tirsdag 25. mars 2014

Siste langspinning...

Torsdag 27.3.2014 vert siste langspinningøkta mi for i vinter.
Nå har vi holdt sidan november, og når april månad kjem, så er det eit slags prinsipp at da syklar vi ute.

Dessutan er været meldt bra.

Det kan tenkast at vi får ruskevær i april og gjerne eit snøkast i mai, men det får vi heller tåle.
Den snøen vert uansett ikkje liggande lenge.

Innover fjorden er det nå rimeleg greit å sykle. Ja, framover Jostedalen også. Og til Sogndal. Snø og is er fraværande, men det kan nok være greit å ikkje vente til langt på ettermiddagen før ein tek turen.



Langtidsvarselet ser også bra ut, så på laurdag skulle ein prøvd seg ein snue...

Men eg må også få ned veden i Engadalsvegen. Sidan raset gjekk forrige månad, så har vegen vore stengt. Så da så.

Tegnar til å bli ei fin helg.

lørdag 22. mars 2014

Milano - San Remo

Oppdatert 23.3.2014:
Så skulle det altså skje...
Ein norsk syklist går til topps i eit av sesongens aller største ritt.

Dette er ein sykkelprestasjon kun overgått av Hushovd sitt VM-gull i Australia, og faktisk ein av dei større norske idrettsprestasjonar nokonsinne.
Etter mitt syn er dette ein adskillig større prestasjon enn nokon av OL-gulla "vi" tok borti Sochi.

For Milano-San Remo er ikkje "berre enda eit sykkelritt".
Det er sesongens lengste eindagsritt, med over 100 års tradisjon.
Det går av stabelen i ein av verdas leiande sykkelnasjonar, og sykkel er stort. Det er ein verdsidrett med millionar av utøvarar.
Milano-San Remo er eitt av sykkelsportens fem monument, dvs. dei fem største, mest tradsjonsrike, lengste og tøffaste sykkelritt som er mogleg å vinne.
(Dei fire andre monument er forøvrig Ronde van Vlaanderen, Paris-Roubaix, Liege-Bastogne-Liege og Giro de Lombardia.)

Norske syklistar har vunne Het Volk, GP Lazio, Gent-Wevelgem og E3 Harelbeke, men dette er likevel mykje større.

Eg bøyger meg i støvet for Alexander Kristoff, og dette står for meg som årets norske idrettspresasjon, iallfall fram til han evt. vinn i Flandern Rundt eller Roubaix.

******************************************************


Så er vi omsider i gang med den artigaste delen av sykkelsesongen.

Mange meiner at tre veker i juli er årets høgdepunkt, men etterkvart som åra har gått er det vårklassikarane som er dei desidert artigaste for min del.

Vi starta eigentleg for tre veker sidan med Het Volk (OK, eg veit det heiter noko tungt og vanskeleg nå til dags) og Kuurne-Brussels-Kuurne, men det er med årets første "monument" at vi er i gang for alvor.

Milano-San Remo vart køyrt første gang i 1907, og har berre eit par årgangar som står blanke sidan den gang, endatil under krigen vart dette rittet køyrt fleire ganger.
Det ligg i navnet kor rittet går.... Fra storbyen Milano, ned til Middelhavskysten, og i mål i vesle San Remo, ikkje så langt fra gensa til Frankrike.
Rittet er for det meste flatt, høgaste punktet er Passo del Turchino på litt over 500 moh.
Denne stigninga vart lagt inn for nokre år sidan, liksom for å gjere det ein smule verre for spurtarane, som påd en tid dominerte totalt. Men Turchino ligg nesten 15 mil fra mål, og betyr eigentleg ikkje så veldig mykje for sluttresultatet har det vist seg.

Utover langs Middelhavskysten går rittet inn i dei såkalla "capi". Det er små bakkar, som kvar for seg ikkje gjer så mykje, men som til saman kan gjere at dei tyngste spurtarane ikkje heng med over dei to siste bakkane, Cipressa og Poggio.
Cipressa kjem 22 km. før mål, er ca. 5,5 km. lang og stig 232 høgdemeter. Det er m.a.o. ikkje så ulikt stigninga fra fjorden og opp Årøyane til Kvamshaugen.
Farten opp denne bakken er berre intens, men er likevel berre ein forsmak på det som ventar opp den aller siste bakken, nemleg Poggio som toppar ut sju km. før mål.
Poggio stig berre 160 meter på 3 700 meter, dvs. Nesbakken ganger to, men farten her er til å bli matt av. Det går utruleg fort, nettopp for å kvitte seg med dei beste spurtarane.
Nedatt mot San Remo er det ei ganske krevande nedkøyring, og nokre kjem garantert til å falle her. Det skjer alltid.

I motsetnad til dei nordlege klassikarane dei kommane helgane, så går Milano-San Remo berre på asfalt.
Så  det vi har er altså ei ganske flat løype, med lite bakkar (for proffsyklistar vel og merke), kun på asfalt... Kva er det da som gjer dette så uforutsigbart?

Det er lengda. Rittet er på 294 km. I tillegg kjem vel ei nøytral sone på 10-15 km....
Ryttarane skal altså igjennom over 30 mil, og sit på sykkelen i ca. sju timar.
Det er sesongens lengste ritt, og har vore det heilt sidan Melbourne-Warrnambool vart korta ned av UCI for nokre år sidan. (Dette australske rittet vart forresten køyrt første gang i 1895, og har vore på 300 km)

Det å sitte på sykkelen i 300 km. kan mange av oss klare, men det spesielle med San Remo er at det går fortare og fortare jo nærmare ein kjem mål. Dei laga som ikkje har dei beste spurtarane gjer alt for å få sine kapteiner over Poggio utan ein raskare konkurrent fra eit anna lag. Eit fascinerande skue.


I fjor vart rittet øydelagt av grisevær deluxe. Det låg snø på vegen, og det hølja ned i låglandet. Ryttarane er ikkje akkurat plaga med mykje kroppsfeitt, og dei braut i hopetall. I år er det meldt bedre vær, og arrangøren fekk ikkje med den stigninga som dei hadde planlagt på slutten. Det gjorde at dei beste spurtarane ombestemte seg, og ville være med likevel. Så får vi sjå om Cavendish og Greipel heng med over Cipressa og Poggio....

Favorittane må være dei to nemnde, men vi må og ta med John Degenkolb. Han heng med bedre over bakkane enn dei to andre spurtarane.
Og vi må ta med Sagan. Han klatrar fra alle sine spurtkonkurrentar, men er neppe like kjapp i ein rein spurt.
Eg nemner også Rojas fra Movistar. Han er i godt slag, og vart nr. fire i Paris-Nice, til tross for at han vert rekna som ein spurtar. Men hans problem er jo at han nesten aldri vinn noko som helst... Han blir vel nr. fire.

Norske? Fem stk. deltek. Kristoff imponerte i fjor. Han tåler distansen, er i godt slag, og tek bakkane minst like godt som Greipel og Cavendish. Men han har ikkje sjans mot Sagan oppover.
Hushovd er også med, og han har  sett bra ut i vår. Han må berre riste av seg dei 8-10 bedre spurtarane først.
Nordhaug er med for Belkin, og han er aggressiv nok til å kunne angripe i Poggio, og er ein god teknisk syklist som kan holde dei på avstand ned mot mål. Dessverre er det andre syklistar som er bedre enn han til akkurat det samme.
Fra Sky kjem Rasch og Edvald. Rasch har berre nokre veker att av si aktive karriere, og er som vanleg rein hjelpemann. Boasson har verka bortreist det meste av sesongen så langt, og eg må innrømme at eg ikkje ser så veeeldig lyst på framtida hans. Han verkar til å ha stagnert, men eg får håpe eg tek feil.
Han har aldri hengt med teten inn, og distansen har vorte hans hemsko. Men, han vart jo nr. 2 i VM for halvanna år sidan, så vi får håpe det beste.


Dette er litt av sjarmen med Milano - San Remo. Det er det klassikarrittet som er vansklegast å spå utfallet av. I dei andre vårklassikarane er det knapt ein handfull med favorittar, men denne italienske storfesten er vidåpen.

Rittet går søndag f.k. Reknar med at både Eurosport og TV2 sender nokre timar. Og hugs: Sjekk farten opp Cipressa og Poggio.

tirsdag 4. mars 2014

Storpreikaren

Oppdatert 25.3.2014:
Fra "vår mann i Storpreikaren" har vi fått denne spennande biletserien pr. i dag....



No er det kome opp mellombels rekkverk, og skal vi tru kommunen så kan vi forvente ordinær trafikk her til helga. På bildet ser det jo bra ut!


Noko seier meg at det er ganske bratt i svingen.... Det må det jo være.






Ein del av massane som er fjerna, er tydlegvis nytta som ein slags sikringsvoll her. Det var sikkert ikkje så dumt med tanke på at det er rimeleg høgt ned her. Men korleis går det med stien min ned til Tandla???



Vegen "nedanfor", dvs. der som raset kom ned, har visst blitt lappa saman. Støypekanten ser ut til å være moden for ein ... øh... oppgradering...?

Og jammen har vi fått ei større utkøyrsle her! Det var bra. Den største grana er borte også, så noko godt kom det da ut av dette.

*************************************************

Oppdatert 11.3.2014:
Vår utskremde medarbeider har vore på farten att, og eg har fått hand om desse bilda fra i dag.

 Eg har lite greie på slikt arbeid, men det er sikkert ein heil jobb å få denne svingen på plass att før våren kjem for alvor.


 Det er ganske så store mengder masse som må vekk. Men i det minste kan vi få oss nokre fine nye utkøyrsler her og:-)



 I "Evigheitssvingen" rasa det ut ein del av støypekanten i fjor haust. Ein må ut fra at dette vert ordna i samme slengen nå.


Sikkert ikkje dumt å bruke litt av masseoverskotet til å støtte oppunder her ein smule....



I vegen rett nedanfor Storpreikaren ser det slik ut nå.  Her må det nok også på plass ein ny støypekant. Samt renskast litt meir i fjellsida. Forhåpentlegvis.



 Ser ut som vi får ei større utkøyrsle her og.
Ja forresten: Hogg gjerne ned resten av grantrea som står der også.
















Som ein ser er vegen tydeleg sperra. Forutan på denne staden, så står det skilt både v/Judassvingen, der vi gjekk opp til forrige veke, samt v/Tandla. (Må presisere at vi kom opp i vegen mellom Judassen og Tandla, det har sine fordelar å ha tilgang til marka, og forresten visste vi ikkje at vegen var stengt v/Tandla på det tidspunkt. Berre så det er sagt)

**********************************************


Forrige tysdag rasa det fra Storpreikarsvingen, det veit jo alle i bygda nå.

Det kanskje ikkje alle veit er omfanget av raset, det er nok adskillig meir masse som har kome ned enn det vi skulle tru.

I kveld fekk eg tilsendt ei rekkje bilder fra staden, tatt av grunneigaren, og gjengitt med hans løyve.
Dei viser at dette er ikkje noko plass å ferdast no, korkje for folk, fe, traktor eller bil.

Det er ein årsak til at vegen er stengt, og at folk vert oppmoda til å halde seg borte fra staden:
Her er det farleg. 

Det er framleis ein del lausmassar att oppe i fjellsida, og eg for min del er lite interessert i å risikere liv og lemmer berre for å gå til Engadalen ein snue.

Eg er også beden om å opplyse at stien fra Tandla og opp til Evigheitssvingen også er stengt.
Det er heller ikkje tilrådeleg å gå Sandvikberget. Der er det mykje is no, og den kan komme kva tid som helst.

Men nå: Bilder.

Eg fant forresten eit bilde fra 2010 om korleis det såg ut tidlegare. Storpreikaren er midt i bildet.



Ein får i det minste eit visst inntrykk av kor bratt det er....


Dette er teke ikkje så lenge etter at raset gjekk. Som ein ser det ikkje småtteri som er kome ned, men på dette tidspunkt er det framleis mykje lausmassar att oppe i fjellsida.



Tre dagar før stod vi og hogg ved her.... Eg har to veddungar liggande rett på oppsida av raset, og to dungar på nedsida. Veldig greit at raset ikkje gjekk den dagen vi stod der med motorsaga....

Storpreikarsvingen vart bygd på 50-talet eingang, og utstyret som vart nytta var noko heilt anna enn i dag. Heile Engadalsvegen tok det 15 år å bli ferdig med. Når ein ser korleis vegen er bygd, så forstår ein at datidas byggekrav og byggemåte neppe er godt nok til å tåle den trafikken som er der nå.  Kor mange tonn veg t.d. ein moderne traktor m/hengaren full av rundballar?



Heile svingen er, som alle dei andre svingane oppover, bygd i naturstein av heller beskjeden storleik. Vegen var sikkert dimensjonert til å tåle den beskjedne biltrafikken og datidas små traktorar, men nå til dags er det heilt andre doningar som trillar oppover her, dyreruta t.d.

Muren her er rimeleg høg, kanskje opp mot 10 meter. Lurer på korleis grunnen er? Storpreikaren er den svingen som er plassert i det desidert brattaste partiet, men eg vil tru at det er andre parti i Engadalsvegen som også kan være greit å halde auge med. T.d. mellom Storpreikaren og Evigheitssvingen er det eit stykke med natursteinmur som ein kanskje skal sjekke ut??

Her er arbeidet med litt fjellrensk i gang.  Eg har gått nedi her sjølv, men det var før raset gjekk, og på den tid ein var ung og dum.

Kommunen har kome fort i gang med arbeidet, og det skal dei ha ros for. Engadalsvegen er meir brukt enn ein skulle tru, og spesielt no om våren kan det være folksomt her. Da vi hogg ved der forrige laurdag, måtte vi ganske ofte ta ein pause grunna bilar og folk som skulle forbi.

Det er laga til ein mellombels sving slik at det er mogleg å ta seg forbi for dei som absolutt MÅ. Men etter mi meining er det kun dei fastbuande på Råadn, og utrykningskøyretøy som MÅ. Som tidlegare nevnt: Det er ikkje ufarleg å ferdast her nå.

Det spørs korleis svingen vert i framtida. Skal ein få noko som tåler litt, så må det kanskje borast og støypast??

Dette bildet ser ut til å være tatt midt inne i den gamle svingen. Som ein ser er det lite storstein i fyllmassane. Utan at eg skal påberope meg noko ekspertise i korleis ein veg skal være bygd....

mandag 3. mars 2014

Til Skjolden 2. mars.

Det er ikkje kvart år ein kan sykle til Skjolden 2. mars.
Eller rettare sagt, ein KAN, men det er ikkje sikkert det er så smart hvis det er snø og is.

Det kan komme masse snø enda i vinter (vår), dei siste to åra har det t.d. snødd i mai.
Men no var det inga veg utanom. Været og temperaturen var såpass anstendig at det var kanskje ikkje altfor kaldt, og vi avtalte å ta årets første Skjoldatur.
Vi skulle eigentleg vore tre, men sistemann sende ei melding om at han trudde det var for kaldt.

Det er derfor ekstra hyggeleg å kunne fastslå at kulda var ikkje noko problem. OK, det var kanskje berre 4-5 grader, men eg har frose meir i juni for å sei det slik. Turen til Turtagrø våren 2012, eller til Styggevatnet i fjor sommar var langt verre.

Vi traff andre syklistar også. To på Nes (på veg opp bakken), og ein i Luster.
Noko vind fra alle retningar var det også, samt snøkavar borti Krokafjedli. Vinden snudde omtrent på ein femøring. På Nes var det kraftig motvind så vi låg i 24, medan berre eit par kilometer lenger inne kunne vi koste på i 40.
Inn mot Skjolden gjekk det rimeleg greit, sjølv om makkeren antaglegvis har trena bedre i vinter. Dessutan trengs det nokre mil på å få beina i gang. Spinning er ein ting, det å komme ut på asfalten er noko heilt anna.

Vi brukte 52 minuttar inn til Skjolden, og stoppa ikkje lenge, kun for å fiske fram ein bar fra baklomma. Utover fjorden kunne vi sjå at det var snøkavar langt nedover, og eg tenkte vi kom til å møte snø på vegen, noko som er litt guffent når ein syklar.

Men vi fekk ikkje snø på oss, derimot nokre dropar regn. Det tåler vi, for det var berre litt morgondogg som hadde klumpa seg litt.

Eg sluttar aldri å undre meg over at det er så mykje tyngre å sykle utover att, enn motsatt. Og eg tenker ikkje på vinden. Nei, på veg heimatt merkar ein bakkane på ein annan måte, t.d. den vesle stigninga opp til Gullringtunnelen, eller forbi Kvalsviki. Alle bakkane er kortare, men følgeleg brattare fra Skjoldasida.

Nesbakken er også vorte noko lenger og brattare i løpet av vinteren, det er eg sikker på.
Totalt stig denne bakken berre i ca. 1,4 km, og ikkje meir enn anslagsvis 70-80 høgdemeter, men det er rart med det. Når ein kjem på toppen så er ein nesten på makspuls likevel.


Fra Neshøgdi bruker ein alltid litt tid på å komme til seg att. Erfaringsmessig vert det ofte stor spredning opp denne bakken når vi er fleire som er ute og trillar, men i går holdt vi i lag heile vegen. Derfor vart det ikkje noko venting, og det var berre å rulle mot bøgdi att.
I utløpet av Råatunnelen var det kome ned noko is, men som lokalkjende er vi vel vande med det akkurat her.

Det vart ikkje noko djupe analyser denne dagen, det var nå blitt såpass kjølig at det ikkje var noko grunn til å stå ute å vente på å fryse.
Vi var einige om at det hadde vore ein grei sesongopning, sjølv det kanskje gjekk litt for fort etter min smak. Får håpe det betrar seg utover.

Litt statistikk:
Distanse - 50,3 km.
Snittfart - 27,98 km/t
Tid - 1,46,03
Toppfart - 52,2
Snittpuls - 147 (80%)
Makspuls - 176 (96%)
Kcal - 1315


Sidan eg ikkje har noko bilde, så legg eg ved eit fra ein av fjorårets finaste turer, fjorden rundt i juli ein gang.



søndag 2. mars 2014

Morsomme sitat.

Rundt omkring finn ein masse godord.
Mange av dei vert sagt å komme opphaveleg fra kjente menn som Lincoln, Einstein, Newton eller ein annan stor mann.
Mange av dei er falske, sjølv om eg held ein knapp på at følgande gullkorn er ekte:

"Internett er ei viktig kjelde til informasjon, spesielt YouTube."
Abraham Lincoln.


Men sidan eg er med i lassevis av grupper på Facebook, så har eg eit assortert utvalg her.
Enjoy.


Dawkins er ein, i visse kretsar, berykta ateist. Men han er og professor i biologi,
så heilt dum er han nok ikkje
Sjølv om han kan verke arrogant og bedrevitande, så er dette likevel godt sagt.

Neil deGrasse Tyson er viden kjent i vitskapskretsar, og i motsetnad til Dawkins er han gjerne morsom.
Han skal forøvrig leie nyinnspeilinga av serien "Kosmos",
først sendt for ca. 30 år sidan med Carl Sagan som programleiar.



Fra sida "The Thinking atheist". Kommentar unødig.



Ang. den tidlegare debatten mellom Bill Nye og kreasjonist Ken Ham.
Spikaren på hovudet.


Den katolske kyrkja slit. Heldigvis. Og litt av forklaringa finn vi kanskje her.



Om "same-sex-marriage", noko mange slit med, også her i landet. Men heldigvis slepp vi problemet med skattereglar for kyrkjene her i landet. Det er da noko.



Astrologi er noko av det dummaste eg veit, 
og serien "The Big Bang Theory" er openbart av samme oppfatning.



Dessverre. Bønn og alternativt møl har ikkje redda folk enda.
Fra "I`m proud to an atheist".



Bedre kan det vel knapt seiast.



"Vi stammar fra apene!"
Nei, det er nok ikkje så enkelt som dette sitatet viser.



Alt for mange krev respekt.
Sorry, du må fortjene det først.




Og til slutt, Carl Sagan:









Vårens viktigaste arbeid!!

Det er første vårdagen, iallfall etter kalendaren.
Eigentleg har det vore vårklima sidan 5. desember omtrent, men takk som byr.
Lurde på om eg skulle stresse avgarde på ein spinningtime i ettermiddag, men fant ut at det kunne være bedre med ein time eller to utandørs i morgon.

Men før ein kan sykle ute, så må vårstellet på plass. Ja, av syklane altså.
Inspirert av denne geniale Tommy og Tigern-stripa, så var det berre å gå i gang.

















Det fins individ som meiner at vi syklistar finn det viktigare å vaske sykkelen enn bilen. Det har dei heilt rett i. Det er mykje viktigare. Slike individ synes også det er viktigare å vaske inni huset (!), og kallar seg gjerne for "koner".





Det er ein del som må planleggast når eit så viktig arbeid skal utførast.
Vaskemiddel, svamp(ar), hageslange, avfeittingsmiddel, arbeidsstativ.....

















I tillegg måtte eg ordne med litt ekstra godt lys til ei slik storhending.

Og så det viktigaste: Syklane.
For det går jo ikkje an å vaske berre ein sykkel. Det blir som å ete ei drue, eller ei peanøtt. Eller eit potetgullflak.

Ned fra garasjeloftet kom racaren fra i fjor, samt den nye fine crossykkelen som eg ikkje har fått testa enda. Ikkje fordi eg ikkje har villa, men fordi at den ikkje skal bli gjørmete... er jo ny og greier....
Fant også fram den gamle terrengdoningen, som er blitt brukt ein smule i vinter, og som såg ut deretter.

















Her er alle dei tre vennene mine på plass. Framme fra venstre har vi den som har trilla lengst, eg kallar han for "resaren". Framme til høgre (fin og blank i den ubrukte lakken) står min nye venn "kråssen".
Bakerst står den gamle kameraten min, "terrengen".

Terrengsykkelen såg ikkje ut. Var heilt skamfull over å ha latt han står eit par veker utan vask, ikkje ein gang ein spylings hadde han fått. Men han vart avfeitta og såpa inn, så eg kan garantere at han søv godt i natt.
Raceren vaska eg rett før Voss-Geilo i fjor sommar, og sidan eg trilla i mål på Geilo 23. august så har han vel omtrent ikkje vorte brukt. Den var såleis nesten like rein. Litt klissete etter noko sportsdrikkgreier var det einaste. Samt litt støv, dakar....

Crossen var berre litt støvete. Den har eg ikkje trilla ein meter enda, men eg fukta varsamt ein klut, og tørka av litt støv som hadde lagt seg. Så kom eg på at klokka nærma seg 2000, og at eg hadde tre Pepsi som måtte hentast på Spar. Så kvifor ikkje prøve den nye???
Fekk etter litt om og men i litt luft, og kasta meg på som den reine Sven Nys (Belgisk crosstjerne).

Altså..... etter tre meter kjende eg at dette var ein god sykkel. Cannondale kan lage gode syklar til ein rimeleg penge, i motsetnad til mange europeiske sykkelmerker som lagar fantastiske gode, men dyre syklar. Men når europearane skal lage billige syklar, så er det skrammel.
(Kva er billig sykkel? Alt under 20 000,- er akseptabelt. Hvis du kjøper dyrare syklar, så har du anten god råd, eller er litt dum).
OK, tilbake til saken. Crossen var som ei seng å sitte på. Fantastisk behagleg. Den passa perfekt.
Shimano 105 er godt nok for min del. Girsystemet er annleis på ein cross enn ein racer, men eg vil nå prøve det før eg evt. byttar krankhjul. Det er påmontert 46/36 framme og 11-28 bak. Det er også anna bremsesystem, og ramma er noko sterkare, men sykkelen er faktisk litt lettare enn den gamle racaren.
Dekka er crossdekk. 35 mm, dvs. litt grovare enn vanlege treningsdekk på racaren, og med litt knastemønster. Med desse dekka skal eg klare å sykle inn på Navarsete. Iallfall nesten.

















Mrk forøvrig plasseringa av dekklogoen, den var der den skulle være, dvs. rett over ventilen.
Det var forresten ventilhette på bakhjulet, men den vart kasta rimeleg kjapt, fysj.







Sjølv om det berre vart ein liten snue, så merka eg iallfall at dette var noko heilt anna enn racersykkelen. ALT passa bedre. Må berre få montere på litt lys, samt kjøpe ein bakskjerm og ei lita utstyrsveske.


Så nå får vi berre håpe på brukbart vær framover. Nå som syklane er klargjorde så kjem det vel snø i morgon den dag.