepunkt: Dani får det som ho vil til slutt.

Lavmål: Amerikanarane er ikkje så smarte at det gjer noko, til tross for si akademiske utdanning.

Bilderesultat for terningkast 5

Extracion - Filmomtale

Det er alt gått ein nesten ein månad sidan eg såg denne på Netflix, men tida har blitt brukt til andre ting enn å skrive siste vekene.
Men bedre seint enn aldri, så her kjem det iallfall nokre ord om ein litt uvanleg action-film.

Extraction (2020 film).png

Vi skal til mafiamiljøet i India, der tenåringssønnen til ein fengsla, og openbart steinrik, mafiaboss vert kidnappa.
Bakom lurer ein rivaliserande bandeleiar fra Bangladesh, ein herremann som ser ut til å ha omlag heile Dacca si politi og militærvesen i lomma.

Til å frigi sonen, vil den indiske mafiabossen ha tak i filmens helt, Tyler Rake (Chris Hemsworth i si beste rolle eg har sett han) som supertøff einmanns krigsmaskin. 
Rake er imidlertid ikkje heilt på nett, og slappar av med øl og slaraffenliv i Australias villmark. Dog, og kanskje ikkje så overraskande, så let Rake seg overtale, og flyg over til Bangladesh for å få tak i guten, frakte han over grensa til India og antaglegvis håve inn ei grei timelønn for bryderiet.

Men undervegs i oppdraget finn han ut at her er ikkje alt som det ser ut til. Det er ikkje berre to partar involvert,  ein tredje aktør byrjar også å bli plagsomt nærgåande.


Dette er ikkje ein film som skal redde verda med djuptgåande analyser om livet, kor vi kom fra, kvar vi går og kva som ventar oss etter døden.
Nei, dette er ganske så hjernedød action, men når det blir laga så bra som dette, så lever eg fint med at handlinga kanskje ikkje er av den mest spenstige.
Hemsworth er beintøff drapsmaskin, gudane må vite kor mange han knertar i denne filmen, la oss berre konstatere at: Det er ikkje få.
Motspelarane er anten indiske eller fra Bangladesh, og dei snakkar det lokale språket, noko som gir heile filmen eit laaangt meir realistisk inntrykk enn dersom vi berre hadde hatt kvite skodespelarar som snakka engelsk.
Actionscenene er heseblesande, filmteknikken er superb, bl.a. ein scene der Rake og hans motstandar ramlar ut eit vindauge i andre etasje er eineståande bra. Lange sekvensar, som i det minste ser ubrotne ut, med løping, slåssing, bilkøyring og skyting av ei anna verd.

Sjølvsagt må det være med noko meir seriøse greier om Tyler Rake sin meir triste bakgrunn, noko som godt kunne vore utelatt, men det skal vel liksom bidra til å gjere han meir "følsom" og ikkje fullt så eindimensjonal.

Dette er, same korleis eg snur og vender på det, ein av dei beste actionfilmar eg har sett på mange år, og det skal noko til for det er normalt ikkje min favorittgenre i det heile tatt.


Høgdepunkt: Ein jagescene i Dacca sitt mylder av hus og gater. Du forstår det, når du ser det.

Lavmål: Forsøket på å gjere Rake meir kjenslefyllt enn han openbart er.


Extraction har fått brukbare kritikkar, men spør du meg, så hadde den absolutt gjort seg på eit kinolerret framfor 65-tommaren i stova. Slike actionfilmar fortjener noko meir enn ein TV-skjerm.

Uansett: God tidtrøyte!

Bilderesultat for terningkast 5