torsdag 31. juli 2014

Litt å le av.

Alltid nokre morsomme bilder og sitat å hygge seg med ein onsdagskveld...


Mytiske skapningar, alle omtala i The Good Book. Ja, med unntak av dinosauren da, som jo har eksistert.



 "Evolution is a lie", blir det ofte predikert, og endatil har i landet fins det folk som meiner det samme. Og ja: Evolusjonsteorien er ein "teori". Slik som teorien om tyngdekraft. Så værsågod: Hopp ned fra høgblokka neste gang.




 Tenåringar, spesielt dei som er 13-14 år gamle, kan alt.
Trur dei. Sanninga er at dei kan knapt nok lage isbitar.





Eg såg ein einhjørning forrige dagen. Den beita ute på marka med engelen Gabriel.




Islam lever i middelalderen. Men så viser det seg at det fins ein og annan kødd her i landet også.




onsdag 30. juli 2014

Tour de France, karakterbok

Det er alltid artig å dele ut karakterar til dei forskjellige laga etter ein trevekers sykkelfest i Frankrike (og England).

Det har vore alt fra kjempesuksess til komplett fiasko.

Vi startar på toppen.

Terningkast seks går til Astana.
Det fins kanskje dei som hevdar at Nibali aldri hadde vunne dersom Froome og Contador hadde vore med til Paris. Vel. Det er liksom litt av vitsen å komme seg dit. Hvis du veltar og pådrar deg ein skade, så er du ute av dansen, så enkelt er det.
Nibali er ingen novise i dette med å køyre ein trevekers Grand Tour. Han er nå ein av svært få som har vunne alle dei tre store trevekersritta, og den første sidan Alberto Contador. Før Contador var det vel Hinault? Det seier ein del. Ikkje ein gang Indurain oppnådde dette, han vant rett nok både Giroen og Touren, men klarte aldri noko bedre enn nr. 2 i sin heimlege Vuelta.
Astana fekk også fire etappesigrar, alle med Nibali.
Svært imponerande tour!
Og så er det sjølvsagt alle dei som seiar at "sykkel er berre dop". Nei. Tidene har forandra seg. Feltet er ikkje til å kjenne igjen fra slik det var for 10-20 år sidan. Til tross for stor framgang i utstyr og treningsmetode, så syklar dei tildels langt saktare opp fjella. Det er eit godt tegn.

Terningkast fem går til fleire lag.
Vi startar med Tinkoff-Saxo.
Det var nok ingen som trudde at dette laget skulle bli så suksessfyllt etter at den soleklare kapteinen velta ut omlag midtveges. Tre etappesigrar vart det til slutt, samt klatretrøye til Majka. I motsetnad til Sky, så oppnådde Tinkoff-Saxo svært gode resultat utan sin kaptein. Kva Contador kunne ha oppnådd får vi aldri vite, men vi får håpe han dukkar opp i Vueltaen om nokre veker, det bør bli eit fyrverkeri.

Ein god figur, og dermed femmar på terningen, også til Giant Shimano. Kittel er lusen i bakkane, men det betyr eigentleg ikkje så mykje når han leverer så til dei grader på dei flate etappane. Fire sterke gevinstar, samt at Degenkolb hadde to andreplassar på litt meir kuperte trasear, og Dumolin nr. to bak Martin på tempoen.
At dei var hjelpelause i samandraget er liksom ikkje så nøye da. Forresten hadde dei eit av fransk syklings aller største talent heime....
Warren Barguil slepper dei istaden laus i det meir fjellrike Vuelta Espana.

Ag2R fekk ein andreplass samanlagt, ein etappesiger og suveren vinnar av lagkonkurransen.
Ingen i Frankrike snakkar lenger om "et felt i to hastigheter". Når franske ryttarar gjer det godt, så er det såklart ingen som er dopa...
Det kan godt stemme, dopingproblematikken er tatt med langt større alvor der enn i mange andre sykkelnasjonar. Peraud er ingen ungfole, men Bardet lovar godt for framtida, og laget framstod svært solid. Det er gledeleg at franske lag nå tildels dominerer i sitt heimlege trevekers ritt. Det var forresten på tide.

FDJ var også svært imponerande. Eller rettare sagt: Pinot var megabra. Han vant ungdomstrøya, og havna på pallen samanlagt. At han havna i kvitt i Paris var inga bombe, men på pallen, det var over forventingane.
God støtte i Jeannesson, men den franske meister Demare, han skuffa ein smule.

Omega Pharma-QuickStep tok tre sigrar, noko som kanskje var færre enn forventa før starten i England. Men med superspurtar Cavendish ute før vi var i gang, så må dei sei seg supernøgde med fasiten i Paris. Tony Martin er berre makelaus, og Trentin leverer alltid når han får sjansen.
Spurttoget var godt, men Renshaw var ikkje kjapp nok mot Kittel, Kristoff og Greipel. Noko vi forsåvidt visste fra før.


Vi hoppar ned på terningkast fire.
Katusha. Etter ein katastrofe av ein giro, så slo dei tilbake til gangs med Kristoff. To flotte etappesigrar, samt ytterlegare fleire toppfem-plasseringar. Med litt meir hjelp, så kunne han hatt ein eller to sigrar til.
Det som ikkje var bra var Rodriguez. Totalt ute av form etter skaden i Giroen, så dukka han opp på startstreken med eit slags håplaust mål om å ta klatretrøya. Det var han eigentleg sjanselaus på.
Trofimov klarte ein topp-15 plassering, og må sei seg nøgd med det. Anonymt, men greit nok.

Belkin gjorde ein god tour, og tok sjølvsagt heim årets mest forhåndsomtala etappe, den på brustein som knekte Froome. Cyclocrosskonge Boom var suveren akkurat den dagen.
Ellers fekk Belkin tre mann i topp 15, og enda opp som nr. to i lagkonkurransen. Det må seiast å være solid, men vi hadde forventa meir, spesielt av Molema, som vi kanskje ser i anna drakt neste år? Boom er alt klar for Sky, og vinn antagleg i Roubaix neste år.

Cannondale var også solide, utan at dei vant ein einaste etappe. Sagan var meir suveren i poengkonkurransen enn nokon gong. Han var faktisk for god på mange etappar, så god at han brant for mykje krut for tidleg, og vart sittande åleine i finalane.
Men i motsetnad til sine spurtkollegaer, så heng han med over lassevis av bakkar og mindre fjell. Det er eigentleg ingen reell motstandar i denne konkurransen og han har nå tre grønne trøyer på rappen. Kan han matche Zabels seks strake??
Ja, og så vant dei prisen for å ha den mest offensive ryttar i De Marchi. Det var fortjent.

Lotto-Belisol må også få terningkast fire. Det får dei gjennom ein etappesiger i Greipel, samt ein dag i gult etter ein flott dag av Tony Gallopin. Dei fekk også Van Den Broeck velberga til Paris, men han var kanskje den samanlagtfavoritt som skuffa meg mest.
Solid totalinntrykk, men Greipel er akkurat litt for treg til å matche Kittel, og Van Den Broeck er for skjør til å havne på pallen. Dei kan sei seg nøgde med det dei oppnådde.

Trek får også ein firar, dog under litt tvil. Men dei har to mann blant dei 12 beste i Paris, sjølv om vi neppe har sett Zubeldia i det heile tatt. Det er ein lite under at denne mannen omtrent kvart år er i topp-10 i Paris, utan at vi har sett han på TV.
Ingen etappesigrar, og Andy Schleck var også i år ein gedigen nedtur. Alt tyder på at han er ferdig som toppsyklist. Cancellara var også litt skuffande. Han pleier alltid å levere, men vart utmanøvrert av Boom på etappen som "alle" forventa at Cancellara skulle ta heim.
Laget må sei seg nøgde med det dei oppnådde.

Netapp-Endura debuterte i Touren, men med ein opplagt Leopold Koning, så vart dette svært godt utfra forventningane. Totalt nr. sju i Paris var nok over det mange såg føre seg, sjølv om han vart nr. ni i fjorårets fjellrike Vuelta. Laget gjorde ikkje skam på Wildcardet sitt, og med Koning i stallen til neste år, så er dei nok på plass da også.
Ein solid tour av det heller vesle laget. Dei har også sikra seg ny tysk (!) navnesponsor for nokre år framover. Kanskje tysk sykkelsport er på veg opp att, sju etappesigrar i årets tour kan neppe skade??

Terningkast tre.
Da er vi komne til dei som skuffa ein smule, og vi startar med BMC. Van Garderen vart nr. fem, ok, men dette er eit av verklege storlaga i sykkel, og utan etappesigrar så er ein femteplass under forventningane.
Van Avermat er for heit i toppen, og utan Gilbert på plass, så vart det litt anonymt og traust.
For all del, nr. fem i Tour de France er bra, men som sagt: BMC er eit av sykkelsportens rikaste lag, vi må forvente litt for alle dei millionane som dei har til disp. Det fekk vi ikkje heilt i år.

Movistar hadde eg eit firar eller femmar klar til, heilt fram til tempoen på laurdag. Da klappa Valverde isaman, og vi kan konstatere at han aldri kjem til å vinne touren. Til neste år er forhåpentlegvis Quintana på plass, og da blir det liv i fjella....
Movistar som lag var eit av dei desidert beste, men kapteinen var rett og slett ikkje god nok.
Ein smule skuffande.

Garmin-Sharp var ein fiasko heilt til Navardauskas vant på fredag. Med Talansky ute, så vart det istaden brot som holdt nesten inn (Bauer), før dei altså berga heile touren med ein flott etappesiger etter eit seint solobrot. Navardauskas vart også nr. tre på sisteetappen, og såg ut til å være den einaste som klarte noko som helst på dette laget på slutten.

Bretagne-Seche Environnement var det minste laget i årets tour, og var kun med fordi dei er, ja nettopp, franske. Roman Feillu er ikkje så rask som han ein gang var, men klarte ein og annan topp-10 plassering. Det som bergar dette laget fra ein dårlegare karakter, er at forventninane var ørsmå, og så fekk dei faktisk ein mann på 16.plass i Paris. Brice Feillu gjorde ein heilt grei jobb samanlagt.
Dei burde hatt med Vegard Stake Laengen....

Europcar var mykje synlege i TV-ruta, men det vart liksom aldri det heilt store ut av det. Voeckler sine beste dagar er forlengst forbi, så i framtida må¨dei rekne med Pierre Rolland. Han vart til slutt nr. 11 samanlagt, men var nok ikkje heilt opplada etter ein god giro der han vart nr. 4.
Ellers vart Coquard nr. tre i poengkonkurransen, og totalt sett var det ein tour på det jamne.

Vi nærmar oss dei dårlegaste laga, og terningkast to.
Lampre-Merida.
Med verdsmeister Costa som uttalt mål om topp-10, så var det visse forventningar til dette laget. Dessverre vart Costa sjuk, og måtte utgå før Pyreneane. Det var kanskje like greit, han verka ikkje skarp nok.
Det vart såleis gamlefar Horner som enda opp som lagets bestemann, nr. 17 totalt.
Ellers hadde dei Serpa med i ei rekkje utbrot på slutten, utan at det førte med seg så altfor mykje.
Alt-i-alt ein skuffande tour for Lampre, som tross alt bryr seg mest om Giroen.

IAM var også skuffande. Med innkjøpte (og etter rykta; høgtlønna) Chavanel på plass, så skulle vi forventa eit eller anna. Men det vart småpent og anonymt. Fin sveitisk meisterdrakt, det var liksom  hovedinntrykket etter tre veker. Haussler vart nr. to på ein etappe, det var høgdepunktet.
Ikkje mykje å skrive heim om til Sveits dette altså.


Da er vi komne til dei dårlegaste, dvs. terningkast ein.
Det er tre lag som får den tvilsomme æra, og vi startar med Cofidis.
I fjor hadde dei ein brukbak Tour, med Navarro som nr. ni i Paris. I år måtte han bryte, og da var det ikkje så rare greiene att. Bestemann vart nr. 31 samanlagt, og dei var aldri i nærleiken av etappesiger. Rein Taramae er ikkje lenger eit stort talent, han er kun enda ein for godt betalt ryttar på eit fransk lag. I motsetnad til FDJ og Ag2R så slit Cofidis med "mette" ryttarar som verkar "dovne". Det dårlegaste franske laget i år, desidert.

Orica-GreenEdge.
Kva har skjedd sidan i fjor? I fjor var dei fantastiske, i år elendige. Ikkje i nærleiken av å oppnå noko som helst. Dette laget er openbart ikkje laga for trevekersritt, i giroen var det kun to som fullførde.
Gerrans er normalt ein garantist for resultat, men fleire stygge velt gjorde at han måtte pakke kofferten, og resten av laget framstod tafatt og anonymt.
Gjesp.

Sky. Når forventningane er store, så vert fallet desto større. Ein komplett fiasko fra A til Å. Froome er ingen stor teknikar på sykkelen, ala Nibali, og med den radmagre briten ute, så skulle Porte overta. Det vart ein nesten like stor flopp.
Dei einaste som kan sjå seg i spegelen på dette laget er Thomas og Nieve. Thomas er ingen trevekerssyklist, men var habil nok iallfall 14 dagar.
Nieve er ein god syklist, og laget burde satsa på han istadenfor Porte. Tilslutt enda Nieve på 18.plass, noko som jo er elendig for det britiske superlaget.
Nå treng vi berre vente på Vueltaen, med ein forhåpenlegvis motivert Froome på plass. Alt må bli bedre enn denne utgåva av touren.

mandag 21. juli 2014

Topptrimmen 2014-2016, Skoganipa

Tur nr. 3 vart gjennomført laurdag 19.juli. Den greiaste turen sålangt, klarde å komme meg under tre timar fra eg starta fra bilen, til eg var komen nedatt. Men så juksa eg litt da....

Skoganipa er beliggande 1255 m.o.h. mellom Veitastondsvatnet  og Dalsbotn.  Her går det sikkert fint an å reise på vinteren og, men med mine (svært) begrensa skiinteresser og ikkje minst evner på slikt eit framkomstmiddel, så valde eg å ta turen nå.

Topptrimkortet anbefaler å starte anten fra Rupheim på Hafslo, eller fra Dalsdalen på Indre Hafslo.
Eg har sjekka kartet, og såg da at det går ein traktorveg laaangt innover fra Hafslo, heilt til ein støl som heiter Fossen, og nesten opp til ein anna støl som heiter Skogo.
Ergo: Sykkel.

Først skal ein finne vegen opp til Rupheim, som forøvrig heller ikkje er eit namn du finn att på kartet....
Eg snakka med nokre lokalkjende, og vart henvist til bomvegen på Alme. Dessutan hadde eg GPS`en ståande på i bilen, så det gjekk heilt greit å finne fram. Det er fleire mindre kryss her på "Hafslo sitt tak", men ein kjem uansett ikkje så langt dersom ein køyrer feil.
Bomvegen kostar 40 spenn, og da kan ein køyre omtrent så langt ein kan.

Sidan eg ikkje hadde aning om kor Rupheim var, så køyrde eg berre oppover, og ca. tre km. etter bommen kom eg til ein liten parkeringsplass, der det stod skilt til Skoganipa, det passa jo bra. Det passa også veldig bra at det stod Rupheim på eit anna skilt.
Eg parkerte her, og dersom eg skulle gå heile vegen, så måtte eg tatt av inn i terrenget ca. ein km. før denne stien fører ut på traktorvegen att.
Men med det fantastriske hjelpemiddelet eg hadde med meg, dvs. den gamle terrengsykkelen min, så slapp eg det. Eg sykla vidare oppover mot Tvangen eit par hundre meter, og kom til traktorvegen som eg håpa skulle føre meg heilt inn mot stølen Skogo. Denne traktorvegen er sperra med stor grind, og låst med hengelås og kjetting. Heldigvis var det ein liten port ved sidan av som eg kunne gå igjennom.

Traktorvegen var ganske så bra, eg kunne ha køyrt med crossykkelen her.  Ein og annan kneik var det, men ikkje verre enn at eg fint klarde å sykle alle saman, utan sykkelsko.
Bilen, som stod parkert på 585 m.o.h. kunne også tatt seg inn her, men det er ikkje å anbefale, det er tross alt kun for dei med løyve.

Det var veldig fint å trille innover fjellet. Når eg var komen opp til ein fin støl som heiter Håvardsete, så var det også omtrent slutt på kneikane, det var nesten flatt heilt inn mot Fossen. Der var det ned eit lite stykke, for det gjekk ein litt shabby traktorveg opp mot parkeringsplassen til stølen Skogo, og reknar eg med, ein anna støl lenger inne på fjellet som heiter Hongi.
Her stod det sanneleg to bilar parkert, så eg forventa å møte folk ein eller annan gang på turen.
Eg hadde nå sykla i fem kilometer på brukbar traktorveg, og i totalt 41 minuttar. Det høyres ikkje så veldig fort ut, men så stoppa eg og tok litt bilder her og der, det må seiast.
Parkeringsplassen ligg på ca. 850 m.o.h. så totalt får ein altså ca. 265 høgdemeter å forsere med sykkel, dersom ein gidd.

Opp mot stølen Skogo er det ein tydeleg sti, men eg gjekk likevel litt feil, og fortsatte rett fram mot Hongi. Det gjorde ikkje så mykje akkurat, for alle myrane var omtrent uttørka i kokvarmen. Eg berre gjekk rett opp da eg sjekka kartet og forstod at eg hadde gått glipp av stiskillet.
Fra Skogo ser ein rett opp på toppen, og varden der posten er plassert, kan ein sjå fra laaang avstand.
Men ein må gå ein omveg for å komme opp. Det er ikkje mogleg å gå rett opp dei bratte fjellskrentane, så derfor er det fra tidlegare av merka ein sti innover eit lite dalsøkk. Det er satt opp nokre vardar her og der, men mange av desse var ramla ihop, og raudmerkinga var ganske så utydleg mange stader. Det hadde ikkje skada med ei oppattfrisking her.
Det er også ein del sauestiar, som kan skape litt forvirring, så eg tok meg god tid for å være sikker på å finne fram. Det var tross alt heilt ukjent terreng, og eg var åleine. Folka som eigde bilane, dei såg eg ikkje snurten av. Kun sau, ganske mange av dei.
Lett og greit terreng innover, og når ein er komen så høgt at ein trur ein skal snu å gå opp på sjølve ryggen til toppunktet, så føl ein berre merkinga. Det er veldig greit med merka sti til toppen.

Den raude postkassen er altså plassert i varden ute på kanten. Noko høgt ned, men fin utsikt.
Da eg var der, så var det sol, og veldig varmt. Det var t.d. over 30 grader på Skogo, og på toppen var det nokre digre klegg som kunne drive folk til vanvidd. Dei stakk igjennom sokkane.

Flott utsyn på ein slik klar dag: Eg kunne sjå heilt til Fresvikbreen, og i motsatt lei heilt til Hurungane.

Eg brukte ein time og 43 minutt fra bilen, dvs. ein time og to minutt fra parkeringsplassen til Skogo.
Eg gjekk heller sakte, mest for å kunne finne ein trygg veg. Når ein er åleine, så tek ein aldri sjansar.

Nedatt gjekk det naturleg nok fortare. Eg tok fleire bilder, inntok litt næring og ikkje minst, ca. to liter drikke totalt. Det var forresten lettare å sjå merkinga ned enn opp.
Sykkelturen heimatt gjekk som ein draum. Det å gå fem kilometer på traktorveg er direkte kjedeleg, så eg var sjeleglad at eg valde denne løysinga.
Eg var nede til bilen att knappe tre timar etter at eg trille derfra, det er med alle stopp. Heile turen var knappe 17 km, og totalt 10 av desse var på to hjul. Hvis folk gidd å gå fra Rupheim, så gjerne for meg.

Dette vart såleis den antaglegvis lettaste turen i denne utgåva av topptrimmen, men det var jo fordi eg sykla ei mil. Artig å komme seg på nye plassar, og det var ein fin topp å bruke laurdagskvelden på. Fint utsyn, og lett å finne sjølve toppunktet, absolutt ein tur å anbefale.

Eg var forresten nr. 73 som hadde vore der, så det er openbart at ikkje alle topptrimmarar vil opp her på vinterstid. Det forstår eg godt.

Her er litt Stravaopplysningar fra turen.


 Startpunkt. Opp til venstre går stien dersom ein vil gå. Eg er lat, og valde å sykle vidare innover traktorvegen.


 Dette er Håvardsete.


Som ein ser er vegen innover fjellet ganske bra, og fullt mogleg å sykle. Det er sjølve Skoganipa vi ser omtrent midt på bildet. 


 Her er det nesten obligatorisk å ta bilde. Vi ser stølen Fossen i framgrunn, og ned på Veitastrondsvatnet.
 I Dalføret på andre sida av vatnet er Yngsdalen.

 Endatil etter ein slik sommar var det att ein og annan snøflekk. Ein kan kanskje skimte stien til høgre for fonna, samt ein varde i horisonten??


Og her er toppen. Nå ser vi nedatt på Skogo i framgrunn, og Fossen lenger nede.  


 Flott vær, flott utsyn.


 Som forrige, men i motsatt retning....


 Det er også nokre små vatn her på toppen som ein kan kjøle seg ned i. Vatnet held minst 20 grader, og det er ikkje fleip eingang.



























På vegnedatt, ca. 100 meter fra toppen, så tok eg dette bildet. Måtte berre ha med fjorden, Feigefossen og Skagastølstindane.....

fredag 18. juli 2014

Morsomme sykkelbilder, del IV

Meir skøy fra Cycology Gear:


Sykkelcross kan innebære køyring i sand, inkl. slike fall.



Hugs: Alltid ta med ekstrautstyr!



Det nye landbruksredskapet, bondens beste venn.



3-2-1.... AU!!!



Terrengsykling. JU-HUUU!




"Der er brillene mine!"




Det er ikkje vått før buksa tar nedi.



"Damn woman, leave me alone!"



Dette har eg prøvd. Det kan ikkje anbefalast. Mest gøy på bilder.



Ny OL-øvelse: Synkronsykling.


UPS!



Litt motivasjon...



Fra årets Giro. Chris Anker Sørensen sittande i grøfta, medan Adriano Malori leiter etter sykkelen sin.
Begge kom forresten til mål denne dagen.




Meir sykkelcross og sand.



Til slutt: Verdsmeistar i tempo, Hanka Kumpfernagel.

torsdag 17. juli 2014

Morsomme sykkelbilder, del III

Litt meir å humre av. Henta fra cycology gear.



??????????????




Det perfekte barnerom.



Slik burde alle rom i huset være.



Banan!!



Hugs å vaske sykkelen etter bruk!



Hjelm er viktig.



Treng ikkje på langt nær så bratte bakkar for å synes synd i meg sjølv.



Fra Tirreno-Adriatico i fjor vår. Dette er faktisk ekte.



Litt meir vask av tohjulingen...



Har du ramla på sykkelen? Nei? OK, det skjer før eller seinare. Og det er ikkje moro.


Ouch!!




Ja, må ein så må ein....



Monopol. Den morsomme varianten.


Fra forrige vekes skogstur.




Wow.



tirsdag 15. juli 2014

Topptrimmen 2014-2016, Fivlenosi.

Tid for topptur nr. 2 på laurdag som var. Fivlenosi, ein sentralt beliggande topp i kommunen, var målet denne ettermiddag/kvelden.

Fivlenosi er 1466 m.oh. og ligg ganske så lett tilgjengleg til. Her kan ein gå opp fra fleire plassar, Engadalen, Røssesete, Kilen eller som vi gjorde; fra Vigdalen.
Fra Vigdalen er kortast, men så kjem jo køyringa i tillegg. Hvis ein bur i Dalsdalen, så hadde eg nok starta fra Kilen...

Denne gang hadde vi ikkje med oss dei gamle karta, men satsa alt på kommunens flotte gavekart fra i fjor.
Tid opp er er rekna til mellom to og fire timar, alt etter kor ein startar.


Stien fra Vigdalen og opp mot Fivla er svært mykje brukt, og det er ikkje problem å finne fram. Det står skilt ved parkeringsplassen på Vårstølen i Vigdalen, og sidan er det berre å gå på.
Når ein har passert hyttene til Luster Turlag, så er ein komen på nesten 1000 m.o.h., og det sjølv om ein har gått under ein time fra parkeringsplassen som ligg på ca. 650 m.o.h. Over mot Heggdalen og Hillesetvatnet er det ein felles sti eit stykke, iallfall iflg. kartet. Vi tok av mot venstre og sjølve toppen noko før stiskillet.

Det må forøvrig føyast til at vi faktisk måtte snu att også: Vi havna nemleg borti eit forrykande torever, og fann det mest fornuftig å søke ly på Fivla. Der vart vi sittande i tre kvarter medan uværet raste forbi, og da vi kom ut, så var det fint å gå.

Fra vi tek av den merka turstien og opp til Fivlenosi er det ingen markert sti, men det er greit å gå. På eit lett synleg punkt har ein eller annan smart person satt opp ein slags varde, og denne kan ein berre følge. Denne varden står heller nær toppen, men sjåast langt nedanfra. Dette er forøvrig den einaste skikkelege varden som er oppi der, utanom sjølve toppen da....
Fra ein tek av stien og opp til toppen er det ca. halvannan km. i luftlinje, og knappe 250 høgdemeter. Når vi var der, så var det framleis att ein del snøfenner, og det renn ganske mykje vatn under ein del av desse. Eg meiner at ein helst bør unngå å gå over slike fenner, brått kan ein rase igjennom, og ein veit liksom ikkje heilt kva som er under. Eit fall på berre ein meter er ille nok. Eg går derfor helst utanom snøfenner, men det kan jo være moro nedatt :-)

Sjølve toppen er lett å finne. Det flatar ut på slutten, og da ser ein toppunktet rimeleg greit. Fra toppen er det, nær sagt som vanleg, fint utsyn til ei rekkje lett attkjennande fjelltoppar. Ein kan og sjå ut på Hafslovatnet og Barsnesfjorden i Sogndal.

Her oppe kan ein og finne nokre parti med spesiell kvit stein. Det ser noko pussig ut med heilt kvit stein midt oppe i all gråsteinen, men det er vel ei forklaring på det.


Nedatt gjekk vi litt annleis enn opp, dvs. nedatt til den merka stien. Som nevnt er det ikkje noko merking opp til toppen, så her er det nærast fritt fram, ein kan gå omtrent der sin vil. Nokre hamrar og mindre stup her og der, men ikkje noko som fører til lange omvegar.

Konklusjon: Ein fin og heller lett topptur, iallfall fra Vigdalen. Vi brukte litt over to timar opp, tok eit par pausar på vegen, samt litt mat og drikke. Heile gåturen tok ganske så nøyaktig fire timar. Grunna vår ufrivillige retur ned att på Fivla (vi hadde gått ca. 800 m. forbi hyttene før vi måtte snu) så vart det totalt 1009 høgdemeter. Vi gjekk totalt 15,0 km. men det er med den mellombelse returen grunna uvær. Eg vil anslå heile turen til ca. 13,5 km.

Vi var topptrimmarar ca. nr. 55-60 som hadde vore der, så eigentleg er kanskje denne turrapporten overflødig...
Det var også greit å oppleve at gangsperren som hang i i tre dagar etter Solsetnosi, no ikkje gjorde seg gjeldande. Det er kun litt trening som skal til.

















Kart m/spor og profil.



















Som ein ser har profilen ein dump ned etter ca. fire km. Det var da vi fant det smartast å returnere ned til hyttene...



 Her starta vi. Eller rettare sagt, bildet viser når vi kom nedatt.... Store skilt gjer det lett å finne fram, og stien er mykje brukt.


Denne fine brua skal ein krysse etter berre eit parhundre meter.


På veg opp, så er det flott utsyn ned att i Dalsdalen.


Stien er, som ein ser, lett å følge. Dette bildet er teke nokre hundre meter før hyttene som vi kan skimte litt i bakgrunnen. Fjellet er sjølve Fivlenosi, men vi ser ikkje toppen herfra.


Flott utsyn mot Hest og Asbjørnsnosi.


Over mot Jagershaug.


Prøver meg alltid på eit lite panoramafoto fra toppen.



























Nedatt mot Dalsdalen.


























Sjølve toppunktet, og på venstre sida av varden kan vi skmte den nye boksen som er satt opp i høve Topptrimmen.