lørdag 6. juli 2019

The autopsy of Jane Doe - filmomtale

Ein grøssar som eg har venta lenge på å få sjå, faktisk eit par år. Omsider var den tilgjengleg på Netflix, og da var det sjanse til å ta ein kikk. Til tross for at eg har hatt DVD`en liggande sidan i fjor eingang...

The Autopsy of Jane Doe.jpeg

"The autopsy of Jane Doe" er Andre Øvredal sin første engelskspråklege film, etter  bl.a. Trolljegeren (ju-huuuu!!). "Trollhunter" er fin å ha på CV`en, men "Jane Doe" er noko heilt anna....
Her er det ikkje mykje humor akkurat.


Handling:
Ei ung dame vert funnen død, delvis nedgravd i ein kjellar. I det same huset har det vore ei rekkje brutale drap, men den unge i kjellaren er ukjent for den lokale sheriffen, så ho vert sendt til det lokale rettsmedisinske laboratoriet/likhuset for obduksjon.
Dette må gjerast i løpet av kvelden og natta av dei to i familiebedrifta, far Tommy og son Austin.
Årsaka til den hastige saken er nettopp at den unge er ukjent.

Vel, dei to går laus på oppdraget med "dødsforakt" (Morsom, ikkje sant?), og finn at her er det verkeleg mange lause og pussige trådar som må nøstast opp i.

Etterkvart som obduksjonen går sin gang, vert dei merksame på at noko rart, uforklarleg og skummelt er i ferd med å skje....


Mesteparten av handlinga pågår i likhusets heller dystre kjellar. Der er det passe mørkt og 70-tals inspirert møblert. Obduksjonen ser forbløffande realistisk ut, men eg lurer på kvifor dei to rettsmedisinarane ikkje brukte munnbind.
Blodet renn, indre organ vert bretta ut og lagt til side. Det eine liket verre enn det andre skjuler seg i likhusets kjølelager, men likevel er det stemninga som er verst.
Huff, for ein guffen film!


Øvredal vart kanskje ikkje millionær på denne 88 minuttar lange grøssaren, men til tross for eit heller lite budsjett, er resultater veldig godt.
Vi treff eigentleg berre to personar (levande iallfall), og kun tre personar til seier noko som helst gjennom heile førestillinga; Sheriffen, betjenten hans og Austin sin kjæraste er dei tre øvrige.

Men vi må også gi stor ros til "Jane Doe", som vert spela av Olwen Kelly. Ho er berre heilt fantastisk dyktig til å spele død. Det høyrer med til historia at ho hadde dreve med yoga, og såleis hadde framifrå kontroll på kropp og pust.
Jepp, det er mengder med scener som viser innvollar og greier, men slikt må vi tåle når filmen tross alt handlar om ein obduksjon.


"The autopsy of Jane Doe" har fått gode kritikkar, heilt fortjent. Dette er ein heller lavmælt liten genistrek av ein grøssarfilm, med basis i moderne vitskap kontra okkulte saker fra tidlegare tider.
Hvis du ikkje alt har sett denne, så bør du ta mot til deg, og bruke knappe halvannan time på ein av dei bedre lågbudsjettsgrøssarane eg har sett på fleire år.


Høgdepunkt: Liket med den samansydde munnen. Oh yeah....

Lavmål: Har lik framleis ringeklokke på stortåa?


Ein soleklar

Bilderesultat for terningkast 5

torsdag 4. juli 2019

Sognefjellsrittet 2019 - rittrapport

"Pinglerittet" som det vert kalla. Usle 137 km.
Og samanlikna med storebror Jotunheimen Rundt er Sognefjellsrittet ein heller grei tur.
Men "Pinglerittet" har også mellom 1700 og 1800 høgdemeter, ikkje 1400 som arrangøren seier. Alle Stravabrukarane eg har sett seier det samme. Og det høyres eigentleg meir rett ut også.

Men nå er det iallfall gjort for i år også.
Min tur nr. 23 over Sognefjellet er unnagjort, ein gang på den heile runden fra Lærdal (Den gang ein var ung og dum) og 22 ganger fra Lom.

Vær: Fin temperatur i underkant av 20 grader og litt sol på Lom, og med varsel om mykje det same på andre sida av fjellet.
På Sognefjellshytta sa yr at det ville være 11-12 grader, og det kan vi tåle.
Alt såg eigentleg veldig fint ut. Med eitt unntak: Motvind. Og den vart ganske kraftig også.

Eit ganske så lite startfelt på Lom denne laurdagen i slutten av juni. Kun 108 la ut fra start, noko som er ein gedigen nedgang fra toppåret 2011 da det var med nesten 300 stk. Ein nedgang på 186 deltakarar ser ikkje bra ut. I år kan ein heller ikkje skulde på dårleg vær, hvis ein ikkje er redd for vind da.

For vinden skulle gjere at omlag alle fekk ei vesentleg dårlegare tid i Sogndal enn ved forrige deltaking.
Oppover Bøverdalen gikk det smått, det var einskilde strekker der vi låg i under 20 km/t.
På omtrent flat veg. I felt.
Bakken opp til Jotunheimen Fjellstue er ein god peikepinn på kor "fort" det går, og der kom vi eit kvarter seinare enn vi har vore på gode utgåver. Vi køyrde så nokolunde samla fire stk, men det skiller seg alltid i ein såpass krevande bakke som dette, den stig jamnt i fire km. Inn mot Bøvertun var det ikkje antydning til at vinden ville løye, heller tvert om.
Det var berre til å karre seg oppover mot Krossbu, og vidare til Sognefjellshytta.
Beina kjendes eigentleg heilt ok ut, men vi vart nok for lenge på denne populære matstasjonen.
Dog, med dei kjende vaflene på menyen, så er det kanhende forståeleg.
Den vesle gruppa vår fortsatte mot nedkøyringa til Fortun, og landskapet på Sognefjellet er langt fra flatt. Den siste bratte kneika opp til utsikten på Herva t.d. er seig nok. Mrk. at  ei mil etter Sognefjellshytta, så er vi framleis på 1400 m.o.h.

Nedfarten forbi Turtagrø var veldig fin i år. Tørr veg, ingen bilar som somla seg nedover i sneglefart, alt var bra. Eigentleg er turen ned fjellet så moro at den er verdt heile startkontingenten.
Arrangøren har fortsatt med ei slags tidtakarfri sone ned fjellet, veldig fint!

Vi stoppa på Nymoen, noko vi sjølvsagt burde gjort i Fortun for å få litt bedre tid, men pytt-pytt.
Motvinden var framleis heftig utover Lustrafjorden, og da vi runda Flahamar, så var det store bølger på fjorden. Tida opp Nesbakken vart ikkje akkurat noko å skryte av på Strava, men fra Nes og inn Gåpnafjorden gikk det i #kollosalfart.
Det passa ganske så bra, for på den vanlege plassen i Gaupne stod heiagjengen, og dei vart sikkert mektig imponert av den #kollosalefarten vi hadde akkurat da. Dessverre gav medvinden seg etter kun fire km. for på Røneidssida var det like tungt att.

Da føringa mi var unnagjort ved utløpet av Røneidstunnelen, så var det berre til å krype opp på Heggmyrane så best ein kunne. Denne åtte km. lange bakken er kanskje ikkje så bratt, men etter 11 mil så merkast det likevel.

Eg vart hengande etter dei andre, men det var ikkje så nøye. Midt i bakken fekk eg ein cola, og det var kanskje bensinen som skulle til. Vel oppe såg eg ikkje snurten av dei andre, så dei var iallfall to minuttar føre meg. Men beina var bra, og det var berre til å gi det eit forsøk.
Eg såg dei att nede ved Barsnesfjorden, og nådde dei nesten att før målstreken i Sogndal. Det såg sikkert ut som om vi sykla saman, men eg var altså etter i 20 km :-)

Tida vart heller dårleg, men eg tør påstå at vinden spela ei stor rolle. Mange av dei andre bruke gjerne ein time lenger enn i fjor, men vi brukte berre 25 minuttar ekstra. Med kortare pause på Sognefjellshytta, og ein smule tankeverksemd på kor vi burde ta pausen etter fjellet, så hadde vi klart nesten samme tid som i fjor. Det hadde vore veldig bra med tanke på vinden.

Det var ein mildt sagt ulik forsamling Lustrasyklistar som kom til mål. Ein av oss fekk tiårsblankett, med ein får femårsmerket neste gang. Enda ein var debuttant, og eg har altså køyrt alle utgåvene.
På Sognefjellsrittet er det plass for alle!


Kva var bra?
Start og målområdet, samt matstasjonen. Reknar med at Luster var bra også, men der stoppa vi ikkje i år heller. Er det eigentleg nokon som gjer det lenger av dei som startar fra Lom?
Været var også ok, med unntak av den ekle vinden.
Turfølget var også prima, som forventa.

Kva var dårleg?
Eg har i årevis sagt at vi burde sykle gamlevegen opp Indre Hafslo. Der slepp vi å irritere så mange billistar, det er litt folk som kan heie på oss, og det er alltid bedre å sykle på mindre vegar.
Dessutan; Hamburgeren vi fekk i mål var ikkje det heilt store. Tek ein kotelett og ei pølse anytime neste år.


Konklusjon: Sogn CK har atter ein gang gjennomført eit godt arrangement. Til neste år er det vel Styrkeprøven som overtek det formelle ansvaret, men eg kjenner dei som solide og seriøse, så det vert sikkert bra det også.

Om eg stiller neste år? Såklart. Må iallfall ha 25 utgåver på plass.

"Skal vi snart starte eller?"

På Sognefjellshytta, mot der vi kom fra.

På Sognefjellshytta. Dit skal vi :-)

Firkløveret i mål.

Syklane på taket att!

Etterkvart som åra går, så vert det nokre koppar...


torsdag 23. mai 2019

Fem beste og fem verste coverlåtar

Coverlåtar kan være bra. Gjerne veeeeldig bra også, faktisk mykje bedre enn originalen.
Men dei kan også være grusomme. Endatil mykje verre enn originalen, og hvis den er dårleg fra før....
Da snakkar vi søppel.
Og det verste: Hvis originalen er kanon, og coverlåten er......burp....


Vi tek det hygglege først, nemleg dei fem beste coverlåtane. Eg kunne sjølvsagt ha laga ei liste lang som eit vondt år, men her er iallfall fem svært gode låtar, som altså alle har det til felles at dei er tildels MYKJE bedre enn originalen.


Nr. 5:
Metallica, Whisky in the jar.
Dette er visstnok ein eldre irsk folkesang, men eg vart først kjent med den i versjonen til The Dubliners ein gang på 1970-talet.
Den er covra fleire ganger, bl.a. av Thin Lizzy, men det er Metallica sin blytunge og svært fengande versjon fra 1998 som er den klart beste.
Det er ikkje The Dubliners versjon som er dårleg, neida. Det er berre det at Metallica, som slett ikkje er kjent for sine coverlåtar, er sååååå mykje bedre.
Også videoen da.

Nr. 4:
Red Hot Chilli Peppers, Higher Ground.
Stevie Wonder har laga masse bra musikk, men denne saken som han gav ut i 1973 er kanskje ikkje prikken over "i-en" for hans vedkommande.
Ein fin funky låt, javel, men da funk-punk gutta i RHCP hadde ein ledig augeblink fra doptåka dei befant seg i på store deler av 80-talet kom med sin versjon i 1989, ja da snakkar vi.
Dette er ikkje berre funk, det er tungrock også, med musikarar i superklassen, og ein forbløffande opplagd vokalist. Han har ikkje vore det ved alle høve dei siste 30 åra.
Ein kanonlåt. Så enkelt.
Her er videoen.

Nr. 3:
No Doubt, It`s my life.
Talk Talk var eit litt rart og i mine auge anonymt band midt på 1980-talet ein gang. Dei laga intetsigande musikk som omtrent hugsar i dag, med eitt unntak; It`s my life.
Men Talk Talk kan takke No Doubt for at deira intetsigande låt fra 1984 istaden er ein drivande og knallgod rockelåt med ein av dei beste musikkvideoane som er laga.
OK, No Doubt har Gwen Stephani, og ho åleine utstrålar ca. ein supernova meir karisma enn heile Talk Talk gjorde tilsaman. I alle år.
Så, fra å være ein tam anonym låt som ingen hugsar, så fekk vi alstå ein av dei beste coverlåtar nokonsinne.
Videoen? Den er her. Som låten altså, knall.

Nr. 2:
Santana, Black Magic Woman
Originalt ein Fleetwood Mac låt fra 1968, og den er forsåvidt grei nok. Problemet er berre at Fleetwood Mac laga så mykje bedre musikk nokre år seinare, slik at denne eigentleg er best hugsa for coverversjonen som kom i 1970, nemleg med Santana.
Som vi kan forvente fra den kanten er det med litt latinamerikanske tonar, og ikkje minst; ein av dei viktigaste gitaristane dei siste 50 åra.
Carlos Santana var berre 23 år gamal i 1970, og sjølvsagt ikkje den megastjerne som han skulle bli nokre tiår seinare da han slapp Smooth laus på verda.
Black Magic Woman er altså lysår fra å være Fleetwood Mac sin beste melodi, men eg tør påstå at den er ein av Santana sine aller beste, og det vart da også ein mykje større hit i deira versjon.
Denne fins i forskjellige versjonar ute på det kjende nettet, men for å hedre Peter Green fra Fleetwood Mac ein smule, så tek vi fram denne.
Og er det Gregg Rolie på keyboard og sang vi har her?

Nr. 1:
Joe Cocker, With a little help from my friends.
The Fab Four laga tonnevis med klassikarar. Det er så mange at vi skal være sjeleglad for at ikkje så mange av dei er covra av diverse meir eller mindre mislukka artistar.
Men så, har vi unntaket.
With a little help from my frinds kom ut på meisterverket Sgt. Peppers i 1967, men som vi alle veit, så er det ikkje denne låten vi kjenner best fra dette albumet.
Beatles-versjonen er sjølvsagt ikkje dårleg, men i høve til den beste coverlåt som er laga, så er den divisjonar unna.
For: I 1968 laga Joe Cocker ein langt meir rocka versjon. Ein kanonlåt på over fem minuttar.
Dog, dette var berre ein forsmak på det han skulle levere året etter, på Woodstock-festivalen. Det kan godt være at Cocker sjølv ikkje erindra så mykje av sangen som han leverte den dagen, men heldigvis har vi film og lyd som kan bevitne at Joe Cocker, i 1969 laga den beste coverversjon nokon gang.
Nesten åtte minuttar.
Har du ikkje sett eller høyrt denne sangen seier du?
Da har du antagleg null peiling på musikk, og burde avslutte lesinga av denne posten for lenge sidan.
Skamme seg.



Verste:

Så over til det meir underholdande, nemleg dei fem verste. Det fins så innihelsike mange dårlege coverlåtar av sangar som fortjener så mykje bedre enn å bli øydelagt av talentlause artistar.
Eg har funne fem låtar, kunne ha tatt maaaaange fleire, der både original og coverartist må seiast å være rimeleg kjent.

Nr. 5:
Miley Cyrus, Smells like teen spirit.
Nirvana sitt opus, gjennombrot og høgdepunkt fra 1991 er ein melodi som heilt åleine klarte å starte ein heilt eigen, om enn kortliva, genre innan den hardare delen av rock. Grungerock vart aldri det heilt store her i huset, med unntak av Soundgarden, som var adskillig meir metal-orientert enn t.d. Nirvana var.
Uansett, Smells like teen spirit er ein veldig bra sang. Den er, med rette vil eg sei, eit slags symbol på den tapte generasjonen av unge som vaks opp utan særlege framtidsutsikter den gang på byrjinga av 1990-talet. Det hjalp dei neppe at låtskrivar, gitarist og vokalist Cobain likegodt tok sitt eige liv berre eit par år etterpå.
Stig så fram, ein av dei siste 10 års mest populære artistar, Miley Cyrus. Ein artist som eg må innrømme er bedre å synge enn sitt rykte. Ja, ho er faktisk ein svært habil sangar. Derfor kan eg ikkje forstå kvifor ho måtte totalt øydelegge denne grungeklassikaren på nokre konsertar for nokre år sidan. Eg har eit sterkt håp om at ho aldri har gitt ut denne på plate, cd, LP eller kassett. Eller ok, Spotify da.
Eg har slitt meg igjennom ein konsertversjon, det var nok.
Hvis du vil få hjerna di til å blø, så kan du sjå Miley øydelegge Nirvana her

Nr. 4:
Guns`n`Roses, Live and let die.
Etter at Paul McCartney hadde lagt Beatlesskuta i opplag, så fortsatte han å trylle fram gode melodiar nokre år til. Og den beste han laga var Live and let Die, som jo er musikken til James Bond-filmen av samme navn fra 1973.
Dette vart ein stor hit, og er ein svært bra melodi. Etter mi meining den klart beste Bond-melodi nokon gang.
Nokre tiår seinare er originalen framleis svært høyrbar, noko vi ikkje kan sei om versjonen til
Guns `n`Roses fra 1991. Den er minst like dårleg i dag, som den gang for 28 år sidan.
Radbrekking kallar vi slikt.
Hadde Axl Rose verkleg så dårleg fantasi at han klarte ikkje å fylle opp Use Your Illusion albuma sine med eige materiale?
Dette er verkeleg dårleg. Fytti helsike så elendig det er. Til alt hell er det ein kort låt.

Nr. 3:
Megadeth, These Boots
Året er 1966. Nancy Sinatra er mest kjent for å være dotter til Frank. Da får ho høve til å synge inn ein melodi som skal gjere ho kjent i fleire tiår etterpå.
These Boots vart ein stor hit den gang for over 50 år sidan, og sjølv om Nancy aldri vart så kjent som sin far, så var denne sangen eit godt forsøk. Svært godt vil eg sei.
Sangen er covra ei rekkje ganger i åra som har gått etterpå.
Spol fram til 1985, og metalbandet Megadeth finn ut at dei som vanleg skal ha ein coverlåt på det nye albumet sitt. Dessverre valde dei These Boots, og klarte å øydelegge ALT det som Nancy hadde brukt 19 år på.
Ein aldeles grusom versjon av klassikaren fra 1966. Den er gjort om til kjapp-kjapp metal, med omskriving av tekstlinjer og alt er generelt berre heilt dass.
Bandeigar Mustaine burde aldri fått lov til å gi ut musikk att etter ei slik slakting.
Klarer du å holde ut eit par minuttar radbrekking av Nancy Sinatra sin største hit?
Vel, du kan prøve her. Lukke til, det trengs.

Nr. 2:
Guns `n` Roses, Knockin` on heaven`s door
Dette er definitivt ikkje mitt favorittband, men alikevel. Ikkje nok med at dei klarte å maltraktere Live and Let Die, neida. Dei skulle ta enda ein låt fra 1973, av Nobelprisvinnar Bob Dylan, filleriste denne til dei grader, og håpe at det kom noko bra ut av det.
Hint: Det gjorde det ikkje.
GnR var bra på deira album fra 1987, Appetite for destruction, men da stormannsgalskapen slo ut i full blomst hos Axl Rose, så vart alt berre søppel.
Og aldri laga GnR noko verre enn da dei tok Dylan sin filmmusikk og satte sitt langtfra perfekte særpreg på denne flotte låten.
Axl Rose kan ikkje synge. Bandet høyres ut som dei hatar å være i samme rom som vokalisten (noko dei sikkert gjorde også), og sjeldan har vi vel høyrt ein sang bli mishandla på denne måten.
Stakkars Bob.
Det er så eg håper han aldri har høyrt denne elendige coverversjonen av sin eigen klassikar.
Men i fall han skulle snike seg inn her å lese; Velbekomme.

Nr. 1:
Madonna, American Pie
Det verste til slutt. Ingenting er verre enn denne totalt meiningslause versjonen av Don McLean sitt epos fra 1971.
Madonna, the queen of pop, forvandla denne stolte klassikaren på over åtte minutt, til ein elektrodance på halve lengda, der ABSOLUTT ALT er feil.
INGENTING er bra på Madonna sin versjon.
Der McLean laga eit ekte meisterverk om "the day the music died", så dansar Madonna omkring framfor eit amerikansk flagg med catchy dance-rytmar, iført ein meiningslaus tiara.
Ord kan ikkje skildre kor dårleg denne versjonen er.
McLean laga ein fantastisk låt den gang for snart 50 år sidan, som altså vår tids mest kjende kvinnlege artist totalt øydelegg.
Madonna har laga masse bra musikk, om enn det er ein del år sidan. Innimellom har ho også laga søppel, ala sin sex-periode for snart 30 år sidan. Det var like erotisk som ein slipestein.
Men aldri, ALDRI, laga Madonna noko verre enn da ho tok American Pie under sine vengjer, og drukna den i kloakk.
Du har kanskje ikkje høyrt Madonna sin versjon? Heldiggrisen.


lørdag 18. mai 2019

"Dead to me" TV-serie, sesong 1. Omtale

Ny serie som  vart sett i nesten eit strekk her forrige veke. Dvs. seks episodar på ein kveld/natt, og dei fire siste neste dag. (OK, natt da)
Title screen for Netflix's Dead to Me.png

"Dead to me" kom ut på Netflix nå i byrjinga av mai. Det er første sesong, i det som har spiren i seg til iallfall ein sesong til.
Ti episodar på ca. 30 minuttar kvar, og spørsmålet er så; Var dette bra?

Ja.

Veldig bra. Ikkje fullt så godt laga som "After Life", men likevel ein god serie om kva sorg og depresjon kan føre med seg. Også i "Dead to Me" er det svart humor, om enn ikkje i slike mengder som i "After Life".

Handling:
Vi vert kjent med enka Jen, som mista sin ektemann i ei trafikkulukke nokre månader før. Jen, forøvrig gnistrande spela av Christina Applegate, lir naturleg nok av eit stort sakn, men etterkvart skal vi sjå at her ligg det meir bak.
På eit treff for sørgande, treff Jen "tilfeldigvis" Judy (Linda Cardellini), som påstår at ho har mista både mann og barn.
Dei to vert etterkvart gode venner, og dei har meir til felles enn det Jen kunne ane etter det første møtet.
Dagane til dei to snirklar seg vidare, med stadig nye avsløringar om fortida til dei begge, og det viser seg at den slett ikkje er like lystleg. Livet ER nemleg ikkje berre å danse på roser.

Utover i serien vert vi stadig kjende med nye meir eller mindre viktige personar. Den desidert viktigaste er Judys tidlegare trulova, Steve, ein velståande forretningsmann. Eller; er han eigentleg det?

Spørsmåla og intrigane tårnar seg opp utover i serien, men vi mister aldri oversikta. Det heile er fletta saman ganske så finurleg, og alt kjem for ein dag. På eit vis.

Styrken ved serien er at vi verkeleg får kjenne på intense sorganfall, (Dei ser veldig kjent ut) skodespelarane er i ultraklassen, og innimellom er det også ganske så morsomt, det nitriste tema til tross.
Applegate er som nevnt heilt fantastisk i rolla som velståande eigendomsmeklar, tobarnsmor, samt sørgande enke.
Vi får føye til at ho også har vore med som såkalla "executive producer".


"Dead to me" går inn i rekka av gode seriar som Netflix har gitt oss det siste halvåret, så som nemnde "After Life", og grøssarserien fra desember, "The haunting of Hill house".  (Har du ikkje sett desse seier du? Fy!!!)
Dei ser ut til å klare serieformatet i større grad enn einskildståande filmar.


Høgdepunkt: Christina Applegate. Aldri har ho vore så bra som her.

Lavmål: Sorggruppa framstår i overkant parodiske. Men kanskje det er slik sorggrupper er for alle andre enn dei som er i gruppa? Litt rar?

Uansett, ein knallgod serie, som har fått fine kritikkar, og som ein absolutt kan bruke nokre timar på.

Eg gir ein knallsterk
Bilderesultat for terningkast fire
Var frista til å gi ein femmar, men skal ikkje ødsle med dei gode karakterane heller.

fredag 10. mai 2019

Om "service" og "kundebehandling" i Vest Politidistrikt og Politidirektoratet....

Det er på tide å sette ein slags sluttstrek.

Derfor er det også på tide å skrive litt om dei erfaringar eg har gjort meg om Vest Politidistrikt og Politidirektoratet, heretter kun kalla POD.

For å sei det SVÆRT forsiktig; Dei er ikkje spesielt gode.

Dette skal ikkje være enda ein post om norsk narkotikapolitikk.
Eg KUNNE ha skreve om Norsk Narkotikapoliti Forening, som har blokkert meg fra å kommentere fra FB-sidene deira, enda eg aldri har brote ein einaste av kommentarreglane deira.
Eg KUNNE ha skreve om Forbundet Mot Rusgift som presterte å samanlikne narkomane med pedofile.
Eg KUNNE ha skreve om Framstegspartiet og deira katastrofale rekke med uduglege justisministrar. (Nr. sju i talet er alt godt i gang med å trakke i salaten)
Eg KUNNE ha skreve om Luster AP, som vil behalde ein narkotikapolitikk anno 1975. Da ein av landets leiande rusforskarar såg kva dei skreiv i fjor vår så sa vedkommande til meg; "Du, jeg vet ikke hvor jeg skal begynne, fordi absolutt alt her er feil".
Eg KUNNE har skreve om straffenivået her i landet, og om kvifor vi gjerne ilegg strengare straffar til hasjsmuglarar enn draps og voldteksforbrytarar.
Eg KUNNE ha skreve om at alkohol er det farlegaste rusmiddel vi har, men som vi kan kjøpe lovleg på einkvar daglegvarebutikk.
Eg KUNNE ha skreve om at narkotikabruken stadig aukar, til tross for, eller rettare, på grunn av, forbodet.
Eg KUNNE ha skreve om at forbodet har ført Norge opp på Europatoppen i narkodødsfall.
Eg KUNNE ha skreve om Oljefondet som har investert fleire hundre millionar i canadiske cannabisprodusentar.


Men eg skal la være.

Eg skal derimot skrive om dei høgst personlege oppleveingar vi har hatt dei siste fire åra, med Vest Politidistrikt og politidirektoratet.
Ord kan ikkje skildre kva eg meiner om desse instansane, og om dugløysa vi har opplevd derfra.

La oss difor skru tida attende til våren 2015.

Det er ikkje noko stor løyndom at eg har to stk i familien som hadde prøvd hasj. Eg skulle gjerne ha sett det ugjort, ikkje fordi det fører folk i fortapinga, slik som vi vart fortalt i 1980, men kun fordi det kan medføre straff.
Narkobruk er som kjent straffbart, så sant det ikkje er utskreve av lege da.
Eg skal ikkje gå nærare inn på kor overmoden legemiddellova er for revidering, og til alt hell; Det skjer.

Vel, lønner det seg å være ærleg?
Det har eg trudd i alle år. Dersom ein har gjort noko dumt, og enda verre, straffbart, så må ein stå til rette for det. Ta det som ein mann!
For du veit, det å være ærleg varer jo lengst. Eller?

Her kjem så eit tips: Dersom du vert utsatt for mistanke om straffbar handling, så treng du ikkje sei noko som helst til politiet. Du KAN snakke usant utan å risikere straff, men det greiaste er å sei:
"Eg ynskjer ikkje å forklare meg".
Vi valde å tru på systemet den våren i 2015. Hvis det er ein ting eg verkleg angrar på her i livet, så er det oppfordringa om å "sei det som det er". Hadde vi hatt vett til å holde kjeft, så kunne vi vore fulltalige enda.
For: Den straffbare handlinga og medfølgande reaksjonen var kun basert på at vi var ærlege. Ikkje berre det, han som ikkje lenger er med oss sa seg endatil villig til å ta på seg skulda for dei andre involverte også.

Men, med tru på at systemet og "ærlegdom varer lengst", så vart alt vedgått.

Ein straffereaksjon var såleis på sin plass.
Førelegg for hasjrøyking ni ganger i løpet av 20 månader, og sju ganger i løpet av seks månader.

Det vart ikkje røykt meir, for å sei det slik. Men det er av ein heilt annan grunn; Døden.

Siste hasjblås var i mars 2015. Forelegg vedtatt, med ei vekes overholdt frist, i mai 2015.
Etter at forelegget vart vedteke, kom så brevet om at førarkortet kunne bli inndrege grunna hyppig rusbruk. Trafikkfaren var visst stor. Vi var framleis ikkje kome lenger enn mai 2015, og dei involverte hadde aldri satt seg bak eit ratt i rusa tilstand.

Juni kom og gikk, og da vi kom litt uti juli, så lurte vi på om det skjedde noko på retts og påtaleforvaltninga i Florø. Jo, vi tok eit par telefonar opp dit. Eg hugsar bl.a. at eg snakka med ei småfnisande dame, som eg til alt hell ikkje veit kven er. Ho sa at dei skulle prøve å få til ei avgjerd innan ei veke.
Det klarde dei sjølvsagt ikkje.
Imellomtida var den gamle bilen gått fyken, og han måtte ha seg ein ny. Den vart kjøpt, lån i banken var ordna. Bilen vart henta på mandag, tysdag gjekk turen til Sverige på ferietur. Heimkomst onsdag, og torsdag kom så vedtaket om inndragning av førarkort.
Vi var kome til 1.8.2015.

"Grunna trafikkfaren og dykkar hyppige omgang med rus, vert det vedteke at førarkortet skal inndragast for eitt år. Vedtaket er endeleg, og kan ikkje førast inn for domstolen. Klage må framsettast innan ei veke til Politidirektoratet."

Vi overholdt fristen på ei veke, med god margin.
Brevet, via post (!), vart sendt om det som da heitte Sogn og Fjordane politidistrikt i Florø. Det er til alt hell nedlagt nå i ettertid, og i det høvet siterer eg gjerne ein politileiar herfra fylket: "Ja det kan umogleg bli verre å bli styrt fra Bergen enn Florø".
Men det kunne det, noko vi skal komme attende til seinare.

Svarbrev fra Florø kom ganske så kjapt. Vi måtte pårekne ei sakshandsamingstid på tre-fire månader på klagen.
Dette vart, bokstavleg talt, spikaren i kista.
Førarkorta vart inndrege 1.8.2015.

21.8.2015 tok Kristoffer sitt eige liv.

I avskjedsbrevet sitt kjem han med ei oppfordring til politiet, om at dei ikkje skal ta førarkortet fra nokon som berre har røykt hasj. Han hadde aldri køyrt i rusa tilstand, og fant det blodig urettvist at han skulle bli frateken førarkortet, utan at hans trafikkale ferdigheiter nokon gang vart vurdert.
Trafikkfaren hadde altså vore så "stor", at det tok fem månader fra siste hasjblås, til at førarkortet faktisk vart inndrege. Det betyr at ein må være usedvanleg dum for å tru at dette har noko med tryggleik i trafikken å gjere. Det er tvert om narkotikapolitikk, kamuflert som trafikksikringstiltak. Hadde det vore ein akutt fare i trafikken, så hadde dei sjølvsagt tatt lappen der og da, i mars/april, istaden for å la det gå til august.

28.8.2015 må vi arrangere Kristoffer si gravferd, nøyaktig ei veke etter at eg fant han død.
Ein totalt surrealistisk dag. Det også.

1.9.2015 kom det så eit brev fra Politidirektoratet, der det stod at dei opprettholdt vedtaket om inndragning. Det tok altså ikkje tre-fire månader å få svar, men det hjalp jo lite, guten hadde alt vore død i over ei veke...
Samme dag fekk vi også purring fra Statens Innkrevingssentral på innbetaling av forelegget som Kristoffer ikkje hadde betalt.
Begge skriva var datert 28.8.2015, dvs. samme dag som vi hadde gravferda hans.
Statens Innkrevingssentral og Politidirektoratet presterer altså å sende avslaget på søknaden hans, samt purring på forelegg, ei veke etter at han var død.

Noko seier meg at det er forbetringspotensiale når det gjeld kommunikasjonen mellom dei nemnde instansar.
Å sei at eg vart trist er feil. Eg vart regelrett forbanna over at det var mogleg å sende ut noko slikt, altså datert ei veke etter at han var død.

Litt uti september fekk eg også vite at politiet fatta sine beslutningar kun på Kristoffer sine tilståingar. Blod og urinprøvar viste nemleg ikkje nok spor av cannabis til at førarkortet kunne inndragast, så da vart vedtaket om førarkortinndragning gjort kun på at han hadde vore ærleg.
Igjen: Ikkje vær sannferdig hvis du skal i avhøyr som mistenkt/sikta. Berre la være å forklare deg.

Eg las også obduksjonsrapporten. Heller ikkje der var det spor av rusmiddel.


Men dette skulle berre bli starten.

Utover hausten 2015 var eg stadig i kontakt med politiet, gjerne i form av den nye, moderne kommunikasjonsmåten "brev". Eg stilte ei rekkje spørsmål, men fekk eigentleg aldri noko svar. Det siste brevet eg fekk fra Florø, signert ein politiadvokat som eg fra før visste var ubrukleg i jobben, var å ansjå som ein hån mot oss, og ikkje minst, Kristoffer sitt minne. Eg har tatt vare på all kommunikasjon vi hadde denne hausten, og vert sint berre eg tenker på dette brevet spesielt.
Etter dette siste brevet, så forstod eg at service og kundehandsaming på Retts og Påtaleeininga i Florø antagleg var å rekne som framandord der i gården. Det tok gjerne vekesvis før eg fekk svar. Etter deira syn var ei sakshandsamingstid på to-tre månader heilt ok i slike saker.

Det er det jo ikkje.


Utover hausten 2015, og vinter/vår 2016 måtte eg bruke ein del tid på å overbevise forsikringsselskapet Tryg om vi hadde krav på ein mindre utbetaling derfra på Kristoffer sin barneforsikring. Det tok lenger tid enn eg satte pris på, bl.a. FEM purringar fra Finansklagenemnda måtte til.
Men til slutt, etter 11 månader fekk eg medhold fra Tryg. I motsetnad til Vest Politidistrikt og POD, så var dei nemleg innstilte på å finne ei konstruktiv løysing, og forstod nok litt av den situasjonen vi var hamna i.


Livet fortsatte sin nitriste gang utover hausten 2016, og fram mot nyåret 2017. Rett før jul 2016 ville vi byrje prosessen med å få att førarkortet til den attlevande storebroren.
Kva måtte til for at det skulle gå i orden?
Jo, ein søknad (pr. papir og "brev"), og så måtte det til ein ny førarprøve. "Slik var lova", var beskjeden eg fekk, rett før jul i 2016.

23. desember kom eg over denne artikkelen i BT. Sidan den ligg bak betalingsmur, så skal eg kort referere: Den handlar om bonde og hasjaktivist Bjørn Dahl i Hordaland. Han var nemleg også blitt fratatt førarkortet, kun basert på rusbruk, og aldri ruskøyring.
Men Dahl hadde gått til sivilt søksmål. Og vant.
Politiet hadde ikkje høve til å frata han førarkortet, kun basert på bruk. Det måtte nemleg ei sjølvstendig vurdering av førarens "skikkethet i trafikken" til også. Og det hadde sjølvsagt Vest Politidistrikt aldri gjort. Dei hadde berre tatt blåkopi av alle dei andre tilsvarande sakene. Nå hadde Sivilombudsmannen tatt tak i dei, og i ein mellombels uttale derfra var kritikken ganske så kvass.

Men, vi hadde jo fått klar beskjed om at det ikkje var høve til å prøve saka for domstolen.
Og Sivilombudsmannen var det heller ingen som hadde nemnt for oss.


Eg sende ein skarp e-post til min kontaktperson i politiet om kva slags opplegg dette var, og kva dei nå ville gjere med førarkortet til eldstebroren.
Dette sendte eg 28.12.2016, altså på Kristoffer sin bursdag. Som ein vil forstå; jula 2016 var ikkje særleg morsom. Den heller. Jula er aldri morsom nå lenger.
I slutten av januar fekk eg svar: "Grunnet stor saksmengde  og sykdom i direktoratet hadde det beklagligvis tatt noe tid. Etter en helhetsvurdering" skulle eldstebroren nå få førarkortet tilbake. Bortevekk var kravet om ny førarprøve. Det var ein klar indikasjon på at dei hadde gjort og opplyst feil til meg månaden før.
Det er verdt å merke seg at i skrivet eg fekk fra POD, så stod det at e-posten som eg sendte 28.12.2016, ikkje vart vidaresendt POD før over fire veker seinare.
Det er så ein ikkje trur sine eigne auge, men hos retts og påtale i Florø bruker dei altså fire veker på å trykke  "videresend" på mailsystemet sitt.

Men, vi var framleis langtfra i mål. For korleis ville dei handsame den feilaktige og dårlege servicen som vi hadde vore vitne til så langt?
Svar: Ved å bruke enda lenger tid, og yte enda dårlegare service.

Eg gav Vest Politidistrikt og POD stadig nye fristar utover våren 2017. Dei klarte aldri å overhalde nokon av dei.
Men så, kun etter tre-fire månader, så fekk eg ein e-post (!) fra ein eller annan sakshandsamar i POD. Svaret var komplett umogleg å forstå for alle andre enn juristar. Tung departemental språkføring, med henvisning til lover, avsagte dommar og gud veit kva.
Dei tok sjølvsagt null ansvar for det som hadde skjedd, men måtte vedgå at klageadgangen burde ha kome fram, både i form av Sivilt søksmål, og klage til Sivilombudsmannen. I vedtaket fra august 2015 stod det nemleg det stikk motsatte: "Vedtaket kan ikke påklagest eller føres inn for domsstolen". Men det var akkurat det Bjørn Dahl hadde gjort. Og vunne fram med.

Utpå sommaren 2017 kom så Sivilombudsmannens endlege konklusjon. Den var eigentleg knusande, og POD ville "ta den på det største alvor". "Alvoret" bestod i å heretter opplyse om klageadgangen, men det var ikkje aktuelt å endre praksis.

For her er vi ved det avgjerande punkt: Ikkje ein gang eit sjølvmord kan få POD til å endre sin praksis med å inndra førarkort fra personar som aldri har køyrt bil, men kun røyka hasj nokre få ganger i løpet av eit år eller to.
"Vi kan ikkje ha dophuer i trafikken"! Nei, det kan vi ikkje. Men det var det heller aldri snakk om.
Her var det haugevis av saker (Sivilombudsmannen tok for seg over 100), og dei var omlag identiske. Førarkort inndrege kun basert på hasjbruk, og ordlyden i vedtaka var omlag identisk, utan ei einaste sjølvstendig vurdering av "skikkethet som bilfører". Ikkje ei einaste vurdering.
Som vi ser: Dette er norsk narkotikapolitkk, og har null med trafikksikring å gjere. I såfall burde politiet ta førarkortet fra alle som drikk øl, vin og sprit nokre ganger i året. Men det gjer dei ikkje.


Livet gjekk vidare, og eg måtte kontakte en advokat til å bistå meg vidare.
Gjennom Finansforbundet har vi ein grei avtale med eit advokatfirma i Oslo, og eg fekk snarleg respons derfra.
Etter ei vurdering derfra, så sendte vi inn eit formelt erstatningskrav i slutten av august 2018.

I slutten av januar 2019 måtte eg purre. Det same gjentok seg i slutten av februar og mars. Den siste beskjeden var at "POD satsa på å sende svaret i slutten av veka".
Det klarte dei sjølvsagt ikkje. Det tok enda ein månad, før dei sjølvsagt avslo alt.
Det tok NI månader før POD klarte å svare. Les igjen: Ni månader.

Svara var på seks sider. På ny i byråkratisk og juridisk språkdrakt som kun ein jurist kan forstå.

Og brått ein kveld nå i byrjinga av mai 2019 gjekk det opp for meg: Vest Politidistrikt og Politidirektoratet har faktisk ikkje forstått ein døyt av kva dette gjeld.
Dei vil berre fortsette praksisen med å ta fra ungdom førarkortet etter bruk av hasj, til tross for at vedkommande ungdom  aldri har vore i nærleiken av ein bil. Til tross for at ei rekkje domsavseiingar  gir dei det glatte lag, og at POD gang på gang har tapt i retten. Til tross for Sivilombudsmannens uttale og sterke kritikk.
Og ikkje minst; Til tross for at ein svært oppegåande ungdom tok sitt eige liv som ein følge av denne praksisen. Det verste av alt: Vi er ikkje dei einaste som har opplevd dette.

Det kan ikkje bety anna enn at eit sjølvmord i ny og ne, er ein akseptabel pris å betale for å fortsette denne diskimineringa av unge som tross alt ikkje har gjort noko anna enn å bruke eit rusmiddel som er mindre farleg enn vårt høgst sosialt aksepterte og lovlege, nemleg alkohol.


For å gjenta meg sjølv: Det fins ikkje ord. Korleis kan dei namn og ansiktslause byråkratar og juristar i Vest Politidistrikt og POD leve med at deira praksis faktisk tek liv?
Eg skal svare sjølv: Fordi dei kan. Og fordi dei slepp å stå til ansvar. Ansvaret vert nemleg pulverisert i eit system beståande av duglause byråkratar som brukar månader og år på å svare på ALLE henvendingar.

Har eg noko godt å sei om retts og påtaleeininga i Florø/Bergen og byråkratane i POD?
Nei.
Det einaste måtte være at dei næraste, altså i Florø, befinn seg i ein liten kystby som eg aldri besøker. Da slepp eg til alt hell å treffe dei på gata. Da trur eg at eg hadde blitt fysisk dårleg i form av kvalme. Ja, faktisk.

Politileiaren i Sogn og Fjordane er den einaste eg føler har tatt oss på alvor.
Lokale tjenestemenn/kvinner likeså.
Men desse vettuge personane er fanga i eit slags system som ikkje verdset den sunne fornuft.
Eg er altså så innihelsike glad for at eg ikkje lenger arbeider i dette systemet.

Og hvis det er nokon som lurer på om det er Politireforma som er årsaka til den stadig minkande tillit norsk politi må slite med?
Det er det ikkje.
Det er den overordna styringa som er problemet, eksempelvis hos dei regionale leiargruppene.
Bl.a. i  Bergen, men først og fremst lir norsk politi av å bli styrt av eit komplett ubrukleg direktorat, som ikkje er anna en sjølve manifestasjonen på Wesensteens klassikar fra 1969.  Eit offentleg organ som bruker ni månader på å svare ein etterlatt familie er etter mitt syn ikkje anna enn, ja...ubrukeleg.

Så eg avsluttar den vidare saksgangen nå.
Ikkje fordi eg ikkje trur eg kunne vunne fram i eit sivilt søksmål. Men fordi POD er så trege og ineffektive at eg rett og slett ikkje orkar meir. Dei har trenert dette så lenge, at det har gått på helsa laus. Om ein nokon gang kjem ut att i fullt arbeid, det får berre tida vise.
Og eg sit att med eit bestemt inntrykk av at treneringa har vorte gjort heilt bevisst, evt. så stadfester den innmari trege saksgangen berre at dei er ja....ubruklege.


Service og kundehandsaming er framandord i denne samanheng. Eg kan med handa på hjartet sei at det inntrykket vi sit att med, nå snart fire år etter, er at retts og påtale i Florø/Bergen, og POD, eigentleg aldri brydde seg noko særleg. Dei fekk tatt eit førarkort i sin kamp mot narkotika (under dekke av å kalle det "trafikksikringsarbeid"), og at ein ungdom så tok livet sitt som ein følge av det, ja det var eigentleg ikkje så nøye.

For hadde dei brydd seg, så hadde dei sjølvsagt kutta ut praksisen med å inndra førarkort kun basert på bruk, og ikkje ruskøyring.


Men prisen, den er det oss som etterlatne som har betalt.






mandag 29. april 2019

The Silence - filmomtale

Ny tysk/amerikansk grøssar vart gitt ut på Netflix nå i midten av april.
Basert på boka av same namn, og ikkje reint ulik den meir kjende "A quiet place" fra eit par år attende.
The Silence 2019 film poster.jpg
Handling: Nokre forskarar kjem seg inn til eit enormt grottesystem, djupt under fjella i Appalachane på den amerikanske austkysten.
Grotta har vore avstengt i millionar av år, og det viser seg, kanskje ikkje så veeeeldig overraskande, at det lever nokre mannevonde flygedinosaurliknande vesen nede i mørket.
Desse flygedinosaurane er blinde, men reagerer med å angripa einkvar lyd. Ingen auge altså, men desto meir sensitiv hørsel.
Dei formerer seg openbart i #kollosalfart for kun etter nokre timar og dagar er det som om heile landet er ramma av skumle, små og grådige fortidsmonster.

Midt oppi dette følgjer vi familien Andrews, beståande av far, mor, bestemor, sonen Jude og dotter Ally. Sistnemnde er hovedpersonen, og sidan ho vart døv i ei trafikkulukke for nokre år sidan,  kan det ha sine fordelar.

Familen, saman med vennen Glenn, finn ut at det må være smart å flytte ut på landsbygda, for der er det jo rolegare og meir stille enn i byen. Til tross for at alle råd går ut på at ein bør halde seg i ro heime...
Går så turen bra?
Iallfall dukkar det opp diverse utfordringar, både i form av dei før nemnde små monstra, men også i form av ein slags tungelaus religiøs kult.
Og alt dette skal altså skje på ein mest mogleg lydlaus måte.


Duger dette som underholdning? Har vi ikkje sett mykje av det samme i "A quiet place"? Berre med eit større budsjett, og litt meir kjende skodespelarar?
Jo, det har vi.
"The Silence" er nærast ein "mockbuster", dvs. ein etterlikning av ein meir kjent film, og som kun er laga for å dra inn kroner på hovedfilmens gode namn og rykte, i dette tilfellet altså "A quiet place".

Det treng ikkje være noko gale med filmar av denne typen, men som oftast er det billig ræl, helst i regi av filmselskapet "The Asylum", som har spesialisert seg på nettopp denne typen etterlikningar. Det er derfor ikkje noko sensasjon at ein av personane bak "The Silence" kjem fra "The Asylum"

"The Silence" er ingen elendig film, men det er heller ikkje materiale til å sjå gang etter gang.
Til å være ein slags billig etterlikning er den rimeleg bra påkosta. T.d. ser småmonstra forbløffande ekte ut.

MEN, det er ein grøssar, ergo; Vart eg skremt no ja? Var dette pute-tv på den gode gamle måten?
Nei.
Dette er ein 13 av dusinet-film, som engasjerer like mykje som gårsdagens avis. Litt fiffige poeng og interessante vriar er det, men generelt er det kun ein standard grøssar som kun er småslapp tidtrøyte ei laurdagsnatt.

"The Silence" har fått dårlege kritikkar, med standardfraser om etterlikning og småkjedeleg. Det er vanskeleg å motsei dei der.

Høgdepunkt: Dei små udyra er bra laga.
Lavmål: Vennen Glenn skal være proff, men køyrer som ein amatør.

Som sagt, tanketom grøssar som skal berge ein svak
Bilderesultat for terningkast 3

mandag 8. april 2019

Pet Sematary - Filmomtale

Etter knallsuksessen med nyinnspelinga av IT fra halvanna år tilbake, så var det vel berre å vente at fleire av Stephen Kings skrekkbøker skulle bli filmatisert. Mange av bøkene hans har vorte laga film av, dei fleste heller skrale saker, men med nokre heiderlege unntak i The Shining og den før omtala IT fra 2017.
Pet Sematary (2019 poster).png
Nyinnspelinga av Pet Semetary hadde verdspremiere nå på fredag 5.4.2019, og ei slik storhending måtte eg jo få med meg.
Med cola og popcorn på rad nr. 1 var det berre til å gjere seg klar for 100 minuttar grøss og gru.
Pet Sematary vart første gang filmatisert i 1989, og var kanskje ein smule skummel den gang, men i dag ser effektane heller stusslege ut, sjølv om den har ein viss underholdningsverdi.

Handling:
Doktor Louis Creed flytter fra storbylivet i Boston saman med familien, som består av kona Rachel og borna Ellie og Gage, opp til landsbygda i Maine.
Med på lasset har dei også katten Church, som spesielt Ellie er veldig glad i.
Dei vert snart kjent med den eldre naboen sin, Jud, forøvrig fantastisk spelt av John Litgow. Jud har budd i nabohuset heile sitt liv, og vert snart gode venner med Ellie og katten hennar.
Det vert såleis eit hardt slag for dei alle da katten vert funnen død i vegkanten ein dag.

Så finn dei ut at i nabolaget har landsbyborna gravlagd sine kjæledyr i årevis, og kanskje Church burde få sin siste kvilestad også der? Eller; kva med at dei gjekk enda lenger innover i skogen, der det befinn seg rare vesen av både den eine og andre typen...?

Katten dukkar opp att, men den er ikkje slik som den var. Borte er den snille og kjælne pusen, istaden er det kome eit slags minimonster inn i huset, som gjerne knaskar på framleis levande fuglar innandørs.

OK, katten er blitt endra, men så skjer tragedien til dei grader da Ellie vert påkøyrt.
Da rablar det for far i huset, og kona vert stadig heimsøkt av grusomme syn fra sin barndom og hennar sterkt funksjonshemma søster.

Happy ending? Sometimes dead is better...


Dette er heilt klart den beste nyinnspelinga av Kings bøker sidan IT kom hausten 2017. (Del to av IT kjen forresten hausten 2019). Pet Sematary er ikkje like bra, men det er dryge halvanna time guffen grøssar, med nokre innlagde jump-scares her og der, og ein generell uhyggestemning som vi ikkje ser i skrekkfilmar kvar dag.
Samanlikna med originalen fra 1989 er dette mykje bedre, for ikkje å snakke om Pet Sematary 2 fra 1992, som er hysterisk elendig.
Kanskje ber einskilde scenar litt for mykje preg av å være laga i studio, men det får vi heller tåle. Filmen er skummel, og det som faktisk er verst er tilbakeblikka som Rachel har med si svært sjuke søster. Her i filmen har søstra ein beinsjukdom, medan i 1989 var det anoreksi som var problemet. Vidare er avslutninga ein smule forskjellig, utan at eg vil gå i detaljar her.

Høgdepunkt: Matheisen fra Rachel sin barndom.
Lavmål: Daude busker og tre som litt for tydleg er filmrekvisittar.

Oppsummert er dette ein svært sjåverdig grøssar, og fram til IT del 2 kjem i september/oktober, så er dette årets skrekkhøgdepunkt. Kritikkane har vore av det snille slaget, og publikum har tatt godt imot denne siste filmen i rekkja av Stephen Kings mange bøker.

Kva blir det neste? Ein nyinnspeling av The Running Man, som faktisk er verdt å bruke tid på?

Og ja: Det ligg ei spire til ein prequel her...

Bilderesultat for terningkast 5

onsdag 3. april 2019

Vallistene, kommunevalet 2019

Det er alltid av ein smule interesse å gå igjennom dei forskjellige listeframlegga til kommunevalet.
I år er det berre seks parti som stiller liste i kommunen, borte fra tidlegare val er både SV og PDK.

Det er tilsaman 150 kandidatar, fordelt på 61 kvinner og ikkje overraskande kanskje; 89 menn.
Dei to største partia (AP og SP), også sett i eit litt meir historisk perspektiv, har flest kandidatar, nemleg 31.
H stiller med 27 namn, KRF med 25, V har 24, medan FRP denne gang har berre 12 personar som vi kan stemme på.
Eg har lagt inn 11 bygdelag. Dette er Hafslo, Veitastrond, Solvorn, Indre Hafslo/Marifjøra, Gaupne, Jostedal, Nes/Høyheimsvik, Luster, Skjolden, Fortun og Sørsida.

Litt meir detaljert om kvart einskild parti:

KRF stiller med 12 kvinner og 13 menn. Snittalder er 56 år, og dei to første på lista er begge kvinner.
Kor er dei 25 heimehøyrande i kommunen?
Hafslo, Gaupne og Nes/Høyheimsvik har flest kandidatar med fem kvar. Verdt å legge merke til er at den heller vesle bygda Fortun har med fire personar på lista til KRF, men den same bygda er samstundes heilt fraværande på alle andre lister.  Og like artig: Nabobygda Skjolden har ikkje med ein einaste person på lista til KRF, det same gjeld forøvrig Jostedalen.
Dei seks siste kandidatane på KRF-lista er fordelt på Luster, Indre Hafslo, Solvorn og Veitastrondi.
Ordførarkandidaten fra Hafslo.

SP har hatt reint fleirtal siste fire åra, og stiller med ei fyldig liste også denne gang. Dei har 31 namn på lista si, og har med folk fra heile kommunen, med unntak av Fortun. SP er det partiet som har spreidd kandidatane sine på flest bygder.
Kjønnsfordeling er 15 kvinner og 16 menn. Snittalder er 43 år, og såleis yngst av alle dei seks listene.
Kandidatane er fordelt med sju namn fra Hafslo, medan Skjolden og Jostedalen har fire kvar. Ellers er namna jamnt spreidd rundt om i kommunen.
Ordførarkandidaten er fra Hafslo.

AP stiller også med 31 kandidatar, ordførarkandidat er kvinne, busatt Skjolden.
Snittalder er 47 år,  15 kvinner og 16 menn.
Det er kandidatar fra mange bygdelag, men likevel adskillig færre enn SP. AP manglar kandidatar fra Indre Hafslo, Fortun, Nes/Høyheimsvik og Sørsida.
Det er fleste namn fra Gaupne, heile 11 i talet, med Hafslo som nr. to med åtte namn. Skjoldingane har fått med fem personar, og dei sju siste er fordelt på Jostedal, Luster og Solvorn.

FRP har ei snedig liste, som nemnt berre 12 namn. Fire kvinner og åtte menn. Snittalder er 57 år, men den hadde vore over 60 hvis dei ikkje hadde tatt med ein kandidat fødd i 1997.
Ordførarkandidaten er også her busatt med adresse Hafslo, men det er Skjolden som er FRP sitt tyngdepunkt i Luster da dei har heile seks av 12 kandidatar. Dei seks siste er fordelt på Hafslo, Gaupne og Luster. Dvs. FRP har ingen fra Fortun, Strondi, Solvorn, Sørsida, Jostedal, Indre Hafslo eller Nes/Høyheimsvik.

V har 24 namn på lista, og ja; eg er med på den. For første gang er eg altså med på ei politisk liste. Utan ambisjonar whatsoever.
Det er 11 kvinner og 13 menn, snittalder er 57 år.  Det er med kandidatar fra heile kommunen, med unntak av Fortun og Veitastrondi. V har sin hovedtyngde på Hafslo med seks av dei 24 namna, derav også ordførarkandidaten. Jostedalen har nestflest med fem namn, og ellers er namna fordelt så nokolunde jamnt utover i kommunen.

H stiller med 27 namn, snittalder er 49 år. Her er kjønnsfordelinga noko skeivare enn hos dei andre, da det kun er fem kvinner og følgeleg 22 menn.
Bygdefordelinga er også verdt å legge merke til, da heile 13 av kandidatane er fra Gaupne. Dei har ellers fem fra Hafslo, og fordeling litt utover, men som vanleg er Fortun ikkje med. Det same gjeld også Solvorn, Sørsida og Veitastrond.
Ordførarkandidat er ikkje overraskande fra Gaupne.



Det er altså tilsaman 150 personar på dei forskjellige politiske listene.
Kvar kjem dei fra? Det er slikt som kan bety ein del i eit kommuneval.
Dei to største bygdelaga, Hafslo og Gaupne har naturleg nok desidert flest folk med. Hafslo med 34 og Gaupne med 36. Det betyr at desse to bygdene har nær halvparten av dei 150 kandidatane, men det er eigentleg naturleg, da dei også representerer omlag halvparten av antal innbyggarar i kommunen.
Begge desse bygdene har folk med på alle partilistene, noko også Luster har. Luster har derimot berre 11 namn tilsaman, men har altså personar på alle partilister.
Kontrasten til dette er Fortun, som berre har kandidatar på KRF-lista.

Sørsida har fem kandidatar totalt på to lister. Veitastrond har også fem kandidatar, fordelt på tre lister.

Politikk må engasjere ein smule på Skjolden, som til tross for å være eit heller lite bygdelag, har med heile 17 kandidatar, derav ein ordførarkandidat. Skjoldingane har kandidatar på alle listene med det tidlegare nemnde unntaket i KRF-lista.

Kretsane Solvorn, Jostedal, Indre Hafslo og Høyheimsvik/Nes har alle personar med på fire lister. Jostedølene har flest av desse, med 15 kandidatar. Dei har ikkje folk på FRP og KRF lista. Indrebøgdingane har ikkje kandidatar på AP eller FRP-lista, det same gjeld også Høyheimsvik/Nes.
Solvorn har ikkje folk med på FRP og H listene.
Indre Hafslo og Solvorn har seks kandidatar kvar, medan Høyheimsvik/Nes har 11 personar på sine fire lister.

Til slutt ei oppsummering av ordførarkandidatane: Det er sjølvsagt seks av dei også, to kvinner og fire menn. Fire av dei er busatt på Hafslo, ein i Gaupne og ei på Skjolden.



Med forbehold om feil og eg er open for korrigeringar. Legg i såfall att ein kommentar,, så skal eg rette opp.


lørdag 23. mars 2019

The Dirt - Filmomtale

The Dirt er filmatiseringa av den mykje omtala, og veldig populære biografien om glamrockbandet Motley Crue. Ei oppvisning i dekadent rockestjerneliv på 1980-talet.
The Dirt Movie Poster.jpg
The Dirt vart gitt ut på Netflix nå i mars, og er eit must for alle som var unge på 1980-talet, og spesielt dei av oss som likte hardrock.
Eg var aldri noko fan av dette bandet, heller tvert om. Glamrockband var nesten det verste som fantes, med sine sminka jenteliknande bandmedlemmer, masse puddelhår, og meir popete melodiar. Spør du meg, så har Motley Crue laga kun ein bra melodi, Kickstart My heart, fra 1989.
Dei var lysår fra å befinne seg i samme divisjon som mine progrockfavorittar i Rush og Saga, og altfor jålete og direkte ekle til å samanliknast med mine datidige trashbandheltar i Metallica, Anthrax, Slayer og Exodus.

Men attende til filmen.

Handling: Året er 1981. Det er fest i eit husvære der hardrockbandet Motley Crue held til. Dop, alkohol og damer kryr det av, bl.a. i ein heilt hysterisk "squirt"-scene. Vi forstår at dette bandet ikkje akkurat lever på den smale sti, for å sei det forsiktig.

Tilbake i tid ti år.
Vi vert først kjent med den kommande bassisten Nikki Sixx, som etter ein miserabel barndom dreg heimefra og bl.a. skiftar vekk det opphavelege navnet Frank Feranna. Sixx var som kjent mykje av hjerna i bandet, og vi får sjå korleis han møter dei andre i bandet etterkvart.
Trommis Tommy Lee kjem i motsetnad til Sixx fra ein ryddig heim, der han bl.a. dreg på bandøving iført veslesøstra si leopardmønstra bukse.
Med seg får dei ein ti år eldre herremann av den meir fåmælte typen med skrøpleg helse og stort vodkaforbruk, Mick Mars på gitar, og da manglar berre ein mann, vokalist Vince Neil.
Neil viser seg å være ein dameforbrukar av dei sjeldne, og feier over stort sett det som måtte befinne seg i nærleiken av type "ho-kjønn".
Bandet opparbeider seg snart eit rykte som energisk villmannsband, som ikkje går av vegen for å klaske til ufine publikumarar med gitaren, eller å sparke dei med cowboystøvlane. Dei får kontrakt med eit plateselskap, og legg ut på den eine slitsomme turneen etter den andre.
Ein minneverdig scene er fra da dei er ute på vegen med ein steingal Ozzy Osbourne. Eg kjente til ein del av desse historiane fra før, så det kom ikkje som noko sjokk at Ozzy sniffa maur og tok seg ein enkel dram....
Filmen rasar avgarde med stadig meir fyll og dop. Livet er i "the fast lane" til dei grader, og det kan sjølvsagt ikkje gå bra i lengda. Kokain og heroin i BØTTER, øl og sprit i BASSENG, damer overalt, som er med på alt. Det er ingen spesielt god kombinasjon med omtrent null hjerne og lettvinte haldingar til livet generelt.
Til slutt må det gå til helsike, og det er eit guds under at alle desse fire rockarane overlevde 1980-talet og faktisk hadde sin avskjedskonsert for berre fire år sidan. (Ja, dei har sjølvsagt gjort comeback etterpå).

Ok, musikken til Motley Crue skal du få ha i fred for min del, men som sagt er dette ei fin mimrestund for oss som vokste opp på den tida.
Det er kanskje ikkje den beste musikkbiografiske film som er laga, men det var for meg svært underholdande, om enn dei historiske fakta er litt fram og tilbake.
Det vi iallfall innser, er at unge menn som brått blir rockestjerner, nok har sine utfordringar.

Filmen har ikkje fått dei beste kritikkane, men det er eit hyggeleg nostalgisk tilbakeblikk på ei tid som vi heldigvis/dessverre aldri får oppleve fleire ganger.

Høgdepunkt:
Den tidlege "Squirt"-scena. Eg lo. Høgt. Åleine.
Lavmål:
Sangen "Shout at the devil" er dessverre med. Møkkasang.

Eg likte denne ganske godt, og anbefaler den gjerne til dei som var unge i tida 1980-1989.

Bilderesultat for terningkast 4

fredag 22. mars 2019

They shall not grow old - filmomtale

Siste års mest omtala dokumentarfilm er nå sett. Peter Jackson (ja DEN Peter Jackson. Han med Ringar og Hobbitar) vart i 2015 beden om å lage ein dokumentarfilm fra 1. verdskrig, da det som kjent er 100 år sidan den første store krigen.
Han fekk tilgang på hundrevis med timar av film og lydopptak med overlevande veteranar, og resultatet? VOW!!!
They Shall Not Grow Old.jpg

Vi har alltid sett gamle filmopptak i svart/kvitt, utan lyd og med stakkato ganglag.
Jackson og staben hans satte såleis i gang eit svært omfattande restaureringsarbeid både på lyd og bilde.
Dei gamle svart/kvitt-filmane er fargelagde, lyd er lagt på, med tale, skot, eksplosjonar, skrik og alt som høyrer til ein krig.

Filmen byrjar med dei originale svart/kvitt opptaka i ei lita ruta på lerretet. Derfra veks bildet sakte gradvis utover, til heile kinolerretet er fullt. Og ja: Vi kan sjå dette i 3D.... :-)
Det er ingen tekst, all tale skjer ved at krigsveteranane fortel kort om sine hendingar, fra rekrutteringa og opplæringa og fram til dei vert sendt ut på slagmarka i Belgia ein stad.
Ingen av dei som fortel har namnet sitt med, og alt føregår nærast på namnlause plassar også.

Poenget er openlyst: Dette er ei forteljing om krigen sett fra korleis vanlege soldatar hadde det, i marerittet på Vestfronten. Vi har alle høyrt om generalane og statsleiarane som "vant" eller "tapte" det og det slaget, eller den og den krigen.
Etter å ha sett denne filmen, så forstår ein kor meiningslaust det er å snakke om vinnarar og taparar.

Livet i skyttargravene i Belgia og Frankrike må ha vore hinsides det vi kan forstå.
Fra å gå heime i England, gjerne som heilt vanleg ungdom, vart dei så rekruttert til den britiske hæren. Oppdraget: Stoppe den tyske keisaren! (Han var forøvrig søskenbarnet til den britiske kongen, men familiebånd spelar mindre rolle i ein krig)
Første verdskrig vart utkjempa med gamle taktikkar, så som bruk av bajonett, skyttargravar, stormangrep på linje. Men våpna som vart nytta, var dei første moderne masseøydeleggingsvåpen: Kraftig artilleri, maskingevær, flyangrep, stridsvogner og ikkje minst; Stridsgass.
Med gammal taktikk, og moderne våpen, så er det ikkje anna å forvente at tapstala skulle bli enorme.

Kynismen til statsleirane og generalane må ha vore utan grenser. Her vart unge menn, gjerne i tenåra, brukt som, ja nettopp; Kanonmat. I eit sønderbomba og trøysteslaus gjørmehav, der spanskesykja etterkvart spreidde seg som den velkjende elden i tørt gras, levde altså ungdommar fra det britiske samveldet i årevis.

Eg kan knapt tenke meg korleis dette kan ha vore.

Filmen skildrar utan eit snev av sentimalitet alle dei døde, korleis dei vart sønderbomba, korleis medsoldatane skaut sine hardt såra venner, berre for at dei skulle sleppe å lide lenger.

Det geniale i filmen skjer etter dei første 20 minuttane. Da går dei gamle svart/kvitt opptaka over til fargar. Med god og rett lyd. Med normalt ganglag. Overgangen mellom svart/kvitt og farge skjer akkurat når soldatane kjem til frontlinja, og motsatt på slutten. Da krigen omsider er over, så går filmen attende til svart/kvitt.


They Shall not grow old er med rette hylla som eit meisterverk.
Skal du sjå berre ein einaste dokumentarfilm i heile ditt liv, så må det bli denne.

Ang. film; Sålangt er dette årets mest soleklare terningkast

Bilderesultat for terningkast 6