lørdag 31. juli 2021

Topptrimmen 2020 - 2022: Liastølsbreakulen

 Da var det klart for topp nr. ti av ti i denne utgåva av Topptrimmen. Har aldri vore så tidleg ferdig før, det er tross alt berre juli i den andre sesongen enda.

Kva i all verda skal ein finne på resten av hausten og til neste år?
Gå andre turar? Nei, eg går kun toppturar. Får heller sykle litt ekstra da.


Liastølsbreakulen, eit navn som ein utlending må elske, befinn seg mellom dalføra Jostedalen og Tunsbergdalen. Den skal ikkje forvekslast med Liabrekulen som vi besøkte for nokre år tilbake, som ligg inne i Jotunheimen, mellom Nørdstedalseter og Sognefjellshytta ein stad.

Startpunkt er fra Gardshaug, der vi køyrer opp mellom dei to små tunnelane etter Fossøyadn.
Det er skilta, og vi kan køyre heilt opp til ca. 250 moh. Derfra er det merka sti til Liastølen, Sperlestølen og Vassdalen.
Turen til Liastølsbreakulen er sagt å være blant dei tyngre og lengste i denne utgåva av Topptrimmen, så det var med ein smule skepsis vi byrja gå opp mot Liastølen, 2,3 km. fra Gardshaug.
Ein grei sti å følge, men dagsformen var elendig. Dette var for tidleg på dag for min del, klokka var ikkje ein gang 0900, og det er ikkje spøk for ein som likar bedre å starte å gå kl. 2000...

Til Sperlestølen på 650 moh. gjekk det heilt greit å gå, og derfra måtte vi sondere terrenget litt (bokstavlig talt) for å finne kursen vidare. Nokre plastremser var hengt opp, og dei var vi kjende med skulle vise vegen vidare innover dalføret. Vi følgde derfor desse, og kom inn på ein heilt grei sti, om enn helst befordra av storfe. Det gjekk såpass lett innover, at vi ikkje gjekk opp på Grånosi for å komme oss til toppunkt, men valgte å følge elva. Problemet var imidlertid at elva var forholdsvis stor og stri grunna varmen og regnværet dagane før, så vi måtte gå heilt inn i framenden på det vesle vatnet på kote 1152 før vi tok av oss skoa og vassa over i aldeles sjukt kaldt brevatn. Nei, det var ikkje djupt, og eg skal tåle litt kaldt vatn. MEN: Vi fikk ei ekstra utfordring grunna dei kvasse steinane på botnen, så hvis eg kan komme med eit råd; Eit par tjukke ullsokkar kan være smart å ta med seg dersom du vert nødt til å vasse. 
Etter eit par minuttar akking, sukking og klaging over kaldt vatn og skarpe steinar, så fant vi ein grei kurs opp mot det som heiter Grøndalsfjellet. Toppen på Liastølsbreakulen kunne vi allereie sjå, så det var ikkje noko utfordring denne gang, enda det var nesten tre km. att til toppen. 

Fra vatnet og opp var det bratt, men vi kom oss nå opp på eit vis, utan synlege problem. Dvs. heilt til vi var uheldig og ein stein losna. Eg vil anta at den var på eit par hundre kilo, og det var ille nok. Men enda verre vart det da den drog med seg ein stor stein 20-30 meter nedanfor oss, og ei blokk på ein kubikk for deisande nedover. Den gjekk kast i kast eit par hundre meter, heilt til den stoppa delvis ut i vatnet, laaaangt der nede. Akkurat da var eg sjeleglad for at det ikkje var andre som gjekk denne ruta bak oss.

Etter denne smådramatiske hendinga, som oppstod da vi var komne nesten heilt opp det flatare partiet, bestemde vi oss for å gå på den motsatte sida av dalføret nedatt, dvs. ned Grånosi. Grunna rasfaren der som vi gjekk, kan eg ikkje tilrå andre å gå der nå. Greit å ta seg opp, javel, men altså farlegare enn det såg ut. 

Vel oppe på Grøndalsfjellet kunne vi sjå tre store vardar, dei lengst vekke var på Liastølsbreakulen, over to km. borte. Det fine med desse vardane er at det er ganske så greit å finne fram, sjølv om vi gjekk med både kart, GPS og sporsetting på tre apper.
Det var fint å gå, og sjølv om vi var på ein utsatt plass, så var det omtrent ikkje eit vindpust. Sola steikte, og det var i det heile ein flott dag i denne storslagne og ville delen av kommunen vår. 
Toppunkt ligg på eit platå, og kan ikkje seiast å være ein markert topp. Men utsikta var likevel storslagen til alle kantar. Det var nesten rart å sjå nedatt på det vesle vatnet som vi hadde vassa i eit par timar før, laaaaangt der nede. 

Sidan det var så flott på toppen, så tok vi oss god tid. Vi brukte fire timar og 18 minuttar opp, inklusiv alle pausar, og det er eg fornøgd med på ein dag da beina var tunge som bly. 

Vi hadde altså bestemt oss for å gå nedatt via ryggen på Grånosi, og måtte gå over lange snødekte områder i byrjinga. Totalt gjekk vi eit par kilometer på snø denne dagen, seint i juli. Det kan også være greit å være klar over at ein kryssar breparti her, og blåisen var avdekka på begge sider av der vi gjekk nedatt. Men dette er på flatmark, og etter ruteanvisning fra Turlaget, så det er heilt trygt å gå midt over. Det er likevel viktig å unngå kantane, bre er bre. Ellers såg vi kor mykje Liabreen må ha minka siste åra. Berre på karta eg har, fra 2000, 2013 og det nyaste fra 2021 ser vi forskjellar. Bl.a. er det dukka opp enda eit lite vatn i enden av Liastølsbreen, ca. kote 1220. Det er kun ein liten dam på kartet fra 2013, og ikkje med i det heile tatt på det fra 2000. 

Grånosi var lett å følge nedover, men var mykje lenger enn vi såg føre oss. Årsaka var at denne går i ein boge, først nordover, før det snur mot øst og søraust. Ikkje den kortaste vegen altså, men den desidert tryggaste. 

Det var antaglegvis lettare å komme opp på Grånosi enn ned, men hundre meter i litt vidjer og grov ut tålte vi greit, så lenge vi kunne komme ned att til kreaturflokken nede i dalen. Derfra var det berre til å følge spora til Liastølen, og vidare ned til Gardshaug.

Totalt gjekk vi i åtte timar og 25 minuttar, inklusiv alle stopp.
Det vart ein tur på 18,8 km, såleis ikkje av dei lengste i distanse. 
Men høgdemeter vart det, ganske mange også. 1573 høgdemeter, og eg ser ikkje at vi kunne spart oss mange av dei.

Det er framleis ein del topptrimmarar som har denne fine turen att. Personleg hadde eg venta den noko verre, men det gjekk eigentleg greit. Jo, det er drygt å gå, når ein ser toppen på fleire kilometers avstand, men da veit ein iallfall kor ein skal.
Grunna det flate terrenget på begge sider av dalføret, så må eg sterkt anbefale å ta turen i klarvær. Det å subbe omkring her i tåka, vil eg påstå er direkte uforsvarleg. 
På klare dagar ser ein da også mykje, mykje meir, og 30. juli kunne vi sitte i t-skjorte i nesten 20 varmegrader på toppen, og berre slape av. Det fortjente vi da også.

Med dette er Topptrimmen over for denne gang. 50 fjell av høgst varierande karakter er bestegne, og 15 av dei har eg gått to ganger, totalt altså 65 toppturar.

Dessverre er knea skikkeleg plagsomme i nedoverbakkane, så eg får sjå kva som skjer når den nye perioden startar om knappe to år. Det er moro å gå på nye stader, men eg må spørre meg om det er verdt det, såpass plagsomt er det faktisk blitt.

Time will show.

Bilder: 



På turen opp tok eg dette nasjonalromatiske bildet, der det einaste som manglar er ein eller annan populistpolitikar i bunad. På hest.
Sperlestølen nede i dalføret. Men når ein skal til Liastølsbreakulen, så skal ein ikkje gå inn dit, men altså følge skiltinga til Liastølen.


Veldig greit med slike skilt.


Her er vi på veg opp mot vatnet på kote 1152. Allereie her kunne vi sjå toppunkt.
Vi gjekk herfra opp til venstre for bildet, og følgde Grøndalsfjellet innover.

Vel oppe på Grøndalsfjellet var det fint å gå, og vi hadde framleis god sikt til målet for dagen.



Her, på toppen, måtte eg sjølvsagt ta eit bilde tilbake på der vi hadde gått. Det er kanskje ikkje så lett å sjå på bildet, men nede i dalbotnen ligg altså det vesle vatnet der vi måtte vasse over. 


Lett å finne toppen i slikt vær!

Nedatt mot Grånosi. Det ser kanskje fælt og steinete ut, men det var adskillig bedre å gå enn det ser ut som. Heldigvis.

Godt nede på Grånosi måtte eg berre ha eit bilde av Vangsen, med Hurrungane i bakgrunnen.



Her er forresten Stravaspora våre. Hvis du vil vite meir, så kan du følge meg der. 




søndag 25. juli 2021

Topptrimmen 2020 - 2022: Skurvenosi

 Da byrjar det seg verkeleg å nærme seg slutten for desse ti toppane også. Ein sesong før planlagt, men når sjansen byr seg, så kan ein like godt hoppe i det.

Topp nr. ni vart "bestegen" onsdag 21.7.2021, og det var Skurvenosi over Åsetvatnet i dei indre strøk av kommunen. Mrk at det forøvrig er ein topp beliggande på andre sida av Mørkridsdalen med same navn, men den skal få vente nokre år til.

Kortet til Luster Turlag fortel oss at dette er ein heller lang tur, men "slett ikkje vanskeleg".
Det hadde dei rett i.

Jo, det var sjølvsagt litt bratt fra parkeringsplassen og opp til Åsetvatnet og dei mange hyttene på Osen, men det er ein mykje brukt sti, som må seiast å være heller lett å gå, tross det bratte terrenget. 

Eg har aldri vore på Osen og Åsete før, men her var det verkeleg fint. Eg forstår veldig godt kvifor det er såpass mange hytter og stølshus her, for dette er sikkert ein av dei finaste stølane i heile kommunen. Og det seier ikkje lite.

Vi valde å gå for det sikre, om enn noko lengre, alternativet for å komme på toppen av Skurvenosi. 
Og det sikre var å følge stien langs vatnet fra Osen til Åsete. Dette er ein strekning på ca. 2,5 km. som er lett å gå, men også litt kjedelig. Til alt hell er det så fint her, at ein alltids finn noko å sjå på.

Fra Åsete følgde vi stien som er merka til Arentzbu, eller nedatt i Mørkridsdalen. 
Ca. på høgde 1180 dreia vi av rett aust, og kom oss rimeleg greit opp til toppunktet. Med Strava og kart var det ein ganske så enkel sak. Fire timar og eit kvarter brukte vi opp.
Den som vil følge spora mine, kan berre følge meg på Strava.

Eit fint utsyn mot alle dei høge og kjende toppane i Jotunheimen på denne fine sommardagen!

Nå stod berre det verste att, nemleg å gå ned att. Det er mykje verre enn å gå opp. Vi brukte litt tid på å finne ein litt enklare trase ned til stien, og det var svært vellukka. Nede fra stien såg det bortimot uframkommeleg ut, med bratte lier, men det var på avstand. Her var det ingen problem å gå, og vi burde nok tatt denne traseen opp også.
Vi kom ned til stien ca. 1130 moh, og det var ein liten bekk og ein stor stein som var grei å bruke som utgangspunkt. Det kjem bilde fra staden lenger nede i posten.

Herfra var det berre til å følge stien heilt ned til bilen. Enkelt og greit.
Hadde eg visst det var så "enkelt" å komme seg opp på Skurvenosi, så hadde eg glatt valgt denne toppen framfor den langt meir utfordrande Greineggi veka før. 
Jo, det var noko lenger å gå, men i langt bedre terreng.

Med alle stopp, og det var ikkje reint få, så brukte vi totalt over åtte timar på turen. Det gjekk med uhorvelige mengder drikke på denne varme sommardagen, sjølv var eg tom allereie på Osen på veg ned. Da var over to liter drukke. Eg burde hatt med minst ein liter til.
Totalt gjekk vi 21,5 km, og forserte 1450 høgdemeter. Vi KUNNE ha valgt andre ruter fra Osen og opp, og tatt ein rundtur, men valgte som sagt å gå for det sikre. Tross finvær og heller folksomme ruter.


Skurvenosi må seiast å være ein ganske så grei tur. Jo, det er eit stykke å gå, men i lett terreng og i sti. Turen fra Åsete og bort att til Osen var mildt sagt kjedeleg, og eg er sjeleglad for at det var så fint der som det var. Ellers hadde eg vel gått i søvne. Slik blir det gjerne heim att fra toppturar.

Mange topptrimmarar har allereie vore på Skurvenosi, og for dei som ikkje har vore der; Det ser verre ut på kartet enn det er. Og hugs for all del å gå på ein finværsdag. Som vanlig. 


Bilder:


Startpunkt er ved parkeringsplassen i Mørkridsdalen. Det er skilta hit. Vær obs på at ein skal inn i både landskapsvernområde og nasjonalpark, og at mesteparten av turen skjer i slike verna områder.



Denne flotte fossen på veg opp mot Osen er sjølvsagt eit must for å ta bilde av. På kjøpet får ein også ein svalande dusj.


Oppover og oppover går det, og innimellom kan ein snu seg å sjå nedatt mot Skjolden.


Dette bildet tok eg på veg nedatt, like før det bratte partiet byrja. Strålande utsikt!

Altså.....bilder kan ikkje beskrive kor inni helsike vakkert det var her... Vi ser ned på Åsetvatnet, og mot Osen heilt nede ved... ja, osen....

Her ser vi bort på Skurvenosi, der som vi kom ned att i stien. Det ser bratt og fælt ut, men det gjekk veldig greit.

Denne bekken og den store steinen på venstre sidan av stien er grei å nytte for når de skal ta av til aust. Dvs. til høgre i bildet.

Toppen! Ein stor varde, og turlagets lett iaugefallande topptrimkasse.

I bakgrunnen ser vi bl.a. Smørstabtindane.

Oh. My God. 
Landets tredje høgste fjell rager litt over dei mange andre 2000+ toppane i det fjerne.



lørdag 17. juli 2021

Topptrimmen 2020 - 2022: Greineggi

 Ny sommar, og nye toppar ventar på oss.
Nr. åtte i rekka av ti vart Greineggi, 1849 moh, beliggande nord i kommunen, faktisk er det ein grensetopp til Skjåk.

Ut fra kartet skulle ein tru at dette var ein heller grei tur, men det skulle vise seg å bli ein meir utfordrande tur enn eg trudde. Men det skuldast heller lite gåtrening....

Startpunkt var fra parkeringsplassen på Viva, nesten 900 moh, så da skulle ein vel tru at det ikkje vart så mange høgdemeter heller? Dessutan er mykje av turen på T-merka sti, da ein kan gå fra Sprongdalshytta til Arentzbu via Gluggevardholet. På ein slik sti burde det være lett å ta seg fram, og da var det uansett ikkje så langt til toppen.


Men først: Det er viktig å være klar over at Greineggi er eit fjellparti, og ikkje ein topp. På diverse appar og kart har vi nemleg sett at namnet Greineggi står på ein heilt annan stad enn toppunktet. Derfor: Du skal gå til der det står "1849" på kartet, og ikkje der som det står "Greineggi". Dette er tre km. lenger sør enn der posten står, og knappe 1600 moh.

Men attende til ruta:
Opp til Sprongdalshytta, og forsåvidt også forbi ein halv km, er det greit å gå. Her kjem ein til eit stikryss med tilhøyrande skilt. Vi følgde sjølvsagt anvisninga til Arentzbu, til høgre innover Sprongdalen. Fortset ein rett fram, så kan ein gå til Sota i Skjåk, men det er ein annan historie.
I førstninga er stien grei og lett og gå, om enn det kan by på nokre utfordringar å komme seg over elva. Som dei (ironivarsel) gaseller vi var, så kom vi oss over i lette sprang...

Så byrja det å bli brattare, og brattare. Rett nok er det ikkje så langt fra kryssing av elva og opp til Gluggevardholdet, kun halvannan km, men det er bratte parti her, og vi følgde etter ein sti som tok oss vekk fra den merka DNT-stien. Det medførte nesten klatring til slutt, og var iallfall samde om at vi måtte ta ei anna rute nedatt. Ein del snøfenner må ta si del av skulda for at vi gjekk der vi gjorde.

Fra Gluggevardholet på ca. 1480 moh går det altså merka "sti" til Arentzbu. "Sti" fordi det her er mest stein og fjell, som er kronglete å gå i. Ein KAN gå rett opp til venstre her, men det er neppe tilrådeleg. Det er bratt, mykje ur, og kanhende rasfarleg. Vi valgte å følge råda fra Luster Turlag, og gikk forbi meir enn halve Gluggevardvatnet, før vi studerte ruta vidare mot toppen. Knappe to km. og 400 høgdemeter stod att, men her må ein bruke litt tid på å finne ut kor ein skal gå. Det er mykje ur, svaberg og framleis nokre større snøfenner att. Merking finst ikkje, og spor etter andre topptrimmarar kunne vi berre drøyme om.

Det er også verdt å merke seg at toppen ligg inne på eit lite platå. Det kan være fort gjort å dreie for mykje mot Sprongdalen att, men vi hadde kursen på GPS, og gjekk rett på toppunkt. Faktisk var det lettare å finne enn vi hadde rekna med.

Greineggi har eit svært flott utsyn, og herfra kan ein sjå milevis i alle retningar på godværsdagar. Da vi var der, så var det nokre skyer her og der, slik at vi kunne ikkje sjå t.d. Skagastølstindane og Lodalskåpa, men samtidig kunne vi sjå laaaaangt nordover, og sør til Asbjørnsnosi og Hest.

Dei obligatoriske klyppa i kort, notering i bok som nr. 50-52, og så var det berre til å komme seg nedatt. Ein kjølig vind på 1849 moh gav ikkje spesiell meirsmak til å være på toppen altfor lenge.
Fire timar hadde vi brukt opp, og det var med ein svipp innom Sprongdalshytta, matpausar og pustepausar og fotografering. 9,7 km. var gått for å komme opp, betydleg lenger enn eg hadde trudd på førehand.

Nedatt følgde vi Stravaspora til stien Arentzbu - Sprongdalen, og derfra følgde vi stien heile vegen heim. Rett nok måtte vi stoppe ei rekkje ganger for å finne vegen, til tross for ein DNT-merka sti. I dette hardføre terrenget beståande av grov stein og fjell, skal det meir til enn nokre fotturistar til for å slite ut naturen. 

Fra Gluggevardholet og ned gjekk det nå mykje lettare, men stakkars den som skal gå her i regn. Store svaberg som sikkert blir glatte som is, anbefaling om finvær når ein skal opp hit!!!


Fra Sprongdalshytta og ned til Viva verka beina som ville F igjen, men sidan eg ikkje har gå-trening, så kan eg nesten ikkje skulde på andre heller.

Nesten nøyaktig åtte timar etter at vi gjekk fra bilen, så var vi nede att. Det innbefattar alt av pausar, og vi gjekk altså ikkje spesielt fort. Mykje tid gjekk til å finne gode ruter, men det er da allltid ein fordel å gå for det sikre, framfor å ta sjansar. I dette ville landskapet er det ikkje mobildekning før ein kjem ned att til Fåberg, så det er ikkje smart å gå åleine her. 

Oppsummert var det altså ein litt tøffare tur enn eg trudde på førehand. Kronglete terreng i siste halvdel mot toppen og dårleg trening må ta skulda for det.
Greineggi var likevel ein svært flott utsynstopp, og den som trur at det var tilfeldig valgt dag, må tru om att. Fint vær og klar luft gjorde dette til ein gild plass. Det å surre oppi her i regn og skodde, utan å få sjå det praktfulle utsynet, er å kaste vekk ein topptrimtur.

Totalt tok turen åtte timar og ni minuttar. Det vart 19,5 km. og 1260 høgdemeter.
Fin plass, men eg går ikkje opp dit fleire ganger.



Bilder: 


Eg byrjar i feil retning denne gang. Her bilde fra 1849 moh. I bakgrunnen ser vi Styggevatnet.


Framleis oppe på toppen, men denne gang sørover. Her er det mange kjende toppar!

Dette er ved Gluggevardsvatnet, der vi tok av "stien" og gjekk nordaust mot 1849. Den steinen som er lengst til høgre av dei to på midten er kjempestor, og ligg heilt nede ved vatnet. Den er grei å bruke som referanse for når ein kan bryte av.


Fra Gluggevardholet og ned mot vatnet. Som ein ser er det ikkje mykje til sti og juble over her. Stein,stein stein...

Fra Gluggevardholet og ned mot hyttene i Sprongdalen. Vi måtte krysse elva heilt i høgre biletkant.

Jaha, her står eg da midt i elva. Hyttene i bakgrunnen.


Måtte liksom ha eit bilde av nokre skilt. Desse er satt opp på DNT si hytte i Sprongdalen.

mandag 5. juli 2021

Sognefjellsrittet 2021, QR-versjonen. Ein turrapport.

 Kvart år tidlegare har eg forfatta ein slags "rittrapport" for turane eg har hatt fra Lom til Sogndal. Eller, ikkje kvart år, men dei siste ti eller noko i den dur.
Men som vi alle veit, så har covid-19 satt begrensingar på så mangt her i landet, deriblant sykkelarrangementet Jotunheimen Rundt, og lillebroren Sognefjellsrittet. 

Derfor blir det kun ein enkel "Turrapport" i år.

Begge desse flotte turane skulle eigentleg gå av stabelen 25-26. juni, men vart jo da avlyst.
Men arrangøren har i år funne ei konstruktiv og god løysing, nemleg å la oss, dvs. deltakarane, ta turen når vi vil. Fram til slutten av august kan vi nemleg bruke såkalla qr-kodar, som arrangøren har satt opp langs løypa. Dette er berre heilt genialt, og forhåpentlegvis er dette ei løysing som er kome for å bli.

Sjølvsagt kan det gjerne avholdast ein rittdag, med fellesstart, matstasjonar og målgang med speaker og servering i Sogndal, men for oss som ikkje er så nøye på korkje tidtaking eller store folkeansamlingar, så er dette meir enn godt nok.

På Lom er startpunkt nede på ESSO-stasjonen, litt øst for krysset mot Stryn/Sogndal.
QR-koden er satt opp til høgre for inngangsdøra, og er lett å finne. 
Hugs å meld deg på, og sjekk e-posten som stadfester at du er påmeldt. Der vil det ligge ein kode som du tastar inn etter at scanning av QR er gjort. Voila! Tida er i gang.

Vi var to stk som bestemte oss for å ta turen torsdag 1.7.2021. 
Avreise fra Lom kl. 1608, og ikkje noko stress ut fra sentrum denne gang, da det jo ikkje var andre med. Normalt er det full guffe herfra, men det var jo ikkje noko vits i nå.
Vi hadde ein fin medvind også, og sola varma godt.
Ein fin ettermiddag og kveld låg framfor oss!

Men ein liten strek i rekninga kom da eg gløymde Luster kommune sitt varsel om ureina drikkevatn. Det gjorde at den gode bringebærsafta og vatnet måtte tømmast ut, og vi svippa innom S-laget på Galdesand etter knappe to mil for påfyll av drikke. Varmen var ganske så heftig, slik at det var veldig viktig å ha nok drikke med seg.
Etter denne ufrivillige pausen, trilla vi roleg vidare, og stoppa ved avkøyringa inn mot Leirvassbu for å sjå på utsikta. Har aldri stoppa her før, men på ein slik dag, så passa det bra. Dessuten ligg denne midt i ein lang bakke, så da hadde vi ein god grunn for å "sjå på utsikta" i tillegg.

Men turen til Sognefjellshytta kjem ikkje av seg sjølv, og i meir solskinn fortsatte vi forbi Bøvertun, og opp mot dei seige bakkane til Krossbu. Her tok vi ein ny "utsiktspause", og ifølge eit skilt som var satt opp, så var vi allereie på over 1200 moh. Ikkje så mange høgdemeter att!

Oppover her, er det berre til å klare seg så godt ein kan, og min følgesvenn har vel sykla fortare enn meg opp til Sognefjellshytta omlag ni av ti ganger tidlegare, men nå var det min tur. 
I det strålande kveldsværet, vindstille og nesten 20 grader, kom eg meg opp på Sognefjellshytta, kjøpte meg ein Fanta, fekk på tørre klede og så var det berre til å vente ein smule.
Smulen var imidlertid til eit heilt brød, for min "partner in crime" hadde ein dårleg dag, og borte på Herva (utsiktspunkt :-), vart vi samde om at han nok burde stå av for dagen. Ein vennleg mann kom forbi, og tilbaud skyss og hjelp, og herfra måtte eg altså trille åleine. 
Det var sjølvsagt veldig kjedeleg, men helsa må gå framfor det meste. 

Vel, det var inga råd, åtte mil solo låg framfor meg, deriblant nedfarten fra Sognefjell, som var like skøy i år som alltid. Eg tok det med ro, og var oppe i ca. 70 km/t, det er fort nok nå til dags.

Utover Lustrafjorden var det ganske så kjedelig, men eg kom meg til Gaupne utan meir problem.
Der stod familien med drikke, og nå var det altså berre dei tre mila til Sogndal som stod att.

Det skulle vise seg å gå heller sakte opp Indre Hafslo, og sidan eg sykla åleine, så tok eg likegodt gamlevegen opp Indre Hafslo. Litt lengre enn den eigentlege rittraseen, men bort fra trafikken. Dessuten må ein opp på Heggmyrane uansett, så høgdemessig blir det akkurat som på det vanlige Sognefjellsrittet. 

På Heggmyrane var det byrja å bli litt mørkt, men eg hadde gode lys både framme og bak, og dessutan blir det aldri heilt mørkt på denne tida av året.

Ned mot Hafslo slapp eg forbi eit vogntog, som vart så glad for den vesle manøveren at han blinka hyggeleg til meg. Eg hadde ikkje noko ønske om å irritere meir enn naudsynt, så da kunne eg vel berre roe det ned på ein busstopp likevel i to sekundar.
Ned Årøyane gikk det rimeleg bra, og ut Barsnesfjorden var det som vanleg. Gjennom eit par rundkøyringar, og så den vanlege målgangen, med unntak av at det ikkje var nokon andre der. 
Eg fikk trilla opp til QR-koden ved inngangen til Sogndal heradshus, og så var Sognefjellsrittet over for denne gang.

23 ganger har eg tatt denne turen nå, og såklart er det seigt og godt å være ferdig. Men eg får prøve iallfall to ganger til, slik at vi har 25 ganger i boks. Sålenge eg finn glede i dette, og helsa tillet det, så kan eg alltids stille opp.


Oppsummert gikk turen altså heilt greit. Sykkelen fungerte fint, beina var ok, naturen storslagen, og været heilt eventyrleg. 

Og da kjem vi til litt av poenget; Dette med QR-koder vil eg sterkt oppfordre arrangøren til å fortsette med. Ja, de må gjerne avholde ei ritthelg slik som før, men de vil gje mange andre høve til å fullføre hvis de fortset med dette gode tilbodet. Spesielt gjeld jo dette hovedrittet Jotunheimen Rundt, men også for mitt vedkommande var dette midt i blinken. Eg bryr meg som sagt null om tida eg bruker på dei 14 mila, og dessuten kan eg sykle gamlevegen opp Indre Hafslo. Vurderte også Solsidevegen ut fra Lom, men der var det litt for lange grusstrekker.

Vel, da var det gjort for i år.

Blir sikkert med neste år også.



Oppe på Fantesteinane måtte eg jo ha eit bilde av skyggen min.



Lite snø i år, men det lever eg godt med på slike dagar. Her var det 18 varmegrader, vindstille og sol. Og nei; Det skuldast ikkje at vi var heldige med været. Det var planlagd.


Kjende fjell.
Og sykkelen min.


Ein vert unektleg liten i dette landskapet.


Er det så flatt som det ser ut på bildet?
Svar: Nei.


Ser du syklisten nedi der?

Inn mot Leirvassbu.


torsdag 10. juni 2021

Rosendal - Sogndal

 Ein treng ikkje være lokalpatriot for å synes at Hardanger og Sogn er to av landets flottaste regionar.

Så; Kvifor ikkje sykle fra den eine til den andre?
Inspirert av min spreke niese, fant eg ut at ein tur fra Kvinnherad til Luster burde være mogleg på ein dag, eller rettare; Eit døgn.
Avstanden målte eg opp til ca. 320 km. heilt fra Matre og heim, men det vart litt for voldsomt. Derfor fant eg ut at å starte fra Rosendal var passe. Derfra er det ni km. ut til ferjekaien på Årsnes, dvs. ein fin liten oppvarmingstur.

Men først litt om utstyret, dvs. sykkel og det som skulle være med. Påmontert var billigcomputeren min, eit par drikkeflasker, ein reserveslange og dekkspaker. I ein liten sekk hadde eg med klesbytte, samt ein del ting som eg i ettertid ser var ganske meiningslaust å ha med, kva skulle eg vel med ein sykkellås?
Ein reserveslange til, vindvest, skoovertrekk og sokkebytte viste seg også være kun ekstra ballast, og det samme var multiverktøyet. Det som derimot var smart å ha, var solbeskyttelse, faktor 30 og 50. Ibux, Voltarol og paracet var også med, men det vog heller lite. Uansett; Ein lærer så lenge ein lever, og det var altså litt for mykje å drasse på.

Sykkelen var den gode Cannondale CAADX, med ny kjede og ny kassett. Dessverre er det nå uråd å få tak i kassett 11-34 i Shimano sin 105 utgåve, så eg hadde fått ein ny Ultegra istaden, men kun i 11-30. Og kva betyr det? Jo, eg manglar eit par lettare gir i dei verste motbakkane. Driv var framleis 48-32, så det skal likevel være ganske bratt før ein må stå av.
Dekk; 35 mm kombidekk, med 85 bar. Litt lågare trykk og litt breiare rullebane enn på ein fullblods landevegsdoning, men komforten er betydleg viktigare på ein slik laaaaangtur.

Strava på iPhonen vart satt i gang, og så: Avreise fra parkeringsplassen nedanfor Rosendal kyrkje kl. 0820, og eg måtte sjølvsagt stoppe og ta ein selfie med stadsnavnet i bakgrunnen. Foto er lenger nede i posten.
Ut fra Rosendal er det gang og sykkelveg eit lite stykke, og det var lite trafikk. Ein fin formiddag, litt skya, vindstille og ca. 17 grader. Dette var ein perfekt dag! 

Ute på ferjekaien var det litt venting, men det var ikkje så nøye. Er ein på TUR så er ein på TUR.
Eg kom litt i snakk med nokre motorsyklistar fra Ullensvang, og vi var samde om at ein slik fin dag var vel verdt å bruke på to hjul, anten med eller utan motor.

Kl. 0840 la ferja til på Gjermundshamn ferjekai, og så snart alle bilane vare køyrt av, var det berre til å begynne å sykle. Første pause hadde eg tenkt å ta i Norheimsund, ca. 56 km avgarde. 
Så da trilla eg åleine avgarde, såg bort på Varaldsøy uti Hardangerfjorden, høyrde på fuglekvitter, sykla svææært roleg opp alle dei tallause småkneikane som vegen kunne by på, da eg visste det skulle bli ein lang dag. Da er det viktig å ikkje svi av for mykje energi for tidleg.

Mundheim var ei lita grend, der har vi kome med bil fra Bergen og Trengereid tidlegare. Vidare til Strandebarm, åstaden for norsk kristenlivs meir absurde idear for nokre år tilbake "Strandebarm prosti og den norske kirke i eksil". Stadig nye små bakkar opp og ned, opp og ned....
Tørvikbygd, der ein kan ta ferja over til Jondal, og så etter ca. 55 km altså; Norheimsund. Men eg kjende meg såpass bra at eg trilla likså godt til Øystese, der eg stoppa på ein Essostasjon for litt påfyll av drikke og inntak av mat. Så da låg eg litt føre skjema, iallfall pausemessig. Hadde alt sykla 70 km. fra Rosendal, og hadde det veldig fint, men det er klart, 70 km. skal takast dei også.

Neste stopp hadde eg planlagt i Granvin, og dit var det ca. ny 50 km. Men nå var eg iallfall på ein vegstrekning som eg hadde sykla før, på Bergen-Voss for ein del år tilbake. Og da visste eg godt at det var ein del småartige bakkar, samt den stilige Fyksesundbrua som venta. På brua var det raudt lys, men det virka til å skifte etter eiga fri vilje. Eg venta uansett til det vart grønt, og møtte ikkje meir enn fem-seks bilar på vegen over. 
Nå var det Ålvik som var neste stad. For mange år sidan blanda eg gjerne saman Ålvik og Ulvik, men det er altså to forskjellige bygdesamfunn i Hardanger. Ulvik lever vel av turister og frukt, medan Ålvik er ein meir reindyrka industriplass. Begge deler er like viktige, sjølv om ein neppe stoppar for å nyte utsynet ned på den store fabrikken nede ved sjøen i Ålvik da :-)

Fleire bakkar, og nærma eg meg den nye tunnelen forbi Lussand. Den var stengt for syklistar, men det gjer berre gamlevegen langs fjorden til eit sant paradis å trille. Spektakulær veg, som altså var ein del av hovedvegen mellom Oslo og Bergen for ikkje så altfor mange tiår sidan. Det er nesten ikkje til å tru.

Kvandal ferjekai har eg stoppa på mange ganger, og også brukt som matstasjon på Bergen-Voss. Nå var det berre til å karre seg innover mot pausestaden Granvin. 
Innover Granvinfjorden var det medvind, noko som var velkomme etter å ha passert tresifra antal kilometer. Dei stadige småklatringane sleit ein sakte, men sikkert ned. 

I Granvin hadde eg sett meg ut ein kombinert Jokerbutikk og Circle K eller noko slikt. Nå hadde eg sykla 120 km totalt, og varmen byrja å bli ganske betydleg. Sola steikte, og da gjorde det seg med enda meir drikke, samt eit wienerbrød og ei banan.
Herfra og til Voss visste eg at det ville bli mykje trilling utanfor nord-sør sambandet RV 13, på gang og sykkelvegar. Eg fulgte skiltinga, samt førebuingane om å trille på den nedlagde jernbanetraseen inn mot enden av Granvinsvatnet.

Dette vart den finaste biten på heile turen. Fin flat sykkelveg med god asfalt og gjerne lange rettstrekker, det gikk jo tross alt tog her for nokre tiår sidan. Det kalde og djupe Granvinsvatnet lokka nærast til ein kjapp dukkert, men eg trilla forbi, og byrja på bakkane opp mot Skjervet. 

Isolert er ikkje bakkane opp Skjervet ei utfordring, men etter 130 km, og med sola steikande, så da var det noko heilt anna. Eg tok likegodt ein pause langs fossen, var ingen grunn til å stresse og slite unødig. 
Denne biten er langt mindre trafikkert enn da det var hovedveg, men det var langtfra bilfritt. Sjølv om det var tidleg i juni, så møtte eg mange turistar som tok ein liten avstikkar for å få med seg denne flotte perla før Voss.

Omsider kom eg da opp forbi fossen, og nå var eg byrja å merke det bra, enda eg hadde hatt ein god pause i Granvin. Det var berre til å trille vidare, framleis på den gamle jernbanelinja, ned på Palmafoss og vidare til Skulestadmo rett forbi Voss. Der tok eg av hovedvegen, for eg visste det gikk ein veg på andre sida av Lønevatnet, og den hadde eg sjansen til å utforske nå. Nedkvitne og Nesheim trur eg det var som stod det på eit skilt. 

Men denne avstikkaren var ein megatabbe. Ja, eg kom vekk fra den trafikkbelasta E16/RV13 opp mot Vinje, men på andre sida av vatnet venta det meg nokre dritbratte små stigningar i hopetall verka det som. Ikkje lange, men mange og nokre av dei altså svært bratte. 
Eg tapte mykje tid og energi på denne omvegen, men fikk iallfall fin utsikt, og trilla på nye vegar. Hadde eg starta på Voss, så hadde det vore veldig fint.

Oppe på Tvinde kom eg inn att på hovedvegen, og om sykkelstien fra Granvin var praktfull, så vart den neste mila eit sant mareritt. Her er det mykje trafikk, og eg søkte konstant etter utkøyrsler og gangvegar, som det dessverre er altfor lite av. 
Langt dei fleste bilane tok hensyn, men ein og annan nisse fins det jo der ute. Og ja; Eg tenker på deg, idiotsjåfør i semitrailer fra Synnøve Finden. Måtte du verkeleg såååå nær meg med den enorme doningen din? Fikk du litt føling i buksa da? 
Eg låg på kvitelinja, eller gjerne på skuldra så sant det var mogleg.

Aldri har eg vore så glad for å komme inn på Esso-stansjonen på Vinje som da. Over 150 km. tilbakelagt, og sukkernivået var byrje å bli farleg lågt. Her trengdes det næring. Fort.
Pratemaskina på Essostasjonen var hyggeleg og grei, så eg satt der til klokka var 1800. Da var det stengetid, og eg håpte at eg nå hadde energi til å slite meg opp dei næraste to mila, men det ville bli tøft.

På andre sida av vegen stod det eit busskur, så eg sjekka om det gikk bussar mot Vik, og vær sikker; Hadde det gått ein buss da, så hadde eg tatt den til kommunegrensa. Bakkar kan eg klare, men fjell er noko heilt anna, og Myrkdalen, samt hårnålssvingane lengst inne i dalføret skulle vise seg å bli tøffe. Veldig tøffe. 

I Myrkdalen pågår det framleis bygging til den store medaljen, og om Synnøve Finden hadde ein kødd av ein sjåfør lenger nede i landskapet, så må eg også nemne ein stor lastebil fra Jordalen Maskin AS som dura forbi meg fleire ganger. Denne tok godt hensyn, og la seg godt ut kvar gang han køyrde forbi på skyttelruta si. Det synes eg var veldig fint. Ein lokal tulling i Jeep MÅTTE absolutt presse meg omtrent inn i eit rekkverk, noko som vart heller dårleg motteke. Også her låg eg på kvitlinja, og vedkommande måtte vente minst tre sekundar. Ikkje rart han vart sur da.

Inni dalbotnen var det framleis fint vær, sol og varmt. Drikkepåfyllet fra Esso på Vinje var byrja å bli skummelt lite alt, her måtte det streng rasjonering til. To flasker på 0,6 går fort, og det var det tredje påfyllet alt. Samt nokre brusboksar og RedBull...
Stratosen eg hadde med meg smakte omtrent som lim, men eg måtte tvinge i meg noko, og så var det berre til å slite seg opp hårnålssvingane. 
Dette gikk ikkje fort. Faktisk tok eg haugevis med pausar oppover, men OMSIDER, kom eg da opp på kommunegrensa. Eller den gamle fylkesgrensa, som visstnok var supersmart og sjempeviktig for regjeringspartiet Høgre å få bort, og som det (dessverre ser det ut til) kommane regjeringspartiet SP synes er supersmart og sjempeviktig å få på plass att.

Her oppe, på over 900 moh. var det ikkje like varmt, så derfor måtte eg få av meg dei søkkvåte kleda eg hadde hatt sidan Rosendal 12-13 timar før. 
Nå var berre til å komme seg ned Vikafjellet, og bunkre opp med enda meir og drikke, samt sjå seg ut ei ferje kanskje?

Vikafjellet var ei positiv oppleving. Fint og rullande terreng, sjølv om den siste kneiken opp til tunnelen var seig nok, enda så lite bratt og kort den var. Rare greier.

Men om det hadde gått trengt opp, så var det ikkje det nedatt. Vikafjellsvegen er som skapt til høg fart på sykkel, og her er det ingen problem å klare 100 km/t. Hvis ein vil og tør.
Eg har vokst fra slikt, men bikka 70, det var nok for ein gammal mann.

På Spar i Vik fikk eg bunkra opp med enda meir drikke, samt ein sjokolade som eg ikkje hadde lyst på i det heile teke. 
Nå var det om å gjere å komme seg til Vangsnes, slik at ein kunne unngå unødig venting på ferja.
Eg såg ferja ta av fra Hella, og trilla på litt ekstra forbi den nye tunnelen og utover mot ferjekaien. Klokka var nå over 2200, og 220 km. var unnagjort. Eg var derfor ikkje spesielt interessert i å sitte ein time på Vangsnes, sjølv om det er fint der.

Ferja rakk eg med grei margin, så nå var det berre til å sjekke Stravaen enda ein gang.

Og da kollapsa heile driten. Det var faktisk innihelsike irriterande, da ein tross alt har slitt seg over 20 mil og 3000 høgdemeter, og så får ein ikkje det registrert, fordi.....ja, ein eller anna grunn. Opplevde det samme, om enn i litt mindre omfang, under Trondheim-Oslo i 2017. Kan det være noko med lengden og tida som streiker på iPhone-appen?

Midtfjords satte eg derfor i gang Garmin-klokka, som eg sjølvsagt kunne ha brukt heile turen, hvis det ikkje var for at den sluker batteriet. Fikk nå i det minste registrert "Midtfjords-Sogndal".

På Hella slapp eg alle bilane før meg, så fikk eg sykle heilt for meg sjølv inn til Leikanger. Nå var det begynt å bli skikkelig vondt i eit kne, og på Slinde måtte eg bite i det sure eplet og be min bedre halvdel hente meg i Sogndal.
Jo, hadde det vore målgang i Gaupne, så skulle eg karra meg over Heggmyrane, men ein skal ikkje øydelegge seg totalt heller.

Kl. 0030 stoppa eg turen, på rasteplassen ved Barsnesfjorden, 261 km. var unnagjort.
Høgrekneet var ikkje bra, men eg hadde klart meg greit i nesten 25 mil, heilt åleine. Var fornøgd likevel.

Så, kva lærte eg ellers, forutan at eg hadde med meg litt for mykje i sekken?
Det er viktig å følge planen. Det gjorde eg, men avstikkaren på Voss var altså ei stor ekstrabelastning som eg burde og skulle ha unngått. 
Dernest; ALDRI meir skal eg sykle mellom Tvinde og Vinje. Det var ikkje morsomt i det heile teke.

Forutan det?

Ta det som ein tur. Hugs å sykle sakte nok i byrjinga. Det er verre enn det høyres ut som, men du har garantert att for det.
Eg såg på naturen, tenkte forbløffande lite, høyrde på fuglane, passa meg for bilane, slappa av og hadde det bra. 

Neste langtur satser eg blir herfra til Odda. Men når, det veit eg ikkje. Merkar det godt i beina dagen derpå iallfall.


Bilder:


Klokka er 0820, og eg trilla ut fra Rosendal. 



Eg kunne ikkje sykle forbi Strandebarm og det forunderlege kristenlivet der, 
utan å ta eit bilde av kyrkja. Kunne eg vel?


Her var eg komen over Fyksesundbrua, og det var like greit.


Den gamle vegen forbi Lussand er no eit lite paradis for oss som søker spesielle sykkelvegar. 


Turens høgdepunkt; Sykkelvegen på den gamle Hardangerbana fra Granvin.

Skjervet. Her var det kokvarmt, og det samsvara godt med ein pause.

Omvegen nord for Voss gav meg mange seige småbakkar, samt dette fine utsynet nedatt.
Nesheim trur eg det heiter her.

På den gamle fylkesgrensa. Som altså var suuuperviktig å få bort, og openbart like suuuuperviktig å få på plass att.


Sommaren let gjerne vente på seg her på Vikafjellet.

No filter!

Måtte berre.

Omsider; Sogndal. 


Reiseruta. Strava lot meg ikkje få registrere dette, uviss grunn.






onsdag 24. februar 2021

"Vinden snur" - filmomtale

 Det er ikkje kvar dag eg setter meg ned for å kikke på ein norsk film. Siste norske film eg eigentleg venta på var vel Vilmark 2, og den skuffa ganske mykje.

Men "Vinden snur" skuffa ikkje. Dette er ein dokumentarfilm som alle med fordel kan få med seg, og især dei med eit snev av interesse for narkotikapolitikken.



Handling:
Filmen tek oss med tilbake nokre år, og vi vert kjent med tre personar, som alle har og har hatt sine rusproblem. 
I 2016 var stemninga ganske så anleis enn den er no. I dag snakkar stadig fleire om å betre tilhøva for dei tunge rusbrukarane, og såvidt eg kan bedømme, så er vel alle enige om at rusavhengige no må få hjelp, og ikkje straff. 
Kun fem år tilbake i tid, så var situasjonen noko anna.

Og hvis det er nokon som trur at vi er komne dit vi er i dag berre som ved eit trylleslag, så tek dei grundig feil. Det har vore mange viktige stemmer i debatten, men spør du meg, så har kanskje den aller viktigaste vore Arild Knutsen som kan reknast som ein slags hovedperson i denne filmen. 
Han har hatt sitt å stri med, og sidan vi har ein del felles erfaringar, dessverre, så forstår eg han veldig godt. Vi er også på nokolunde samme alder, men har altså vidt forskjellig bakgrunn. Eg har dessverre aldri fått møte han "in person", men eg håper at eg får sjansen ein dag. Det vil være ei stor ære for meg.

Vi treffer også Kim-Jørgen Arnetvedt, som såvidt eg forstår kjem fra Bergenskanten. Det er vondt å sjå all ballasten han må slite med, og som rusen vert ein flukt ifra. 
Som det så passande vert sagt i filmen; "Hvorfor drikker Jeppe?" Fordi han har det vondt, er svaret, og rusen er ein flukt fra det vonde. 
Jeppe skulle berre hatt noko som var mindre farleg enn alkohol, og det er det vanskeleg å være uenig i.

Den tredje personen vi vert kjent med er Michelle Muren. Og rett nok har dei to andre gjennomgangsfigurane sitt å stri med, men Muren gav iallfall meg eit veldig sterkt inntrykk. Eg kan, med handa på hjartet, ønske at eg kunne hjelpe. Det er så ille å sjå personar slite slik.

Åra går, og Knutsen sitt langvarige og møysommelige arbeid vil forhåpentligvis gi resultat. Det første delmålet var da rusreformutvalget la fram si innstilling i desember 2019, som er med i filmen, og det neste kom da regjeringa la fram sitt forslag forrige veke. 

Vegen har vore lang fra filmens byrjing der vi møter dei tre for første gang, og til dei nå forhåpentligvis kan sjå framtida litt lysare i møte; Kanske rusavhengige omsider kan bli sett på som dei pasientar dei vitterleg er, og ikkje kriminelle? 

Er det ein god film?
Ja, som dokumentar er dette eit must å få med seg. Igjen; Både for "folk flest", men især dei som er engasjert i rusarbeid på eit eller anna vis. Den ligg på VGTV. 

Hvis du, etter å ha sett denne, framleis trur at vi kan straffe oss ut av rusproblematikken, så er du ein ond person i mine auge. Kombiner det med dei korte tilbakeblikka vi får fra tidlegare tiders rusdebatt, og vi ser i det minste korleis tidene har endra seg.

Godt er det.

Nå MÅ vi berre få på plass rusreforma, jo før jo bedre. 


Ein viktig og god dokumentarfilm, om betydningsfulle personar som har bidratt til at vi får eit paradigmeskifte i norsk ruspolitikk.







torsdag 18. februar 2021

Under the shadow - filmomtale

 På mi ferd gjennom ukjent filmterritorium er eg i dag kommen til ein grøssar, som rett nok er britisk basert, men den er eit samarbeid mellom Storbritania, Jordan og Quatar. Handlinga er plassert i Iran tidleg på 1980-talet, under den langvarige og svært blodige krigen mellom Iran og Irak.

Eg føyer til at språket i filmen er persisk, og utan å påberope meg store kunnskaper om Iran, så ser det rimelig autentisk ut.

Under The Shadow, som sjølvsagt er den engelske tittelen, er fra 2016, og er å finne på Netflix nå fra januar av.





Handling:
Vi møter den tidlegare medisinstudenten Shideh, som saman med mannen Iraj og dotter Dorsa bur i eit rimeleg bra strøk i Teheran.
Shideh har imidlertid problem med det lokale moralpolitiet, og det er nettopp dei som gjer at ho må kutte ut medisinstudiane sine. Tidlegare i ungdommen var ho nemleg med i venstre-orienterte grupper, og slike er det sjølvsagt ikkje plass til i den nye Islamske Republikken.

Den vesle familien slit seg gjennom kvardagen, med stadige nærare bombeangrep fra det irakiske flyvåpenet. Og til slutt får legeektemannen Iraj den beskjeden dei alle frykta; Han må til fronten og tjenestegjere. For dei som ikkje hugsar Iran-Irak krigen, så kan det opplysast at det var ein svært blodig konflikt med fleire hundretusen døde.

Shideh og Dorsa vert buande i leileghetskomplekset, men stadige bombeangrep gjer at fleire og fleire av dei andre bebuarane flytter ut.
Til slutt er det kun Shideh og Dorsa igjen, som også sterkt vurderer å reise til ein tryggare del av landet.

Dorsa er imidlertid svært glad i tøydokka si, Kimia, og vil ikkje reise før dokka, som forsvann på underleg vis under eit bombeangrep, vert funnen att. 

Det skal så vise seg at fins verre og skumlare ting enn bomber å bekymre seg for.
Iran er ein svært gamal sivilisasjon, og overtru og myter spelar nå inn i dagleglivet til Shideh og Dorsa.


Filmar fra Iran har eg aldri sett før, og denne er da heller ikkje iransk, men eg kan altså levande forestille meg at det kan ha vore slik i Iran for ca. 40 år sidan. Videospelarar må gøymast, kvinner kan ikkje gå ut med håret synleg, og bakteppet altså; den vonde krigen mot datidas erkefiende; Irak. 


Heile filmen har kanskje ikkje kosta allverden å produsere, og det tek litt tid før den lever opp til "grøssar-statusen".
Men filmen er faktisk slett ikkje verst. Her er det ikkje noko skumle mørke gangar, groteske monster o.l. Neida, alt er stort sett lyst og oversiktleg, men likevel vert det småguffent til tider. Det skumle og uforklarlege er heilt noko anna enn vi er vande med fra Hollywood, noko som jo er heilt naturleg. 

Og ja; Det fins BØ!!!-scener her og, om enn på heilt andre vis enn vi kunne forvente.

Konklusjon:
Film fra eit postrevolusjonert og krigsramma Iran er kanskje ikkje alles tekopp, men har du meir enn middels interesse for film fra alle andre stader enn USA, så vil du muligens finne underholdning i denne.

Eg gjorde det iallfall.
Kritikkane har også vore  gode, og Under the Shadow er langtfra det verste å bruke 84 minuttar av livet sitt på. 

Høgdepunkt:
Ukjent besøk i husværet.

Lavmål:
Det tek litt tid før ting dreg seg til, og det i ein film som varer i kun 84 minutt, medrekna rulletekst.

Ein grei firar.