mandag 25. august 2014

Voss - Geilo 2014, rittrapport

Da var årets tyngste sykkeltur unnagjort.
Men samstundes også den finaste.
Og den med mest varierande vær.
Og til slutt: Den med mest spennande heimreise...

Voss-Geilo, "Sykkelfesten på Hardangervidda" som arrangørane Bergen CK og Geilo IL kallar det, vart arrangert for andre gang laurdag 23.8.
Rittet er 160 km. langt og har 2150 høgdemeter iflg. arrangøren.

Vi var med i fjor og, og til tross for at det var eit slit, så var vi påmeldt i år igjen. Det er ein fin måte å få trimme litt ekstra utover sommaren, og ikkje avslutte sesongen omtrent rett etter Sognefjellsrittet.
Sidan vi skriv litt seint i august, så kan været spele litt overraskande inn, men det gjer det jo uansett i høgfjellet. Tidsrommet er kanskje plassert som det er for å unngå verste turisttrafikken??

Iflg. lokalmedia på Voss så var det 1400 deltakarar, blant anna ein delegasjon fra Luster SK. Dessverre fekk vi noko frafall siste dagen, men vi som var med angrar neppe nå.
Værmeldingane hadde ikkje vore så altfor oppløftande i dagane før, så vi frykta det verste.

Laurdag morgon, eller fredag natt i mine auge (klokka stod på ringing kl. 0415) drog vi til Voss, og vi ankom Voss i 0800-tida. Da var det litt småguffent; kjølig og vått etter nattas regn. Definitivt lite fristande å sykle i sju-åtte timar....

Vel, vi fekk tak i startnummer, og gjorde oss klar, nærare bestemt med mat, drikke og alt som høyrer til.

Vi var plassert i ein av dei tregaste puljene, der som vi høyrer heime:-)
I fjor var det ein strålande sommardag, men i år var det adskillig meir haustleg da vi starta. No byrja det imidlertid å lette, og iflg. speakeren var det faktisk sol på Ustaoset! (Eller var det Haugastøl han sa???)

Puljevis start, ca. 100 i kvar gruppe, og master bak MC til vi var komne ut av Voss sentrum. Arrangøren skal ha mykje skryt for eit velfungerande og godt vaktapparat! Eg vil tru at her har mange andre mykje å lære.
Løypa stig inn mot Skjervet, og nedfarten derfra er spektakulær. Her kan ein sjå tre nivå med syklistar i ei laaang rekke svinge seg nedover. Nedover mot Granvinvatnet byrja sola å stikke fram, og til tross for eit lett sommarregn i ein kilometer, var det no vorte ein fin dag.

Opp fra Granvinvatnet kom vi inn i eit kjempefelt. Her var det nok 200-300 syklistar i eit samanhengande langt (og av ein eller annan grunn også breitt) felt. Altså.... Kva er vitsen med å bruke HEILE vegbana??? Eg låg ute på kvitstripa omtrent heile vegen, og eg ser ikkje hensikta i å ligge seks, sju i breidda, vegen er tross alt open for almenn ferdsel. Sykkelbølling kallar vi slikt.

Ned fra Ulvikfjellet er ein veldig fin nedfart. Litt smal og svingete veg, men her tok folk att den fornufta dei openbart hadde gløymt på vegen opp, så det var ei eksemplarisk køyring nedover. På ny ei laaang rekke på fleire hundre meter. No var det faktisk blitt varmt, og det var omtrent så ein kokte i motbakkane. Ute på fjorden låg det eit cruiseskip fra Nassau (Er det hovedstaden på Barbados eller Bahamas? Blandar alltid), som hadde tatt heile den lange vegen berre for å sjå at vi sykla forbi, imponerande!

Utover mot Hardangerbrua havna vi i eit felt som gjekk noko for fort, og vi måtte slippe. Det vart til at Luster SK delegasjonen køyrde åleine over brua og inn til Eidfjord. Nå hadde vi køyrt nonstop i sju mil, og det var på tide å tvinge i seg noko mat, samt fylle på med drikkevarer før stigninga til Vøringfossen.
Vi fikk heller ikkje i år sykle heile gamlevegen, da det, som i fjor, var gått eit ras. Dermed måtte vi, som i fjor, sykle gjennom den knappe to km. lange Måbøtunnelen. I år var det lagt opp til trafikkregulering med følgebil, og det fungerte veldig bra. Godt tiltak av arrangøren!

I fjor hadde denne turen vore steinhard, men av ein eller annan grunn gjekk det bedre i år. Antaglegvis fordi eg tok det ein smule meir med ro til å begynne med. Vi sykla utan stopp til Vøringfossen, der det no var blitt reine sommarvarmen. Påfyll av drikke, samt ein RedBull og noko meir mat, før den tyngste delen mot Dyranut stod på menyen. Fra Vøringfossen til Dyranut er det kun 18 km, men dette er ein tøff bit, sjølv om det ikkje stig meir enn ca. 450 høgdemeter.
Bakkane her er heilt annleis enn t.d. Sognefjellet. Dei er kanskje ikkje så bratte, men dei tek liksom ... aldri... slutt.... Ikkje er det hårnålssvingar heller, så små pausar får ein heller ikkje.

Rett før Dyranut byrja det å småregne, og da passa det bra å få skifte til tørre klede. Dei opphavlege var no søkkvåte, av sveitte og regnvatn. Medan vi stod på Dyranut byrja det å regne noko infernalsk, og etter nokre minuttar la det om til hagl. Det gjorde sitt til at vi tok ein par minuttar ekstra pause, da vi måtte finne fram alt som var av tørre hanskar og regnjakkar.
Ned fra Dyranut er det ikkje noko bratt utforbakke. Neida, vi er på Hardangervidda, ei høgslette, totalt forskjellig fra terrenget vi syklar over kvar sommar på Sognefjellsrittet. Det går slakt nedover, med ein og annan slakk stigning, noko som er langt fra behagleg. Det plaskregna dei første fem-seks kilometrane, og da var det grisekaldt. Men da regnet slutta, så var det straks noko anna. Fin utsikt til Hardangerjøkulen, og eg nytta høvet til ein natures break. Her kunne ein verkeleg nyte utsikta (til naturen altså) og sjå milevis.
Da eg kom bort att til sykkelen, såg eg mine sykkelvenner eit stykke framfor, saman med to andre, som dessverre hadde på seg akkurat samme kleda som eg hadde.
Det gjorde at dei sykla avgarde i den tru at eg var med, medan eg fekk den tvilsomme æra av å sykle mutt åleine ned til Haugastøl. Ikkje ein sjel framfor meg, ikkje ein sjel bak. 22 km. åleine i motvinden på Hardangervidda....

Nokre ord om vegen på vidda: Asfalten er til tider svært grov og ujamn. Rett nok er vegen kanskje både brei og rett, men det er tildels djupe hjulspor, og ein del sprekker både på tvers og langs. Skal ein i framtida bruke nokre millionar på ny asfalt, så er RV 7 over Hardangervidda ein god stad å byrje.


På Haugastøl fekk eg fylle opp drikkeflaska mi, før det var på tide å sykle dei siste tre mila til Geilo. Nå var vi samla att, og beina byrka å bli ein smule kokte. Derfor passa det bra at vi ca. ei mil før mål vart nådd att av eit felt på ca. 20 syklistar, derav mange fra Ceres. Dei køyrde veldig bra, og det gjekk som det kosta inn mot Geilo.

Vel framme konstaterte vi at vi hadde køyrt knappe halvtimen kjappare enn i fjor, utan at det var så nøye.

Vi hadde kome velberga fram i år og, etter ein flott tur i flott natur.

Diplom, delakarT-skjorte og litt mat før dagens høgdepunkt, dusj og ein ein kald pils.
I år hadde arrangøren leigd inn idrettshallen på Geilo, det var ca. 1000 ganger bedre enn i fjor.

Oppsummering: Slitsomt, men også veldig moro. Før ein er komen i gang, så er det ikkje så veldig artig, men så går det av seg sjølv. I år såg vi fleire som braut, men det var aldri aktuelt, sjølv om vi var slitne, og fant eit eller anna å klage på uansett. Er ein syklist, så er ein syklist.
Mykje skryt til arrangøren for eit trygt og velfungerande turritt. Eg ser at nokre etterlyser og klager på at det ikkje er fullstendige resultatlister. Hvis det er eit problem: Vær med på andre ritt.

Nokre opplysningar fra pulsmålar, computer og Strava...

Avstand:
Computer viste 160 km.
Strava viste 164 km.

Tid:
Computer viste 7:20
Strava viste 7:03
Reell tid: 7:53.
Forskjellen skuldast sjølvsagt dei tre stoppane vi hadde på Eidfjord, Dyranut og Haugastøl.

Snittfart:
Computer viste 21,8
Strava viste 23,2
Forskjellen skuldast også her pausane vi hadde.

Toppfart:
Computeren viste 64 km/t
Strava viste 68 km/t

Puls:
Maks var 174 (95%)
Snitt var 145 (79%)


Og alle var samde om at det hadde vore ein gild tur, og at dette burde gjentakast til neste år....


PS: På heimturen køyrde vi om ein stad som heiter Vats, og på ein grusveg over til Hemsedal. Det var ein fin natur, og sikkert ein del km. kortare. Kan anbefalast dersom ein liker slikt.


Bilder:



Like før start, ca. kl. 0915. Litt tungt skydekke på dette tidspunkt, og lettare nervøs stemning.

Dette bildet fekk eg tatt i fart, og om ikkje anna så viser det iallfall ein del av Hardangerbrua

 Hardangerbrua er eit mektig byggverk. Det å sykle over her er ei oppleving som vi dessverre ikkje får nyte fullt ut.
 Her er vi passert Eidfjord, og syklar langs Eidfjordvatnet på gamlevegen utanfor tunnellen.
Vi tok ein pitstop rett før Vøringfossen. Her var det ei fin utkøyrsle, og enda bedre vær.

 Eg måtte berre ha eit bilde av denne demningen oppi fjellet...

Alkohol og idrett høyrer ikkje saman heiter det. Det er sjøvsagt heilt feil. Hvis ein ikkje kan unne seg ei øl etter 160 km. så kan det være det samme med heile turen.



Dei neste bilda er tatt av vår utmerka profesjonelle sjåfør og fotograf. Vi er dei ei stor takk skuldig!
 Som ein ser utfra førebuingane, så var ikkje vær og humør på topp. Aller helst ville eg legge meg å sove.
 Gang og sykkelvegen opp fra brua er ganske så bratt, og eg trur jammen det var her eg kom opp i makspuls på heile turen.
 På veg inn mot Eidfjord. Her var det berre kos å sykle.
 Her kan ein få eit visst inntrykk av kor bratt det er opp mot Vøringfossen. Vi kom gjennom undergangen vi ser der nede.
 Ingenting er som å tøyge ut ein smule...


 Stemningsbilde fra Dyranut. Trøysta var at dette varde berre nokre minuttar. Det var alt regnet vi fekk.
Det var så ille at det snøa inni bilen!!



 På Haugastøl. Nå var det sol att, og kun tre mil til mål. Men det var framleis ikkje slutt på dei små motbakkane. Dessverre.

























I mål. Og det var slett ikkje så verst.

torsdag 14. august 2014

Ein tur i Grindakollen.

For i underkant av 30 år sidan hoppa eg på ski i Grindakollen.

Øh... kest e da??

Vel, alle som vaks opp på `60 og `70-talet her i bygda veit kor Grindakollen var. Det var vel skihopping der til utpå første halvdel av `80-talet også?

Uansett er det lenge sidan siste skihoppar sveva ned den vesle lokale skibakken vår. Ikkje hugsar eg kva bakkerekorden var heller, opp mot 30 meter kanskje?

Eg hugsar godt at dette var ein plass der det var tildels mykje liv og røre før i tida. Ekte hopprenn var det også der. Med lengdemåling, startnummer og flomlys. Ja, og publikum!
Eg var aldri med i renn, men hugsar godt at eg var framme der og såg på. Vart mektig imponert av dei litt eldre hopparane som flaug nesten bakken ned.

Så. Kva er status i bakken nå?
Ikkje så rare greiene. Antaglegvis vart interessa for skihopping mindre og mindre utover på 80 og 90-talet, og det har vel ikkje vorte hoppa der på over 25 år. Unnarennet har grodd stadig meir til, og ovarennet byrja ramle saman. Eit slikt anlegg krev vedlikehald, som alt anna.

Eg var oppi der for ein 14-15 år sidan. Da gjekk det an å sjå at det hadde vore ein hoppbakke der.
I dag var eg oppe att, saman med 11-åringen, og det er litt rart å tenke på at eg var ikkje eldre sjølv da eg drog fram her på vinterstid for å låne eit par hoppski. Hadde aldri eigne ski, men velvillige lånarar var det over alt.
Mi hoppkarriere tok aldri av, for å sei det forsiktig. To eller tre vintrar, det var alt.

Men einskilde dagar hugsar eg bedre enn andre. Bl.a. drog eg saman med den noko eldre naboguten fram ein laurdagkveld, i sterkt snøvær, for å hoppe på ski. Etter tippekampen.
Det lavsnøa, og eg hadde ikkje briller... Flomlysa satte vi på sjølv, det var berre to lampar meiner eg å hugse.Eg såg omtrent null og niks, korkje i ovarenn, i lufta eller etter landing. At det gjekk bra må skuldast rein flaks.


Det er ikkje til å komme ifra at det var litt vemodig å være der att. Dette var ein stad som samla mange born og unge på vinterstid, og den tid kjem definitivt aldri att. Hoppbakken er attgrodd, ovarennet er stort sett fjerna, eller rettare sagt: Ligg i ein haug. Det som kjem til å vare lengst er dei impregnerte lysmastene.


Eg har nokre bilder herfra, pr. 13.8.2014. Det hadde vore artig hvis nokon hadde gamle bilder fra hopprenn eller andre aktivitetar der framme. Send dei gjerne til meg, så vi kan få dele med andre.

 I dag er det ikkje lett å sjå at det for nokre år sidan var ein hoppbakke her. Unnarennet var rett til venstre for granfeltet.

 Dette bildet er tatt nede på sletta, akkurat i overgangen, og opp mot bakken. Sjølve bakken har grodd att ein smule...

For ein del år sidan vart ovarennet fjerna. Det var da farleg å bruke. Bildet er tatt omtrent fra der hoppkanten var, og ovarennet gjekk rett opp i ura her. Legg merke til flomlyset nede i høgre hjørnet.

Slik ser det ut i dag. Bildet er tatt fra hoppkanten.

Inni skogen som har vokse opp, så kan ein finne den øverste flomlysmasta. Hvis ein leiter godt. Det er framleis mogleg å sjå ledningane som gjekk mellom mastene. Den ligg stort sett på bakken nå.


























Her er den nederste flomlysmasta. I framkant ser vi ledningen som gjekk opp til den øverste masta. Eg meiner å hugse at av/på brytaren var plassert her nede.

søndag 10. august 2014

Topptrimmen 2014-2016, Dugurdskulen.

Da var turen komen til Dugurdskulen, ein for meg ukjent topp beliggande mellom Røykedalen og Bakkedalen, sidedaler til h.h.v. Krundalen og Jostedalen. Toppen er oppgitt til å ligge 1330 m.o.h. og startpunkt er iflg. Topptrimkortet anbefalt å være anten fra Krundalen om Røykedalen (!), eller fra Bakken og opp til Bakkedalsvatnet(!!)

Sidan eg har vore på Røykjadalen fleire gongen tidlegare, men aldri på Bakkedalen, så var det eit enkelt valg; Bakken here I come!
Hadde forresten ikkje vore på Bakken før heller, så for å komme opp dit, så måtte eg ta av ein litt bratt grusveg på Hesjevollen. Det er einaste vegen der som har vikepliktskilt såvidt eg hugsar. Alle andre vegar som er i nærleiken er berre avkøyrsler.

Det å køyre opp i Bakken gjer at ein kan komme heilt opp på over 330 m.o.h. iflg. Strava. Da får ein TA-DAA! ca 1000 høgdemeter ein skal forsere.

Det er laga til ein rimeleg god parkeringsplass i enden av vegen. Her er det eit småbruk med fastbuande, så ein må ta hensyn til dei når ein parkerer. Når eg var der, så var det nesten heilt fullt med bilar, så eg forventa å treffe fleire topptrimmarar oppi fjella ein stad.

Stien opp mot stølen Bakkedalen, og Bakkedalsvatnet må være ein av dei mest brukte og finaste stiane i denne versjonen av topptrimmen. Det var også eit og anna gamalt T-merke der, men sidan stien var så velbrukt, så var det ikkje naudsynt å sjå etter dei.
Da eg starta fra Bakken var fint og mildt, ein lett sommarbris oppover i skogen. Det skulle komme til å forandre seg.
Stølen Bakkedalen ligg på i underkant av 800 m.o.h. og eg brukte ca. 50 minutt opp dit. Gjekk roleg, men utan stopp, utanom å ta litt bilder her og der. Fint med dei vesle elvene som kjem nedover!

Stølen ligg noko ovanfor tregrensa, og det er merka sti inn til vatnet ein dryg kilometer lenger inne. Vatnet ligg på 965 m.o.h. Eg fant sjølvsagt ikkje stien vidare fra stølen, og labba omkring noko nedanfor. Det var forsåvidt OK, da det var lett terreng, men noko kjedeleg.

Oppe ved vatnet var det no byrja å blåse adskillig meir, og noko etter enden av vatnet, som er ca. 500 meter langt, tok eg på meg ein vindjakke. Det går ein sti på VENSTRE sida av vatnet når ein kjem opp, men den er ikkje merka, korkje på kart eller i terreng. Når ein er kom opp mot nokre små vatn, som på kartet heiter originalt nok Småvatni, så kan ein bryte av til høgre. Oppe på eit lett synleg punkt har ein eller anna venleg sjel satt opp ein slags merkestein, og den kan ein gå etter. Denne er ganske lett å sjå, endatil eit heilt stykke nedanfra. Ellers fins det ikkje snev av merking, men ein kan sjå eit og anna avtrykk etter fjellsko her... Når ein så er komen så høgt at det flatar ut, så er ein faktisk komen opp på over 1200 meter. Her fins det ikkje noko anna enn stein og fjell, med unntak av nokre små vannpyttar.
Eg måtte gå ein dryg kilometer på dette meir eller mindre flate stein/fjellpartiet, noko som var nesten like kjedeleg som å gå fra stølen og til Bakkedalsvatnet. Posten er plassert på ein stor varde som er synleg på lang avstand.

Da eg var komen bort til posten, så hadde eg gått ca. to timar og 40 minutt fra eg starta fra bilen. No bles det definitivt ingen mild sommarbris lenger, meir ein slags kjølig kuling. Eg fekk på tørre klede på ein lun plass, tok dei obligatoriske bilda og klypte kortet samt skreiv meg inn i boka. Eg var nr. 68 som var det, og forstod no kvifor eg ikkje hadde møtt ein sjel heile dagen; Siste topptrimmar hadde nemleg vore der to dagar før... Turen opp var forøvrig 7,2 km.
Sidan eg no hadde satt av dagen til denne turen, så var det berre å sette seg ned på den einaste lune plassen eg fann, ta litt niste og belønningscolaen.

Så, kvar skulle eg nå gå? Den kjedelege, men tross alt kjente returen i samme spor som opp, eller skulle eg satse på ein kortare tur nedatt i motsatt retning nedover ryggen for så å bryte av mot Bakkedalen att? Eg fant ut at det kunne være eit greit alternativ, så som tenkt, så gjort. Etter ca. 50 meter angra eg, for da kom det ein vindkast i mot så eg holdt på å ramle.
Fram til toppen hadde det vore lett å gå, men no vart terrenget noko heilt anna. På kartet ser det kanskje ikkje så ulendt ut, men tru meg; Det var det. Dei første fire-femhundremetrane etter toppen var svært ulendte, og eg måtte skifte retning fleire ganger. På einskilde plassar var det også noko høgt utover, så ein skal være litt forsiktig dersom ein velgjer denne nedatturen.
Men utsikta var adskillig bedre her. Fint utsyn mot Myrhyrna, Geisdalen og Vanndalen, og eg kunne faktisk sjå nedatt på skulen og mot Geisdalsfossen. No var eg også komen så langt ned at eg fant fleire sauestiar. Desse var tildels velbrukte, og det var fleire firbeinte da eg byrja å komme ned mot 1000 meter.

Da var eg eigentleg glad til, for det var som sagt ikkje spesielt greit terreng å gå ned her. Opp er kanskje OK, men ned var ikkje å anbefale. Da eg kom ned i dei første trea, eg følgde fortsatt sauestiane, så såg eg at her hadde ein eller anna rydda litt sti med ei sag ein gang i tida. Det var eigentleg veldig betryggande, for da visste eg at det hadde vore folk her før....

Eg kom inn i noko kronglete småskog, men det var berre nokre få meter, før eg omsider kom ned att slik at eg kunne kryssa elva. Her var det også ei lita bru, noko som jo passa bra.

Det viste seg at eg havna noko nedanfor stølen, så eg måtte gå opp att nokre meter. Her er det store svaberg, og her må ein for all del ikkje rote seg utpå, spesielt hvis det er glatt. Ramlar ein her, så risikerer ein å gli. Veldig langt.

Borte ved stølen, så gjekk eg inn att på den fine stien nedatt til Bakken. Nå var knea ganske maroder, men dei medbrakte støttebanda hjalp til ein smule.


Vel nede ved bilen såg eg at nokre av dei parkerte bilane var borte, utan at eg altså hadde møtt ein sjel heile dagen.

Fra eg starta og til eg kom att så gjekk det ca. 4 timar og femti minutt. Eg hadde ein solid pause på toppen, men ellers gjekk turen jamnt heile vegen. Eg hadde ein stopp til på turen ned, for å ta av jakken og å drikke ei Red Bull.

Iflg. Strava viser dei tørre tal at heile turen var på 12,9 km. Det betyr at turen ned var 1,7 km. kortare enn turen opp, grunna anna rute. Hadde eg gjort det oppatt, så hadde eg neppe gått denne ruta ned.

Dugurdskulen er ein grei topp å ta. Grunna litt leiting etter brukbake ruter, så fekk eg totalt 1100 høgdemeter, men det kan ein som sagt spare seg, alt etter kva rute ein velgjer.
Utsikta fra toppen var ganske fin. Aberet var at det bles slik at eg knapt klarte å ta klare bilder, samt at deler av ruta var rett og slett småkjedelige å gå.
Alt i alt ein OK tur.

Bilder:

Ruta eg gjekk. Opp: Inn forbi vatnet og derfra opp på ryggen. 

Fra Bakken er det rimeleg lett å finne vegen ein skal starte på.... 

 Etter 100 meters gange, så fortel pila at ein skal til høgre. Hvis ein skal til Bakkedalen vel og merke.

 Fin sti oppover i skogen.

Fin utsikt til fossar. 

 Denne hyggelege vesle elva skal ein krysse ganske tidleg. Det er god bru.

 Bakkedalsvatnet når ein kjem opp. Stien går på venstre side sett herfra.

 Og slik ser det ut når ein har komen over i enden av vatnet og ser attende.

I framgrunnen ser vi merkesteinen som var satt opp, og dei små vatna vi ser nede i dalføret er...øh... Småvatni. 

 Fram mot toppunktet skal ein gå i slik terreng i ein kilometer.

Nedatt mot Nigard og Fåberg. 

 Tuftebreen og Baklibreen.

Dette bildet er tatt på ca. 1000 m. Her var det flott utsyn mot  Geisdalen og Vanndalen, samt toppen Myrhyrna fra forrige topptrim. Mrk. også vegen til Vanndalsvatnet, den er omtrent identisk med Alpe d`Huez som dei syklar i Touren...

Her er den vesle brua som ein kan bruke dersom ein velgjer samme nedatturen som eg brukte. 


























Oppe på ryggen går det tydlege sauestiar, og dei må ein følge dersom ein skal gå her. Eg kom nedatt fra heilt til høgre i billedkanten og på skrå nedover. Dersom ein ser godt etter kan ein også sjå nokre sauer omtrent midt på bildet, i venstre billedkant.