fredag 13. juli 2018

Topptrimmen 2017 - 2019, Gruvefjell

Sesongstart for topptrimmen, ju-huuuu!
Har berre tre toppar att, som eg tek sikte på å få unnagjort i sommar. Problemet blir vel da: Kva i all verda skal eg finne på sommaren 2019?
Sykle?
Problemet løyst!!

Gruvefjell beliggande i området mellom Årdal og Luster var første mål for sesongen, ein topp som eg fant passe i.o.m. at eg ikkje har gått ein einaste fjelltur, eller fottur for den saks skuld, sidan i vinter ein gang. Har prioritert syklinga i vår, og det skulle vise seg at kombinasjonen sykkeltrening og så på fjelltur skulle bli litt meir slitsom enn først rekna med.

Gruvefjell er ikkje noko markert topp akkurat i dette bølgande landskapet mellom Fardalen i Årdal og Lustrafjorden. Vi skal heilt opp på 1520 m.o.h. men var av det dovne slaget, og køyrde heilt inn til Stokkesete på Tindevegen mellom Turtagrø og Øvre Årdal. Her kunne vi starte på over 700 m.o.h.
Eg ser at andre har starta lenger oppe på Tindevegen, og det får være opp til kvar einskild turgjengar. Luster Turlag har anbefalt Stokkesete, så da gjorde vi det. Hvis ein er i verkeleg god form, og gidd, så kan ein jo alltids starte fra Feiga også, men det vert ein svært lang tur.

Vi var fem personar som gjekk i følge på ein fin ettermiddag. Med lange lyse sommarkveldar, såg vi ikkje behovet for å dra avgarde så altfor tidleg, og eg har da heller ikkje ferie enda. Ettermiddagsturar er da også alltid å føretrekke!
Vegen inn mot Stokkesete er ikkje meir enn nokre titalsmeter før ein må stoppe, men det står skilt til Gruvefjell, og det er sti forbi ei hytte, og vidare inn dalføret Stokkedalen. Vil tru at det er mange topptrimmarar som har gått her.
Men etter berre tre kvarters gange, så var eg omtrent kokt i varmen. Måtte ta ein liten matbit før blodsukkeret vart for lågt. Da hadde vi akkurat kryssa ei lita elv, den første av ganske mange denne dagen. Her var vi komen over tregrensa, og fant fine moltemyrar. Har aldri sett så mykje molter før, men det var sjølvsagt altfor tidleg å plukke dei. Hvis eg gidd,  noko eg garantert ikkje gjer, så burde eg ta ein tur forbi att her i september for ei molteøkt.

No var spørsmålet: Kor i all verda skal vi gå?
Her var det ikkje snev av merking eller spor, så vi fant ein fjellrygg vi tok sikte på, og kom oss opp i terrenget. Med to kart, tracking og GPS så burde det gå greit å finne toppen. Eller?
Nei. Det vart litt verre enn vi antok på førehand. Dette landskapet er som sagt bølgande, med mange høgdedrag som ser omtrent like ut. I tillegg er det mengder med små vatn, som også kan forvekslast, så vi fant ikkje noko post på den første toppen vi kom på. Og det var den toppen, som alle meinte var den rette, både vi med kart, og dei med GPS og tracking.
Så mykje for det altså.


Men, det fins verre problem enn å ikkje finne turlagsposten på den første toppen, så vi vandra 1,8 km. bort på det som GARANTERT var den rette.
Og det var det faktisk. Sidan det var så fint vær, og ganske så greit å gå, så gjorde det ikkje så mykje at vi hadde bomma ein smule.
Rett nok viste Stravaen min at vi hadde gått 6,7 km. da vi fant det rette toppunktet, medan skiltet nede ved Stokkesete hadde sagt 5,5 km. Pytt, 1200 ekstra meter får vi tåle.
Iflg. Turlagskortet så skulle vi også kunne sjå spor etter gruvedrifta her på 1700-talet, men da må ein nok nedover på Krokasida i Luster. Og det ville vi ikkje. Så gruvene fekk være i fred for oss.

Medan vi var på toppen, så kom det ein årdøl springande opp. Han var nok av det meir spreke slaget enn oss, og gav oss ei innføring i kor vi skulle gå for å komme oss lettare nedatt.
Vi skal alltid ta slike tips til etterretning, men nå var dette eit heller snilt terreng, så det skulle nå gå bra uansett.
Vi gjekk derfor meir rett ned enn vi hadde gått opp, noko som vart litt krøkkete ned mot det som heiter Grøndalen. Her var det litt rasfarleg i ei ur, så da valde vi det sikre og tok ein liten omveg. Det trur eg var smart, for da vi såg den aktuelle ura på meir avstand og fra ein annan vinkel, så såg det nesten halvfarleg ut. Dette er lengst inne i Grøndalen, og kan ikkje anbefalst å gå, korkje opp eller ned.
Men utanom dette noko problematiske området på nokre hundre meter, så gjekk det heile ganske greit.

Eg burde imidlertid ha gått inn dei nesten nye skoa mine litt meir, og derfor var det bra at compeeden var med.
Kilometrane i unnabakke var heller ikkje spesielt godt for det venstre kneet, som nå får si lønn etter 40 år med fotballsparking. Den siste kilometeren i unnabakke var faktisk plagsom grunna kneet.

Gruvefjell er ein middels krevjande topp i denne runden av Topptrimmen. Strava viser at vi gjekk noko over 12 kilometer totalt, og 919 høgdemeter. Eg ser at fra andre startpunkt på Tindevegen har folk gått i 16 kilometer og 810 høgdemeter. Så kva ein vil velge, får nesten bli opp til dei. Toppen finn ein nok uansett, men som sagt er dette landskapet ikkje det aller greiaste å finne fram i. Det må på det sterkaste frarådast å gå her i dårleg sikt utan GPS eller tracking.
Da vi gjekk her, var det nesten for varmt til tider. Ikkje ein gang vatnet i fjellbekkane kunne seiast å være godt og kaldt, var jo nesten lunke vatn!
Grunna den vesle omvegen vi tok på veg opp, så brukte vi nesten tre timar til topps. Det inkluderte ein god matpause, og mange småstopp for å finne vegen og å konferere med kart og GPS.
Ein god og solid pause i det fine været på toppen høyrde også med, kvifor skal ein stresse ned att på ein slik flott dag?
Vi brukte totalt fem timar og 40 minutt på heile turen, og det var med alle stopp. Vi gjekk heller ikkje spesielt fort, da fjellformen er laber etter ein heil vår utan å gå ein meter omtrent.

Gruvefjell kan ein ta på ein ettermiddag, iallfall nå som kveldane er så lange, men om ein månad ville eg nok starta før på dagen.
Ein grei start på sesongen kan vi kort og greit oppsummere det som.
Stravaspor kan du finne her.



Det vert fort nokre steg på ein slik tur. 


Spor og høgdeprofil.


Bilde fra toppen, vi ser innover i landet mot Årdal og Vang.

På veg ned att fekk vi fin utsikt til Austabotntindane.

Dette er vatnet lengst inne i Grøndalen. Det å gå på motsatt side var veldig greit å sleppe.

Eg måtte såklart ha eit bilde av gamle fjell i syningom medan eg var på toppen også.

Nede att i Grøndalen er det nokre sjarmerande vatn, som er adskilt av denne markerte morena.

Her er vi nesten nede mot Stokkesete att, og vi ser kraftlinja og Tindevegen opp fra Fardalen.


mandag 2. juli 2018

Sognefjellsrittet 2018, rittrapport

Det er vorte mandag. To dagar er gått sidan det 21. Sognefjellsrittet var fullført.
Veslebroren til det adskillig meir krevjande og prestisjefylte Jotunheimen Rundt opplevde i år ein betydleg oppgang i antal deltakarar, noko som er svært hyggeleg.
Rett nok vart storebroren sine 600 deltakarplassar fylt opp på fem minuttar, medan Sognefjellsrittet sikkert har plass til fleire framleis.

Etter eit par år med skikkeleg dårleg vær, var det heller ein intens varme som skulle bli plagsom denne gang. Som syklist finn ein ALLTID noko å klage på, og i år altså; Varmen. Er det ikkje det eine så er det noko anna.

Vi var ikkje så mange fra den lokale klubben til start på Lom i år, såvidt eg veit var vi berre fire stk, deriblant ein debutant, noko som er ekstra hyggeleg. Fleire av ultratøffingane i klubben hadde nemleg funne ut at det passa bedre å slite seg igjennom heile distansen fra Lærdal, og jammen kom nesten alle til mål også. Eg er imponert!

Vel, attende til Sognefjellsrittet.
Grunna den heller heftige varmen, så vart det til å starte i kort-kort. Tok med ei skilue og lause armar, da det erfaringsmessig alltid er kjølig på fjellet. Dessutan var det viktig med nok drikke, så to 0,7 l flaske sportsdrikk vart også tatt med. Nokre pakker sportsgel på baklomma, og litt mat fra Bakeriet på Lom fikk holde som drivstoff.

Racerpulja vart sendt avgarde eit kvarter før oss vanlege, og kl 1300 var det så vår tur. Fikk veldig lite oppvarming dette året, kanskje det var ein medverkande årsak til problema som skulle dukke opp seinare på dagen?
Den nye rittleiaren sende oss avgarde nøyaktig kl. 1300, og ein fin og solrik tur låg framfor oss. Sykkelen var i tipptopp stand, hadde testa doningen opp Stalheimskleiva eit par dagar før, og den verka veldig klar.
Sm alltid vert det splittar i feltet utfra Lom. Det er ganske så stor nivåforskjell på deltakarane, så det er berre slik det skal være. Men etter nokre kilometer finn ein seg alltids ei pulje som ein kan sitte med i. Det gjekk oppover Bøverdalen i fint driv. Trur faktisk vi endatil hadde litt medvind, noko som skjer berre kvart tiande år på denne strekninga.
Antaglegvis gjekk det litt for fort oppover, og varmen plagde meg berre meir og meir. Kontrasten til vintersyklinga i fire-fem minus var himmelropande. Det var som ein lengta tilbake til fjoråret med regn og 15 grader.
I første motbakke etter berre eit par mil, dvs. fra Galdesand og oppover langs juvet der, så vart eg etter. Det var svært skuffande, all den tid da treningsgrunnlaget var eigentleg brukbart, og tempoet var akkurat passe. Beina var brukbare, men varmen var regelrett plagsom. Her var det ikkje snakk om svettedråpar, nei her rant det i små elvar nedover.
Det vart til å padle seg vidare oppover dalføret på eiga hand.
Stadig kom det ein og annan syklist og køyrde forbi meg, så da fant eg glatt ut at "Du får heller sjå litt på naturen og ta det som ein varm tur".

Så da vart det slik.

Nede ved bakken opp Bøverkinnhalsen var det berre til å trille avgarde. Denne dryge fire kilometer lange bakken er like seig kvart år, men i kokvarmen vart det enda verre. Først da eg byrja nærme meg toppen av bakken gikk det bedre. Da vart det brått kjøligare, og ein svalande vind slo inn. Det var berre heilt herleg.

Nedover mot Bøvervatnet var det framleis godt og varmt, og eg var framleis like åleine som eg hadde vore nå ei stund. Men nå byrja eg merkeleg nok å ta att andre. Det var ikkje til å tru, men når den verste heten byrja å gi seg, så fungerte kroppen langt bedre att. Oppover mot Krossbu gjekk det eigenteleg fint, iallfall heilt til eg skulle ta meg ein sportsgel. Da var den openbart utgått på dato, for det som var inni var lysår fra å minne om gel. Meir ein slags tørr leverpostei. Så det var den maten. Fekk heldigvis ein gel fra ein kar som eg traff på ei utkøyrsel da eg skulle kaste gelane i eit bosspann. Det var startnr. 1101, så ei stor takk til vedkommande!

Vel, det var berre til å karre seg vidare oppover mot Krossbu og Sognefjellshytta. Ein liten stopp i ein sving for å sjå litt på utsikta hadde eg også høve til. Sidan eg var åleine, så kunne eg jo gjere akkurat som eg ville!
Eigentleg hadde eg ikkje tenkt å stoppe så lenge på fjellet, men den plagsomme varmen hadde gjort at væskeinntaket hadde vorte formidabelt, og det måtte påfyll til. Ei flaske med vatn, og ei med sportsdrikk fekk holde.

På med lause armar, og skilua under hjelmen, og så var det til å komme seg vidare bortover Sognefjellsplatået. Dei små kneikane er alltid like seige, og på den siste før utsiktspunktet 1400 m.o.h. så kom jammen krampa for første gang. Etter usle 55 km. Rett nok har eg fått krampe på Sognefjellsrittet før, men det har vore opp Nesbakken, eller Indre Hafslo, ikkje midt på Sognefjellet.
Det vart til å strekke ut litt, faktisk gå av sykkelen, rusle nokre meter før ein trilla vidare nedover.

Sykkelen, med nye 37 mm. grusdekk og skivebremsar, fungerte veldig bra nedover Sognefjellet. Ein liten skrens rett før ein sving ovanfor Optun var alt. Eg tok det ganske med ro nedover, da eg veit at vegen er av så ymse kvalitet.
Nesten nede i Fortun traff eg att mine to sykkelkollegaer som eg hadde mista i første motbakken eit par timar før. Det hadde vorte ei punktering, så da stoppa eg berre nede i Fortun og venta eit par minuttar på dei der.
Her nede, i bakaromntemperatur, var det berre til å få av seg alt som kunne minne om ekstra klede, og da vi var samla att, så gjekk det ganske så greit utover Lustrafjorden. På toppen av Nesbakken tok vi ein drikkepause, da væsketapet framleis var stort. Dette gjorde susen, og nå var det berre gjennom Gåpnabøgdi og opp Indre Hafslo som stod att.

Eg kom ikkje langt opp i Marheimsgjelet før eg vart etter, enda ein gang. Enda ei punktering i det tremannstore følget heilt nede på Tangaflati, og da vart det stykkevis og delt oppover. Påny kom krampa sigande, og med plagsomme fluger i tropevarmen vart det til å strekke ut, rusle litt og karre seg opp på Uglo, der den tradisjonelle Red Bullboksen venta. Det var himmelsk godt.
Beina var eigentleg ikkje så hakkande ille, men den stadige krampa vart berre verre og verre.
Da eg kom ned til Barsnesfjorden, ca. seks kilometer før mål, så beit det til i begge lår, og begge legger. Eg tenkte, at det går ikkje an å stoppe her, så med krampe i begge beina, så kom eg meg nå utover til den nye fine brua, og svinga inn til Sogndal sentrum. Dette er alltid like behagleg.

I målområdet var det ganske så roleg, da langt dei fleste sikkert var komne i mål forlengst.

Eg fekk ein colaboks rett etter målstreken, og tømde den ned kjapt. Ei kjapp hovudrekning fant ut at det hadde gått med minst fire liter drikke på turen, ein tur som til tross for det fine været vart veldig anstrengande.
OK, siste månaden har det vorte noko for dårleg med trening, men totalt sett skulle  det vore ok.
I fjor og året før gjekk det langt bedre, med omlag samme grunnlag, og da hadde vi regn, skodde og langt lågare temperaturar.
Men dette med varmen er noko som er vorte veldig plagsomt med åra. T.d. måtte eg snu på veg opp Leirdalen før i sommar, da det bikka 35 grader, og eg kjende meg som ein heilgrilla gris. Når det vert så varmt at ein plagast med pusten, og sveitten renn ned i augene, så er dette verre enn å fryse ein smule.
Takke meg til regn anyday på Sognefjellet framfor denne varmen ein gang til.

Men, men. Kom i det minste til mål, og er sikkert dum nok til å melde meg på til neste år også. Og det er kanskje fælt å sei det, men regnar det og er 15 grader på Lom da, så skal eg juble.

Ei stor takk til arrangøren, sykkelkollegaer og alle andre som gjer at dette er ein med på år etter år.
Det er ein tøff tur, sjølv om det ikkje er meir enn knappe 14 mil.

Racerpulja kl. 1245 legg ut fra start.

Ein startselfie høyrer med!

 Luster SK delegasjonen med start kl. 1300 er klare til avgang.

Det har ikkje alltid vore slikt vær når vi har vore over her...