tirsdag 24. desember 2013

God jul!!

Sola snudde for litt over to døgn sidan, noko som alltid er like hyggeleg. Bortsett fra i juni da.

Så nå er det jul igjen.
Med pakker og fri og vask og hyggelege stunder.
Og ikkje minst: Mat.

Masse mat.

Ikkje nok med at ein gaflar i seg som ville dyr på alskens julebord fra september av, men på julekvelden skal det iallfall etast umåtlege mengder. Samt dagen etterpå, for da er det restar.
Må heller ikkje gløyme at middag nr. 2 vert fortært på julenatta, omtrent på den tid da paven kjem glad og munter inn i TV-ruta.
Eg pleier alltid å få med meg midnattsmessa fra Roma, ikkje grunna det åndelege aspektet, men det er noko storslått ved den katolske julenattmessa. Berre tidsfastsettinga av Jesu fødsel er i seg sjølv nok til å følge med.

Ellers går jula med til meir mat, sikkert litt speling av eit eller anna slag (kort, playstation) og å vente på at nyttårskvelden skal komme. For da skal det skytast opp rakettar. Det er alltid morsomt, men vær edru!



På ynskjelista for jula har eg eigentleg ingenting. Vi har alt vi treng, og kan kjøpe det vi vil ha omtrent når vi vil, slik som dei fleste andre altså.
Får eg beholde helsa så er det den beste gåva.



Så vil eg minne om litt tidsfordriv: Det skal visst være juletrefestar og konsertar, men sidan eg aldri går på slikt, så får eg heller nevne at det vert langspinning fredag kl. 1700.
Nokre driftige sjeler skal arrangere grendacup i fotball, det er ekstra hyggeleg. Hadde vore moro å delteke, dersom beina hadde tålt det. Det gjer dei ikkje.
Neste mandag er det "Quizmas" på Gaupnetunet, som ei slags avslutning på året, eller kanskje som ei innleiing til neste..


Masse moro å finne på denne jula også!!



Til slutt vil eg berre få rette ei god sykkelhelsing til alle: God (h)jul, og hugs at 2. januar startar salget på alle slankekurar.

tirsdag 17. desember 2013

Julegavetips, del XI

Jula er tid for strass?

Det er kanskje litt mas og kav fram til julekvelden, men når mor har fått ribba i ovnen, og Sølvguttene er i gang med korsangen sin, ja da...... kan vi slappe av.

Og etter at ungar og kone har fått sine velfortjente gaver, så er vel ingenting bedre for den moderne mann enn å lese denne boka:



Ei bok om tankefeltteknikk.
"Følelser og fornuft".

Slik at vi kan stresse ned i jula.

Eit kanontips av ei gave til den moderne mann som har alt. Unnateke indre fred.

Julegavetips, del X

Menn likar julegaver like godt som kvinner.
Harde pakker er best.

Og lite er vel hardare enn glass og porselen.

Din mann vil derfor bli sjeleglad for dette.



Nå kan han servere småkaker og lettmjølk til sine venner når dei skal sjå på fotballkampen på TV.

Julegavetips, del IX

Etter å ha komme med gode tips til alle menn som skal handle til sine koner, så er det på tide med det motsatte.

Kva er det menn likar?
Øl, bilar, porno og fotball?

Det er ein myte.

Einkvar mann blir fra seg av glede når han kan få denne smarte saken på julafta:



Nemleg ein ny juleduk.

tirsdag 10. desember 2013

Ein dag med norsk idrettsarroganse

Som dei fleste jo har fått med seg er det eit handballmeisterskap som pågår i desse dagar. Reknar med at handballdamene vinn enda eit gull, sjølv om det interesserer meg lite. Hyggeleg for denne idretten her i landet, og handballdamene er med rette veldig populære, sjølvsagt fordi dei vinn mykje, men og fordi dei er gode og flotte representantar for norsk idrett generelt.

I motsetnad til han der trøndaren på ski, som etterkvart seier så masse dumt at det berre blir flaut.
Northug må være Boasson Hagens SVÆRT onde, og dumme, tvillingbror.

Men tilbake til handball.
Knallmoro å spele, ikkje så gøy å sjå på, men det er nå ein smaksak.

Og så får vi den gamle handballkjempa Øystein Havang på skjermen.....
Kveldens motstandar, Paraguay, burde nemleg ikkje fått vore med i VM fordi dei er for dårlege...

Det er ufatteleg arrogant å sei noko slikt.
Kvinnehandball er ein av svært få idrettar der Norge er ei stormakt, som i ski forøvrig. Og sjølv om dette ikkje akkurat er verdas største idrettsgreiner, så kan da andre land enn dei som er "gode" få være med. Ellers hadde det jo berre blitt ein sju-åtte land som deltok og kor gøy hadde det blitt?
Norge og Danmark, samt nokre europeiske land til. Hadde blitt stusseleg.

Skal kvinnehandball ha den minste sjanse til å vekse, så må andre land enn dei tradisjonelle få være med. Det er faktisk ikkje så mange år sidan at kvinnehandball stod i fare for å bli kasta ut fra OL, fordi det var så få land som satsa på det, med dertil låge TV-tall, noko som jo er superviktig for geriatriklubben IOC.

Dessutan: Korleis skulle det tatt seg ut dersom Norge ikkje fekk være med, fordi dei var for dårlege?
Det hadde blitt ramaskrik.
Og det vart det før OL 1996, Atlanta.
På den tid var Norge ein dårleg sykkelnasjon, og hadde ikkje kvote for å delta i fellesstarten for menn, landeveg. Etter mykje sutring og klaging fekk dei tigge til seg ein einaste plass. Det vart til at Svein Gaute Hølestøl fekk starte, men han ramla nokre rundar før mål, og måtte bryte....

Men han fekk være med, og det bør Paraguay få være i handball-VM også

Var det nokon som forresten nemnde norsk tennis (Christian Ruud unnateke) og norsk kunstløp??

Julegavetips, del VIII

Etter at husets frue har fått A) Moppesett, B) Spylevæske, C) Badevekt m/klippekort til treningssenteret og D) Stuepikekostyme, så er det berre ein ting som står att.



Det gamle er sikkert utslitt 1. juledag.

mandag 9. desember 2013

Ein kveld i det lyriske hjørnet.

Av og til kjem ein over dei reine gullkorn.


Nrk er det stedet som skaper mer tilhørighet til nazisme og terorisme 
Nrk styres av å avkristning ånd.
De kriste må nå løfte sitt kors sin tro og stå sammen på klippen som bærer kirken.

Når Nrk tar tak i muslimske krav så har den Norske befolkning rett til å reagere 
Ja å hate en så ondskapsfull handling
Nekte korset nekte den stakkars grisen
og nekte norske barn å synge borbønne.
Eg og heter en slik handling
Eg tror på kjærligheten og vet at den seiret over ondskap her tillands
Egenskapen tapte nå stormer den frem med trusler
Kringkast.sjef føler seg truet men selv kan han true for det er rett politikk
Hat mot Jøder og kristne er rett kurs.
De sier der på maktens trone at kristne og jøder er hysteriske.
Vel heller den en barnemordere
Umoralske og pengekjære med makt.
Psykologer lovsettere i den verden er ond.

Eg håper unger som vokser opp krever mer av kjærlighet
Og at de voksne kaster sitt begjær i søpla der det hører hjemme.
Lenge leve fedre og mødre kamp for frihet
gjestfrihet likeverd.
I kjærlighet gror Norskarven
Det vil blomstre en dag

Ugraset med merkelapp "humanetiker"
Visner og brenner!!





Det er ikkje det hjelpelause språket som er verst. Folk kan jo ha lese og skrivevanskar, så det er dårleg gjort å gjere narr av skriveleifar.

Det er den avsindige propagandaen og nærast hatske stemninga som er til å reagere på.

NRK er altså staden som skapar "tilhørighet til nazisme og terorisme".
Javel? Rett nok ser eg gjerne helst sport og nyhende på NRK, men der er det iallfall lite nazipropaganda å spore. Heller ikkje i dei flotte naturprogramma som eg finn svært interessante er det lite slikt, ikkje eingang eit bittelite hint om korleis lage ei bombe.
Statskanalen styres også av "å avkristning ånd".Uh?? Det er gudstjeneste på både radio og TV.

NRK tar også tak i muslimske krav. Som er kva slags krav?
"Nekte korset nekte den stakkars grisen".....   Altså, eg har seriøse problem med å forstå kva som meinast. Er det eit problem at muslimar (og jødar) meiner at grisen er eit ureint dyr? Smakar godt på julekvelden gjer nå grisen uansett.
Så er det eit par linjer som er svada, før det går i gang med at "hat mot jøder og kristne er rett kurs". OK, seier NRK det? Nå skal vi være på vakt mot jødehat og ekstremisme i eikvar form, men det er nok lite jødehat i kringkastinga.
Ei linje om "barnemordere". Som kanskje er meint til å være muslimar. OK, det er ikkje slik at alle muslimar er barnemordarar da. Når eg tenker meg om var den største barnemordaren her i landet faktisk norsk, og openbart muslimhatar.

Nokre linjer til med usamanhengande babbel, før ugraset "humanetiker" skal visne og brenne.
Vel, det ser ikkje slik ut. Medlemstalet i HEF går nemleg stadig opp, i motsetnad til f.eks. i DNK.

Eit usedvanleg pussig dikt, eller kva ein skal kalle det.
Det osar forakt mot alle som ikkje er slik som "lyrikaren" bak er. Skikkeleg hjertevarme altså.


Jule/skulegudstjeneste.

10.12.13:
Ny oppdatering.
Fekk ein hyggeleg melding fra skulen om at det var loddtrekning som avgjorde arbeidsfordelinga. 
Det var grei og avklarande beskjed.

Gaupne Skule har alltid opptrådd ryddig, hadde dei berre flytta skulepreika eit par usle timar og nå....

Ellers er det hyggeleg at denne posten skapte eit større engasjement enn vanleg. Fleire kommentarar på Facebook, nokre einige og andre uenige.....
Og det er no ein av dei mest leste postane mine. Kan vi nå att den om tullete alkoholservering i Parken?
***********************
10.12.13:
Ei lita oppdatering.
Snakka med 10-åringen i dag ang. dette. Han hadde fått beskjed fra skulen at han måtte i kyrkja denne dagen.
Det synes eg høyres litt rart ut, og eg sluker ikkje det rått for å sei det slik. Og iflg. skulen må han da heller ikkje gå.

Men han er alt tildelt ei oppgåve, som eg no har fått vite er etter loddtrekning.

Det er ok.

***********************

I kveld har eg tenkt å kaste inn ein liten brannfakkel.

Det er om skulegudstjenester.

Også i år skal Gaupne skule ha eit slikt arrangement, fordi "det er ein del av vår tradisjon og kulturarv".

For det første: Kor lenge må noko vare før det blir ein tradisjon? To år? Ti? 30?
På den tid da eg gjekk på barneskulen, dvs. rett etter at isen trekte seg tilbake fra landet, hadde vi ikkje noko slikt.
Det skulle vore interessant å få vite når denne uvana med å sende 6-12 åringar i kyrkja i skuletida starta.

For det andre: Kvifor skal dette skje i skuletida? Er det verkeleg skulens oppgåve å fylle kyrkja?
I skrivet fra skulen står det at dei er bevisste på å legge gudstjenesta til byrjinga av dagen, slik at det vert tid til "kos og avslutning" etterpå.
Eg har null problem med at folk går i kyrkja, gjerne til dagen hvis dei har glede og nytte av det.
Men da skjer det på fritida, og definitivt ikkje på jobb eller i skuletida.

For det tredje: Skulen viser til opplæringslova, der det står klart og tydleg at undervisninga ikkje skal være forkynnande.
I samme skriv, berre to linjer lenger oppe, står det at 5. klasse skal ha ulike oppgåver, bl.a. å lese fra juleevangeliet.
Hvis det å få ein tiåring til å stå i kyrkja å lese fra Bibelen ikkje er forkynnande, så lurer eg SVÆRT gjerne på kva som er forkynnande. Eg kan godt tenke meg eit svar fra skulen på det.

For det fjerde: Skulen er klar over at det kan oppfattast som støytande eller krenkande at "deira barn deltek i religiøs aktivitet".
Øh? Nokre linjer lenger oppe skriv skulen at skulegudstjenesta er ein del av vår "tradisjon og kulturarv".
Var det berre tull det da? Er det religiøs aktivitet likevel?
Dernest: Det er ikkje "krenkande eller støytande" med skulegudstjenester. Det er berre totalt unødvendig.

For det femte: Kvifor skal skulen ha ei skriftleg tilbakemelding på kven som ikkje vil gå i kyrkja?
Det kan like gjerne være motsatt. Dei som vil gå i kyrkja gjev beskjed.


Eg høyrer av og til argumentet "Jammen det må dei da tåle ein dag i året".
Såklart ungar tåler det. Mange barn kan kanskje finne ei god meining med å gå i kyrkja.
Men det er ikkje det som er poenget.
Poenget er at det er ikkje skulens ansvar å fylle kyrkja.
Så derfor: Ta med ungen til ei vanleg søndagspreik da vel. Kyrkja treng sårt til meir besøk. Inga grunn til å skubbe skulen framfor seg, fordi ein sjølv ikkje vil ta turen ein søndag.


Ei anna problemstilling er at det neppe er noko rekrutteringstiltak for kyrkja heller, det å dra 150 meir eller mindre umotiverte ungar til kyrkja ein kvardag. Det sprudlar ikkje akkurat av Den Norske Kyrkja sine liturgiar.

Så har vi ei anna og meir seriøs problemstilling.
Vi lever i ei heilt anna tid i dag enn for, la oss sei 30 år sidan da denne "tradisjonen" starta. No til dags har vi både muslimar, katolikkar, humanistar, greskortodokse, jødar og masse anna rart i det norske samfunnet, endatil på Gaupne Skule. Dette var laaangt meir uvanleg da eg gjekk på skulen, for da var alle liksom medlemar i Statskyrkja.

Slik er det ikkje lenger.
For ein 8-årig katolikk eller muslim er det kanskje ikkje så morsomt å bli att nærast åleine på skulen medan 140 andre reiser til kyrkja.




Korleis ein skal løyse dette?
Det er himla enkelt. Legg skulegudstjenesta til umiddelbart etter skuleslutt, og dei elevane som da vil gå, kan reise i kyrkja.
Problemet er løyst.

"Jammen, da er det jo ingen som vil da".

Ja, og så?

torsdag 5. desember 2013

Julegavetips, del VII

Også denne gåva er ei som den bedre halvdelen vil bli kjempeglad for å få på julekvelden.
Spesielt hvis du har svigermor på besøk.

Legg spesielt merke til kosten, som også kan være nyttig andre plassar enn på soverommet. 


Eit "stuepike" kostyme er alltid ein slager.

onsdag 4. desember 2013

Julegavetips, del VI

Hvis konemor framleis ikkje er fornøgd etter dei flotte gavene sine, dvs. både moppesettet og spylevæska, så bør du verkeleg slå på stortromma.

Ingenting er så godt motteke som dette.



Etter nyttår skal nemleg alle damer, og menn for den del, slanke seg.
Og da må ein ha eit oppstartsverktøy.

Men ei badevekt kostar kanskje ikkje så mykje, så da kan du dra til med dette som eit supplement:



Badevekt OG klippekort på treningssenteret?

Ho vil takke deg.

Julegavetips, del V

Det er kanskje ein ungdom i huset?
Ein 14-åring som likar duppedittar og dingsar?
Og du lurer på kva ungdommen skal få til jul?

Her er svaret:



Alle ungdommar no til dags vil ha ein mobiltelefon, og denne Nokia 1611 er midt i blinken.
Legg t.d. merke til den fancy antennestubben.
Med denne kan du både ringe til andre, og motta samtalar.
Hvis ein er litt teknisk, så kan ein også sende meldingar via ein hovedsentral.

Så hvis du vil bli populær i ungdomsflokken: Ein Nokia 1611 gjer at dine håpefulle aldri vil gløyme denne jula.

Julegavetips, del IV

Koner fortjener meir enn ei gave.
Dei er snille heile året, og må ha litt ekstra merksemd på julekvelden.

Etter at dei har fått moppesettet sitt som første gåve, kan du slå til med enda ein godbit.



For noko meir nyttig enn ei kanne spylevæske skal ein leite lenge etter, iallfall må du leite heilt til moppereolen.
Denne er endatil ferdigblanda slik at ho ikkje treng å slite med blanding og søl.

Tips: Europris har gjerne gode tilbud på slikt, så hvis du er i det VERKELEG spandable hjønet, så kjøp like godt to, og spar den eine femliteren til morsdag.

Julegavetips del I



I dagane fram mot 24.12. vil eg komme med gode tips til nyttige gaver, som GARANTERT vil skape liv i heimen på julekvelden.

Vi startar med ein klassikar:

Dagens samfunn er ein overflod av velstand. Vi har alt, og det vi ikkje har, kan vi kjøpe når vi vil.
Derfor er det på tide å gi dine nærmaste noko som vi alle kan ha glede av.

Og ingenting vil skape meir liv i heimen på julekvelden enn eit nytt moppesett til di kjære kone.
Med det nye settet vil golvvasken gå som ein leik.
Det er berre å sette seg ned i sofaen (eller enda bedre; legge seg ned) og så konstatere at "Ja, dette var jammen ei gåve som kom til nytte!"



 



tirsdag 3. desember 2013

Julegavetips, del III

Familien likar kanskje å sjå på film?

Kva er vel meir hyggeleg enn å samle dei øvrige medlemane i husstanden framfor TV-apparatet, medan far i huset må nøye seg med ein tur på puben for ein ussel fotballkamp?

Det går ikkje alltid gode filmar, så pass på å kjøpe inn ein slik til dei også. Gjerne på 120 minuttar i tilfelle ekstraomgangar.

Til framvisning av sjølve filmen kan ein kjøpe ei videomaskin. Det er fleire system på videofronten, men kjøp helst Betasystemet, det er framtida.


Julegavetips, del II

Dei fleste etablerte av oss har noko vi kallar "svigermor". 
Ho fortjener såklart ei gave til jul, men kva da?

Det er i grunn eit enkelt valg.

Med ein ny kassettspelar i hus treng ho ikkje lenger å komme på besøk, men ho kan være heime å høyre på t.d. Ivar Simastuen eller Børt Erik dagen lang.

Det må da være fint.



Til nissen

Kjære nissen.

Eg har vore snill mann i (nesten) heile år.
Til jul vil eg berre ein ting:

Det er at posten sluttar å legge masse reklame i den grønne postkassen min.
Eg har nemleg satt opp ein liten lapp på kassa der det står at uadressert reklame er uønska. Eg fikk endatil lappen av ein snill postmann.
Så da håpar eg at nissen kan gjere det slik at eg
SLEPP Å FÅ SLIKE MENGDER I KASSA MI EIN DAG TIL!!!




Takk.

fredag 29. november 2013

Bjønnaposten 2013

Da har vi fått tak i Bjønnaposten, dette årlege bladet som det lokale idrettslaget har gitt ut no i mange år.
Det er artig å sjå tilbake på tidlegare ugåver, av og til er det både bilder og reportasjar fra gamle dagar, dvs. den gang ein var ung og sprek. (Jøss, DET må være lenge sidan.)

Layouten i bladet er blitt betydleg bedra siste par åra.
Idrettslaget kan med rette være stolte av eit nytt flott nummer, som einkvar Lustraheim burde ha på stovebordet no i desember.

Sjølv om primærområdet for IL Bjørn er Gaupne, Indre Hafslo og Jostedal, så er det fine og gode historiar fra andre deler av kommunen også, slik har det vore i tidlegare utgåver og. Det skal redaksjonen ha all ære av.

Det er som vanleg litt stoff om våre lokale idrettstalent, og vi har faktisk fleire av dei. Spesielt er det i langrenn masse flinke folk, noko som tyder på ei godt dreven skigruppe. Imponert over kva dei har fått til!
Det spørs berre om dei held ut dei treningsmengdene som skal til for å ta steget opp på nasjonalt toppnivå, og dermed også topp internasjonal klasse, når dei skal over i seniorklassa.

Det er også ei svært aktiv handballgruppe med fleire lag i aldersbestemte klassar. Det er veldig bra.
Idrettshallen, som etterkvart er byrja å bli ganske sliten (sjekk taket i dusjane), har vore eit must for utviklinga av handballen i laget.

Så har vi fotballgruppa. Dette er vel den største av alle gruppene i laget, målt i antal utøvarar. Mange av laga har hatt ein god sesong, ikkje minst gjeld dette A-laget, som skulle ha vore i ein divisjon høgare til neste år hvis Årdal hadde hatt eit snev av sportsånd. Dessverre spolerte Årdal sjansen til å utvise fairplay da dei skulle og burde gjort det.
Du veit, fair play er liksom greiaste når ein får fordeler av det sjølv....

Men kjære A-lag: Det bildet de hadde i Bjønnaposten, det burde vore eit anna. ALLE andre lag stilte i bladet opp i drakter, med sponsorar og synlege logoar.
A-laget, som  kanskje er idrettslagets flaggskip, stiller opp i sivilt.....


Uansett: Bjønnaposten må de anskaffe. Sjølv om det hadde vore eit elendig blad så hadde eg kjøpt det berre for å støtte idrettslaget. Men det er ikkje dårleg, det er ei knallbra utgåve.
Laup og kjaup!

lørdag 23. november 2013

Milepel

Eg flytta over til blogspot i sommar, etter nesten to år på blogg.no

Årsaka til flyttinga var at det var så himla masse rosadill der, det var til å føle seg uvel av.
Eit døme er ein av landets mest leste bloggar, som no også har fått ein avleggar i ein heilt dust TV-serie, Babe Adventure.
Eg var dum nok til å gå inn på nettsida til Babes`en, og gudbedre....

Det var kanskje ikkje noko sjakktrekk å komme i avisa på denne måten.

Det er eit føkkings rusk, ein vanndråpe eller noko slikt!


Sjekk dette bildet t.d.



Tatt av meg, etter å ha rista eit ullteppe ein laurdagskveld for to veker sidan. Hvis vi ser nøye etter så er det sikkert eit spøkelsestryne i eit av støvkorna fra ullteppet mitt.



Men det var ikkje meininga å henge ut andre.


I dag har eg passert 10 000 sidevisningar sidan juni, og det er jo hyggeleg. Sjølv om ein er amatør på området, og driv med dette på hobbybasis, definitivt utan annonseinntekter, så er 10 000 bra.

Eg har i det høve sjekka statistikken litt.
Det mest viste innlegget var det om sjenkinga i Parken i høve Sogn Gamaldansfestival.
Det har litt over 600 visningar.
Det nest mest leste er posten om ulike grupper på Facebook. Det vart også den posten der eg fekk flest delingar og gode tilbakemeldingar.

Vidare er postane om Topptrimturane også inne blant dei mest leste, håpar nokon kan hatt nytte av dei.

Ellers er det interessant å sjå kva land lesarane kjem fra.
Langt dei fleste er norske, ca. 80%.
Av dei 20 resterande prosent er over halvparten fra USA. Det har kan ha noko med at eg nyttar google sin plattform. Dessutan er det mange nettbrukarar i USA, og så vert mange av postane lagt ut på natta her heime, noko som betyr på ettermiddag i USA. Da er kanskje nettbruken hyppigast??
Eg registrer også ein del besøk fra Russland, som er land nr. 3 på lista over flest besøk. Det synes eg er veldig rart, men nå er det vel mange nettbrukarar der og...

Ellers er det noko besøk fra Ukraina, Tyskland, Nederland og Sverige. Men lite fra Danmark. Danmark er ikkje ein gang med på lista over dei 10 landa som er oftast innpå. Enda eg arbeider i eit firma med hovedsete i Ballerup....

Den siste månaden har eg hatt fleire besøk fra Indonesia enn fra Danmark.

Vel, det er hyggeleg at noko gidd å slenge seg innom.

IL Bjørn sin julekalender!

Minner om denne.

Dei kom i posten i dag, noko forsinka, men det passa forsåvidt bra, for Bjønnaposten vart også fordelt i kveld.


Både Bjønnaposten og julekalendaren er viktige inntektskjelder for eit lite lag.
Det ligg ein heil del arbeid bak begge deler, og ikkje minst er det verdt å takke alle gode sponsorar, annonsørar og andre som på eit eller anna vis har bidrege.

Det som er viktig nå, er å få salget i sving. Julekalendarane må være ute til 1.desember, naturleg nok.
I år kostar kalendaren 100,- noko som jo er superbillig for 24 dagars spenning. Fine gevinstar har vi fått tak i år også.
Den observante vil sjølvsagt ha lagt merke til at sjølv om 100 spenn er billig, så er det noko dyrare enn i fjor.
Til det er å sei at vi har 500 færre kalendrar i år, kun 1000 stk, så det er jo nesten garantert å vinne.....


I kveld vart Bjønnapostar og julekalendrar delt ut framme på lagshuset, og til alle som lurer på om de skal kjøpe: Såklart de skal. Fotballgruppa, skigruppa, handballgruppa og symjegruppa har alle fått tildelt, og ta godt imot dei når dei kjem.

Eg har i kveld solgt 35 stk. så til dei som vil kjøpe (eller selge): Ta snarleg kontakt, for desse går unna.

Sjakk og sånt.

Alle snakkar om sjakk i desse dagar, og det er vel naturleg nok, med tanke på at ein norsk 22-åring akkurat har vorte verdsmeister.

Ein unik prestasjon, og antaglegvis mykje større enn vi anar.

Det er kanskje dei som meiner at dette ikkje er idrett, men med tanke på at t.d. casting, skyting, bowling, bogeskyting, curling og golf er med i Norges Idrettsforbund, så er sjakk minst like mykje ein idrett.

Det er ikkje alltid berre dei fysiske bragdene som skal reknast.


Magnus Carlsen er nå vår største idrettsutøvar internasjonalt, og det er antaglegvis berre Suzann Pettersen og Thor Hushovd som kan måle seg.
Alle desse tre er utøvarar i store internasjonale idrettsgreiner, og er nok større i utlandet enn her heime.
Hvis eg skal rangere store norske idrettsprestasjonar, så må dette sjakk-VM være heilt der oppe med Vebjørn Rodal sitt OL-gull, sigeren over Brasil i Frankrike-VM, samt Hushovd sin VM-siger i Australia.


Her på berget er det framleis ski som dominerer, og det er heilt naturleg, tufta på laaange tradisjonar.
Det er dessutan den einaste idrettsgrein vi kan seiast å være ei stormakt, og det er nasjonalidretten vår.

Ski-VM fra Oslo vart sendt til sju land.
Til samanlikning vart Artic Race of Norway kringkasta til over 100 land.


Det er no snakk om at Oslo skal søke vinter-OL, eit arrangement som kjem til å koste milliardar. Det mest usmaklege med dette er at det for berre nokre år sidan vart skrinlagt å søke om Tromsø-OL i 2018, da "det var for dyrt". Eit Oslo-OL fire år seinare vert sikkert myyyykje billigare....
Det er til å få mark av når idrettstoppane nå vil ha vinter-OL til Oslo, når det var så jekla dyrt å arrangere det i Tromsø.
Hyklersk er det.


Dessutan: Skal nasjonen satse på eit stort idrettsarrangement, så gå for sykkel-VM i Bergen i 2017. Det gir adskillig meir omtale i den stor verda, og vil koste ein promille av det eit vinter-OL er berekna til.


Fram til forhåpentlegvis Stockholm får Vinter-OL i 2022, så skal vi glede oss over at vi no har ein verdsmeister i sjakk, eit spel som har ei over tusenårig historie, og som har mange millionar utøvarar.

mandag 18. november 2013

Ein internasjonal dag på skulen

Vi hadde aldri noko så spennande på skulen da eg gjekk der for ca. 100 år sidan.
Da hadde vi gjerne "Bibelsoge" og pugga salmevers, som antaglegvis er blant det mest unyttige eg har gjort.

Og med "noko" så meines den internasjonale dagen som Gaupne skule hadde forrige veke.
Dagen fekk forøvrig eit oppslag i lokalavisa også, og i tillegg passa det bra etter den triste hendinga i Årdal for to veker sidan.

Vi møtte opp i eit klasserom der vi fikk vite litt meir om Ungarn og Danmark. Nå er jo ikkje det dei mest fjerntliggande landa, men det er jo alltids greit å få vite litt meir, spesielt den danske tellemåten...

I andre klasserom var det litt informasjon om Etiopia, Latvia, Eritrea, Filippinane og Tsjetsjenia som ikkje er ein sjølvstendig stat, men ein republikk i Russland. Men for å sei det slik: Det er forståeleg at folk fra Tsjettsjenia kanskje vil markere litt avstand til dei sentrale styresmaktene i Moskva.

Det var også litt matrettar fra dei forskjellige landa, der noko var godt, medan andre ting var litt meir...uvant.


Eit veldig godt tiltak fra skulen si side, og masse folk var innom.
Eg trur slike treff som dette bidreg til auka forståing mellom oss alle, både "innfødde" og "innflyttarar".
Ein liten reprimande dog: Eritrea har vore ein sjølvstendig stat fra 1993, men på kartet fra skulen var det framleis innlemma i Etiopia. *viftar med peikefingeren*



Som ein kuriositet kan eg referere fra eit stort oppslagsverk fra 1950-talet, der dei skriv om "Afrikanegeren":
"Ja, det stemmer gjerne at negeren har flere koner, og heller vil leve det gode liv enn å arbeide".

Dette står i ei bok som var i mange norske heimar på den tid, og det er slett ikkje noko rasistisk oppslagsverk. Det var nok det gjeldande syn blant mange her i landet i dei dagar.

I eit atlas fra ca. 1960 som eg har heime står det om urinbyggarane i Australia, arborginarane:
"Denne primitive rasen minner mer om steinaldermennesker og aper enn våre dagers moderne mennesker."

Heldigvis har verda gått framover.


søndag 17. november 2013

Ein laurdagskveld i spinningsalen.

Folk finn på mykje rart.
Bl.a. kan det møte opp 15 godt vaksne personar, 10 menn og fem kvinner,  på Luster Treningssenter ein laurdags ettermiddag kl. 1630 for å sitte på ein spinningsykkel i toogeinhalvtime.

Eller; det stemmer ikkje heilt, for dei fleste var nemleg møtt opp i god FØR 1630, antaglegvis for å sikre seg den "faste sykkelplassen" sin. Det var i praksis to timar og 40 minutt på sykkelen...

Spinningsalen på det lokale treningssenteret er ikkje akkurat tillaga for eit slikt stunt, faktisk er det ikkje ein spinningsal i det heile teke.
Men det skal seiast at det er gjort mykje ut av heller lite. Over 20 syklar er det kome på plass, og instruktørplassen er bygd opp slik at vedkommane har full oversikt på forsamlinga.
Det ideelle hadde sjølvsagt vore eit amfi, men ein kan ikkje få alt her i verda.

Brukbart musikkanlegg har dei fått på plass, det er viktig.
Ventilasjonen fungerer også bra, og det bør det sanneleg gjere med ein slik bande svettande individ på plass.

Totalt sett kan vi være godt nøgde med spinningsalen slik han framstår pr. nå.


Laurdagens time baud altså på 150 minuttar køyring med fire såkalla "terskeløkter". Da er det viktig å ikkje komme for høgt opp i puls, noko som kan være fort gjort.
Ein skal tross alt holde på såpass lenge at ein nok skal bli sliten likevel.


Det er første økta som er verst, eller iallfall den første halvtimen. Når det er unnagjort så går det stort sett av seg sjølv.
Mange vil nok synes at det høyres kjedeleg ut å sitte inne og gampe på ein spinningsykkel i over to timar.
Til det er å sei at det høyres verre ut enn det er. Når ein først er i gang, så er det faktisk rimeleg OK. Minuttane og timane går fort unna, og det er utruleg nok aldri kjedeleg, ja med unnatak av oppvarminga, som ein må igjennom.

Til slike økter er det eit must å ta med seg noko mat. Eg hadde med eit par bixit turkjeks, samt ei 0,7 liter vannflaske og ei 0,25 RedBull.
Det gikk med nesten tre heile vannflasker (ein fyller i pausane), og RedBullflaska var med litt for smakens sin del, samt at den tross alt inneheld ein del ekstra "power". Dessutan var det tilbud på slike flasker på Spar i dag.


Kven som var der?
Vaksne. Nesten alle var over 40, og da vil ein sjølvsagt sei at "det er vel 40-års krisa", men nei.
Såvidt eg kjenner til har alle som var der trimma meir eller mindre heile sitt liv, på eit eller anna nivå.
Det å spinne i 150 minutt er ikkje for førstegangsspinnarar, for ein vert sliten, og skal ha hatt nokre timar på sykkel før ein gir seg ut på ei slik økt.


Eg syntes dette var ein veldig fin time, og vil gjerne oppfordre treningssenteret til å ha fleire slike økter, kanskje ikkje kvar helg, men slik innimellom. Eg vil tru at dei fleste som var der hadde ei fin økt, og gjerne stiller opp på nytt.
Og forresten; Klarar du 90 min, så klarar du dette også.

fredag 15. november 2013

Min (fotball)kamp, del VI

Da den aktive karriera var slutt, enda eg ikkje visste det sjølv, så vart det overgang til den myteomspundne bedriftsfotballen.
Hausten 1993 byrja eg å trene med mine kollegaer på Asker og Bærum Politikammer som det heitte den gang. Det var inne i ein liten gymsal om vinteren, men før den tid rakk eg iallfall å få være med på PM i fotball i Harstad. Det var ein heil bit å reise for å spele litt fotball, men så lenge det var i arbeidstida så var det OK.

Asker og Bærum PIL hadde eit brukbart fotballag, iallfall til bedriftslag å være. Vi var med i innandørsserien på vinterstid der vi spela seksarfotball i ein slags lagerhall på Kadettangen. Det gjekk ganske bra minnes eg, men det vart ikkje skikkeleg skøy før utandørssesongen starta i mai 1994.
Nå var det ikkje lenger avstandar å snakke om, neida, her var det berre nokre få kilometer mellom banene på det meste, og alt føregjekk innanfor kommunegrensene til Bærum.
Det er to kampar eg hugsar spesielt. Den eine var mot fengselsvesenet på Ila. Fengselet var liksom erkefienden vår, sidan det tross alt var ein nært beslekta arbeidsplass.
Eg var med på ein kamp mot dei, og det vart reine krigen. Kampen gjekk i flott sommarvær og vi spelte på det kanskje flottaste grasdekket eg har satt mine fotballsko, nemleg grasbana til Ila landsfengsel og sikringsanstalt. Der var det innsatte som stelte bana dagen lang, og ellers var det kun A-landslaget som trena der.
Kan jo føye til at dei innsatte på Ila også hadde eige lag ein periode. Dei spelte kun heimekampar....

Vi spela uavgjort  2-2 mot fengselet, og eg må sei eg lurte på kva oppgåva til dommaren eigentleg var. Blåse i fløyta var det iallfall ikkje.
Dei som spelte desse kampane var gjerne store, sterke menn med meir innsats enn teknikk, og taklingane likna ikkje grisen. Merkeleg nok greidde vi å takke kvarandre etter kampen.

Dette var likevel berre ein forsmak på ein kamp vi skulle ha mot eit innvandrarlag fra midtausten. Dei kalla seg PARS, men vi hadde intern moro av å kalle dei HASJ.
Enkel humor.

Kampen gjekk føre seg på ei grusbane oppi Lommedalen ein stad, og vi tok tidleg leiinga.
Så hugsar eg at ein av våre vart utsatt for ein openbar grisetakling, der gjerningsmannen fekk gult kort. Men politifolk på fotballbana har gjerne kort lunte, og det måtte sjølvsagt hevnast....
Deretter vart det berre verre.
Dommaren, som også hadde med seg linjemenn, mista totalt kontrollen, og gjorde fleire grove feil, i noko som verka til å være panikk. Han var like ille til begge sider, sjølv om vi der og da mistenkte han for å ha fått ei trafikkbot samme dag.
Det var på randa til å bli masseslagsmål, men vi klarde på ein forunderleg måte å besinne oss.
Kampen ebba ut med lassevis av gule kort, og med det eine målet vi fekk tidleg i første omgang.
I ettertid kan ein le av dette, men hadde det komme for ein dag, så kunne det blitt skandale:
"Politilag i masseslagsmål med asylsøkere på fotballbanen!"

Hausten 1994 byrja eg i ny jobb på Romerike, nærare bestemt på Lillestrøm. Der var det og bedriftsserie, men kun sjuarfotball, ikkje 11-ar som i Bærum.
Men det var ok for min del.
Eg melde mi interesse for den lokale oppmannen, og alt samme kveld kunne eg få være med på kamp, mot Kløverlia borettslag i tredje divisjon Nedre Romerike....
Det må ha vore det dårlegaste fotballag eg har spelt mot EVER.
Første gang eg fekk ballen, så tenkte eg: "Er det ingen som skal gå på?"
Neida, eg kunne omtrent spasere ballen i mål. Eg putta på eit par kjappe før eg forstod at det kanskje kunne være ein smule humant å roe ned litt. På opplagde målsjansar spela eg ballen til mine kollegaer, som iallfall putta på nokre mål, sjølv om det like gjerne vart eit sleivspark.
Eg scora fire mål i den kampen, og skulle lett ha laga ti hvis eg hadde vore litt meir ego.

Heldigvis var dei andre laga i serien ein smule bedre.


Da vi flytta heimatt til Sogn i 1996 var det aldri aktuelt å spele aktivt igjen. Men i det minste kom eit lag med avdanka Bjørnspelarar heilt til finalen i Lustraturneringa det året. Det syntes vi var bra gjort.
Dei neste åra vart det berre hobbytrening med oldboyslaget, som vi no hadde fått stabla på beina, samt ein tur til PM i innandørsfotball, bl.a. til Moss to ganger, og ikkje minst til eit galehus av eit meisterskap i Bergen.
Galehus, fordi omtrent alt verka til å være tillatt. Hårreisande taklingar som ville kvalifisert til ubetinga fengsel dersom det hadde skjedd ute i gata.

I Sogndal fekk dei på plass noko som heitte Kjempenes Liga, inspirert av Champions League, på slutten av 90-talet. Dette var ei turnering for avdanka fotballkjendisar i Sognebygdene, og Bjørn, eller var det Luster (?) stilte med lag. Det var moro, heilt til vi møtte Vik eit år. Dei hadde med eit par aktive, og la openbart all si prestisje i å vinne det som skulle være ei moroturnering. Stygge og harde taklingar, og da bestemte eg meg for at denne driten gadd eg ikkje være med på.
Den siste turneringa eg var med på var Veteranturneringa i Lærdal/Årdal. Der vant vi første året den vart arrangert, i 1998 eller 1999 var det vel. Sidan kom det med mange andre lag fra både inn og utland, og da var ikkje det så moro lenger heller.

Eit par år etter siste cup vart eg spurd om eg ville være med prestekontoret si fotballtrening. Det var hyggeleg å bli spurt, og til eit slikt tilbud gjekk det sjølvsagt ikkje an å sei nei. Presteelementet vart kanskje noko utvatna, men det var iallfall ein høg andel av religiøse personar som var med. For ein praktiserande ateist var det både hygleg og uvant å være i eit slikt selskap. "Hygleg" fordi dei truande var.... ja...hyggelege....
Dei var like engasjerte som alle andre fotballspelarar, men ordbruken var heldigvis ein del annleis enn det eg hadde vore vant med fra den aktive karriere, kanskje spesielt på Bjørn på midten av 80-talet. Det var definitivt ikkje ein stad for sarte sjeler...
Det var på prestetreninga eg for første gang fekk oppleve strekkskader. To ganger i venstre lår for tre-fire år sidan, og no sist på mandag i høgre legg.


Høgdepunkt i karriera?
Næ, ingen?
Jo, nokre gullaugeblikk har det da vore. Det å slå Sogndal 2-1 i 1987 var unektleg ein sterk prestasjon.
Det var også godt gjort å komme til semifinalen i Mjøndalen i 1981.
Samt opprykk fire år på rad.
Eg var også med på laget som vart nr. 2 på Politiskulen, da fekk vi ein mildt sagt grusom premie, ein eller annan brun glasdings som eg sikkert har "mista"

Men den største og mest uventa av alle prestasjonar var da vi som ein sammanraska vennegjeng vant Lustraturneringa i 1990. Ingen av oss spela aktivt på det tidspunkt, og førebuingane var totalt fraværande. På den tid var Lustraturneringa i januar, og gjekk på laurdag og søndag. Vi var sjølvsagt ute og pilsa som nokre svin både fredag og laurdagskvelden, og var vel knapt nok edru spesielt da vi gjekk utpå bana den søndagen. Så tapte vi da også den første kampen som gjekk kl. 0900. Eg vakna 0845, reint tilfeldig, og var førstemann fra laget som var i hallen. Det seier vel sitt.
Men kvaliteten på turneringa var altså ikkje bedre enn at vi kunne gå av stad å vinne heile greia, men du verden: Beina var som tre i dagane etterpå, for vi spelte jo heile kampane, og det var faktisk veldig slitsomt i lengda.

Men nå er det over og ut. Det er ikkje eingang vemodig når ein veit at kroppen ikkje tåler det lenger. Fornufta har vel omsider vunne.



torsdag 14. november 2013

Min (fotball)kamp, del V

Hausten 1988 flytta eg til Sandane for å bu der eit år i saman med praksisperioden på skulen eg gjekk på.
Sandane hadde ein fin historie i fylkesfotballen, og hadde i fleire år vore i daværande tredje divisjon.
Dei hadde rykka ned derfra nokre få år tidlegare, og var veletablerte i fjerdedivisjon.
Trudde dei.
Hausten 1987 gjekk dei på tap etter tap, og dei måtte ned enda eit hakk.
Dermed bytta dei og gamleklubben min, Bjørn, plass, så eg fekk aldri høve til å komme heim for ein bortekamp.
Det var også tre andre klubbar i Gloppen, Sankam fra Sandane og Brodd fra nabobygda på sørsida som eg ikkje hugsar namnet på. Desse to spela i sjuande divisjon, og oppe på Byrkjelo eit par mil lenger mot Skei, heldt Breim til.
Dei sistnemnde hadde eg møtt med Bjørn i sullikperioden, dvs. fra 1982-1985. Da hadde vi tapt, og Breim var no i samme divisjon som Sandane, for første gang i historia. Det var ei viss rivalisering dei to klubbane imellom, slik det skal være mellom gode(?) naboar.

Treninga starta opp tidleg på vinteren, utandørs, enda det var hall på Sandane. Det var gamaldags trening med felles joggetur og greier.
Målsetninga var å rykke rett opp att, for det var nesten eit folkekrav at vi ikkje kunne være på samme nivå som "bøndene på Breim".

Vi hadde ei rekkje treningskampar utover våren, men eg sleit med å finne min plass i systemet. Ein ting var at dette laget var ungt, med berre ein tre-fire superveteranar, men det var også ein andektig gjeng, fjernt fra den smårølpete banden eg hadde spela med i Bjørn. Berre det å sleppe ein fis hadde nesten blitt sett på som umoralsk i Sandane.
Men det var hyggeleg folk der, og seriøst opplegg, det skal dei ha. Innandørsturnering i romjula hadde vi endatil.
Eg prøvde å karre til meg ein plass framover på bana, da eg på ein treningskamp oppdaga at den eine trenaren hadde omtrent einerett på venstrebacken uansett. Sjølv om han kun var trenar, og aldri spelte på treningane sjølv. Det var ei pussig ordning syntes eg.
Eg sleit meg inn på laget som angripar etter nokre kampar, og fekk jammen putte på eit mål borte mot Holmedal. Deretter gjekk det gradvis nedover att, heilt til eg skulle byrje på siste utdanningsåret mitt i Oslo i september.
Året i Sandane var dermed langt fra vellukka, men vi rykka opp med klar margin, og eg fekk være med på mitt fjerde opprykk på like mange år.
Bjørn derimot, rykka ned att etter ein katastrofesesong.

I 1989 meldte eg overgang til Bjørn att da eg fekk pliktåret i Årdal. Det gjekk an å kombinere med litt femtedivisjonsfotball, som eigentleg var eit passe nivå. Der kunne vi henge med utan å trene anna enn for moro eit par ganger i veka.

Eg fekk min første kamp på heimebane mot eit lag som eg ikkje hugsar kva var. Det var litt krisestemning da, for helga før hadde supermålscoraren blitt utvist borte mot Dale. Eg hadde vore med ut på Dingemoen, og var speleberettiga da og, men ryggen sa nei. Dermed måtte eg vente til helga etter, og det enda jammen med at eg vart utvist, for første og einaste gang i heile mi karriere.
Vi leda 2-1 da eg vart utvist "for å frata motstandaren ein opplagt målsjanse", og det var heilt OK. Eg hadde forresten fått gult kort før i kampen for å ha sagt "Jammen Tommy da!" til dommaren, da eg ikkje var einig i ei frisparkavgjerd. Kanskje han skulle hevne seg for tabbemålet eg scora på han i 1985?
Uansett måtte eg tusle i garderoben, sikker på at eg hadde berga i det minste eitt poeng. Men med eitt minutt att, og akkurat da eg runda hjørnet oppe ved symjehallen, så utlikna det andre laget. Eg gjekk inn i garderoben, og hadde knapt fått av meg skoa før resten av laget kom etter. Kampen var slutt, og dei hadde jaggu prestert å sleppe inn enda eit mål.
Dermed fekk eg karantene, og det var først på hausten det var sving på sakene att. Trur vi enda på ein tredje-fjerde plass det året, noko som var greit nok. Hadde aldri ambisjonar om noko meir.
I 1990 fekk vi inn att trenaren fra 1988, dvs. det året eg ikkje spelte på Bjørn. No skulle det verkeleg bli liv og satsing!
Det vart stikk motsatt med tid og stunder....
Det vart altfor mykje surr. Stadige skifter på laget, rokkeringar hit og dit, og systemsnakk som ingen forstod eller brydde seg om. Men vi trente bra, og var i god form, noko som gjorde seg utslag i ein sterk haustspurt der vi gjekk 8-10 kampar på rad utan tap.

I 1991 fortsatt vi med samme trenar, men nå var beina mine så øydelagde at eg ikkje spelte ein einaste kamp. Treningar vart det nesten ingen av heile våren, så da fekk eg tak i min første sykkel....
Denne sesongen vart derfor observert fra sidelinja, og det var eit smått kaotisk syn å sjå Bjørn det året. Trenaren hadde openbart den oppfatning at vi skulle springe alle lag i senk, men det hjalp jo lite når fotballforståing og taktiske grep var hinsides.
Rokkeringa på laget var no den fullkomne parodi: Den eine keeperen fra 1988 sesongen t.d. var no angripar, og den beste angriparen vår fra den gang var no midtstoppar.
Systemet var heilt banan, og ingenting fungerte. Eg var nesten glad eg var skada heile året slik at eg slapp å være med på det pinlege faktum at vi no rykka ned til sjette nivå att.
Den samme trenaren hadde i løpet av tre sesongar fått Bjørn ned to divisjonar, og fått 100 000,- for det. Meir vekkasta pengar skal ein leite lenge etter.

Den avsindige treninga i 1991 og 1992 hadde jaga fleire spelarar over til naboklubben Luster. Dette var ein moroklubb som hadde starta på lågaste nivå eit par år før. Det var lite seriøsitet over denne gjengen, men med den stadige tilgangen av gode spelarar fra Bjørn, så var det dei som rykka opp til femte nivå i 1991. Luster var før seriestart i 1992 den beste klubben i kommunen, da Bjørn var plassert på sjette nivå, og Hafslo heilt nederst i sjuande.
1992 sesongen vart også ein fiasko for min del, da stadige skader også dette året gjorde at eg ikkje fekk spelt ein einaste kamp. Saman med ei rekkje andre fra Bjørn si "stordomstid" fra 1986-1987 hadde vi meldt overgang til Luster. Målsetninga var berre å møtast eit par ganger i veka, spele litt fotball, og ellers ta ein kamp om gangen. Det var slik eg ville ha det.

I løpet av vinteren 1992-1993 byrja beina endeleg å fungere att, og eg erobra ein fast plass på venstrebacken til Luster. Vi spelte heimekampane på den vesle intime bana på Skjolden, og det var alltid god stemning på både heime og bortekampane. Heimekampane hadde vi gjerne på laurdagane, slik at vi kunne pilse litt om kvelden, og ditto på bortekampane. Dog var det langtfra dei fyllekulene som hadde prega Bjørn ti år tidlegare.
I første heimekamp i 1993 møtte vi Vik. Dei var av favorittlaga i divisjonen det året, men vi spela dei til tider trill rundt, og vant enkelt 3-1. Eg fekk æra av å sette inn 2-1 målet fra venstrebackplassen min. På den tid var formen rimeleg bra, ikkje minst grunna dei stadig aukande mengder med sykkeltrening. Det året hende det at eg sykla til Skjolden, var med på fotballtrening og så sykla heim att.
Det vart med den eine scoringa for Luster, men det var til gjengjeld eit flott mål iflg. den eine lokalavisa, faktisk i "ultraklassen" for å bruke deira ord. Hø-hø...

Eg må også nemne ein kamp i Firdacupen vi hadde mot Hafslo den sommaren. I Firdacupen skulle det laget som var lengst nede i divisjonane få ta straffespark før kampen byrja. Antal straffespark var det same som divisjonsforskjellen. Hafslo var to divisjonar under oss, og fekk såleis to straffar. Dei presterte å bomme på begge. Vi hadde avspark, og scora etter ca. 20 sekundar. Istaden for å ligge under med to mål, så leda vi omtrent før kampen var komen i gang. Vi vant med ein fem-seks mål trur eg, utan å anstrenge oss nevneverdig, og eg trur dette vart den siste kampen eg spela som aktiv.

Stemninga i Luster var veldig avslappande og lett, i sterk kontrast til opplegget vi hadde hatt i Bjørn dei to åra før. Vi trente oss sjølv, spelte kun fotball, aldri noko taktiske øvingar, og vi bytte på å være kaptein fra kamp til kamp. Resultata var det reine bingo, med lassevis av mål både framover og bakover. I løpet av dei åra eg var med der hende det aldri at vi ikkje scora eller slapp inn mål i samme kamp, ishockeyresultat som 7-4 eller 8-5 var faktisk ikkje uvanleg.

Det var dessverre med den eine gode vårsesongen i Luster for min del. I august 1993 flytta vi til Oslo, og eg spela aldri fotball i seriesystemet att.
No opna det seg ein ny og underleg arena, nemleg noko rart som heitte "bedriftsfotball". Og her skal eg love det var mykje rart, mykje verre enn det eg hadde opplevd som aktiv spelar.
Men utan å vite det la eg altså opp som fotballspelar på ei tid da beina var OK att, og formen kondisjonsmessig var bedre enn på mange år. Eg var 28 år, og kunne nok hengt i stroppen på femtedivisjonsnivå nokre år til, men livet i Tigerstaden freista meir.

Fra no av vart det spel på pussige baner i Bærum og på Romerike nokre år, for ikkje å snakke om noko som kom enda seinare, nemleg "old-boys fotball"....