søndag 26. oktober 2014

Thor

Eg har lest enda ei bok.
Det må være den andre i år, så nå går det unna.

Sidan interessefelta er noko begrensa, så blir bokvala deretter.
Forrige gang var det John Færseths glimrande bok "KonspiraNorge" som stod på menyen.

Nå var det biografien om Thor Hushovd, vår beste syklist nokon gong.

Hushovd la som kjent opp som syklist nå i haust, etter ei lang og suksessfyllt karriere.
VM-sigeren i Australia 2010 er sjølvsagt det desiderte høgdepunktet, men mannen har også ei lang rekke andre merittar på CV`en. 12 etappesigrar i Tour de France, tre i Vuelta Espana og ein i Giroen, den siste rett nok etter at etappevinnar Petacchi vart fradømt sigeren grunna noko dopingsnusk.
Han er såleis medlem i den litt eksklusive klubben som har etappesigrar i alle dei tre Grand Tours.

Forutan dette har han mengder av etappesigar i mindre ritt, samt også ein heil del førsteplassar fra eindagsritt samt tre nasjonale meisterskap både på fellesstart og i tempo.

Pr. i dag er det ingen andre syklistar som er i nærleiken av å ha ei slik fin merittlsite, men kven veit om ikkje Kristoff kan matche dette med tid og stunder...?


Boka er på over 500 sider, men dette er ikkje noko tunglest roman. Språket er enkelt, faktisk svært enkelt til tider. Her er ikkje noko akademisk vissvass, nei det er rett fram. Vi snakkar tross alt om ei bok for sportsinteresserte.
Det er 21 kapittel, dvs. det samme som antal etappar i ein Grand Tour, neppe tilfeldig.
Første kapittel tek for seg høgdepunktet, nemleg VM-sigeren fra Geelong hausten 2010. Eg sat heile natta og følgde med på denne makelause prestasjonen, og hugsar så inderleg godt at NRK var dei einaste som sendte. Ove Eriksen og kven det no enn han hadde med seg var rein tortur å høyre på, men til alt hell datt lyden ut berre ein kilometer før mål. For å mimre litt, så er dette videoklippet å anbefale.


Media har gjort eit stort poeng av at Hushovd visste om at han der amerikanaren hadde dopa seg lenge før han sa det til Oprah.
Forholdet til sjefsdoparen har fått sitt eige kapittel i boka, men ellers har dette fått ufortjent mykje plass i media, samt at Hushovd har fått masse ufortjent tyn for å ha visst om det.
Vi kan jo sette oss litt inn i korleis det ville ha vore dersom han hadde gått ut med historia si på det tidspunkt.


Ellers er Hushovd veldig ærleg i sine uttalar. Han gir konkurrentar, sykkelleiarar og andre det glatte lag dersom han føler dei fortjener det. Spesielt Johnathan Vaughters og Steffen Kjærgaard får, med rette, gjennomgå.
Han kjem også inn på sine yngre norske sykkelkonkurrentar, Kristoff og Boasson. Det er åpenbart ikkje noko frøkentilvære å sykle på toppnivå, for her er det mange sterke meiningar, for å sei det slik.

Hushovd fortel mykje om sine første år på sykkelen, og dei første åra som proff. Dette er det mest interessante i heile boka synes eg. Vi får eit innblikk i kor langt etter hans daværande lag, Credit Agricole, var i teknologi og teringsmetodar og taktikk. På eit anna lag, med bedre styring, så hadde Hushovd garantert gjort det enda bedre.



"Thor" er ei bok som er lett å lese, illustrert med ein del foto av både jobbmessig og privat karakter. For ein sykkelentusiast er dette eit must, men boka fungerer også som ei innføring i ein tildels gjennsyra dopingsport, der juks og pengar spelar hovedrolla.

Det er dog einskilde manglar, og faktisk ein og annan feil i boka. Dette irriterer ein smule, men eg trøstar meg med at dette er nok detaljar som neppe dei fleste bryr seg om, eller veit om i det heile teke.
Boka fortjener terningkast  

Nå som Hushovd har gitt seg kan vi likevel konstatere at han, tildels saman med sin tre år eldre kollega Kurt Asle Arvesen, er den som vekka sykkelinterssa her i landet rundt årtusenskiftet. Til neste år har vi tre flotte etapperitt her i landet, samt to mindre eindagsritt som alle er komne på UCI si terminliste. Eg tør påstå at utan Hushovd sine prestasjonar så hadde nok aldri dette vorte ein realitet. På slutten av nitti-talet hadde vi eitt proffritt, på lågast rangerte nivå, og berre to-tre proffsyklistar.
Til neste år har vi iallfall sju profesjonelle syklistar, og sjansen for eit norsk profflag synes større enn nokon gong.


Det er gode tider for oss som likar å trille på to hjul. Bergen 2017.....

mandag 20. oktober 2014

På Hard Rock Cafe i Oslo.

Ah... eg likar meg på Hard Rock. Utan å kunne skryte av å ha vore der så himla mange ganger. Eit par ganger i Køben, og ein i Stockholm er det heile. Men dei har kul musikk, god mat og artig interiør.
Derfor var det med ei viss forventning at vi drog ei gruppe fra jobben opp til Hard Rock på Karl Johan for å ete middag for nokre dagar sidan.
Etter Egon og Fridays litt for mange ganger, så skulle det liksom være greit med litt variasjon.

Forrige gang eg var på Hard Rock, i København  med min daværande jobb, så hadde vi det veldig bra. Enda bedre hadde vi hatt det eit par veker før der igjen, i samband med sykkel-VM. You know; Jobb og fritid er tross alt to ulike ting.


Men alle illusjonar om at Hard Rock Cafe i Oslo var rette staden, dei vart knust hardt og brutalt denne kvelden.
Vi var eit følge på åtte-ni personar, altså ikkje så veldig mange.
Etter litt venting i trappa opp til restauranten, så fekk vi to bord, ikkje eitt langbord, men to bord. Eit rundt med plass til fem, og eit firkanta med plass til fire. På den måten så fekk vi ikkje dratt dei saman heller.
Servitøren, engelsktalande, sa at dei var litt lite folk på jobb den kvelden, men han skulle komme så fort han kunne.

Etter mitt syn er det god serveringsskikk å spørre gjestene om dei vil ha noko å drikke medan ein ser igjennom menyen.
Det skjedde ikkje.
Lokalet hadde rett nok ein del gjester utanom oss, men fullt var det langtfra.
Menyen fekk vi ganske kjapt, den låg nemleg på bordet, men det tok altså ein halvtime før vi fekk bestilt oss ei øl, og ytterlegare ti minuttar før drikken kom. 40 minutt venting på ØL er hårreisande elendig.

Eg bestilte ein cheeseburger med tilbehøyr, og det tok ein time før maten var på bordet.
Og da maten kom, så var burgeren nesten kald, osten hadde stivna att, og måltidet var i det heile tatt mislykka. Chipsen var forsåvidt god, men eg kunne tatt heile porsjonen i eit jafs.

Måltidet kosta i utgangspunktet kr. 202,- men vi fekk 25% på maten grunna venting. Øl kan ein ikkje rabattere, så det måtte vi betalt fullt for.
Den engelsktalande servitøren, som jobba som ein gal såvidt vi kunne bedømme, saman med EI dame til, beklaga så mykje all ventinga.

Det hjalp ikkje. Eg pleier alltid å gi litt tips, men nå, for noko som kanskje er første gang i historia, gav eg ikkje ei krone. Ingen beklagande servitør på ein underbemanna restaurant får tips for å la oss vente i 40 minutt på ei øl, og i ein time på ein KALD burger.

Eg skal aldri inn på Hard Rock i Oslo igjen. Eg kjøper heller ein Big Mac tre ganger om dagen framfor å betale 200 spenn for å oppleve dette ein gang til. Gudbedre for ein elendig stad. Unngå denne plassen for all del dersom du skal ha mat som er VARM.

Min første omtale av ein resturant endar opp med ein soleklar .

Hadde vi ikkje fått 25% av den unnskyldande servitøren, så hadde eg gitt dei 0.
Det må også føyast til at vi ikkje var ein gjeng fulle bandittar heller. Vi var faktisk edru heile gjengen da vi kom, og vi oppførte oss pent og pyntleg. I ettertid kan ein sei at vi burde sagt ifra tydlegare om at dette var slett service. Men vi skal uansett ikkje dit fleire ganger. Møkkaplass.


Lucy

Det er på tide å ta tastaturet fatt, etter ein lengre pause grunna travle dagar og kveldar.
Og kva er vel bedre enn å byrje med ein omtale av forrige vekes kinobesøk, på sjølvaste Klingenberg Kino i sjølvaste Oslobøgdi.

I utgangspunktet hadde eg den forståing at det var "Under The Skin" vi skulle på, og det var først etter at vi hadde kjøpt billetten at eg oppdaga at det jo var snakk om ein heilt annan film.....

Pytt-pytt, Scarlett Johansson er alltid verdt å ta med seg, og la det være sagt med ein gang: Det er ho som ber heile greia. Det til tross for ein erfaren ringrev som Morgan Freeman i ein birolle.

Lucy (2014 film) poster.jpg

Det er velkjente Luc Besson som står bak Lucy, og det skulle jo borge for kvalitet. Hans tidlegare eminente filmar som Nikita og Leon er av mine favorittar fra 90-talet.

Plot:
Scarlett spelar ein lettare dum student (Tittelrolla) på Taiwan. Ho blir lurt av sin "boyfriend" til å levere ein koffert med eit narkotisk stoff til ein lokal mafiaboss. Det går sjølvsagt ikkje bra, og ho vert tvinga til å fungere som smuglar, med det nye superdopet operert inn i magen.
Imidlertid vert den unge, vakre Lucy gjenstand for, skal vi kalle det uønska merksemd fra sine mannlege fangevoktarar, og når ho ikkje gir dei det ho vil, så blir dei litt sure. 
Ho får eit spark i magen slik at superdopet reagerer med... skal vi sei...uventa bivirkningar:
Lucy blir smart. VELDIG smart.
Ispedd handlinga så langt har vi fått presentert den velkjent myta om at vi kun brukar 10% av hjerna vår, og det nye superdopet til Lucy triggar det slik at hjerna får stadig nye grensespengande eigenskapar.

So far; so good.

Vi har no komen gjennom halve filmen, som er på knappe halvannan time.
Så langt har det vore god underholdning, men så bikkar det over i det meir og meir toskete.
Filmen blir meir eit effektmakeri, og dei siste ti minuttane er rett og slett berre vissvass med fine filmeffektar fra universet, ispedd noko dill fra eit fransk universistet.
Det er rett nok science-fiction, men ein smule anna enn fine bilder må vi kunne forvente.

Sjeldan har eg sett ein film som eigentleg har vore ganske bra, bikke over i det håplause.
Fra ein grei firar til  0 i løpet av ein halv time er eigentleg godt gjort.


Lucy er ikkje noko god film hvis ein skal leite etter noko meiningsfullt her i livet, og det er neppe noko spesielt god film på anna vis heller. Ja, sett bort fra dei første 45 minuttane da, dei var fiffige.

Terningkast? Eg landar på ein .


Lucy hadde premiere seint i juli i USA, og har dratt inn lassevis med dollar. Av eit budsjett på 40 mill USD, har det pr. oktober 2014 komen inn over 400 mill USD, det er ein sterk prestasjon.
Som eit apropos kan ein jo lime inn denne generelle omtalen:

Lucy was generally categorized as entertaining and silly
Ja, gjett om.