mandag 24. juli 2017

Topptrimmen 2017 - 2019, Solvornsnipa

Fredag 21.7.2017 var det tid for Solvornsnipa, ein svært sentralt beliggande topp i kommunen, mykje besøkt både fra Luster og Sogndal.

Solvornsnipa ligg mellom Solvorn (!!), Hafslo og Sogndal, nærare bestemt Barsnesfjorden.
Såvidt eg har forstått, så er dette ein ynda besøkt topp for både Hafslobygdingar og Sogndøler, og det er ikkje rart. Det er ein overkommeleg tur for dei fleste av oss, og det er kort reisetid for å komme dit. Bur du på Hafslo eller i Solvorn, så kan du jo omtrent gå fra ditt eige hus og heilt opp.

Toppen ligg på 1031 m.o.h. og kan på sett og vis være den mindre attraktive veslebroren til Molden, som er enda meir besøkt.

Men Solvornsnipa er absolutt verdt eit besøk, det er fint utsyn når ein først får labba seg gjennom skogen.

Vi valde startpunkt på Solvornsgalden, rett på motsatt side av YX, der er det nemleg satt opp skilt og merka turveg.
Og ein ting er iallfall sikkert: Ein bedre merka topptur enn dette skal du nok leite lenge etter. Her er det merka med raude prikkar med passande avstand, samt satt opp skilt oppover i fjellsida. Det var veldig nyttig for oss som ikkje er lokalkjende.

Sidan dette er ein topp med fleire moglege startpunkt, så er det også fleire stikryss som ein må tenke seg litt om før ein bestemmer seg for kva rute ein skal ta.
Som sagt gjekk vi fra Galden, og opp mot Øvrebøstølen.  Det var skilta til Fjellstølen og Nonhaugen, som er nabotoppen til Solvornsnipa.
På kartet er er det da også merka inn sti heilt nede fra Galden, og så kan ein velgje om ein vil gå via Setålen, eller som vi gjorde, litt på kryss og tvers opp mot Nonhaugen.

Det er greit å vite at ein IKKJE skal gå om toppunktet på Nonhaugen dersom ein skal til Solvornsnipa. Nonhaugen er merka med eigen sti på kartet, og den treng ein ikkje bruke tid på nå.
Nonhaugen og Solvornsnipa har altså felles sti ganske så lenge, men ein må ta av denne for å komme til Nonhaugen.

Når ein er komen til det som vert kalla Fjellstølen, så møter ein også att stien som går via Setålen, og ikkje minst den som går heilt ned att til Solvorn.
Fra Fjellstølen er det framleis godt merka heilt til toppen av Solvornnipa.
På veg dit ser ein fine stølar som sogndølene har nytta i gamle dagar, og ikkje minst får ein sjå Sogndal og Barsnesfjorden fra ein heilt ny og uvant vinkel.
Mellom Fjellstølen og toppunktet er det eit lite parti som er ganske så bratt, men det var såpass kort at det burde ikkje by på noko problem.

Toppen er svært lett å finne, sidan den har så mykje besøk. Det er ingen varde, men eit trigpunkt, og boksen er festa på denne.

På toppen var det litt trekk og kjølig, så vi fant oss ein lun stad for klesskifte og matbit. Deretter bar det nedatt mot Fjellstølen.
Vi traff fleire andre som var på topptur også, sjølv om det ikkje var det finaste været akkurat. Nede på Fjellstølen fant vi ut at vi skulle gå ned stien til Solvorn og ta av mot Galden på stølen Setålen.

Det var ikkje noko sjakktrekk.

Rett nok er dette ein merka sti, både på kart og i terreng, men den verka ikkje til å være spesielt mykje brukt, og det var ikkje spesielt attraktivt å gå der. Stien vi tok opp om Nonhaugen var bedre å gå, sjølv om det kjendes som vi gjekk fram og tilbake på åsryggen.

Kanskje kunne det beste startpunkt vore i Solvorn?
Her skal ein i såfall starte i den øverste hårnålssvingen iflg. lokalkjende.

Uansett kor småkronglete det var fra Setålen og tilbake til Galden, så kom vi nå oss fram, men eg kan ikkje anbefale denne ruta, korkje på opp eller nedtur. Om Nonhaugen var langt bedre.



Totalt vart dette ein tur på knappe 15 km. Det er sikkert mogleg å gå kortare dersom ein velgjer å gå direkte fra Solvorn og opp. Det vil bli ein del brattare, så da får ein velgje om det er best med lengde eller med stigning.
Totalt brukte vi ca 5 timar og 40 minuttar. Det inkluderer alle stopp og pausar, og eit ikkje spesielt gange.
Totale høgdemeter vart 984, og nokre av desse vart litt seige, dvs. dei fra Setålen og mot Galden i det før omtala krøkkete terrenget.

Solvornnipa er kanskje ikkje den lengste og verste av dei ti toppane som skal gåast i denne utgåva av topptrimmen, men ein må ha eit snev av trening før ein legg avgarde. T.d. er Molden fra Krossen er ein mykje lettare tur. Dog: Dersom det er ein topptur som kan gjerast på ein ettermiddag, så kan denne være aktuell.
Det er svært god merking, og det verka som om dette har vore den desidert mest besøkte Topptrimposten så langt. Det var nemleg 168 personar som hadde skreve seg inn i boka før vi kom, og eg kan nesten garantere at det er det ingen av dei andre toppane som har klart.




I skogen ovanfor Galden er det satt opp skilt som viser kor ein skal gå. Det er ganske så nyttig.
Dette bildet er teke i stikrysset der ein kan ta av til Nonhaugen. Men når ein skal til Solvornsnipa, så skal ein fortsette til Fjellstølen.


Oppe på Fjellstølen så skal ein være heller sløv for ikkje å finne kor ein skal gå.


Mykje god merking!


Og der ser vi toppen!


Mot Barsnesfjorden og Sogndal.


Her var vi komne nedatt mot Fjellstølen, og vi ser ned i Solvorn og over mot Molden.


Kanskje Setålen er ein gamal husmannsplass? Iallfall stod der, forutan ein del sel og hytter av nyare dato, også dette eldre huset. Setålen er også eit stikryss, der ein kan velgje mellom å opp til Fjellstølen, ned til Solvorn, eller som vi gjorde, bortover til Galden.


Skiltskogen på Setålen er svært informativ :-)


Fin utsikt fra ein nedlagt vårstøl.


søndag 23. juli 2017

Topptrimmen 2017 - 2019, Kaldrasane

22. juli 2017 var det på tide med ein ny topptrimtur.
Den tredje på fire dagar, etter Leirbotnnosi på onsdag og Solvornsnipa i går.
Da burde eg kanskje ha skreve om Solvornsnipa først?

Men der hadde det alt vore 168 personar og skreve seg inn i boka, så da blir liksom litt av hensikta vekke.
Får sjå om eg gidd å skrive om den turen ved eit seinare høve.

Men på Kaldrasane hadde det ikkje vore mange skulle det vise seg. Der var vi nr. 7,8 og 9 som skreiv oss inn. Før den tid hadde vi imidlertid vore på farten i fleire timar.

Kaldrasane er som namnet kanskje fortel ikkje ein einskild topp, men eit større fjellområde, med tre markerte høgder angitt på kartet. Ingen av dei tre er imidlertid spesielt markerte i terrenget, og berre to av dei har angitt høgde. Det er også heller flatt mellom dei tre høgdene, og la det være sagt først som sist:
POSTEN ER PLASSERT PÅ PUNKTET MED HØGDE 1499 M.O.H. PÅ KARTET!!!
DU SKAL IKKJE GÅ TIL PUNKTET SOM HAR ANGITT HØGDE 1507 M.O.H.

Her har faktisk Luster Turlag begått ein aldri så liten bommert, og det er nesten verdt å nemne, da det er sjeldan slike ting skjer :-) På klippekortet vi har kjøpt står det nemleg oppgitt at toppen er på 1507 m.o.h.
Så: For å spare andre for ein omveg, slik som vi fekk: Gå rett mot den store varden på 1499. På 1507 er det nemleg ingenting som minner om topptrimpost, ikkje ein gang ein varde.

Posten er altså plassert på punktet 1499 m.o.h. og her er det ein stor og lett synleg varde som ein kan sjå på fleire kilometers avstand, iallfall hvis ein kjem fra Vigdalen, som vi gjorde.

Litt om vår rute: Start på parkeringsplassen øverst i Vigdalen, bompengar kr. 30,- kun cash. (Vipps???)
Dersom ein er gjerrigknark og ikkje vil betale dei 30,- kronene, så kan ein jaggu berre gå fra enden av den kommunale vegen for min del.
Det er merka DNT-sti heilt fra parkeingsplassen på Vårstølen, og vi skal gå ruta mot Fast. Det er heller lett terreng å gå i, litt stigning er det, men da vi startar heilt oppe på 660 m.o.h. så vert det altså heller moderat.
Ein må berre gå og gå i fleire kilometer etter denne merka stien, og på vegen får ein med seg flott natur.

Etter over 9 kilometer (dette er ein skikkeleg langtur altså), så kom vi til eit fint lite vatn som heiter Hamardalsvatnet på 1136 m.o.h.. Iflg. turlagskortet, så kan det være mogleg å gå opp her, og terrenget på andre sida av elva såg heilt greit ut. Det var ikkje noko naturleg stad å krysse elva, så vi måtte pent ta av oss skoa, og vasse over. Vatnet var heilt ubeskrivleg kaldt, men det nådde ikkje opp til knea ein gang, og eg gjekk over på eit halvt minutt. Kryssingspunkt var ikkje så langt fra utløpet til vatnet.
Alternativet til å krysse elva, er å fortsette innover dalen mot Fast, men det må være mykje mindre snø før dette kan bli aktuelt. Stien er gøymd mange stader, og ein må krysse fleire snøbruer som neppe tåler alt av vekt. Dessutan vil dette bli ein omveg på fleire kilometer. Turen er da lang nok som den er. Spør du meg, så hadde eg vassa over gladeleg ein gang til framfor å gå tre-fire kilometer ekstra.

På andre sida er det nå slutt på merkinga, og her må ein følgje kartet eller GPS`en. Vi gjekk litt attover mot ein liten topp som heiter Kongsdalsnosi. Deretter runda vi gradvis mot venstre att til vi kom opp på ein brei fjellrygg som førde oss opp mot toppen. Det var framleis greit å gå, men det låg att mengder med snø i fjellet, og vi måtte gå over ei rekkje fenner oppover.

Langt borte mot høgre i horisonten dukka så den før omtala varden opp, men vi gjekk rett mot det angitt toppunktet på 1507 m.o.h. Det skulle da vise seg å bli ein unødvendig omveg.
Ikkje noko stort problem, for det var lett å gå bort til varden, men kan ein sleppe å gå 700 meter ekstra, så gjer ein jo det....
Strava viste nemleg 14 km. opp til varden, og 13,3 fra varden og nedatt til bilen.

Det er etter mitt syn heilt rett plassering av turposten. Punktet 1499 har flott utsikt,  langt bedre enn på 1507, og har da også ein svært stor og markert varde, som Stevie Wonder og Ray Charles kunne funne.
Utsynet fra toppen denne dagen var makelaust flott. Sola steikte, det var mest vindstille, berre ein liten trekk endatil oppe på 1500 meter. Verkeleg ein flott stad!
Aberet er sjølvsagt at det er så innihelsike langt....

Etter mat og drikke var det til å komme seg heim att.
Det vart langt ja....
Nesten fem timar opp, og dryge fire timar nedatt.
Turlaget har oppgitt fire timar opp, men da kan ikkje vedkommande ha gått fra Vigdalen iallfall. Vi gjekk ikkje spesielt seint, og somla heller ikkje med matpausar og slike sivile uvanar. Rett nok hadde vi drikkepausar her og der i kokvarmen, men ikkje meir enn nokre få minuttar totalt.
Eg meiner at fem timar fra Vigdalen og opp etter vår rute, er eit meir rett tidsanslag for den jamne turgåar.

Det er lett å finne fram. Store deler av turen går som nemnt på merka tursti, og ein får da også rimeleg fort auge på varden når ein er komen opp på ryggen. Da har ein anslagsvis tre km. att å gå før ein er framme.

Som ein forstår: Dette er ein svært lang topptur. Totalt brukte vi over ni og ein halv time, det inkluderer alle stopp. Ein solid pause på toppen, men likevel altså ein av dei lengre toppturane eg har vore på. Belønninga er fint terreng, og flott utsyn.

Til slutt berre minner eg om:

GÅ TIL PUNKTET 1499 M.O.H. PÅ KARTET!!!

Bilder:

Innover Vigdalen er det svært naturskjønt, og dei små tersklane i elva lagar flotte vatnspeglar innover i dalføret.

Elvekryssing pågår! Som ein ser var vi rett nedanfor utløpet til Hamardalsvatnet. Her var det eigentleg lett å krysse, men som sagt: Vatnet var grisekaldt.

Og temperaturen på vatnet forstår ein kanskje bedre når ein ser all snøen og isen som ligg og smeltar nedi...

Etterkvart som ein kjem opp på ryggen, så dukkar det opp mange kjente fjell.

Dessverre har eg ingen bilder av varden på laaang avstand. Men stol på meg: Denne ser du.

Utsyn fra toppunkt. Det er Ofsarvatnet vi ser nedanfor.

Flott ja!!

Og sanneleg vart det nokre steg ja....

onsdag 19. juli 2017

Topptrimmen 2017-2019, Leirbotnnosi

Vi er heldigvis i gang att.

Med Topptrimmen altså. Dette flotte tiltaket fra Luster Turlag som skal få folk ut på toppar og område som vi ellers aldri hadde funne på å traske rundt i.

10 nye fjelltoppar er plukka ut, og tradisjonen tru, så har Turlaget fortsatt med å "snu bunken" fra 30 år tilbake. No er det toppane fra 1987 - 1989 som skal til pers att, og eg vil tru at det er gjort nokre endringar i terrenget sidan den gang, da tenker eg på vegbygging og slikt.

Den første toppen eg fant aktuell var Leirbotnnosi, beliggande nord i kommunen med startpunkt Fagredalen, ein sidedal ovanfor Fåberg i Jostedalen.
Sjølvsagt kunne eg gjort det samme  som "alle" andre og starta med noko nærare, lågare og lettare tilgjengleg, men greit "å hoppe rett uti" ei litt større utfordring. Liksom for å teste seg litt. Har nemleg ikkje gått ein einaste fjelltur i år, har prioritert sykkeltreninga.

Onsdag 19.juli bar det i veg. Eg fekk med meg ein til som ville være med, og kl 0900 var det avreise.
Turen til Fagredalen er ein heil bit, og vi var ikkje framme på parkeringsplassen oppe ved det gamle tverrslaget før kl. 1000.
Parkeringa er på over 1000 m.o.h. og toppen av Leirbotnnosi er på 1615. Det var såleis ikkje så forskrekkande mange høgdemeter, og ut fra kartet rekna eg med ein distanse på mellom 7 og 8 kilometer ein veg.

På veg opp fra parkeringsplassen er det godt merka tursti fra DNT. Her kan ein nemleg gå over til Arentzbu langt oppi Mørkridsdalen.
Men dei fleste som går oppover her går nok berre til Holmevatnet og den fine hytta som er satt opp der. Det er ein mykje brukt tur for familiar, og kan anbefalast alle og einkvar. Iallfall nesten.
Stien opp til Holmevatnet er særs mykje brukt, og stien vidare til Arentzbu er langt mindre prega av slitasje.
Men det er lett å finne fram også for oss som skulle på Leirbotnnosi. Ein tek seg berre forbi Holmevatnet, og fylgjer stien til eit mindre vatn som heiter Klauvvatnet. Her vil eg anbefale å ta ein stopp for å sjekke kor ein skal gå vidare. Du skal nemleg ta av stien her. Vi tok av før Klauvvatnet, og endatil 19. juli var det no ei rekkje snøfenner som skulle forserast. Klauvvatnet ligg på ca. 1370 moh. og herfra gjekk vi opp mellom to små vatn som på kartet er sagt skal ligge på 1446 moh. Vi gjekk som sagt mellom desse to småvatna, og oppover på snøfennene.

Her gjorde vi ein liten feil, og den kan være grei å være klar over: Det er veldig fort gjort å dreie for langt til høgre når ein nærmar seg toppen. Det er i grunn ein naturleg måte å gå på, for da tek ein høgdemeter ganske greit.
Det er berre eit aber: Vi skal ikkje til høgre, vi må dreie svakt til venstre bak dei øverste fjellnabbane som ein ser mot horisonten. Det er faktisk ein fordel å komme opp på kanten litt til venstre for det høgaste punktet ein ser nedanfra.
Nedanfra ser det også svært ulendt ut, men dersom ein tek seg litt tid, så er det ganske så bra å gå likevel. Ein kan gå mykje meir på tørre svaberg og mose enn det ser ut til først. Så eit velmeint råd: Stopp litt her, og sjå deg ut ei god rute før du byrjar på dei brattaste bakkane.

Vi skal nå nedtatt nokre høgdemeter, for toppunktet ligg ca to km. bortover ein brei og lett farbar rygg. Varden ser ein på to kilometers avstand, og det er ikkje mogleg å gå feil. Når ein først er komen så langt da....


Denne dagen i juli var det eit aldeles strålande vær. Vindstille og god sol. Det vart så varmt at vi gjekk i kort-kort heilt til toppen. Og endatil silsveitta vi. Eller: Eg gjorde iallfall....

Det var eit veldig flott utstyn på toppen. Lodalskåpa, Tverrådalskyrkja, Tundredalskyrkja, Smørstabbtindane, Fanaraaken, Skagastølstindane, Dyrhaugstind, Ringstind, Austabotntindane.....

Eit av dei klaraste og flottaste utsyn eg har hatt på ein topptrimtur. Årsaka var det klare lufta, fri for støv, dis og pollen. Makelaust.


Etter eit kjapt måltid, med tilhøyrande fotosession, klypping i kort og skriving i bok, så var det på tide å komme seg heimatt. Den vesle omvegen vi hadde tatt gjorde at vegen opp vart 8,7 km. Vi gjekk ein litt anna veg nedatt som følge av dette, og kunne sjølvsagt basere oss på fotspor i snøen fra før på dagen.
Eg kan ellers skyte inn av vi var nr. 7 og 8 som skreiv oss inn i boka. Ikkje mange som har vore der oppe enda altså...

Vegen nedatt gjekk eigentleg veldig greit. Vi traff tre andre grupper som var på tur. Den første var på veg til Arentzbu, dei andre, som vi traff nede ved Holmevatnet skulle opp på samme topp som oss, medan dei siste antaglegvis var på veg nedatt fra ein tur til hytta ved Holmevatnet.

Vel nede att til bilen kunne vi konstatere at heile turen hadde vore på 16,9 km. Dvs. vi gjekk 8,2 km. for å komme "heim".
Strava sa eg hadde gått 758 høgdemeter, og det høyres eigentleg rimeleg ut.
Det som derimot ikkje høyres rimeleg ut er "moving time", som var på berre 3:41:01.
Rett nok stoppa vi tildels lenge og vel for å prate med folk, samt ein del småpausar for å korrigere kurs og drikke, men det høyres veldig fort ut.
Totalt brukte vi nesten sju timar fra vi gjekk fra bilen til vi var nede att, men det var altså med ALLE stopp og pausar. Og dei var det heller mange av, noko som sikkert var smart, med tanke på at det var ukjent terreng og første turen.

Konklusjon: Leirbotnnosi er ein litt lengre tur, men går i eit ganske lett og godt terreng, iallfall i store deler av turen. Noko tid må påreknast i å lokalisere ei god rute når ein tek av fra den merka turstien, men det bør ein unne seg. Her oppi fins det ikkje snev av mobildekning, så ein skal helst ikkje utsette seg for farer eller uhell.
Utsynet var veldig bra, og som med alle andre toppturar, så er det nesten inga vits i å reise opp hit i dårleg vær. Sjølve opplevinga vil da gå i vasken, og da ein skal gå på mykje stein og svaberg som jo vert glatte i regnet.... så eit råd er: Gå¨til Leirbotnnosi i godvær, og i god sikt.

PS: Kvifor ikkje ta ein stopp på Holmevasshytta? Nøkkel kan lånast på hotellet i Jostedalen.

God tur!!


Bilder:

Det er ikkje lange somrane på Holmevatnet. 19. juli ligg det framleis godt med is på vatnet. Stien til Arentzbu og Leirbotnnosi går langs venstre sida av vatnet sett herfra.


Der er toppen! Bort dit er det i underkant av to kilometer, men det er da forholdsvis greit å gå.

Ein kan sjå langt på slike dagar....

Her ser vi over mot Leirbotnbreen.

Lodalskåpa er langt der borte....

 Ned mot Martedalsvatnet, og den markerte toppen i bakgrunnen er vel Tverrådalskyrkja hvis eg ikkje tek heilt feil.
Flotte utsyn....



Her er vi komne nedatt, og ser tilbake på der vi gjekk feil. Det er altså veldig lett å halde for langt til høgre oppover på den fjernaste snøfonna, men altså: Fortsett rett fram, adskillig lengre nede enn ein trur. Den blå pila er ein anbefalt stad å komme opp.

mandag 17. juli 2017

Sognefjellsrittet 2017, rittrapport

Atter ein tur over Sognefjellet er unnagjort, jubileumstur og greier.
Ser nå fram til den 25. utgåva.

Hovedrittet, Jotunheimen Rundt, opplevde rekordarta interesse og påmelding i år. Dette vart fulltegna i løpet av eit døgn, og det seier vel sitt om interessa for dette nærast ekstreme rittet.
Kunne faktisk ha tenkt meg å prøve meg på heile runden ein gang til att i framtida, men så lenge Sognefjellsrittet eksisterer, så må ein vel fortsette å være med der. Synes eg er forplikta til det.

Sognefjellsrittet hadde også ein liten oppgang i antall påmeldte i høve fjoråret, men 156 påmeldte, og 150 fullførte er likevel berre halvparten av det som var i toppåra for nokre utgåver sidan.
Det burde vore mange fleire lokale hobbysyklistar som tok denne fine turen over fjellet.

Skjønt; fin og fin.... i år vart det alt anna enn ein fin tur, både på den eine og den andre måten...

Værutsiktene fram mot rittdagen var ikkje spesielt lystige.
Som før alle sykkelritt vert yr besøkt mange ganger om dagen fram mot starttidspunktet, og statistikken er nå soleklar: Været pleier ikkje være spesielt bra på  Sognefjellet, iallfall ikkje når ein skal sykle der, denne eine dagen i året. Eksempelvis har tre av dei fire siste utgåvene hatt tildels svært dårleg vær.

Dårleg vær vart det i høgste grad i år også.
Lom, denne knusktørre kommunen langt inne i landet, var både våt og kjølig denne laurdagen i juli.
13-14 grader i  sentrum, og gradvis kaldare opp mot Sognefjellshytta. I tillegg var det meldt regn og ikkje minst tåke på fjellet. Ikkje mykje fint utsyn i vente altså.

Men, ein ekte viking kan ikkje la seg hindre av at morgondoggen klumpar seg litt, og kl. 1300 la eit passande stort felt avgarde fra Lom. Racarane hadde starta eit kvarter før, så det var eit heller moderat felt på ca. 110-120 syklistar som la ut på dei 137 km. til Sogndal.

Det var på sin plass med både skoovertrekk, lårings, lang jakke, lue og lange hanskar. Det seier litt om temperatur og vær.  Det skulle vise seg å være eit godt val å kle seg litt ekstra, for det skulle bli guffent og kjølig oppover Bøverdalen og over Sognefjell. Ikkje ein gang nede i Fortun skulle det vise seg å være spesielt varmt.

For første gang på årevis var det eit snev av medvind, iallfall dei første par kilometrane. Det gjekk ganske så greit oppover dei første mila, sjølv om det var både vått og kjølig. Småregnet på strartstreken klumpa seg meir og meir oppover dalføret, og ein periode var det skikkeleg regnvær. Medvinden varte berre to-tre kilometer, før den på eit mystisk vis snudde. Som vanleg.
Alt vart såleis vått og kaldt, men etter å ha trilla Trondheim - Oslo tre veker før, så vart tanken at det "er berre 10-12 mil til mål" lett å trøste seg med.

Forskjellen på Trondheim - Oslo og Sognefjellsrittet er forutan distansen, mest merkbar i korleis stigningane er. Bakkane til Oppdal og Hjerkinn er snille, slakke bakkar, medan opp til Jotunheimen Fjellstue og ikkje minst opp til Krossbu og Sognefjellshytta har vi langt brattare og brutale stigningar. Men, den store forskjellen er at når vi er komne til Sogndal og mål etter 14 mil, så er vi berre midt på Dovre, og har att 400 km.....

Uansett, stigningane opp til Sognefjellshytta er heftige og bratte, og det vart også i år vatn mellom båtane. Vi var fire stk som køyrde i lag, og beina mine kjendes kanonbra ut. Av alle turar eg har hatt over her, så kan eg med handa på hjartet sei at eg har aldri opplevd så gode bein.
Dessverre kom beina i skuggen av ein heilt utruleg vond rygg. Det vart knasking av både paracet og ibux, men det kan ikkje ha vore stor hjelp i desse medikamenta. Det verka som ville f, og dei første smertene merka eg alt etter 30 minuttar. Da var det ikkje så ille, men det vart berre verre og verre.
Eg trakka opp bakkane til Bøverkinnhalsen og Krossbu så fort eg kunne, berre for å kunne ta ein liten pause på Sognefjellshytta. Da kunne eg stå av sykkelen, strekke på ryggen og komme litt til hektene att.
Antaglegvis for første gang i historia ( og antaglegvis også siste) var eg først av sykkelfølget oppe på Sognefjellshytta. Der var det bedritent vær; regn, tåke og kjølig.
Fikk skifta til tørre klede underst, smurt inn ryggen med tigerbalsam, og dernest litt påfyll av drikke. Som det forøvrig ikkje hadde gått så mykje av i kulda.
Slengte innpå ein RedBull og ein Cola, samt ein sportlunsj og noko oppsop fra ein nøtteblanding. Det fekk holde.

Etter å ha kome litt i orden i ruskeværet på fjellet, så sykla vi vidare mot Herva og nedfarten forbi Turtagrø og til Fortun. I dette været var det inga grunn til å stresse, og i tillegg hadde arrangøren innført nøytralisering av tida ned fra OScarshaug og til Fortun, dette av sikringshensyn. Dette er eit svært bra tiltak av Sogn CK. Fint å få vekk litt fokus på sluttid og heller tenke på at det viktigaste er at alle kjem heilskinna ned. Nedfarten fra Sognefjellet er ikkje å leike med ein regnfull tåkedag i fellesferien.

Bortover Sognefjellet vart været omtrent berre verre og verre. Fire-fem grader, regn og tett tåke gjorde dette til ein av dei meir miserable turane eg har hatt over her nokon gang. Heldigvis var det godt selskap i mine tre sykkelvenner fra Luster SK, og vi køyrde samla bortover fjellet. Det slo meg at Sognefjellet og Dovre er som natt og dag: På Dovre tre veker før hadde vi opphaldsvær og utsikt mot Snøhetta eller kva det nå var. Der var det lange strekker som var bortimot flate, berre ein og annan svært slakk stigning. Slik var det i tre mil på ein tofeltsveg.
På Sognefjellet, som rett nok er berre ei mil, er vegen smal, og langtfra flat. Her er det små bratte stigningar i hopetall bortover høgfjellet, og været gjorde at vi såg omtrent ingenting 100 meter bortanfor oss. Dei gamle fjell i syningom var gøymde i tåke tjukk som graut.

På veg ned mot Juvatnet merka eg at den eine pedalen byrja oppføre seg litt rart, men tenkte at det var sikkert noko krøll med klossen på skoen eller noko slikt. Det var uansett ikkje noko stort problem, for eg hadde andre sko i bilen, og vi hadde avtalt ein stopp på Nymoen for skifte av klede og våte sokkar og sko.

Men så. Rett før den  bratte bakken til Oscarshaug, så datt forsynemeg heile pedalarmen på venstre fot av. Den hang att i sykkelskoen, men den knakk altså tvert av. Til alt hell skjedde dette på ei flate, og ikkje i ein bratt unnabakke, eller medan eg stod å sykla. Det kunne blitt ille.

Dette var verkeleg ein strek i rekninga, men vi fikk stoppa alle fire. Eg tok av pedalarmen, og vi vart einige om å komme oss til Skjolden og prøve å få sendt reservesykkelen min dit. Eg trilla forbi Oscarshaug, og sidan eg var først i det vesle følget vårt, så fekk eg ikkje med meg at dei andre stoppa der. Det viste seg at dei fekk tak i bil som kunne komme innover med sykkelen min, og nede i svingane ovanfor Turtagrø fekk eg ringt til min bedre halvdel og sagt korleis situasjonen var. Ein servicebil fra arrangøren kom også forbi, men mot ein knekt krankarm så måtte også dei gje tapt.

Det vart ein svært spesiell tur ned til Fortun. 1200 høgdemeter med kun ein fot i pedalen, i eit tildels dårleg vær, som rett nok bedra seg nedover. Det gjekk nå bra dette også, på eit slags vis.

I Fortun vart det til å sykle med ein fot (!!) til Skjolden, og nesten ved Vassbakken vart eg nådd att av dei tre andre. Da fekk eg hjelp opp dei små kneikane som var, og etter over to mil med berre ein fot å trakke med, så kunne vi stoppe på Nymoen.

Det passa bra med ein liten pause der. Vi kunne få av oss dei våte og kalde kleda, skifta sokkar og sko, og ikkje lenge etterpå så var reservesykkelen på plass. Det var fantastisk bra service!!

Med ny, eller rettare sagt, gamal, sykkel på plass, så gjekk det utover mot Sogndal. Motvinden var plagsom, men det fins verre ting her i verda, borgarkrigen i Syria t.d.
Det gjeld å sette ting i perspektiv :-)

Grunna motvinden så gjekk det ikkje så radig til Sogndal, og motbakken opp Indre Hafslo vart ein reprise av ryggplagene opp Sognefjellet. Rett og slett dritvondt.
Det var om å gjere å komme seg opp så fort som mogleg, slik at ein skulle slippe smertene denne gang også. På toppen venta vi fire-fem minuttar på dei to siste som hadde fiksa ein sykkel nede på Tangaflati. Det skulle berre mangle av vi ikkje venta, når dei hadde venta på meg inni Fortun.
Vi syklar som ei samla gruppe, ikkje for å komme fortast mogleg til Sogndal.

Motvinden ut mot Heggmyrane og Sogndal gav seg ikkje, men i samla flokk kom vi til mål, etter over seks timar denne gang, men mykje av det skuldast altså tekniske problem. Der tapte vi mykje tid.
Dei siste tre åra har vi opplevd punkteringar, fall, knekt krankarm og lause seter, men vi har alltid kome samla til mål. I gamle dagar, da eg sykla åleine over fjellet, måtte eg fikse slike problem der og da, men nå er vi fleire og kan bistå kvarandre. I år var det eg som fikk problem. For to år sidan var det andre, og i fjor ein tredje person. Heile vitsen med å køyre som ei gruppe er jo å halde saman, uansett. Hvis ikkje, så er ein ikkje mykje til sykkelkamerat akkurat.

Grunna dei tekniske problema var vi i mål som nr. 115 til 119 av dei 150 som fullførde. Ikkje imponerande resultatmessig kanskje, men det er ikkje så nøye.

Eg hadde fullført mitt 20. Sognefjellsritt, fekk colaboks, blomster og ekstra merksemd i målområdet, og såvidt eg kan erindre også ein applaus for ein "fantastisk prestasjon" som speakeren sa. Det var nok å ta litt hardt i. Men eg er fornøgd med å ha fullført alle gangene. Det har vorte nokre uhell her og der, men så lenga ein er i stand til det, så er dette ein fin årleg sykkeltur som kan anbefalast alle og einkvar.

Ein må berre ta det som ein tur.

Til slutt må eg sei takketakk til vår sjåfør som var ny av året, flott levert!
Dernest ein superduper takk til sykkelleveringsavdelinga som vi traff på Skjolden.
Og ikkje minst tusen takk til Sogn CK som atter ein gang leverer eit flott arrangement.
Men først og fremst er eg evig takknemleg for å få lov til sykle i eit så godt selskap. Som under Trondheim-Oslo tre veker før, eit godt selskap betyr alt!!!
Eg stiller til neste år også, så sant helsa tillet det.

Og nå: Bilder.

PS: For fleire bilder fra årets sykkelturar, så er det noko her.
For vår 25 timars tur i juni, klikk her.

Det fins dei som ikkje vaskar sykkelen før ritt. Det er absolutt forfode å stille i ritt med møkkete sykkel. Den skal være nyvaska!!

Før start på Lom. Vi parkerte der som vi pleidde når starten var på Loar Skule. Som ein ser så var ikkje været det beste.

Klare til start!

På Sognefjellshytta. Ikkje rare utsikta til tindar og fjell. Det vart verre jo lenge innpå fjellet vi kom.

Luster SK delegasjonen på kjende trakter i Råaberget.

Og her er vi i mål. Noko som var OK.

Bøvervatnet. Men dette er fake news. Bildet er kun ein propagandaplakat fra målområdet. Realitetane var heilt noko anna.

Slik ser ein knekt krankarm ut. 


Oppdatert med nokre nye bilder pr. 7.8.2017:
Fekk dei tilsendt av min utmerka sykkelkollega Vidar Brendstuen.

Optimistiske før start.

Klargjering av klede og syklar tek alltid meir tid enn ein trur.


Flott på fjellet i år....
Trur dette er på Oscarshaug.



Medan eg trilla nedover Sognefjellet i langtfra kollosal fart, så ordna desse hyggeleg karane med sjåfør til reservesykkelen min :-)


Dette er rett etter at sykkelen havarerte. Stemninga var litt laber akkurat da.

Vel nede på Skjolden, så tok vi eit overblikk på skadeomfanget.

I mål. For 20. gang.
Skikkeleg blid og fornøgd etter turen.