mandag 27. august 2018

"De utrolige 2", filmomtale

Heile 14 år etter suksessen med "De utrolige" har Pixar fått somla seg til å komme med ein oppfølgar.

Gudane må vite kva årsaka til det særs lange oppholdet mellom filmane må være, for mange av dei som var i målgruppa i 2004, må i dag være etablerte familiefolk.
Kanskje Pixar har venta til publikumet fra 2004 fekk sine eigne barn?

The Incredibles 2.jpg

Uansett; Den som ventar på noko godt, ventar framleis ikkje forgjeves som det heiter.
Sjølv om det er gått 14 år, så er familien med dei fantastiske superkreftene på samme stad og tid som den gang. Film nr. 2 tek opp tråden nøyaktig der den første slutta, dvs. der som "Undergraveren" dukka opp.

Kampen mot denne superskurken meir eller mindre raserer store deler av byen, og atter ein gang vert superheltar utsatt for kritikk og skal i.o.m. denne hendinga verte forbodne.
Superheltar har imidlertid sine tilhengarar, og ein svært rik mann driv lobbyverksemd for å få sine store heltar lovlege att. Med seg har han ei flink, men også litt mystisk syster, og snart byrjar rare ting å skje.
"Vår" familie er installert i rikmannens villa (ein av dei), og det er konemor i familien, Elastica, som må i aksjon mot diverse superskurkar og mildt sagt enorme utfordringar.
Heime i villaen steller far etter beste evne, med ei gretten dotter i gryande pubertet og dertilhøyrande problem, ein villbass av ein lynspringande son, og ikkje minst: Ein baby som avslører å inneha sterke superkrefter.

Forviklingar oppstår, det vert introdusert ei mengde nye superheltar og det vert action av høg klasse.
Om det går bra til slutt?
Såklart! Dette er ein familiefilm, sjølv om Elastica på eit eller anna forunderleg vis er vorten meir barmfager enn i film nr. 1.

"De Utrolige 2" er vorten ein kjempesuksess, og har tjent inn milliardbeløp på dei få månadane den har vore på lerretet. Det er ikkje rart. Det er morsomt, spennande og går unna i rasande fart i nesten to timar nonstop.
Kanskje ein kan synes at originalen er best og mest sjarmerande, men dette er ein svært god oppfølgar som passar for heile familien.
Eg likar gode animasjonsfilmar, og dette er ein slik. Mange av superkreftene kjenner ein att fra barndommens teikneseriar, og har unektleg sin sjarme.

Høgdepunkt: Når den vesle tassen, Jack-Jack, for alvor byrjar å vise superkreftene sine. Underholdande ohoi!!
Nedtur: Eit par "nå-skal-vi-prate-litt-seriøst-her" sekvensar kunne med fordel vore noko kortare.

Alt-i-alt:
Ein veldig bra oppfølgar, og hvis du berre skal sjå ein animasjonsfilm dette året, så har vi her ein god kandidat.
Terningkast


Relatert bilde



Topptrimmen 2017 - 2019, Lioksli

Topptur nr. ni er unnagjort, Lioksli frammi Jostedalen, 1460 moh. vart "bestegen" søndag 26.8.2018.

Dette er ein topp eg hadde grua meg til ein smule. Det er ikkje noko særleg beferda topp, og det betyr at merking og stiar ofte er fraværande. Dessutan har ein sjekk på kartet avslørt at det antagleg er ganske bratt, og eg går heller langt enn bratt. Når gåtreninga har vore omtrent ikkje-eksisterande sidan i fjor, så var det med ein viss skepsis ein la avgarde.

Luster Turlag har oppgitt Norheim som passande startpunkt for denne toppturen.
Vi hadde imidlertid høyrt så mykje rart om dette startpunket fra lokalkjende at vi droppa det. Det var omtrent ikkje måte på kor kronglete og uframkommeleg det skulle være fra Norheim og oppover, så vi valde istaden å køyre oppi Mjølværsgardane, og starte fra Kleivi.
Her var det rett nok veldig bratt og tungt, og det var omtrent ikkje antydning til sti.
Det var hengt opp litt merking her og der, samt at vi fant nokre kvite malingsflekkar som fortalde at vi var på rett veg. Men det er svært lite beferda her, så ein må bruke litt tid på å finne vegen.
Ein annan ting er at "stien" (som da ikkje er noko sti) går i eit område der det går mykje steinsprang, slik at heller ikkje denne traseen er ideell, for å sei det mildt.

Vi hadde som sagt snakka med kjentfolk, og fått eit tips om å sjå etter ein kvit prikk heilt oppi fjellveggen. Denne såg vi laaangt nedanfra, og til høgre for denne prikken kom vi oss heller greit opp. Dette er forøvrig den omtrent einaste plassen det går an å komme seg opp mot "speigelen" som ein ser heilt nedanfra i klarvær.

Denne "speigelen" er grei å ha som utgangspunkt dersom ein startar fra Kleivi. Den ser ein som sagt heilt nedanfra, og det er minst like bratt opp dit som det ser ut. På 2,1 km. steig det nesten 700 høgdemeter iflg. Strava, så dette er ikkje ein bakke å leike med. 

Da vi kom opp til denne første speigelen, så tok vi ein liten matpause, før den siste etappen opp til toppunktet, ytterlegare ca 350 høgdemeter til lenger oppe. No skifta vi retning fra nesten rett nord, til å dreie gradvis mot vest. Her er det ein slags fjellrygg ein kan gå på, ca. 1,2 km. vart det fra den første "Speigelen", men i.o.m. at vi var komne over tregrensa, og kunne gå mykje meir på tørre svaberg, så var det lettare å gå. Her var det også litt stitråkk innimellom, slik at det var nokolunde greit å komme seg opp.

Toppunktet og posten er veldig lett å finne. Når ein kjem nedanfra så ser vi enda ein slik "speigel" oppi fjellet. Denne ser vi eit eit parhundre meter fra toppen, og posten er plassert der.
Lioksli er ein ganske så frittståande topp, med dalføre på tre sider. Det er berre mot nord at vi ser inn mot breeen, og vi fekk eit fint utsyn til alle kantar. Til å være såpass låg topp, så var det eit fint utsyn mot både Fåbergstølen, Fåberg og Fagredalen, og ikkje minst nedatt mot Gjerde.
Mot nord fekk vi også fint utsyn til Lodalskåpa.
Omlag 90 personar hadde skreve seg inn i boka, så her har langtfra alle topptrimmarar vore oppe enda.

Grunna det noko kjølige seinsommarværet, så brukte vi ikkje altfor lang tid på toppen, men vi rakk i det minste å ta nokre bilder i alle himmelretningar, før vi gjekk nedatt til speigel nr. 1 for ein seriøs matpause nr. 2. :-)

Vi traff andre topptrimmarar på veg ned dit, ei hyggeleg dame som hadde gått fra Norheim. Ho klaga, antaglegvis heilt berettiga, over at det hadde vore veldig kronglete å gå derfra. Inga merking, inga rydding og veldig vanskeleg å ta seg fram.
Da hadde vi vore heldigare, sjølv om det nok er den mest kronglete toppen eg har gått i denne utgåva av topptrimmen. Det seier litt om korleis det er å gå fra Norheim.

Nedatt fra "speigel nr.1", så gjekk det forsåvidt ok, men her har vi altså rasfaren å være obs på. Merkinga, hvis vi kan kalle det så, går i eit område der det går steinsprang rimeleg ofte verkar det som. Masse ny rasstein nedover bakkane her, samt at all større vegetasjon er fraværande. Fjellet ovanfor er openbart av typen som slepper stein støtt og stadig, og dersom spranget går, så har ein kun sekundar på å komme seg vekk.

Konklusjon: Dersom ein skal gå trygt, så må ein gå kronglevegen fra Norheim. Skal ein gå "lett" , hvis ein kan kalle det så, så går ein fra Kleivi. Hugs for all del å halde utkikk i dette oversiktlege, men rasfarlege orådet!
For meg er det nå unnagjort, og til tross for eit fint utsyn, så skal eg aldri opp her igjen.
Dette var ikkje ein ideell toppturpost.

Lioksli er ein av det kortare turane i denne topptrimbolken. Kun 8,3 km. vart heile turen, og av dei var 1200 meter på grusveg.
Men det gjer ikkje Lioksli til ein lett tur.
Sju km. i ulendt og vanskeleg terreng og ca. 1050 høgdemeter både opp og ned og omtrent alt av dette skjer utanfor sti. Vi brukte fem timar og 54 minuttar på heile turen, inklusiv ein god matpause på veg nedatt.

Det fins sikkert dei som kan ta denne turen på ski, men for oss var dette heilt uaktuelt. Hadde kanskje kome opp på eit slags vis, men ned? Aldri i livet.

Tips: Dersom du går fra Kleivi, så ta sikte på den eine "speigelen" ein ser, og sjå som sagt etter ein kvit prikk oppi fjellveggen på veg opp dit. Dette er rett nok kvit mose/lav, men du ser den laaaaangt nedanfrå. Når ein er komen opp mot denne prikken, så tek ein til høgre, gjennom buskaset, og ein er komen forbi det verste.
Ein pause på speigelen er så vel fortjent.

God tur!

Innimellom kom det nokre skoddedottar forbi utsikta :-) 



Det er sikkert ikkje så lett å sjå den omtala kvite prikken på dette bildet, men ein skal gå opp i det bevokste partiet midt på bildet. Svaberga må ein for all del unngå! Heilt i bakgrunnen ser vi den første "speigelen" mot horisonten. Den er eit greit mål å ha for første del av turen. 


Pila til venstre markerer kor den kvite prikken er. Pila til høgre markerer "speigel nr 1".
NB: Sjekk terrenget! Rasfare!! Det er brattare enn det ser ut på bildet.


Topptrimposten er veldig lett å finne. I bakgrunnen ser vi øverste deler av Nigardsbreen. 


Dette bildet er teke noko nedanfor sjølve toppunktet, faktisk nede v/"speigel" nr 1.  Vi ser nedover Jostedalen, med bl.a. Bresenteret omlag midt i bildet. Vi ser også ned dei bratte bakkane som vi måtte forsere.

Der ser vi toppen! Når du er komen så langt at du ser denne "speigel nr. 2", så veit du at der er vi framme! 

Nåja. Vakker er nok ikkje det første vi tenkjer på når vi ser denne installasjonen på 1460 m.o.h. 

Dette bildet er teke fra den første "speigelen" ca. 1100 m.o.h. Vi ser over til Fagredalen og Fåberg. 

Flott utsyn nordaustover mot Fåbergstølen og Øystølen. 

Fra toppen på Lioksli så kom vi eigentleg ganske så nær Lodalskåpa. Iallfall såg det slik ut.


Stravaspor m/høgdeprofil og splittider

Antal steg.