fredag 29. november 2013

Bjønnaposten 2013

Da har vi fått tak i Bjønnaposten, dette årlege bladet som det lokale idrettslaget har gitt ut no i mange år.
Det er artig å sjå tilbake på tidlegare ugåver, av og til er det både bilder og reportasjar fra gamle dagar, dvs. den gang ein var ung og sprek. (Jøss, DET må være lenge sidan.)

Layouten i bladet er blitt betydleg bedra siste par åra.
Idrettslaget kan med rette være stolte av eit nytt flott nummer, som einkvar Lustraheim burde ha på stovebordet no i desember.

Sjølv om primærområdet for IL Bjørn er Gaupne, Indre Hafslo og Jostedal, så er det fine og gode historiar fra andre deler av kommunen også, slik har det vore i tidlegare utgåver og. Det skal redaksjonen ha all ære av.

Det er som vanleg litt stoff om våre lokale idrettstalent, og vi har faktisk fleire av dei. Spesielt er det i langrenn masse flinke folk, noko som tyder på ei godt dreven skigruppe. Imponert over kva dei har fått til!
Det spørs berre om dei held ut dei treningsmengdene som skal til for å ta steget opp på nasjonalt toppnivå, og dermed også topp internasjonal klasse, når dei skal over i seniorklassa.

Det er også ei svært aktiv handballgruppe med fleire lag i aldersbestemte klassar. Det er veldig bra.
Idrettshallen, som etterkvart er byrja å bli ganske sliten (sjekk taket i dusjane), har vore eit must for utviklinga av handballen i laget.

Så har vi fotballgruppa. Dette er vel den største av alle gruppene i laget, målt i antal utøvarar. Mange av laga har hatt ein god sesong, ikkje minst gjeld dette A-laget, som skulle ha vore i ein divisjon høgare til neste år hvis Årdal hadde hatt eit snev av sportsånd. Dessverre spolerte Årdal sjansen til å utvise fairplay da dei skulle og burde gjort det.
Du veit, fair play er liksom greiaste når ein får fordeler av det sjølv....

Men kjære A-lag: Det bildet de hadde i Bjønnaposten, det burde vore eit anna. ALLE andre lag stilte i bladet opp i drakter, med sponsorar og synlege logoar.
A-laget, som  kanskje er idrettslagets flaggskip, stiller opp i sivilt.....


Uansett: Bjønnaposten må de anskaffe. Sjølv om det hadde vore eit elendig blad så hadde eg kjøpt det berre for å støtte idrettslaget. Men det er ikkje dårleg, det er ei knallbra utgåve.
Laup og kjaup!

lørdag 23. november 2013

Milepel

Eg flytta over til blogspot i sommar, etter nesten to år på blogg.no

Årsaka til flyttinga var at det var så himla masse rosadill der, det var til å føle seg uvel av.
Eit døme er ein av landets mest leste bloggar, som no også har fått ein avleggar i ein heilt dust TV-serie, Babe Adventure.
Eg var dum nok til å gå inn på nettsida til Babes`en, og gudbedre....

Det var kanskje ikkje noko sjakktrekk å komme i avisa på denne måten.

Det er eit føkkings rusk, ein vanndråpe eller noko slikt!


Sjekk dette bildet t.d.



Tatt av meg, etter å ha rista eit ullteppe ein laurdagskveld for to veker sidan. Hvis vi ser nøye etter så er det sikkert eit spøkelsestryne i eit av støvkorna fra ullteppet mitt.



Men det var ikkje meininga å henge ut andre.


I dag har eg passert 10 000 sidevisningar sidan juni, og det er jo hyggeleg. Sjølv om ein er amatør på området, og driv med dette på hobbybasis, definitivt utan annonseinntekter, så er 10 000 bra.

Eg har i det høve sjekka statistikken litt.
Det mest viste innlegget var det om sjenkinga i Parken i høve Sogn Gamaldansfestival.
Det har litt over 600 visningar.
Det nest mest leste er posten om ulike grupper på Facebook. Det vart også den posten der eg fekk flest delingar og gode tilbakemeldingar.

Vidare er postane om Topptrimturane også inne blant dei mest leste, håpar nokon kan hatt nytte av dei.

Ellers er det interessant å sjå kva land lesarane kjem fra.
Langt dei fleste er norske, ca. 80%.
Av dei 20 resterande prosent er over halvparten fra USA. Det har kan ha noko med at eg nyttar google sin plattform. Dessutan er det mange nettbrukarar i USA, og så vert mange av postane lagt ut på natta her heime, noko som betyr på ettermiddag i USA. Da er kanskje nettbruken hyppigast??
Eg registrer også ein del besøk fra Russland, som er land nr. 3 på lista over flest besøk. Det synes eg er veldig rart, men nå er det vel mange nettbrukarar der og...

Ellers er det noko besøk fra Ukraina, Tyskland, Nederland og Sverige. Men lite fra Danmark. Danmark er ikkje ein gang med på lista over dei 10 landa som er oftast innpå. Enda eg arbeider i eit firma med hovedsete i Ballerup....

Den siste månaden har eg hatt fleire besøk fra Indonesia enn fra Danmark.

Vel, det er hyggeleg at noko gidd å slenge seg innom.

IL Bjørn sin julekalender!

Minner om denne.

Dei kom i posten i dag, noko forsinka, men det passa forsåvidt bra, for Bjønnaposten vart også fordelt i kveld.


Både Bjønnaposten og julekalendaren er viktige inntektskjelder for eit lite lag.
Det ligg ein heil del arbeid bak begge deler, og ikkje minst er det verdt å takke alle gode sponsorar, annonsørar og andre som på eit eller anna vis har bidrege.

Det som er viktig nå, er å få salget i sving. Julekalendarane må være ute til 1.desember, naturleg nok.
I år kostar kalendaren 100,- noko som jo er superbillig for 24 dagars spenning. Fine gevinstar har vi fått tak i år også.
Den observante vil sjølvsagt ha lagt merke til at sjølv om 100 spenn er billig, så er det noko dyrare enn i fjor.
Til det er å sei at vi har 500 færre kalendrar i år, kun 1000 stk, så det er jo nesten garantert å vinne.....


I kveld vart Bjønnapostar og julekalendrar delt ut framme på lagshuset, og til alle som lurer på om de skal kjøpe: Såklart de skal. Fotballgruppa, skigruppa, handballgruppa og symjegruppa har alle fått tildelt, og ta godt imot dei når dei kjem.

Eg har i kveld solgt 35 stk. så til dei som vil kjøpe (eller selge): Ta snarleg kontakt, for desse går unna.

Sjakk og sånt.

Alle snakkar om sjakk i desse dagar, og det er vel naturleg nok, med tanke på at ein norsk 22-åring akkurat har vorte verdsmeister.

Ein unik prestasjon, og antaglegvis mykje større enn vi anar.

Det er kanskje dei som meiner at dette ikkje er idrett, men med tanke på at t.d. casting, skyting, bowling, bogeskyting, curling og golf er med i Norges Idrettsforbund, så er sjakk minst like mykje ein idrett.

Det er ikkje alltid berre dei fysiske bragdene som skal reknast.


Magnus Carlsen er nå vår største idrettsutøvar internasjonalt, og det er antaglegvis berre Suzann Pettersen og Thor Hushovd som kan måle seg.
Alle desse tre er utøvarar i store internasjonale idrettsgreiner, og er nok større i utlandet enn her heime.
Hvis eg skal rangere store norske idrettsprestasjonar, så må dette sjakk-VM være heilt der oppe med Vebjørn Rodal sitt OL-gull, sigeren over Brasil i Frankrike-VM, samt Hushovd sin VM-siger i Australia.


Her på berget er det framleis ski som dominerer, og det er heilt naturleg, tufta på laaange tradisjonar.
Det er dessutan den einaste idrettsgrein vi kan seiast å være ei stormakt, og det er nasjonalidretten vår.

Ski-VM fra Oslo vart sendt til sju land.
Til samanlikning vart Artic Race of Norway kringkasta til over 100 land.


Det er no snakk om at Oslo skal søke vinter-OL, eit arrangement som kjem til å koste milliardar. Det mest usmaklege med dette er at det for berre nokre år sidan vart skrinlagt å søke om Tromsø-OL i 2018, da "det var for dyrt". Eit Oslo-OL fire år seinare vert sikkert myyyykje billigare....
Det er til å få mark av når idrettstoppane nå vil ha vinter-OL til Oslo, når det var så jekla dyrt å arrangere det i Tromsø.
Hyklersk er det.


Dessutan: Skal nasjonen satse på eit stort idrettsarrangement, så gå for sykkel-VM i Bergen i 2017. Det gir adskillig meir omtale i den stor verda, og vil koste ein promille av det eit vinter-OL er berekna til.


Fram til forhåpentlegvis Stockholm får Vinter-OL i 2022, så skal vi glede oss over at vi no har ein verdsmeister i sjakk, eit spel som har ei over tusenårig historie, og som har mange millionar utøvarar.

mandag 18. november 2013

Ein internasjonal dag på skulen

Vi hadde aldri noko så spennande på skulen da eg gjekk der for ca. 100 år sidan.
Da hadde vi gjerne "Bibelsoge" og pugga salmevers, som antaglegvis er blant det mest unyttige eg har gjort.

Og med "noko" så meines den internasjonale dagen som Gaupne skule hadde forrige veke.
Dagen fekk forøvrig eit oppslag i lokalavisa også, og i tillegg passa det bra etter den triste hendinga i Årdal for to veker sidan.

Vi møtte opp i eit klasserom der vi fikk vite litt meir om Ungarn og Danmark. Nå er jo ikkje det dei mest fjerntliggande landa, men det er jo alltids greit å få vite litt meir, spesielt den danske tellemåten...

I andre klasserom var det litt informasjon om Etiopia, Latvia, Eritrea, Filippinane og Tsjetsjenia som ikkje er ein sjølvstendig stat, men ein republikk i Russland. Men for å sei det slik: Det er forståeleg at folk fra Tsjettsjenia kanskje vil markere litt avstand til dei sentrale styresmaktene i Moskva.

Det var også litt matrettar fra dei forskjellige landa, der noko var godt, medan andre ting var litt meir...uvant.


Eit veldig godt tiltak fra skulen si side, og masse folk var innom.
Eg trur slike treff som dette bidreg til auka forståing mellom oss alle, både "innfødde" og "innflyttarar".
Ein liten reprimande dog: Eritrea har vore ein sjølvstendig stat fra 1993, men på kartet fra skulen var det framleis innlemma i Etiopia. *viftar med peikefingeren*



Som ein kuriositet kan eg referere fra eit stort oppslagsverk fra 1950-talet, der dei skriv om "Afrikanegeren":
"Ja, det stemmer gjerne at negeren har flere koner, og heller vil leve det gode liv enn å arbeide".

Dette står i ei bok som var i mange norske heimar på den tid, og det er slett ikkje noko rasistisk oppslagsverk. Det var nok det gjeldande syn blant mange her i landet i dei dagar.

I eit atlas fra ca. 1960 som eg har heime står det om urinbyggarane i Australia, arborginarane:
"Denne primitive rasen minner mer om steinaldermennesker og aper enn våre dagers moderne mennesker."

Heldigvis har verda gått framover.


søndag 17. november 2013

Ein laurdagskveld i spinningsalen.

Folk finn på mykje rart.
Bl.a. kan det møte opp 15 godt vaksne personar, 10 menn og fem kvinner,  på Luster Treningssenter ein laurdags ettermiddag kl. 1630 for å sitte på ein spinningsykkel i toogeinhalvtime.

Eller; det stemmer ikkje heilt, for dei fleste var nemleg møtt opp i god FØR 1630, antaglegvis for å sikre seg den "faste sykkelplassen" sin. Det var i praksis to timar og 40 minutt på sykkelen...

Spinningsalen på det lokale treningssenteret er ikkje akkurat tillaga for eit slikt stunt, faktisk er det ikkje ein spinningsal i det heile teke.
Men det skal seiast at det er gjort mykje ut av heller lite. Over 20 syklar er det kome på plass, og instruktørplassen er bygd opp slik at vedkommane har full oversikt på forsamlinga.
Det ideelle hadde sjølvsagt vore eit amfi, men ein kan ikkje få alt her i verda.

Brukbart musikkanlegg har dei fått på plass, det er viktig.
Ventilasjonen fungerer også bra, og det bør det sanneleg gjere med ein slik bande svettande individ på plass.

Totalt sett kan vi være godt nøgde med spinningsalen slik han framstår pr. nå.


Laurdagens time baud altså på 150 minuttar køyring med fire såkalla "terskeløkter". Da er det viktig å ikkje komme for høgt opp i puls, noko som kan være fort gjort.
Ein skal tross alt holde på såpass lenge at ein nok skal bli sliten likevel.


Det er første økta som er verst, eller iallfall den første halvtimen. Når det er unnagjort så går det stort sett av seg sjølv.
Mange vil nok synes at det høyres kjedeleg ut å sitte inne og gampe på ein spinningsykkel i over to timar.
Til det er å sei at det høyres verre ut enn det er. Når ein først er i gang, så er det faktisk rimeleg OK. Minuttane og timane går fort unna, og det er utruleg nok aldri kjedeleg, ja med unnatak av oppvarminga, som ein må igjennom.

Til slike økter er det eit must å ta med seg noko mat. Eg hadde med eit par bixit turkjeks, samt ei 0,7 liter vannflaske og ei 0,25 RedBull.
Det gikk med nesten tre heile vannflasker (ein fyller i pausane), og RedBullflaska var med litt for smakens sin del, samt at den tross alt inneheld ein del ekstra "power". Dessutan var det tilbud på slike flasker på Spar i dag.


Kven som var der?
Vaksne. Nesten alle var over 40, og da vil ein sjølvsagt sei at "det er vel 40-års krisa", men nei.
Såvidt eg kjenner til har alle som var der trimma meir eller mindre heile sitt liv, på eit eller anna nivå.
Det å spinne i 150 minutt er ikkje for førstegangsspinnarar, for ein vert sliten, og skal ha hatt nokre timar på sykkel før ein gir seg ut på ei slik økt.


Eg syntes dette var ein veldig fin time, og vil gjerne oppfordre treningssenteret til å ha fleire slike økter, kanskje ikkje kvar helg, men slik innimellom. Eg vil tru at dei fleste som var der hadde ei fin økt, og gjerne stiller opp på nytt.
Og forresten; Klarar du 90 min, så klarar du dette også.

fredag 15. november 2013

Min (fotball)kamp, del VI

Da den aktive karriera var slutt, enda eg ikkje visste det sjølv, så vart det overgang til den myteomspundne bedriftsfotballen.
Hausten 1993 byrja eg å trene med mine kollegaer på Asker og Bærum Politikammer som det heitte den gang. Det var inne i ein liten gymsal om vinteren, men før den tid rakk eg iallfall å få være med på PM i fotball i Harstad. Det var ein heil bit å reise for å spele litt fotball, men så lenge det var i arbeidstida så var det OK.

Asker og Bærum PIL hadde eit brukbart fotballag, iallfall til bedriftslag å være. Vi var med i innandørsserien på vinterstid der vi spela seksarfotball i ein slags lagerhall på Kadettangen. Det gjekk ganske bra minnes eg, men det vart ikkje skikkeleg skøy før utandørssesongen starta i mai 1994.
Nå var det ikkje lenger avstandar å snakke om, neida, her var det berre nokre få kilometer mellom banene på det meste, og alt føregjekk innanfor kommunegrensene til Bærum.
Det er to kampar eg hugsar spesielt. Den eine var mot fengselsvesenet på Ila. Fengselet var liksom erkefienden vår, sidan det tross alt var ein nært beslekta arbeidsplass.
Eg var med på ein kamp mot dei, og det vart reine krigen. Kampen gjekk i flott sommarvær og vi spelte på det kanskje flottaste grasdekket eg har satt mine fotballsko, nemleg grasbana til Ila landsfengsel og sikringsanstalt. Der var det innsatte som stelte bana dagen lang, og ellers var det kun A-landslaget som trena der.
Kan jo føye til at dei innsatte på Ila også hadde eige lag ein periode. Dei spelte kun heimekampar....

Vi spela uavgjort  2-2 mot fengselet, og eg må sei eg lurte på kva oppgåva til dommaren eigentleg var. Blåse i fløyta var det iallfall ikkje.
Dei som spelte desse kampane var gjerne store, sterke menn med meir innsats enn teknikk, og taklingane likna ikkje grisen. Merkeleg nok greidde vi å takke kvarandre etter kampen.

Dette var likevel berre ein forsmak på ein kamp vi skulle ha mot eit innvandrarlag fra midtausten. Dei kalla seg PARS, men vi hadde intern moro av å kalle dei HASJ.
Enkel humor.

Kampen gjekk føre seg på ei grusbane oppi Lommedalen ein stad, og vi tok tidleg leiinga.
Så hugsar eg at ein av våre vart utsatt for ein openbar grisetakling, der gjerningsmannen fekk gult kort. Men politifolk på fotballbana har gjerne kort lunte, og det måtte sjølvsagt hevnast....
Deretter vart det berre verre.
Dommaren, som også hadde med seg linjemenn, mista totalt kontrollen, og gjorde fleire grove feil, i noko som verka til å være panikk. Han var like ille til begge sider, sjølv om vi der og da mistenkte han for å ha fått ei trafikkbot samme dag.
Det var på randa til å bli masseslagsmål, men vi klarde på ein forunderleg måte å besinne oss.
Kampen ebba ut med lassevis av gule kort, og med det eine målet vi fekk tidleg i første omgang.
I ettertid kan ein le av dette, men hadde det komme for ein dag, så kunne det blitt skandale:
"Politilag i masseslagsmål med asylsøkere på fotballbanen!"

Hausten 1994 byrja eg i ny jobb på Romerike, nærare bestemt på Lillestrøm. Der var det og bedriftsserie, men kun sjuarfotball, ikkje 11-ar som i Bærum.
Men det var ok for min del.
Eg melde mi interesse for den lokale oppmannen, og alt samme kveld kunne eg få være med på kamp, mot Kløverlia borettslag i tredje divisjon Nedre Romerike....
Det må ha vore det dårlegaste fotballag eg har spelt mot EVER.
Første gang eg fekk ballen, så tenkte eg: "Er det ingen som skal gå på?"
Neida, eg kunne omtrent spasere ballen i mål. Eg putta på eit par kjappe før eg forstod at det kanskje kunne være ein smule humant å roe ned litt. På opplagde målsjansar spela eg ballen til mine kollegaer, som iallfall putta på nokre mål, sjølv om det like gjerne vart eit sleivspark.
Eg scora fire mål i den kampen, og skulle lett ha laga ti hvis eg hadde vore litt meir ego.

Heldigvis var dei andre laga i serien ein smule bedre.


Da vi flytta heimatt til Sogn i 1996 var det aldri aktuelt å spele aktivt igjen. Men i det minste kom eit lag med avdanka Bjørnspelarar heilt til finalen i Lustraturneringa det året. Det syntes vi var bra gjort.
Dei neste åra vart det berre hobbytrening med oldboyslaget, som vi no hadde fått stabla på beina, samt ein tur til PM i innandørsfotball, bl.a. til Moss to ganger, og ikkje minst til eit galehus av eit meisterskap i Bergen.
Galehus, fordi omtrent alt verka til å være tillatt. Hårreisande taklingar som ville kvalifisert til ubetinga fengsel dersom det hadde skjedd ute i gata.

I Sogndal fekk dei på plass noko som heitte Kjempenes Liga, inspirert av Champions League, på slutten av 90-talet. Dette var ei turnering for avdanka fotballkjendisar i Sognebygdene, og Bjørn, eller var det Luster (?) stilte med lag. Det var moro, heilt til vi møtte Vik eit år. Dei hadde med eit par aktive, og la openbart all si prestisje i å vinne det som skulle være ei moroturnering. Stygge og harde taklingar, og da bestemte eg meg for at denne driten gadd eg ikkje være med på.
Den siste turneringa eg var med på var Veteranturneringa i Lærdal/Årdal. Der vant vi første året den vart arrangert, i 1998 eller 1999 var det vel. Sidan kom det med mange andre lag fra både inn og utland, og da var ikkje det så moro lenger heller.

Eit par år etter siste cup vart eg spurd om eg ville være med prestekontoret si fotballtrening. Det var hyggeleg å bli spurt, og til eit slikt tilbud gjekk det sjølvsagt ikkje an å sei nei. Presteelementet vart kanskje noko utvatna, men det var iallfall ein høg andel av religiøse personar som var med. For ein praktiserande ateist var det både hygleg og uvant å være i eit slikt selskap. "Hygleg" fordi dei truande var.... ja...hyggelege....
Dei var like engasjerte som alle andre fotballspelarar, men ordbruken var heldigvis ein del annleis enn det eg hadde vore vant med fra den aktive karriere, kanskje spesielt på Bjørn på midten av 80-talet. Det var definitivt ikkje ein stad for sarte sjeler...
Det var på prestetreninga eg for første gang fekk oppleve strekkskader. To ganger i venstre lår for tre-fire år sidan, og no sist på mandag i høgre legg.


Høgdepunkt i karriera?
Næ, ingen?
Jo, nokre gullaugeblikk har det da vore. Det å slå Sogndal 2-1 i 1987 var unektleg ein sterk prestasjon.
Det var også godt gjort å komme til semifinalen i Mjøndalen i 1981.
Samt opprykk fire år på rad.
Eg var også med på laget som vart nr. 2 på Politiskulen, da fekk vi ein mildt sagt grusom premie, ein eller annan brun glasdings som eg sikkert har "mista"

Men den største og mest uventa av alle prestasjonar var da vi som ein sammanraska vennegjeng vant Lustraturneringa i 1990. Ingen av oss spela aktivt på det tidspunkt, og førebuingane var totalt fraværande. På den tid var Lustraturneringa i januar, og gjekk på laurdag og søndag. Vi var sjølvsagt ute og pilsa som nokre svin både fredag og laurdagskvelden, og var vel knapt nok edru spesielt da vi gjekk utpå bana den søndagen. Så tapte vi da også den første kampen som gjekk kl. 0900. Eg vakna 0845, reint tilfeldig, og var førstemann fra laget som var i hallen. Det seier vel sitt.
Men kvaliteten på turneringa var altså ikkje bedre enn at vi kunne gå av stad å vinne heile greia, men du verden: Beina var som tre i dagane etterpå, for vi spelte jo heile kampane, og det var faktisk veldig slitsomt i lengda.

Men nå er det over og ut. Det er ikkje eingang vemodig når ein veit at kroppen ikkje tåler det lenger. Fornufta har vel omsider vunne.



torsdag 14. november 2013

Min (fotball)kamp, del V

Hausten 1988 flytta eg til Sandane for å bu der eit år i saman med praksisperioden på skulen eg gjekk på.
Sandane hadde ein fin historie i fylkesfotballen, og hadde i fleire år vore i daværande tredje divisjon.
Dei hadde rykka ned derfra nokre få år tidlegare, og var veletablerte i fjerdedivisjon.
Trudde dei.
Hausten 1987 gjekk dei på tap etter tap, og dei måtte ned enda eit hakk.
Dermed bytta dei og gamleklubben min, Bjørn, plass, så eg fekk aldri høve til å komme heim for ein bortekamp.
Det var også tre andre klubbar i Gloppen, Sankam fra Sandane og Brodd fra nabobygda på sørsida som eg ikkje hugsar namnet på. Desse to spela i sjuande divisjon, og oppe på Byrkjelo eit par mil lenger mot Skei, heldt Breim til.
Dei sistnemnde hadde eg møtt med Bjørn i sullikperioden, dvs. fra 1982-1985. Da hadde vi tapt, og Breim var no i samme divisjon som Sandane, for første gang i historia. Det var ei viss rivalisering dei to klubbane imellom, slik det skal være mellom gode(?) naboar.

Treninga starta opp tidleg på vinteren, utandørs, enda det var hall på Sandane. Det var gamaldags trening med felles joggetur og greier.
Målsetninga var å rykke rett opp att, for det var nesten eit folkekrav at vi ikkje kunne være på samme nivå som "bøndene på Breim".

Vi hadde ei rekkje treningskampar utover våren, men eg sleit med å finne min plass i systemet. Ein ting var at dette laget var ungt, med berre ein tre-fire superveteranar, men det var også ein andektig gjeng, fjernt fra den smårølpete banden eg hadde spela med i Bjørn. Berre det å sleppe ein fis hadde nesten blitt sett på som umoralsk i Sandane.
Men det var hyggeleg folk der, og seriøst opplegg, det skal dei ha. Innandørsturnering i romjula hadde vi endatil.
Eg prøvde å karre til meg ein plass framover på bana, da eg på ein treningskamp oppdaga at den eine trenaren hadde omtrent einerett på venstrebacken uansett. Sjølv om han kun var trenar, og aldri spelte på treningane sjølv. Det var ei pussig ordning syntes eg.
Eg sleit meg inn på laget som angripar etter nokre kampar, og fekk jammen putte på eit mål borte mot Holmedal. Deretter gjekk det gradvis nedover att, heilt til eg skulle byrje på siste utdanningsåret mitt i Oslo i september.
Året i Sandane var dermed langt fra vellukka, men vi rykka opp med klar margin, og eg fekk være med på mitt fjerde opprykk på like mange år.
Bjørn derimot, rykka ned att etter ein katastrofesesong.

I 1989 meldte eg overgang til Bjørn att da eg fekk pliktåret i Årdal. Det gjekk an å kombinere med litt femtedivisjonsfotball, som eigentleg var eit passe nivå. Der kunne vi henge med utan å trene anna enn for moro eit par ganger i veka.

Eg fekk min første kamp på heimebane mot eit lag som eg ikkje hugsar kva var. Det var litt krisestemning da, for helga før hadde supermålscoraren blitt utvist borte mot Dale. Eg hadde vore med ut på Dingemoen, og var speleberettiga da og, men ryggen sa nei. Dermed måtte eg vente til helga etter, og det enda jammen med at eg vart utvist, for første og einaste gang i heile mi karriere.
Vi leda 2-1 da eg vart utvist "for å frata motstandaren ein opplagt målsjanse", og det var heilt OK. Eg hadde forresten fått gult kort før i kampen for å ha sagt "Jammen Tommy da!" til dommaren, da eg ikkje var einig i ei frisparkavgjerd. Kanskje han skulle hevne seg for tabbemålet eg scora på han i 1985?
Uansett måtte eg tusle i garderoben, sikker på at eg hadde berga i det minste eitt poeng. Men med eitt minutt att, og akkurat da eg runda hjørnet oppe ved symjehallen, så utlikna det andre laget. Eg gjekk inn i garderoben, og hadde knapt fått av meg skoa før resten av laget kom etter. Kampen var slutt, og dei hadde jaggu prestert å sleppe inn enda eit mål.
Dermed fekk eg karantene, og det var først på hausten det var sving på sakene att. Trur vi enda på ein tredje-fjerde plass det året, noko som var greit nok. Hadde aldri ambisjonar om noko meir.
I 1990 fekk vi inn att trenaren fra 1988, dvs. det året eg ikkje spelte på Bjørn. No skulle det verkeleg bli liv og satsing!
Det vart stikk motsatt med tid og stunder....
Det vart altfor mykje surr. Stadige skifter på laget, rokkeringar hit og dit, og systemsnakk som ingen forstod eller brydde seg om. Men vi trente bra, og var i god form, noko som gjorde seg utslag i ein sterk haustspurt der vi gjekk 8-10 kampar på rad utan tap.

I 1991 fortsatt vi med samme trenar, men nå var beina mine så øydelagde at eg ikkje spelte ein einaste kamp. Treningar vart det nesten ingen av heile våren, så da fekk eg tak i min første sykkel....
Denne sesongen vart derfor observert fra sidelinja, og det var eit smått kaotisk syn å sjå Bjørn det året. Trenaren hadde openbart den oppfatning at vi skulle springe alle lag i senk, men det hjalp jo lite når fotballforståing og taktiske grep var hinsides.
Rokkeringa på laget var no den fullkomne parodi: Den eine keeperen fra 1988 sesongen t.d. var no angripar, og den beste angriparen vår fra den gang var no midtstoppar.
Systemet var heilt banan, og ingenting fungerte. Eg var nesten glad eg var skada heile året slik at eg slapp å være med på det pinlege faktum at vi no rykka ned til sjette nivå att.
Den samme trenaren hadde i løpet av tre sesongar fått Bjørn ned to divisjonar, og fått 100 000,- for det. Meir vekkasta pengar skal ein leite lenge etter.

Den avsindige treninga i 1991 og 1992 hadde jaga fleire spelarar over til naboklubben Luster. Dette var ein moroklubb som hadde starta på lågaste nivå eit par år før. Det var lite seriøsitet over denne gjengen, men med den stadige tilgangen av gode spelarar fra Bjørn, så var det dei som rykka opp til femte nivå i 1991. Luster var før seriestart i 1992 den beste klubben i kommunen, da Bjørn var plassert på sjette nivå, og Hafslo heilt nederst i sjuande.
1992 sesongen vart også ein fiasko for min del, da stadige skader også dette året gjorde at eg ikkje fekk spelt ein einaste kamp. Saman med ei rekkje andre fra Bjørn si "stordomstid" fra 1986-1987 hadde vi meldt overgang til Luster. Målsetninga var berre å møtast eit par ganger i veka, spele litt fotball, og ellers ta ein kamp om gangen. Det var slik eg ville ha det.

I løpet av vinteren 1992-1993 byrja beina endeleg å fungere att, og eg erobra ein fast plass på venstrebacken til Luster. Vi spelte heimekampane på den vesle intime bana på Skjolden, og det var alltid god stemning på både heime og bortekampane. Heimekampane hadde vi gjerne på laurdagane, slik at vi kunne pilse litt om kvelden, og ditto på bortekampane. Dog var det langtfra dei fyllekulene som hadde prega Bjørn ti år tidlegare.
I første heimekamp i 1993 møtte vi Vik. Dei var av favorittlaga i divisjonen det året, men vi spela dei til tider trill rundt, og vant enkelt 3-1. Eg fekk æra av å sette inn 2-1 målet fra venstrebackplassen min. På den tid var formen rimeleg bra, ikkje minst grunna dei stadig aukande mengder med sykkeltrening. Det året hende det at eg sykla til Skjolden, var med på fotballtrening og så sykla heim att.
Det vart med den eine scoringa for Luster, men det var til gjengjeld eit flott mål iflg. den eine lokalavisa, faktisk i "ultraklassen" for å bruke deira ord. Hø-hø...

Eg må også nemne ein kamp i Firdacupen vi hadde mot Hafslo den sommaren. I Firdacupen skulle det laget som var lengst nede i divisjonane få ta straffespark før kampen byrja. Antal straffespark var det same som divisjonsforskjellen. Hafslo var to divisjonar under oss, og fekk såleis to straffar. Dei presterte å bomme på begge. Vi hadde avspark, og scora etter ca. 20 sekundar. Istaden for å ligge under med to mål, så leda vi omtrent før kampen var komen i gang. Vi vant med ein fem-seks mål trur eg, utan å anstrenge oss nevneverdig, og eg trur dette vart den siste kampen eg spela som aktiv.

Stemninga i Luster var veldig avslappande og lett, i sterk kontrast til opplegget vi hadde hatt i Bjørn dei to åra før. Vi trente oss sjølv, spelte kun fotball, aldri noko taktiske øvingar, og vi bytte på å være kaptein fra kamp til kamp. Resultata var det reine bingo, med lassevis av mål både framover og bakover. I løpet av dei åra eg var med der hende det aldri at vi ikkje scora eller slapp inn mål i samme kamp, ishockeyresultat som 7-4 eller 8-5 var faktisk ikkje uvanleg.

Det var dessverre med den eine gode vårsesongen i Luster for min del. I august 1993 flytta vi til Oslo, og eg spela aldri fotball i seriesystemet att.
No opna det seg ein ny og underleg arena, nemleg noko rart som heitte "bedriftsfotball". Og her skal eg love det var mykje rart, mykje verre enn det eg hadde opplevd som aktiv spelar.
Men utan å vite det la eg altså opp som fotballspelar på ei tid da beina var OK att, og formen kondisjonsmessig var bedre enn på mange år. Eg var 28 år, og kunne nok hengt i stroppen på femtedivisjonsnivå nokre år til, men livet i Tigerstaden freista meir.

Fra no av vart det spel på pussige baner i Bærum og på Romerike nokre år, for ikkje å snakke om noko som kom enda seinare, nemleg "old-boys fotball"....


onsdag 13. november 2013

Min (fotball)kamp, del IV

Da eg kom tilbake fra endt verneplikt sommaren 1985 var eg innstilt på å starte med fotballen igjen.
Rett nok hadde dei to føregåande åra vore heilt baluba, så forventningane var ikkje så store.

Dog: Eg hadde høyrt rykte om at det var komne nye trenarar og spelarar til, og at det no var eit heilt anna opplegg på gang.
Eg var med på ei trening i samband med permisjon rundt 17.mai, og det var altså ikkje til å kjenne att fra året før. Intensiteten, kvaliteten, seriøsiteten.... det var lysår fra det vi var vande med fra dusteåra 1982-1984.
Gode var dei og. Bjørn hadde vunne nesten alle kampane sine det året, unnateke heimekampen mot opprykksrival Kaupanger. Desse to laga var i særklasse det året, så det var på reine at eit av dei ville rykke opp. På den tid var sjuande divisjon Sogn og Fjordane delt inn i Sogneavdelinga og Fjordaneavdelinga. Vinnaren fra kvar pulje rykka opp, og skulle møtast til finale i Førde utpå hausten.

No var det skikkeleg opplegg, og eg fekk være med på treningane utover sommaren. I slutten av juli skulle vi spele treningskamp mot Fjøra som låg tre divisjonar over oss. Vi slo dei 3-1 på heimebane, etter å ha lege under 0-1. Eg fekk æra av å score utlikningsmålet, og deretter gjekk alt berre rett veg. Det var eit godt tegn på at vi no hadde noko stort på gang. Nå vart eg plassert i angrepsrekka, etter å ha spela rundt omkring i alle år tidlegare.

Vi vant alle kampane våre den hausten, men det var spesielt bortekampen mot Kaupanger som vart minneverdig. Dei hadde gått på eit overraskande tap mot Vadheim, så vi var såleis a-poeng før vi skulle møtast i ein av dei siste kampane.
Kampen gjekk på den vesle grusbana ved Kaupanger skule, ei bane som var smal og kort, nærast som eit frimerke i forhold til den store flotte grasbana vi hadde heime.
Det var derfor intensivt til dei grader, for begge lag visste kva som stod på spel. Dei som vant, rykka opp. Målforskjellen var også temmeleg lik.
Det var masse tilskodarar, for Kaupanger hadde i årevis satsa på å rykke opp, og no ENDELEG skulle dei klare det.
Det var ein sann fryd å snyte dei for opprykket. Vi vant 2-0. Min makker i angrepet laga 1-0, og eg fekk inn andremålet etter ein gedigen keepertabbe av mannen som no har vore FIFA-dommar i mange år.
Vi var hardt pressa mot slutten , og stod han av, som folk nordfor ville ha sagt. Dessutan såg dommaren feil på klokka, og bles av kampen fem minuttar før tida.... Det passa oss ganske bra.

Etter Kaupangerkampen var det vel berre to kampar att, borte mot Vadheim som vart sett på som ei lita nøtt, dei hadde tross alt slått Kaupanger, og heime mot jumbolaget Hellevik.
Vi gjekk ut i hundre mot Vadheim, og leia 3-0 før det var gått ti minuttar. Eg scora tredjemålet, og kampen var eigentleg avgjort. Når 90 minutt var unnagjort, så hadde vi putta på tre ballar til, og drog innover fjorden med ein hyggeleg 6-0 siger i bagen. Nå var det heller ikkje drikking til den store medaljen, for no var det adskillig meir styr på ting. Eit par pils, det var alt.
Den siste seriekampen var altså mot det som kanskje var fylkets dårlegaste lag det året, Hellevik fra Hyllestad. Dei hadde vel knapt tatt poeng, så vi lot fleire av reservane spele, og sjølv med laber innsats vant vi 7-1 trur eg det var. Eg scora fire mål i den kampen, og har aldri gjort noko slikt seinare.
Seriefinalen gjekk mot Tempo fra Florø i regnværet i Førde ein sur oktoberlaurdag.
Vi vant også den, 3-0, og kunne titulere oss krinsmeister i sjuande divisjon Sogn og Fjordane. Kontrasten til fylleturane fra dei tre tidlegare sesongane var himmelropande. Rett nok hadde vi fått nokre nye spelarar, men det var seriøsiteten som var endra radikalt.

Framfor 1986 sesongen trente vi som gale fra midten av januar. Vi spela lassevis med treningskampar, der vi vant nesten alt, med unntak av eit to målstap for Fjøra og ein heilkollaps i midten av april borte mot Vik. Da tapte vi 2-8. Vik var rett nok to divisjonar over oss, men det var Fjøra også, som vi hadde slått i ein annan treningskamp.
Før seriestart var det eit slags portrettintervju med dei forskjellige Sognelaga i lokalavisene. Vi var saman med Aurland dei einaste laga fra Sogn. Deretter var det Tempo fra Florø, Anga fra Førde, og så var det kun lag fra Nordfjord. Bremanger, Flatraket, Stårheim, Oppstryn, Hornindal.... Det betydde lange reiser, sjølv om Fjærlandstunnelen no var komen.
Tilbake til portrettintervjua med oss og Aurland. Vi hadde ei moderat målsetjing, der vi berre skulle overleve i divisjonen. Aurland derimot, hadde vore i sjette divisjon i fleire år, og erklærte at i "år er det vår tur" til å rykke opp.
Så da passa da det bra at vi møttes i serieopning i Gaupne.
Og Aurlendingane vart jekka ned på jorda kjapt og brutalt. Til pause stod det 4-0 og i andre omgang putta vi på 8 ballar til, slik at vi opna comebacket i sjette divisjon med pene 12-0.
Deretter fortsatte vi å vinne med kalassiffer nesten heile sesongen, 5-0, 6-0, 8-0....
I den første kampen etter sommarferien skulle vi så møte Aurland på bortebane. Dei hadde hatt ein elendig vårsesong, og det gjekk ikkje bedre enn at vi slo dei 12-0 ein gang til....
Dei rykka forresten ned det året.

Dei lange avstandane den sesongen gjorde at vi og aurlendingane drog på dobbeltkampar i Nordfjord. Det betydde kamp både laurdag og søndag. T.d. møtte vi Stårheim laurdag, medan Aurlendingane same dag møtte Oppstryn. Dagen etter bytte vi motstandar.
Det var også mot Oppstryn vi tapte vår einaste kamp den sesongen, det var kamp to i ei slik dobbelthelg, og vi var plaga med skader. Eg måtte spele høgreback, og dermed vart eg flytta over fra det som etterkvart var vorte min faste venstrebackplass. Den gjekk til ein av våre daværande keivbeinte juniorspelarar som kom inn for ein av våre skada strategar. Eg var framleis den einaste keivbeinte med fast plass på laget, og einaste som var villig til å spele venstreback.
Stemninga var stor på grasbana i Hjelle da heimelaget kunne slå serieleiaren. Eg hugsar godt ein motspelar som heitte Kolbein. Han fekk skryt fra tribuna, og nokon meinte det var den beste kampen han hadde spela sidan 1967...
Den helga var vi forøvrig innom tre fylke for å spele to kampar. Laurdagen hadde vi spelt mot Flatraket ute på Stadlandet. Vi reiste heimefra kl. 0700, og spelte kl. 1500. Vi brukte sju timar på å komme oss til Stadt, og kortaste vegen dit gjekk innom Møre og Romsdal. Fra Oppstryn dagen etterpå køyrde vi via Strynefjell, og Oppland og heimatt over Sognefjellet.

Opprykksrival i 1986 vart Bremanger, og vi møtte dei på bortebane i ein slik dobbeltkamp. Dagen før hadde vi komfortabelt slått Stårheim, og vi overnatta i Vågsvåg utanfor Måløy før vi tok ferja til Bremangerlandet neste dag.
Det vart ein kamp for minnebøkene. Det var langt uti september, og det hadde regna i dagevis. Bana var som eit basseng. No til dags hadde det aldri blitt spela kamp under slike tilhøve, men med dei avstandane som var den gang, så var det inga bøn.
Vi tok leiinga eit stykke uti andre omgang, og vart så hardt pressa i motvinden. Bremanger ville også rykke opp, det gjorde dei da også, for det var to lag som rykka opp det året, men dei ville sjølvsagt vinne mot oss.
Så, berre nokre minuttar før slutt fekk eine midtstopparen vår heada inn eit mål, og da visste vi at vi kom til å rykke opp enda ein gang.
Bremanger fekk eit trøystemål på overtid da ein av våre innbyttarar var uheldig og heada inn eit sjølvmål.
2-1 vant vi, og da unna vi oss faktisk NOKRE pils på veg heim.  Det var jo fem timar reise, så vi vart mest edru att før heimkomst.
1986 sesongen enda med eit nytt seriemeisterskap, og opprykk til femte divisjon. Vi hadde ein suveren målforskjell, og var eigentleg overlegne heile året, tross tapet mot Oppstryn.

I ettertid så er eg av den oppfatning at IL Bjørn nok aldri har hatt eit bedre fotballag enn dette året. Vi slo alle lag vi møtte i treningskampar, enda dei var to divisjonar over oss. Borte mot Jotun, borte mot Årdalstangen, revansj fekk vi mot Vik...
Ein eller annan fotballguru i fylket meinte at vi var antaglegvis det tredje beste laget i fylket, etter Sogndal og Stryn, som den gang var i daværande tredje divisjon. Alle andre lag fra fylket var i fjerde og nedover, med oss altså plassert i sjette. I løpet av sommaren slo vi t.d. komfortabelt daværande leiarlag i fjerde divisjon, Jotun, på bortebane.

Året etter skulle det skje mykje rart, men vi holdt koken og fortsatte den gode trenden og opplegget som hadde fungert greit året før. Treningar, ute sjølvsagt, vi hadde ikkje hall på den tid, fra midten av januar av.
Lassevis med treningskampar, der høgdepunktet vart da vi slo sjølvaste Sogndal 2-1 på Fosshaugane. Rett nok hadde dei nokre u-spelarar, men det var likefult Sogndal sitt A-lag, som det året spela i daværande andre divisjon.
Så: Seriestart heime mot Heia fra Nordfjordeid. Den vant vi 3-1, og så var vi i gang att. Vi vant og vant, sjølv om det ikkje var så overlegent som året før, det skulle berre mangle. Våre store opprykksrivalar var på førehand Høyang og Svelgen, og ute i Høyanger vant vi 3-1, ein sterk prestasjon. Vi slo også Syril 6-1 på heimebane etter å ha lege under 0-1. Dette var ein laurdagskamp i mai/juni med fint vær, og det var over 300 tilskodarar på heimekampen vår den kvelden. Litt øl på tribuna medførte god stemning. Verkeleg moro var det.
Men i løpet av sommaren byrja ting å gå skeis. Formen dala drastisk. Vi hadde holdt det gåande på maks i halvanna år, og slitasjen vart etterkvart stor. Da vi skulle møte Høyang i Gaupne att, så vart vi rundspelt etter alle kunstens reglar, og tapte 1-5. Vi var i så dårleg form at vi knapt greidde å slå våre nabolag Lærdal og Syril som på den tid var botnlaga.
Dessutan vart det bråk rundt trenarrolla midt på sommaren, noko vi skulle klart oss utan. Vi var t.d. to stk. som var på ferie (les: fylletur i Vest-Tyskland), og da vi kom heim att, så fekk vi beskjed om at trenaren hadde fått mistillit fra spelargruppa. Eit slags absurd mistillitsbrev vart visstnok sendt til trenaren, med signering fra 10 av spelarane fra ein 17 mannstropp. Fire av oss som ikkje hadde signert var faste på laget, og heile historia førte til diverse ubehaglege medieoppslag og dermed formsvikten. Vi er antaglegvis eit av svært få lag som har kvitta oss med ein trenar når vi toppar tabellen.
Eg meinte det var eit feilgrep, og var mest lysten på å kutte ut heile fotballen i protest mot den uryddige måten det heile hadde skjedd på. Men sidan vi toppa tabellen, så vart eg med.
No var eg byrja på skule i Oslo, og fekk ikkje med meg heile haustsesongen, og dessverre ikkje den avgjerande opprykkskampen borte mot Svelgen. Vi hadde slått dei 5-0 heime, i ein kamp der lokalavisjournalisten, som er fra Svelgen, meinte vi burde tapt...

Opprykk vart det uansett, for tredje år på rad, og IL Bjørn var klare for 4. divisjon og møter med dei neststørste klubbane i fylket, Jotun, Eid, Florø, Førde, Måløy....
Sjølv melde eg overgang til Sandane for 1988 sesongen, da eg skulle bo og arbeide der i samband med utdanning. Dei hadde vore i fjerde divisjon i årevis, og eg såg fram til å møte gamleklubben min, IL Bjørn i Gaupne. Dessverre kollapsa Sandane totalt den hausten i 1987, og rykka ned. Det vart såleis eit nytt år i femte divisjon for min del.
Meir om det i del V.

Min (fotball)kamp, del III

I 1982 var vi komne opp på juniornivå, og frafallet fra dei som ikkje orka å være med meir byrja å merkast. Nå kan ein jo sei at det var dei som ikkje kom med på laget til eikvar tid som gav seg først, kanskje ikkje så rart.
Ellers er det nå slik at ein får andre interesser når ein er 17-18 år. Damer og øl t.d.
Det er nok ikkje til å komme forbi at den kombinasjonen øydela ein smule for både den eine og den andre.

I 1982 vart vi altså påmeldt i juniorserien. Dette eksisterer ikkje no til dags, men på den tid hadde langt dei fleste laga i Sognebygdene eit slikt tilbod til dei som framleis var for unge til seniorfotball.
Vi hadde med oss eit par hybelbuarar fra Årdal denne sesongen, og dei heva laget.
Seriøsiteten fra dei to forrige sesongane var byrja å dale, og vi tapte mot dei litt "større" klubbane i distriktet.
I 1982 og 1983 fekk vi også eit nytt lag å spele mot, nemleg Høyang, som tidlegare hadde havna i pulje med Sunnfjordlaga. Derfor var det med stor spenning vi drog ut dit til vår første seriekamp.

Vi var eigentleg jamnspela, men så fekk vi ein stygg skade, og da datt alt i fisk. Trur vi slapp inn 3-4 mål siste halvtimen. Vi var ikkje vande med såpass alvorlege skader den gang, og det skremde oss nok meir enn vi trudde.
Høyang var eit godt lag, og saman med Jotun og Sogndal var det dei som kjempa i toppen.

Utpå hausten var det klart at A-laget var heilt på felgen. Dei hadde nesten ikkje nok spelarar til å stille lag på bortekampar, og det vart stortap på stortap. Seniorfotballen i IL Bjørn opplevde sine svartaste dagar, og det var akutt fare for å rykke ned i sjuande divisjon.
Ja, faktisk så stod det så ille til at dei nærast bønnfalt om å få med nokre av oss juniorspelarar slik at dei ikkje vart kasta ut av serien.
Min midtstopparkollega fra juniorlaget hadde allereie fått eit par kampar før sommarferien, og uti september vart eg spurt også.
Seniorane skulle spele borte mot Anga i Førde, og MÅTTE ha hjelp fra juniorlaget for å i det heile kunne stille lag. Eg trur vi var tre juniorar som vart med opp, og vi fekk alle spele, meir eller mindre heile kampen.
Sjølvsagt hadde vi ikkje nubbesjans og tapte 0-3.

Neste kamp eg vart kalla inn på gjekk enda verre. Det var sjølvsagt ei ny laaang reise, til Eivindvik for bortekamp mot Gulen. Der var opning av den nye grasbana, med skulemusikk og flaggheising. Stor stas.
Dei skulle berre visst at vi stilte med eit elendig lag. Eigentleg var vi berre 10 mann, inkl. to juniorar. Dvs. null innbyttarar, men vi hadde med oss ein kar som skulle på arbeid der ute. Han hadde ikkje spela fotball på kanskje ti år, men han fekk nå på seg ei drakt, og så satte vi han fram på høgrevingen, "slik at da må dei i det minste ha ein mann til å passe på han", som vår spelande lagleiar sa.
Vi låg under 0-3 til pause, og vart i andre omgang totalt rundspelt. Seks ballar til gjekk det inn bak keeperen vår, så Gulen fekk iallfall ein fin start på nyebana si med 9-0 siger over det dårlegaste Bjørnlag eg nokon gang har spelt på.
Denne kampen var antaglegvis eit lavmål nesten utan like. Greit nok at det måtte være med juniorar, men det var altså ikkje nok folk til å stille fullt lag ein gang. Vi fekk med ein mann som ikkje hadde korkje trening eller føresetnader for å spele fotball. At han ikkje vart skada var berre ei lukke.
Utover hausten overtok vi juniorar meir og meir av seniorkampane også, og omsider byrja vi å vinne også. Vi vant ein kamp på heimebane, utan at eg hugsar kven det var i mot.
Sesongen vart avslutta med bortekamp mot Loen, langt uti oktober. Ein bortekamp til Loen på den tid var noko heilt anna enn i dag. Ikkje var det noko Fjærlandstunnell, så eg meiner å hugse at vi køyrde om Oppstryn og Sognefjell for å komme fram.
Uansett stilte vi med sju juniorspelarar i den kampen fra start av. Kun fire seniorar fant det bryet verdt å være med, det var svært dårleg gjort. Nedrykket var forlengst eit faktum, så vi hadde kun ei miserabel ære å spele for. IL Bjørn hadde tapt 0-9 to ganger den sesongen, og tapt alle bortekampane sine. Det vesle som var kome av poeng var på heimebane, og vi måtte spele mot Loen, ellers så stod klubben i fare for å bli bøtelagd.
Det byrja dårleg. Eg spela midtstoppar, og det gjekk heller skralt, for etter 20 minuttar låg vi under 0-3. Dette såg ut til å bli ein reprise av kampen i Gulen to månader før.
Men merkeleg nok fekk vi ei redusering like før pause, på straffespark. Det var ein seniorspelar som scora, hugsar ikkje kven.
Det skjedde eit eller anna i pausen, for i andre omgang dominerte vi, og klarde faktisk å score to mål til, slik at det no stod uavgjort. Det ville i såfall være det første bortepoenget den sesongen, så vi var eigentleg glad til.
Like før full tid fekk vi straffe.
Ei nervøs stemning spreidde seg, kven skulle ta denne, og kanskje sørge for at vi mot alle odds klarte å vinne ein bortekamp?
Jo, eg var straffeeksekutør på juniorlaget, og vart sendt fram. Som yngstemann på laget.
Å sei at eg var nervøs er ei mild underdriving. Det var som om det var overhøyringa på konfirmasjonsdagen om att.
Straffesparket var ganske dårleg, det var korkje hardt eller velplassert, men ein dårleg keeper redda dagen, for oss. Full jubel. Vi hadde komen att fra 0-3 til 4-3 og IL Bjørn vant sin einaste bortekamp det året. Trur det er einaste gangen eg har blitt matchvinnar. Trur eg vart påspandert ei øl på turen heim att enda eg var berre 17 år.

I 1983 sesongen var det ikkje noko juniorlag. Det hadde blitt ei ganske tøff belastning for fleire av oss, som måtte spele to kampar i veka, samt to treningar på kvart av laga. Det vart derfor bestemt at no vart det eitt lag. No skulle vi spele på det lågaste nivået i fylket, og eg skal love at det var ikkje rare greiene.
IL Bjørn skulle no i elden mot Vadheim, Hellevik, Bulandet, Kaupanger, Tambarskjelvar, Breim.... det var på den tid det dårlegaste av dei dårlege innan fotball i Sogn og Fjordane.
Både 1983 og 1984 sesongen var prega av at dette var useriøse greier, med bortekampar meir prega av øl og moro enn fotballtaktikk. Eg kan endatil erindre at vi drakk øl FØR eit par treningskampar om våren, samt i nokre pausar. Hadde dette skjedd i dag hadde det blitt ramaskrik. Til bortekampen mot Vadheim vi skulle på i 1983 hadde vi brått ein bil for lite. Vi skulle rekke ferja på Hella, så gode råd var dyre. På eit eller anna vis fekk vi låne eit vrak av ein bil fra Gaupne Bensinstasjon. Den hadde berre prøveskilt, og var i elendig forfatning, antagleg skulle bilen kondemnerast. Den var grå og mildt sagt grusom i lakken, rett og slett eit vrak. Sjåføren, som var keeperen vår og eit år eldre enn meg, køyrde fra Gaupne til Hella på 54 minuttar på datidas vegar. At det gjekk bra skuldast kun flaks. Når vi kom ned på ferjekaia, så tok vi ei U-sving slik at alle kunne få sjå det rullande vraket vårt.
Eg køyrde heimatt, medan mine to medspelarar sjølvsagt drakk pils fra Vadheim til Gaupne....

Ellers hadde vi gjerne Bjørnbussen på bortekampar, og det var standard prosedyre å fylle den stakkars bussen full av øl før Gaularfjellet. Det var såvidt vi drog opp bakkane fra Vetlefjorden. Til ein bortekamp i Sunnfjord ein stad i eit av desse åra hadde vi 11 kassar pils i bussen. Folk trur meg kanskje ikkje når eg seier det, men det er sant som natta er svart. 11 kassar fordelt på kanskje 15 mann. Var det rart vi ramla ut av bussen når vi kom heim?
Sjuande divisjon i 1983 og 1984 var totalt useriøst. Det var avgarde med "gutta på tur", spele ein kamp ein eller annan gudsforlatt plass, og så drikke som svampar på veg heimatt.
30 år etter har eg ingen problem med å innsjå kor håplaust dette var, men der og da hadde vi det ganske moro. Spelarstallen var jo rimeleg ung, og fotballen var berre for skøy.
Vi havna vel rundt tredjeplass begge åra trur eg. Av ein eller annan grunn vart eg også tatt ut til være kaptein i nokre kampar, utan at eg heilt forstod kvifor.


Sommaren 1984 måtte eg i militæret, og dermed var fotballen slutt for det året. Da eg kom tilbake sommaren etter var det kome nye trenarar på plass, og det vart starten på det som skulle bli IL Bjørn sin gullalder innan fotball.

tirsdag 12. november 2013

Min (fotball)kamp, del II

Da den høgst lokale karriera som lilleputtspelar var over, var det tid for å satse vidare.

Nå var det småguttenivå, dvs. for 13-14 åringar, samt for 15-åringar som var fødd etter 1. august. Ein svært pussig regel.
Det var IL Bjørn som no var laget, og den gang, som no, dekka det Gaupne, Jostedal og Indre Hafslo.
Det var ikkje så mnage spelarar fra Indre Hafslo, om det var nokon i det heile, men jostedølene hadde ein par gode årgangar.

Eg var eigentleg ikkje gamal nok til å være med, men hadde fått ein smakebit til ein kamp mot Årdalstangen da dei mangla spelarar. På den tid tok det nesten to timar med ferje for å komme til Årdal, og det var som å komme til ein eksotisk og merkeleg plass. Og det var det jo.
Vi tapte 0-12, og eg trur ikkje vi var over midtbana anna enn da vi tok avspark etter kvart mål.
Eg vart bytta inn eit stykke ut i andre omgang, utan at det hjalp noko særleg, antaglegvis heller tvert i mot.

Det vart fem kampar på småguttelaget første året, no som desidert yngst att. Stort sett tapte vi,
men eg kan hugse at det var ein god kamp mot eit eller annan lag på den nye fine grasbana vår. Da vanka det mykje skryt fra sidelinja, og det var jo hyggeleg.

Det vart eigentleg aldri noko skikkeleg sving på småguttelaget desse åra, dvs. 1978 og 1979. Mangelfulle treningar, tilfeldig opplegg og spelarar som opptrådte i klikkar internt på laget var inga god medisin. Jostedølene på laget trakk seg ut, og det heile var etterkvart ganske dårleg.

Det bedra seg i 1980 og 1981, for da kom det ny entusiastisk trenar, innflytt fra Fortun og greier. Han hadde med seg ein gut som var nokre månader eldre enn meg, og det skulle bli mykje moro framover.
For no vart det meir seriøs trening, med øvelsar i gymsalen og trening eit par ganger i veka fra januar av. No var det også kome flomlys på grusbana, slik at det endatil gjekk an å være der om vinteren, med ispigg og leggbeskyttarar som standardutstyr. Masse skader på snø og isføre. Folk i dag skulle berre visst kva forhold vi trente under.
I 1981 fekk vi ein smakebit på kor gode vi skulle bli, da vi stilte med to lag til Sognemeisterskapet i innandørsfotball, som gjekk i Årdalshallen det året. Begge laga kom til kvar sin semifinale, og sidan vi begge tapte der, så vart det intern bronsefinale som Bjørn 1 vant på straffesparkkonkurranse. Eg spela på Bjørn 2, men hadde blitt skada i andre innleiande kamp, og såg resten av turneringa fra sidelinja.
Straffesparkkonkurransen var forøvrig eit kapittel for seg sjølv. Den foregikk på den måten at vi skulle ta straffa fra midtbana, utan keeper, og løfte ballen i mål utan at den var nedi golvet. Det var ikkje så lett, og det var den siste spelaren på Bjørn 1 som avgjorde, for han var den einaste som klarte det.

No som vi omsider hadde eit skikkeleg opplegg både på og rundt bana, så var det langt artigare å være med att. Det var spelarar fra 1964 og 1965 kullet som var "bærebjelkar" i laget, og vi vart utfylt av talenta fra 1966-årgangen. I 1981 hadde vi også med ein einaste mann fra 1967, eit stortalent som var for ung til å være med, men sidan han var så god så....
Vi var no kome på guttenivå, og hadde eit godt lag. Det var forsterka med dei beste fra Luster, Skjolden og Fortun, slik at vi hadde eit slagkraftig lag til møta med storfavorittane fra Jotun og Sogndal, som var dei beste klubbane på den tid. Andre lag som var med var Årdalstangen, Aurland, Lærdal, Vik og Syril.
Sogndal hadde på den tid eit veldig godt guttelag, og var komen langt i Danacup. Derfor var det ekstra stas å slå dei med tre mål på heimebane hausten 1981. Skal komme tilbake til denne kampen og følgene av den.
Vi låg an til å vinne heile serien det året, men tapte 0-2 for Jotun i Øvre Årdal i siste kamp, og måtte nøye oss med ein litt sur tredjeplass.
Det var likevel ein stor framgang etter dei tosifra tapa to år før, og mykje av æra skuldast den nye trenaren, som fekk system på saker og ting. Fram til 1980 var det rein bingo.

I 1981 fekk vi også reise på turneringar for første gang.
I juni det året var det turnering på Gol, ein fjern plass å spele fotball på den gang. Der kunne vi møte heilt ukjente lag som vi knapt hadde høyrt om. Vi budde på ein campingplass nokre kilometer ovanfor Gol sentrum, og i kiosken der fekk vi kun att 25-øringar når vi kjøpte brus, potetgull og sjokolade.
Reint fotballmessig gjekk det ikkje så veldig bra, for respekta for austlandslaga var nok litt for stor. Trur vi fekk berre tre kampar, med siger, tap og uangjort, og dermed utslegne i puljespelet.
Det gjekk langt bedre seinare på sommaren da vi var med i Mjøndalencup. Her fekk vi møte lag som Hønefoss, Skeid, Sarpsborg, Mjøndalen, Frigg og Sandefjord.
Dette var kjente og tildels veldig gode fotballnavn på den tida.
Og nå var det alvor, blodig alvor.
Vi kom oss igjennom gruppespelet på eit slags vis, og spelte berre bedre og bedre.
Vi hadde no eit  solid lag, og eg spelte fast midtstoppar, saman med min gode kollega som var komen fra Fortun før 1980-sesongen. Vi hadde også ei god midtbane, med ein sentral ballfordelar som kunne sitt fag, samt at vi klarde å score ein del mål. Vi hadde også med oss ein skiløpar (om vinteren altså) som kunne springe dei fleste laga i senk, om han kanskje ikkje var den mest tekniske på jord.
Nå hadde vi også to gode målmenn, som kunne bytte på å spele utan at vi vart spesielt svekka.
I denne turneringa laga vi fleire straffespark. Eller rettare sagt: Min midtstopparkollega gjorde det.
Eg hugsar at han iallfall laga tre straffespark på to kampar, bl.a. to i kvartfinalen mot Skeid trur eg det var.
Den eine straffa vart redda, men den andre gjekk i mål. Etter full tid var det 2-2 og vi var klare for straffesparkkonkurranse, den første nokon av oss nokon gang hadde vore med på.
Vi visste at det kunne skje, så vi hadde plukka ut dei fem som skulle skyte, og eg skulle få den O Store Æra av å være aller første straffeskyttar.
Det var ein heil del tilskodarar på denne kampen, og det er eit understantment av dimensjonar å hevde at vi ikkje var engasjerte. Men foreldre og kjente på sidelinja var mykje verre. Eller bedre. Det var aldri noko dårleg tone, men dei var iallfall nervøse. Min gamle far røykte opp ein 20-pakning Cooly i løpet av pausen fram til straffesparkkonkurransen skulle starte.

Vel, eg var som nevnt første straffeskyttar, og scora greit. Etter fire straffar hadde vi bomma på ein, medan Skeid hadde satt inn alle sine. Vår sistemann scora, og det var spennande om vi skulle få være med vidare, og det fekk vi for vår stjernekeeper redda, og sidan gjekk det tre straffar til der vi scora på alle, medan keeperen deira bomma da han vart pålagt å skyte.
Stemninga var enorm, ekstatisk. Det at vi, ein liten bondeklubb fra landet kunne slå ut "bylaga" var veldig stort. Keeperen vår bar vi på gullstol, og vi var klar for semifinale mot Sandfjord på sjølvaste Nedre Eiker Stadion.
På den tid var Mjøndalen eit topplag i Norge, og det var stort å få skulle spele på eit ordentleg stadion, med tribuner og greier.
Vi var underdogs mot Sandefjord, som på den tid var eit av landets beste guttelag, og hadde vunne Norwaycup ei veke tidlegare.
Det er ikkje til å stikke under stol at vi nå var byrja bli veldig slitne, og ein litt for tynn stall gjorde at vi tapte fortjent 1-3. Men vi leda i det minste 1-0, og da hugsa eg at ein av Sandefjordspelarane sa "Kom igjen gutter, dette er flaut". Og det var det sikkert.

Som eg nevnte lenger oppe i denne posten fekk sigeren over Sogndal visse følgjer.
For vi vart utfordra av det som den gang var A-laget til IL Bjørn til ein treningskamp. Dei syntes kanskje vi var litt kjepphøge, for vi vant jo kampar det året, i motsetnad til A-laget som var heller skralt, og kjempa i botnen av daværande 6. divisjon, dvs. nestlågaste nivå.
Så utpå hausten møtte vi A-laget til det som i utgangspunktet skulle være ein vennskapleg treningskamp.
Vi vant 2-0, noko som seier ein del om standarden på A-laget den gang, og den vennskaplege tonen var som blåst bort.

I 1982 vart vi flytta opp på juniornivå, og da det gjekk utforbakke med A-laget til IL Bjørn den sesongen, så vart det oppdrag der også. To kampar i veka, og treningar med begge lag. Meir om det i del III.

Min (fotball)kamp, del I

I kveld var det omsider slutt. Årntle slutt med fotball.
Ein strekk i høgre legg på huba-lubatrening var altså det som skulle til, for nå ER det slutt. Ein gang for alle.
Har sagt det før, men nå må det bli alvor.

Den som ser meg spelar fotball igjen, dvs utanom med mine barn, kan herved skyte meg der og da, slik som dei gjorde med gamle hestar i Det Ville Vesten.

Eg har spela fotball meir eller mindre heile livet, og skulle tru det var ein smule vemodig å måtte gi seg, men alderen krever sitt.

Derfor, inspirert av han der Knausgårdfyren som skriv lecablokktjukke bøker om livet sitt, skal eg ta lesaren med på ei "episk" reise innan ein heller middelmådig fotballkarriere.



Fotball var stort sett det einaste ein kunne holde på med av frtitidsaktivitetar på tidleg 70-tall. Eller nei. Det var det nok ikkje. Det fantes skulemusikk, ski, barnelag... og så kan eg ikkje komme på meir.
Skikarriera var veldig kort og langt fra vellukka. Kan erindre at eg var med på eit par skirenn oppi Leirdalen, og det gjekk ikkje så bra. Moro var det iallfall ikkje.
Hadde imidlertid ein (svært) fotballinteressert nabo, som var fast gjest i heimen dersom fotballaget hans i England hadde vunne. Når dei tapte, såg vi ikkje noko til han.
Sjølv om han var nokre år eldre, så spela vi ein del fotball, sommar som vinter.
Det var sikkert denne fritidsaktiviteten som gjorde at eg fekk være med dei eldre gutane da eg byrja på skulen i 1972. Mange av dei hadde sikkert spela litt fotball før, men kanskje ikkje alle hadde spela like mykje?
Eg var iallfall desidert yngst, da eg var den einaste i førsteklasse ved Gaupne Skule i 1972/73 som antaglegvis hadde spela fotball i det heile teke.
Vi var to gutar og sju jenter i klassen, og dette var leeenge før det i det heile teke fantes noko som heitte "dame" eller "jente" fotball. Jentene skulle spele slåball eller finne på andre unyttige leiker.
Sidan eg var så snill og beskjeden av meg, så hadde eg sjeldan guts til å spørre om å få være med. Derfor luska eg berre rundt når dei andre valde lag, og håpa at dei spurde om eg ville være med. Og det ville eg jo. Alltid.
Etterkvart var vi fast inventar i alle friminuttar, samt på alle ettermiddagar som det var mogleg å spele fotball på. Heime på "ranchen", vart det satt opp eit enkelt mål. Det var eigentleg berre to staurar, men det var godt nok. Det var ein liten bakke bak målet, slik at ballen alltid trilla ned att. Tidlegare hadde vi spela ute i "hagen", med diverse eldre familiemedlemmar, men no vart det straks meir alvor.

I fjerdeklassen vart det starta ein skuleserie i kommunen. Alle skulane som hadde elevantall til det, stilte med lag, beståande av spelarar fra 4. til 6. klasse. Det var Hafslo, Livdtun, Gaupne, Jostedal, Luster, Skjolden og Fortun, altså sju lag. Den første hausten, i 1975, spela vi enkel serie.
Men den aller første fotballkampen eg spela var rett etter skulestart denne hausten, for vi måtte jo ha ein treningskamp må vite. Det var, av alle plassar, i Hestahagen i Fortun. På den tid var Fortun adskillig meir befolka enn i dag, og eg hugsar at det var ein jamn kamp, men eg trur vi vann med eit mål eller to. Masse tilskodarar var det også, antaglegvis var heile bygda avgarde for å sjå på. og som nevnt; Midt på 70-talet var det framleis ein heil del fastbuande i Fortun.
I Hestahagen var det ei nokolunde god grasbane i sjuarformat, men med store mål som vi aldri hadde spela med før. Her i bygda var det framleis ikkje noko skikkeleg idrettsanlegg, men det vart laga til ei fotballøkke midt i bygda. Eigentleg var det berre ei slåttemark der vi satte opp to mål, men denne vart brukt så mykje at grasbana tilslutt bestod av eit reint jorddekke. Ikkje grus, ikkje gras, men JORD.
Den første sesongen vart vi nr. tre i serien, berre slått av storfavorittane fra Hafslo, som vi tapte 0-2 imot ute på 11-ar bana på Moane, og Jostedal som nok overraska både oss og mange andre.
Til 11-ar kampar måtte vi dra med oss litt meir folk, og ei stor grasbane var som eit HAV for for oss den gang. Berre det å ta utspark var ei utfordring.
Vi spela uavgjort mot Jostedal, på ei slags sandbane i Fossøyane, og det eg nesten hugsar best er at dei hogg ned nye målstenger til vi skulle spele. Målstengene, inkl. tverrliggar, var nemleg laga av nokre gråor i skogen som omkransa bana.
Resten av kampane vant vi greit.
Vi spelte heime mot Fortun, Skjolden og Luster, og borte mot Livdtun. Problemet til Livdtun var at dei ikkje hadde eiga bane, og derfor måtte dei spele alle kampane sine på vår heimebane. Det passa jo ganske bra.

Eg spelte venstreving dei to-tre første åra. Antaglegvis fordi eg var den einaste på laget som var keivbeint.
Vi hadde spesielt ein god spelar på laget som laga ein del mål, men ellers var vi ganske jamnt besatt, med ein meir eller mindre fast "førstesjuar", som av ein eller annan pussig grunn bestod av 8 spelarar. Ein keeper og sju utespelarar, dvs. "åttar"-fotball, eit uttrykk eg ikkje har høyrt sidan.... vel, midten av 70-talet...

Vi hadde ein god keeper, han var fødd i 1963, og stilte gjerne i Arsenaldrakt på kamp. Eg var reservekeeper, i tilfelle han skulle bli skada, men det tok ei stund før det skjedde. Det var vel berre i andre sesongs kamp mot Livdtun eg stod ein omgang, slik at han skulle få spele litt utpå i det minste ein kamp. Trur knapt eg var borti ballen.
Vi hadde også ein 1963 modell i midten bak, med to fra 64-kullet på backplassane. Trur det var kiving om å unngå venstrebackplassen. På midtbana hadde vi stjernespelaren vår fra 63-kullet, for han var i god form også den gang, og sprang gjerne over heile bana. Lenger framme på bana var eg som yngstemann på venstrevingen, og så hadde vi ei forlengst fraflytta mann til med oss (også fra 1964), samt at det var eit og anna bytte ellers.

Året etter fekk vi til ein dobbelt serie, med både vår og haustsesong, med omtrent akkurat dei same spelarane og iallfall same laga. Vi vart nr. tre det året også. I kampen mot Luster, som gjekk på Ekservollen der inne, vart keeperen vår skada, og da fekk eg min einaste kamp i mål. Hugsar ikkje resultatet, men eg slapp iallfall ikkje inn mål. Eg erindrar at bana i Luster var veldig hallande mot sjøen, og at underlaget gjerne bestod av grandekuler, med sand, grus og nokre grastustar ute på sidene. Dessutan var det ein stor fjøs like ved, med opne gjødselkjellarar. Dit inn forsvant gjerne ballen slik at det vart innkast. Da var det fram med ein lang kjepp, tørke av driten på ballen i graset, og så spele vidare.
Vi var også på Skjolden og spelte dette året. Bana den gang låg der som i dag, men var ein del mindre, og i vesentleg dårlegare stand. Dekket bestod av ein ubestemmeleg blanding av gras, grus og tunnellmasse. Men vi vant i det minste. Her møtte eg også eit par spelarar på min eigen alder som eg skulle spele mykje fotball med seinare i livet.

I 1977 fekk ikkje dei eldste være med lenger, dvs. 1963-kullet var no for gamle og dei måtte no spele på "vanlege" lag slik som vi har idag, og der inngå i det ordinære seriesystemet. I 1977 fekk eg også gleda av å score mitt første mål, utan at eg hugsar kven det var i mot, men det var iallfall på løkka vår, det som no var heitande "Sire-Trond Stadion".
Men 1966-kullet var veldig bra, og hadde ein fire-fem gode spelarar som gjekk meir eller mindre rett inn på laget, iallfall når vi spela 11-ar fotball. No var fotballbana i Gaupne ferdig anlagt, og vi hadde såleis eit flott anlegg. Den siste speledagen det året møttes alle skulelaga fra heile kommunen, samt dei eldre gutelaga fra same skulane, og jentene sine skulelag i håndball. Jentehåndball og gutefotball, dvs. for ungdomsskulenivå, var starta same året.
Det var masse folk på bana denne laurdagen, og det var første gangen at det vart spelt fotball på det som no er sentralidrettsanlegget i Gaupne. Det stod ein telefonstolpe midt på bana hugsar eg, slik at vi brukte to sjuarbaner til den tids åttarfotball.
Vi vart nr. tre den sesongen også.

1978 vart mitt siste år som lilleputtspelar, og eg var nå eldst på laget. Det var kome til to andre fra mitt kull, men dei var ikkje så veldig interessert i fotball, så mykje fall på meg og dei tre-fire "beste" fra 1966-årgangen. Det året var også Solvorn skule kome med, slik at vi var no var 8 lag. Det var enkel serie, kun om våren. Vi møtte Solvorn i første kampen, i eit øspøs regnvær på heimebane, og av ein eller annan grunn på jordbana, og ikkje på den nye flotte grasbana tohundre meter derfra. Vi vant 3-0 og eg var nå flytta ned som forsvarar.
Den kampen eg kanskje hugsar best det året var bortekampen mot Hafslo. Dei hadde ein superspelar som laga lassevis med mål. Han var stor og sterk, så eg fekk beskjed av trenaren om at "han skal du ha denne kampen". Godt gamaldags frimerke altså. Sjølv om han var adskillig bedre enn meg, så gjekk frimerkejobben såpass bra at han vart dritsur, og skjelte meg ut på bana. Da fekk han tilsnakk av dommaren. Vi er likt gamle, og spela mykje fotball i lag seinare på gymnaset i Sogndal, men denne forsommardagen i 1978 var det alt anna enn vennskap som vi hadde i tankane.
Sesongen gjekk heller dårleg. Vi var mykje svekka etter at mange av dei gode fra 1964-kullet hadde gått av med "pensjon". I 1977 var eg framleis yngst på laget i nokre kampar. Året etterpå var eg eldst.
Trur vi vart nr. fire eller fem det året.


Hausten 1978 måtte eg gjere nokre innhopp på småguttelaget til IL Bjørn, enda eg ikkje var gamal nok, og med det vil det starta eit nytt kapittel.


Eg kom over eit lagbilde fra 1976. Bak f.v. har vi oppmann Reiulf Kjørsvik, Anders Knut Molland, Hans Erik Lingjerde, Bjarne Anton Brendstuen, Arve Røneid og trenar Magnar Høyum.
Framme f.v. har vi Kjetil Røneid, Tor Harald Kjørsvik, Rune Veum, Kjell Inge Søvde og til slutt er det meg....
Vi registrerer ellers at fotografi på 70-talet ikkje hadde den digitale kvaliteten.

søndag 10. november 2013

Orbs

Har de høyrt om orbs?

Forhåpentlegvis ikkje.

Men det har denne bloggaren.
For det som vi "vanlege" gjerne trur er støvkorn eller vassdråpar som vert reflektert i fotoblitzen, kan nemleg være "trommevirvel" , levande vesen fra den sjuande dimensjonen (????)

Eit kjapt googlesøk gir oss dette som første og beste (duh!!) resultat, nemleg eit bilde av ein ussel orb fra Dale kyrkje.


Amatørar.

Ein føkkings einsleg orb, kva er vel det?

Sjekk desse to bilda som eg tok for fem minuttar sidan, i stova mi.


Som ein ser: Ingen orbs. Eller vesen fra den sjuande dimensjonen.

Men sjekk her:

Lassevis med orbs! Eller vesen fra den sjuande dimensjonen.
Dette bildet er tatt ca. 30 sekund etter det første, og begge er tatt med blitz, for ellers kan det være litt problematisk i det heile teke å få fram slike orbs. Eller vesen fra den sjuande dimensjonen.

Som ein ser er stova mi full av orbs. Det kryr av dei!! JU-HUU!! Kanskje stova mi er ein portal til den sjuande dimensjonen?

Eller kva med den meir sannsynlege forklaringa?

Eg rista eit ullpledd i tre sekundar. Vips! Orbs.
Eller vesen fra den sjuande dimensjonen, også kjent som "støv".
Hvis ein tek bilde ute ei natt, spesielt i regnvær eller når det snøar, så får ein også slike underlege sirklar, orbs. Eller vesen fra den sjuande dimensjonen.
Ute heiter det gjerne "regndråpar" eller "snøfnugg".

Prøv. Berre hugs blitzen.


lørdag 9. november 2013

Ein deprimerande dag med forskjellige grupper på FB

Oppdatert 14.11.2014:
På Boka vert det delt og likt mykje rart. Det verkar ofte som folk ofte kun les overskriftene, og da er det ikkje så rart at ein liker og deler ting som ved nærare påsyn viser seg å være... skal vi sei....litt ymse.....

Eg har t.d. opplevd å få opp på veggen min tips om sider eg kan like, slik som vaksineaksjon.no.
(Nei, eg lenker ikkje til direkte samfunnskadelege sider)
Vaksineaksjon.no vart opprinneleg oppretta som ein slags protest mot svineinfluensavaksina i 2009. Vi hugsar vel den? Massevaksinering i gymsalen osv?
Vaksineaksjon.no påberopte seg å inneha opplysningar om at denne vaksinen kunne være farleg å medføre skumle biverknader. Og i ettertid har det blitt utbetalt erstatningar som følge av moglege biverknader. Det som antivaksinefolket jo ikkje nemner er at det døydde over 30 personar her i landet som følge av svineinfluensaen, og alle dei var uvaksinerte.
Men FB-sida til vaksineaksjon.no har i løpet av åra etterpå utvikla seg til det reine galehus, der alle meiningsmotstandarar og kritiske røyster vert utestengt og blokkert. Dei mest rabiate kvir seg ikkje for å slenge ut rein løgn og dei mest hysteriske påstandar om alle slags vaksiner:

Det at polio er nesten utrydda grunna omfattande vaksiner er feil. Vaksinen hadde derimot ingen effekt, tvert om vart det fleire poliotilfeller etter vaksinering.

Ebolaepedimien i Afrika er planta av jødisk styrte (såklart) legemiddelfirma.

Vaksinerte barn i Norge har større dødlegheit enn uvaksinerte.

Vaksiner inneheld nanorobotar som "dei" vil sette inn i oss for kontrollere oss.

Bill Gates donerer store summar til vaksinasjonarbeid i U-land i den hensikt å redusere befolkningsauka i verda.


And so on.
Den eine meir absurde påstanden avløyser den andre.

Ein ting er å være kritisk til svineinfluensavaksinen. Noko heilt anna er å tru at vårt heimlege barnevaksinasjonsprogram er eit ledd i ein jødisk (såklart) plan for å redusere befolkninga i landet.

Og kjeldene? Stort sett amerikanske heilville konspirasjonssider, gjerne med eit strekt antisemittisk preg. Berre ikkje prøv å bemerk det, da er du brunskvettar umiddelbart og vert garantert blokkert. Eller masserapportert.


Andre galehus finn vi blant religiøse ekstremistar, det være seg islamske, farlege menn som synes det er rett å skjære hovudet av "vantru", eller såkalla "israelsvenner", som synes det er sjølvforsvar å bombe skular og barnehagar i Gaza.
Dei religiøse skal få være i fred i denne omgang, så eg skal heller hoppe over på dei som viser seg litt oftare på veggen min, dei høgreekstreme. Kan ikkje fatte kva dei har der å gjere, dei er ikkje velkomne.

Ein over to år gamal post har dukka opp i det siste. Den omhandlar 22.juli og historien om at daværande AUF-leiar måtte rømme fra Utøya i hoi og hast. Denne handlinga har visstnok falt nokre tungt for brystet, og Pedersen vart anmeldt for å ha forlatt folk hjelpelause.
Ein ting er å være kritisk til AP og AUF, noko heilt anna er å anmelde ein ungdomsleiar for svik. Pedersen var eitt av hovudmåla på Utøya, saman med Gro Harlem Brundtland. Det skulle berre mangle at han ikkje kom seg i land fortast mogleg. Kven kunne vel der og da forutsjå at ein barnemordar skulle ta livet av fleire titalls menneske?

Så må ein sjå på kven som kom med denne anmeldinga. Var det ein oppegåande person eller organisasjon?
Nei, det var fra Vigrid. Nynazistorganisasjonen som meiner at holocaust ikkje fant stad.

Altså.... hvis vi liker ting fra Vigrid....da bør ein kanskje ta ein liten pause?
Problemet var sjølvsagt at ein måtte lese meir enn overskrifta.

I ei lenke som vart delt nå håpa mange på at Pedersen måtte få ei streng straff som ei følge av sviket og den påfølgande anmeldinga.
Vel.
Anmeldinga vart henlagt nesten med det samme, og artikkelen som vart delt var som sagt over to år gamal.

Ein smarting meinte at det var det samme om det var nazistar eller kommunistar som stod bak anmeldinga.
Øh. Nei. Vi snakkar ekstremistar her. Løgn og propaganda er ein del av kvardagen deira. Eit forkvakla syn på andre sine meiningar.
Gangsyn, anyone??


Til slutt i dag: Helsetips. Fra noko som kallar seg   kilden.info.  Dei har både ein blogg, samt ei heilvill FB-side.
På utsida ser det kanskje ut som nok ein tilforlatleg lett alternativ blogg.
Det er det ikkje.  Kilden.info fremjer mykje av det samme syn på vaksiner som vaksineaksjon.no
Det å søke helseråd fra totalt ukvalifiserte folk er neppe lurt i nokon samanheng, og spesielt når det gjeld ein av våre største oppdagelsar, vaksinar.

I vår del av verda har vi det så godt at vi ikkje veit korleis ein poliopasient ser ut. Vi hugsar ikkje at koppar tok livet av millionar fram til sjukdommen vart erklært utrydda på 1970-talet etter eit massivt vaksineprogram.
Vi gløymer at det i fattige deler av verda døyr hundretusenvis av menneske, kvart år, av den "harmlause" sjukdommen meslingar. I vår vestlege arrogante verd fins det smitteringar der ein med vilje påfører barn meslingar "for å styrke immunforsvaret" deira.
Det kan dei gjere i trygg forvisning om at moderne helsestell kan lett ta seg av denne svært smittsomme sjukdommen. I u-land døyr det altså tusenvis kvart år, av meslingar!!
Nemnte eg at dei fleste av desse er barn??

Kilden.info. tek heller ikkje fem øre for å blokkere meiningsmotstandarar over ein låg sko, men hyler sjølv om "ytringsfridom" så snart det hevar seg ei kritisk røyst i mot dei sjølve.

Hyklersk. Men kva anna kan ein forvente fra dei mørkare sider av det som yndar å kalle seg "alternativbransjen"?

*******************************************************************


Oppdatert 12.11.2013:
Da har NRK tatt tak i saka om dei dårleg skjulte truslane og sjikaneringa av Fylkesmannen.
Det er på tide, og hvis dei vil grave litt meir, så kanskje dei kan konfrontere trolla også?

For dette er nettroll. Slike som er tøffe på nett, og med tydlege innslag av tastatourettes.
når ein konfronterer slike face to face, så har dei ein tendens til å trekke seg unna. Det har vi sett gang på gang.

***************************************


Eg veit ikkje heilt kor eg skal byrje.
Eigentleg burde eg deaktivert heile FB-kontoen min, for så mykje møl som det har vore den siste veka, ja det skal ein leite lenge etter.

Eit tilfeldig samantreff mellom dei tragiske drapa i Årdal (konspitullingane har forlengst konstatert at det var Mossad og CIA som stod bak), samt ein veldig oppheta korsdebatt grunna regelverket til NRK har ført til eit oppgulp av ei anna verd.

Diverse satiresider har avslørt noko vesentleg: Kjeldekritikk. I nettets tidsalder kan ALT spreiast over heile kloden på eit augeblikk, og mykje vert slukt rått.
Det er som ein vis mann, nærare bestemt Abraham Lincoln, ein gang sa: "Internett er ei god kjelde til informasjon, spesielt YouTube." [citation needed]


Nokre hugsar kanskje flaggdebatten fra i vår? Den om skulen i Ålesund der norske flagg skulle forbys.
Det var sjølvsagt tull fra A til Å, men dette vart delt ukritisk av (altfor) mange.
Dei siste dagane har det dukka opp har det dukka opp ei ny historie fra same kjelde, nemleg denne.
Eigentleg har eg ikkje lyst å lenke til openbare rasistnettstader, men hensikta også vidare....

Har de eigentleg sjekka komentarfeltet på fyret.nu?
Kva med denne klassikaren, som ein reaksjon på trippeldrapet?


*******************************************

Ønsker denne dritten alt vondt! Håper noen har vett til å gjøre mot ham som det han gjorde mot den unge jenta på 19 år!! Brenn i helvete din jævla faens ubrukelige dritt!!!!!! Du dreper våre barn og jeg ønsker deg til helvete!!!!!!!!
*********************************************************************

Eller denne godbiten:

********************************************
Jeg sier ikke at det ikke var synd at det ikke var fylkesmannen som var om bord på bussen da negeren gikk amok med kniv… Selv om han indirekte la opp til at tre mennesker ble drept.
***********************************************************************

Ein dårleg skjult trussel:

*********************************************
Jo det var synd at IKKE fylkesmannen IKKE var ombord i bussen så kunne vi blitt kvitt denna LANDSFORÆDEREN en gang for alle.
*************************************************************************

Ellers må eg dra fram denne tråden, der det vert lagt ut foto, navn og tlf.nr. til bl.a. Fylkesmannen i Sogn og Fjordane, som om vedkommande liksom skulle ha noko av ansvaret etter trippeldrapa å gjere. Svært graverande, og det seier ein del om nettsida at slikt får ligge ute, i dagevis.


Det er altså ikkje med måte. Og dette er berre nokre utsagn av maaaaaange. Og med navn, som rett nok kan være fake, men likevel.

Nokon meiner at heile asylmottaket i Årdal burde brennast ned, kanskje med asylsøkarane inni?
*********************************************

Ta saken i egne hender og brenn drite ned. Det er absolutt på tide å sette asylmottak i brann da dette bare vil forsette så lenge vi er under et korrupt herredømme.
************************************************************************

Dei har kanskje ikkje fått med seg at det er eit desentralisert tiltak, så dei måtte i såfall satt fyr på ei rekkje hus i kommunen....


Og så har vi dei som hevdar at muslimane kjem og tek landet vårt.
**********************************************
Dette asylmottaket + alle de andre i dette landet bør fjernes med øyeblikkelig virkning.
Det er som en rugemaskin som ruger fram muslimske drapsmenn og voldtektsmenn,
Nei til Islam!!
**********************************************
Det er nok ikkje slik at Norge vert oversvømma av muslimar som bombar oss. Hvis vi ser på religion og livssynstatistikken fra 2005 til 2012 så er det nemleg katolikkane som aukar mest. I 2005 var det knappe 77 000 muslimar og 215 000 "andre kristne", som da i all overvekt er katolikkar fra Aust-Europa. De veit, dei som gjerne bygger husa våre.
I 2012 hadde muslimane auka til 112 000, medan "andre kristne" no nærma seg 290 000.
Muslimane hadde altså auka med 35 000 og "andre kristne" med 75 000.

Hmmm. Rart vi ikkje høyrer noko om at katolikkane kjem og tek landet vårt....
112 000 muslimar er forøvrig ca. 2,3 % av landets befolkning. Og dei 2,3 usle prosenta er liksom ein trussel mot riket, flagget, korset, demokratiet og gudveitkva.

SSB sine tall kan vi finne her.


Men litt tilbake til denne busshistoria fra Rogaland..... Saka fekk også ein smule omtale i Stavanger Aftenblad.
Som ein da ser er det to sider av samme sak. Så kan ein velge kven som er mest truverdig. Avisa eller Fyret.nu.
Ja forresten: Denne episoden er fra februar 2013. Kvifor vert denne dratt fram att nå??

Ein kan skrive side opp og side ned om fyret, men først kan det jo være greit å sjå kven som står bak denne nettsida. Her er ein artikkel fra Dagsavisen som kastar eit blikk på folka bak. Det er rett nok fra i fjor sommar, men med bakgrunn fra Vigrid, så bør det ringe nokre bjeller.
Vigrid er ein nynazistorganisasjon som køyrer full pakke, med holocaustfornekting og heile greia.
Her er jo litt meir bakgrunnsstoff av nyare dato.

Så eg må spørre: Ynskjer vi å lenke til høgst tvilsomme nettsider med nynazistar og holocaustfornektarar i bakgrunnen? Ynskjer vi verkeleg det?


Fyret.nu har hatt mykje fokus på trippeldrapet i Årdal, som alle andre media. Det skulle berre mangle, det er kanskje den verste hendinga sidan 22.juli.
Som ein reaksjon på drapa vart det oppretta ei slags minneside om jenta fra Årdal, og den vart spredd på FB i full fart. Det var eit godt tiltak, og mange ville uttrykke si støtte til familien.
Nå var det ikkje familien sjølv som stod bak sida, men iflg. Sogn Avis ein utan tilknytning til familien.
Det som var ei minneside er etterkvart utvikla til å bli eit oppkok av grove rasistmeldingar. Heilt utan hemningar legg folk ut alle moglege utsagn, med fullt navn.
Det er ikkje til å tru.
Gang på gang kjem det fram påstandar om at "muslimane kjem og drep damene våre".
Vel, sålangt tyder alt på at gjerningsmannen er fra Sør Sudan, verdas yngste land. Befolkninga der er i all hovedsak....kristne. Islam er ein mindretalreligion, der dei siste offisielle tal viser at langt under 10% av befolkninga er muslimar.


Litt bort fra tragedien i Årdal, skal komme tilbake til denne litt seinare, med nettets mest usmaklege så langt om den saka, har vi hatt ein debatt om kors.
Det var NRK-profilen på sørlandet som hadde fått beskjed om at ho ikkje skulle vise fram gullkorset sitt på TV. Det var jo ein mildt sagt tullete beskjed å få, men NRK er visstnok strikse på at deira medarbeidarar skal framstå nøytrale på alle vis. Derfor ser vi vel heller ikkje hijab og regnbogefarga slips på nyhendeopplesarane i Dagsrevyen.

Så vi får ei ny gruppe på FB. Ei som vil at vi kan gå med kors når vi vil.
Denne gruppa har fullstendig gått av skaftet. Det som i utgangspunktet var ein slags protest mot at ein NRK-medarbeidar måtte føye seg etter arbeidsreglementet, har blåst opp til (enda eit) oppgulp med grove rasistiske utsagn.
Det skulle visstnok være ein einaste klage/merknad på korset, og da startar sjølvsagt jakta på kven som har reagert...
Muslimar? Jødar? Ateistar?
Kristin Mile, leiar i Human Etisk Forbund, gjekk tidleg ut og sa at HEF ikkje hadde problem med at NRK-ansatte hadde kors under sending. Ho meinte endatil at det var eit rigid arbeidsreglement fra NRK si side.
Ein skulle tru dette var rimeleg avklarande. Det var det ikkje.

Det var å helle bensin på bålet.

Det var da vel ikkje HEF som skulle bestemme kven, når og kor ein skulle gå med kors? Hundrevis, for ikkje å snakke om tusenvis av innlegg om at vi går med kors når vi vil, kor vi vil, og ingen skal hindre meg i å gå med kors.

Nei, det er det vel heller ingen som har gjort. Gå med kors til dommedag for min del.
Berre ikkje klag når de ser ei jente med hijab.


Sida om korset er no stengt for nye innlegg, da det vart eit kok av stygge ytringar.

Ein annan diskusjon som vart avleidd av korshistoria var om flagget vårt. Sidan vi no skulle nekte folk å gå med kors, så skulle vel korset i flagget fjernast også?
Dette var også ei historie som dukka opp i mai, med ei viss bakgrunn i fyret.nu
No er denne dukka opp att, verre enn noko gong.

For det første bør ein sette seg ein smule inn i flagghistoria. Det norske flagget følgjer skandinavisk tradisjon, og skulle vise tilknytinga til sine naboland. Det svenske og danske flagget er begge eldre, og som kjent har vi vore i langvarige unionar med begge land. Flagget, som vart utforma på byrjinga av 1820-talet, har som vi alle veit det særprega skandinaviske korset. Fargane har ikkje noko med religion å gjere, men er tvertimot inspirert av bl.a. den franske og amerikanske revolusjonen. "Frihet, likhet, brorskap". Både USA og Frankrike var sterkt sekulære nasjonar, og er det enda meir i dag, om enn av totalt forskjellig årsak. Men det er ei annan historie.
Også her har muslimar og ateistar fått skulda for at korset skal bort. Det er ein mildt sagt grov påstand, som HEF har tatt skarp avstand fra. Som mangeårig medlem i HEF må eg sei eg steilar ein smule over å bli tillagt eit slikt vanvidd.


Det fins ateistar og kristner. Muslimar og jødar, og stort sett klarer vi godt å tåle trynet på kvarandre. Det skulle berre mangle. Det fins også dei som er litt meir villige til å strekke seg i den eine eller andre retning, t.d. kan ein erklære seg for å være ein "sann Israelsvenn" og "god kristen". I utgangspunktet er det ikkje noko gale i det, men det kan gje seg bisarre utslag.
For vi kjem atter ein gang inn på ordet "kjeldekritikk".
Eg har sett at folk lenkar til eit av landets verste og mest avsindige konspirasjonsnettstader, Nyhetsspeilet.no, for å bygge under sine påstandar om støtte til både eit og hitt.
Det er mildt sagt ironisk at "israelsvener" kan lenke til ein slik openbar jødefientleg nettstad. Her florerer det med dårleg skjult jødehat, og ikkje minst denne groteske "artikkelen" fra nokre år tilbake. Som eit reint unntak lenkar eg dit, slik at ein kan få sjå vanviddet. Med tanke på at "Israelsvenner" og "gode kristne" lenkar til denne nettstaden så må atter ein gang spørre seg:

Ynskjer vi å lenke til høgst tvilsomme nettsider med nynazistar og holocaustfornektarar i bakgrunnen? Ynskjer vi verkeleg det?



Lenger oppe i denne posten skreiv eg litt om konspirasjonsteoriar etter trippeldrapa i Årdal.
Altså: Folk er gale.  Rablande gale.
På samme nettstad, i eit kommentarfelt til ein annan "artikkel", (eg nektar å lenke til rein idioti) kjem det fram påstandar om "mind-controll", dette er ein fiks ide om at "nokon" styrer gjerningsmannen til grufulle handlingar.

*********************************************
Var dette en falsk flagg terrorhandling. Mystisk svart BMW er observert kjørende bak bussen. Tipper at gjærningsmannen ble beamet og at han fikk voice to scull som fortalte til ham at han måtte drepe. Det ble sannsynligvis gjort også tiden før han gikk inn i bussen i Årdal.
*************************************************************************

Falsk flagg terrorhandling..... Det betyr at EEEEEigentleg var det nokon som utførte denne grufulle handlinga på vegne av styresmaktene. Tidlegare var det gjerne Arbeidarpartiet som fekk skulda for sånt, slik som 22/7, som det EEEEEEigentleg var AP som stod bak. Men no er det jo Erna som styrer. Så: Kven skal vi beskulde da?
Jo, det blir dei same gamle: Jødane. Mossad og CIA.
*********************************************

Egentlig lukter det lang vei en CIA/MOSSAD operasjon fra disse kaldblodige drapene. Vedkommende gjerningsmann HAR oppholdt seg i ISRAEL og ellers i Midtøsten.Han er chippet helt sikkert hvis han er en hemmelig leiemorder agent. Mindcontrollert djævel. Skal Erna slippe nå slike inn i Norge er jeg veldig skuffet !
************************************************************************


Gudbedre for eit vanvidd.

Hvis vi så sper på med litt god gamaldags rasisme og da:
**********************************************

Hjernene til afrikanske og latinamerikanske menn er veldig følsomme for beaming med mikrobølger. De reagerer umiddelbart og har ingen motstand mot falske tanker. De kan ha intellektuell forståelse for at tankene deres blir manipulert utenfra noe som gjør dem rasende, men bare noen få klarer å motstå beskjedene de får direkte inn i hjernen. Dette har noe med psyken til disse gruppene av menn å gjøre.
**************************************************************************



Ein bør kanskje tenke seg ein smule om før ein ukritisk "liker" sider på FB og lenker til dårleg skjulte rasist/nynazistsider. Eg vil tru at det er svært få som trives i dette grumset på nett.





onsdag 6. november 2013

"NRK retusjerer bort korset fra flagget i kommende 17.mai sendinger"

Dette var overskrifta på tullenettstaden opplysningskontoret.org

Saka kjem sjølvsagt i kjølvatnet etter den latterlege saka på Sørlandet der ein ansatt ikkje fekk bære synleg kors under sending.

Opplysningskontoret.org har drege dette litt lenger, og kan nå opplyse at NRK i framtida kun vil vise raude flagg fra sine 17.mai sendingar. Dvs. korset skal retusjerast bort.
"Artikkelen" kan vidare opplyse at NKP (Norges Kommunistiske Parti, om nokon hugsar dei....) raser mot vedtaket, da dei jo har brukt det heilraude flagget som symbol i mange år.


Artikkelen, som jo er berre tull er morsom nok, og det er nok av artige tulleartiklar på denne nettstaden.
Kva med denne saken om Thor Hushovd som har vunne nok ein handlevognetappe på eit kjøpesenter?
Eller denne om Gerhard Heiberg som ville stoppe Nobelkomiteen?



Men den verklege underholdninga kjem i kommentarfeltet under den førstnemnde "artikkelen".
Det er til å le seg skakk av. Eller grine av.

For dette er verkeleg tragisk lesning. Folk trur jo dette er ekte saker. Rett nok er mange av kommentarane der laga for å provosere, og åpenbart er det masse kødd, men likevel.

Kva med dette gullkornet?

Kan alle selverklærte idioter forlate landet for godt, er så dritt lei av alle idioter som ødelegger gen i Norge og ja da snakker jeg om dere hvite og solstudio brune sulikker som tror dere er så jævla mye bedre en alle andre men sylter staten for penger da dere tror NAV er utømmelig.



Ein skulle seriøst ønske at dette var ein spøk, men det er neimen ikkje godt å vite.


Stikkordet er til sjuande og sist: Kjeldekritikk. Les meir enn berre overskrifta.
Det minner om historia fra i vår om at norske flagg skulle forbys i 17.mai toget i Ålesund. Dette var jo sprøyt fra A til Å. Problemet var at dette vart lagt ut av ei svært høgrevridd nettside, på grensa til brunspraglete.
Mange tok dessverre dette for god fisk.
Den same nettstaden er forøvrig i gang igjen ang. den tragiske hendinga i Årdal.

Og alt nå er konspirasjonsteoriane rundt trippeldrapet i gang. Dei skal eg komme tilbake til ein annan kveld, for det er sjokkerande kva folk kan lire av seg, endatil etter så triste hendingar.


Opplysningskontoret.org er som nevnt ei humorside. Og det er åpenbart at satiren lukkast når einskilde ikkje ser at dette er berre rør. På den andre sida er det trist at folk ikkje evnar å lese meir enn overskrifta.