søndag 24. mai 2020

Have a good trip - filmomtale

Dette er ein film som er svært aktuell for alle oss med ein smule interesse for ruspolitikk.
Vi står som kjent midt oppi ein heit debatt om rusreform, og denne filmen kan faktisk være eit forholdsvis nøkternt bidrag i så måte.
Have you ever had a bad trip while high on any type of drug and if ...

Filmen vart sluppen på Netflix nå i mai, og den norske tittelen er..... "Psykedeliske høydepunkt".

Eg føretrekk den originale tittelen.

Dette er ein slags dokumentarfilm, med ei rekkje intervju av kjende personar som har testa diverse psykedeliske stoff, det mest kjende er såklart LSD.
Og da vil du kanskje tenke; Er ikkje det veldig farleg?
Jo, som alle rusmiddel i ein eller annan form er det forbunde med fare å innta det, men det er ikkje på langt nær så farleg som vi "lærte" i t.d. "Himmel og helvete".
Hadde det så vært, så burde vi sjølvsagt høyrt mykje meir om fatale konsekvensar av bruken, men det gjer vi jo ikkje.

Vel, tilbake til sjølve filmen.
Vi får sjå tidlegare tiders propaganda om kor farleg LSD kunne være, presentert av legar, gjerne i militæruniform. Det høyrer med til historia at LSD opphaveleg vart brukt som legemiddel og testa ut, bl.a. på studentar fram til byrjinga av 1960-talet. I takt med datidas moral, så vart det satt ein stoppar for all legal bruk, noko som sjølvsagt gjorde at den illegale bruken eksploderte. Vi kjenner alle til kunstnarar av diverse slag fra den tida som utan tvil testa psykedelisk dop.
Vi møter ei mildt sagt underleg forsamling med kjendisar, Ben Stiller, Sting, Sarah Silverman, Carrie Fisher og haugevis av andre som fortel om sine opplevingar, påverka av psykedeliske stoff.
Ja, det fins einskildhistoriar om folk som har opplevd underlege og kanskje skumle ting påverka av eksempelvis LSD, men langt dei fleste skildrar bruken som eit dykk i diverse sanseopplevingar som vi ikkje kan oppleve ellers.


Her i landet har LSD bruken auka ein smule siste åra, skal vi tru rapportane. Det er kanskje ikkje så rart. Stoffet krev særs lite plass, det er ikkje rapportert om dødsfall, og mange brukarar seier å oppleve ting dei aldri har drøymt om før. Klart, det kan medføre farlige situasjoner, spesielt hvis ein drikk alkohol ved sidan av. Men da er liksom heile vitsen borte, spør du meg. Og nei; Eg har aldri prøvd psykedelisk dop av noko slag, og har heller ikkje noko ønske og behov om å gjere det. Eg har opplevd ein hallusinasjon (av utmatting på militærøvelse), og det var lysår fra å være skøy. 



Filmen intervjuar brukar etter brukar, og er det da så ingen ulemper med psykedelisk dop? Er dette eit slags mirakelstoff som slepper laus nye banebrytande tankar hos alle?
Nei, det er også ei rekke kritiske merknader, bl.a. må ein passe på å ikkje ta for mykje. Ein vanleg feil er at ein ikkje har tolmod til å vente på at rusen skal slå inn, og derfor tar ein lapp til. Det er ikkje å anbefale. Og igjen: IKKJE drikk alkohol ved sidan av!!
Skal eg være heilt ærleg, så vil eg vel neppe anbefale nokon å prøve rusmiddel i det heile tatt, men hvis du absolutt MÅ, så er antagleg LSD og andre psykdeliske middel av dei tryggare. Følg desse gode råda, hvis du som sagt absolutt MÅ teste.

Kanskje du går i flint over det eg har skreve her, og meiner at eg oppfordrar til å teste dop?
Beklager, da har du ikkje forstått noko av det eg har skreve. Kommenter gjerne, men legg att fullt navn, slik som eg gjer. Anonyme innlegg bruker eg ikkje tid på.

"Have a bad trip" er ein interessant og småmorsom film om bruken av eit berykta dop, som er langt mindre farleg enn "dei" vil ha oss til å tru. 
Det er ikkje nokon film som kvar og ein vil ha interesse av, men som sagt, for oss med meir enn middels interesse for temaet, så anbefaler eg den gjerne. 

På Netflix altså.

Bilderesultat for terningkast 4





torsdag 21. mai 2020

I am the pretty thing that lives in the house - Filmomtale

Uvanlige grøssarar står høgt på mi favorittliste, gjerne med gotiske innslag, og da passer det ekstra godt med denne saken, ein knapp halvannantime lang sak på Netflix, med minimal rolleliste, og nesten enda færre replikkar. 

I Am the Pretty Thing That Lives in the House poster.jpg

I am the pretty.... vert skildra til å være ein gotisk spøkelsesfortelling, og i mitt einfold trudde eg kanskje den kunne være i nærleiken av samme kvalitet som eksempelvis "The Others" fra ein del år tilbake.

Men nei.

Dette byrjar tregt, og det fortsett i sirup filmen til ende.

Handlinga føregår omtrent utelukkande i eit litt større hus, der pleiaren Lily kjem for å stelle den demente gamle dama Iris. Iris er forfattar av skumle bøker, men er nå så redusert at ho må ha tilsyn døgnet rundt. 
Fortellaren i filmen er altså pleiaren hennar, Lily, som etterkvart opplever uvanlige ting i det stort sett mørke huset. Iris er lenka til andre etasjen, men ein eller annan nappar ut telefonledninga, snur på eit teppe, og det dannar seg etterkvart også ein stadig større muggflekk i eit hjørne.

Lily byrjar å sjå og høyre ting i det ganske så dystre huset, og gjennom samtalar med Iris får vi også bli kjent med tidlegare bebuarar derfra, bl.a. Polly.
Polly lei ein heller ublid lagnad på 1800-talet eingang, men kven veit om ikkje ho har satt varige spor etter seg, både i Iris sitt forfattarskap, og kanskje også i.....sjølve huset?

Filmen sig avgarde i snegletempo. Det er ein av dei få filmane eg har sett som har hatt så lite framdrift at eg har måtte ta pause. Med ei rolleliste der kun fem personar seier noko, derav kun ei som pratar noko meir enn eit fåtall setningar, så er det ikkje dialogen som driv dette framover.
Filmen er i tillegg ganske så mørk, slik at denne må ein faktisk sjå i eit mørkt rom på kvelden. Så da vet ein vel kanskje redd vil du tenke?
Nei.

Det er ikkje bø-scener her. Nesten.

Filmen består av voice-over til Lily, at ho går rundt i mørke rom, og i det heile tatt er det ganske så kjedelig.
Til å være ein gotisk spøkelsesfilm, så er det uvanleg lite av begge deler, dvs. både den gotiske stemninga og spøkelser.
La oss heller kalle det ein film om å gå omkring i ein stort dystert hus med lite belysning, det trur eg passer bedre.

Høgdepunkt: Tja.....kan faktisk ikkje komme på noko.

Lavmål: Å herregud så tregt det går!


Ein svak

Bilderesultat for terningkast 2

Skal det få terningkast ein, så må det mykje til, og så ille er denne filmen ikkje. Men nesten.

Midsommar - filmomtale

I 2018 kom Ari Aster ut med den heilmørke og svært nifse grøssaren Hereditary. Den handla om arv, okkulte krefter og vart omtala som noko av det mest grøssande på mange år. Var det ein sjanse for at han kunne klare å toppe dette med fjorårets bidrag?

Midsommar (2019 film poster).png

Enter; Midsommar, så langt bort fra mørke hus, trehytter og skumle omgjevnader som du kan tenke deg.
Vi skal nemleg til den svenske landsbygda, nokre mil nord for Stockholm (OK, filmen er spelt inn i Ungarn, men det er ein anna historie), og der skal det markerast ein stor fest.
Den svenske studenten Pelle får med sine amerikanske venner, Mark, Josh og Christian, på noko som eigentleg skal være ein slags fest og morotur. 
Med på turen vert også Christian sin kjæreste, Dani, som akkurat har opplevd svært traumatiske ting i den aller næraste familie. Christian vil eigentleg avslutte forholdet med Dani, men lar det være, eine og åleine grunna hennar nylege tragiske hendingar.

Dei fem reiser til Sverige, møter to engelske studentar, samt Pelle sin familie som han kallar dei. Her burde nok alarmklokkene byrja å ringe for våre amerikanske venner som tross alt studerer antropologi og psykologi. Liknar ikkje dette svært yndige samfunnet, beståande av lyse netter, blomsterkledde og smilande svenskar, mistenkeleg på ein kult?

"Familen" skal iallfall feire midsommar, med ein fest som kun vert avholdt kvart 90. år, og som skal vare ni dagar til ende. Null alkohol, men haugevis med psykedelisk dop florerer, og våre amerikanske og britiske heltar tek ikkje fem øre for ein "trip" av det anten gode eller dårlege slaget.

Vi blir kjent med at familien er inndelt i vår, sommer, høst og vinter, og at ingen i familen vert over 72 år. Vi får snart vite kvifor.

Midsommar varer i nesten to og ein halvtime, og det går ikkje unna i lynets fart heile tida. Mykje vert brukt på Danis mildt sagt tragiske familiebakgrunn, og i det heile tatt hennar forhold til Christian. Det er bakgrunn for heile filmen.

I rollane finn vi, forutan dei amerikanske, også ei rekke svenske aktørar, som heldigvis snakkar svensk. Det gir det, som i Extraction, eit langt meir realistisk preg. 
Ja, vi ser at kulten sin landsby er bygd opp for å lage denne filmen, ingen kunne bodd i slike hus midtvinters, men det funkar likevel.
Så, sjølv om det er lyst omtrent heile døgnet, og alt er fagert og godt, så er dette ein ganske så guffen og ekkel grøssar. Ingen jumpscares, men ei krypande stemning av uhygge og ein definitiv kjensle av at "dette kan ikkje gå bra" bygger seg opp.
Ein artig twist på slutten, uten at den skal røpast her.

Midsommar vert anbefalt alle som liker oppbyggande og uvanlige grøssarar. Hvis ein er ute etter tonnevis med blod og gørr, så har ein havna feil.
Filmen har fått gode kritikkar, og dersom filmskaper Aster fortsett som med Midsommar og Hereditary, så ser framtida lys ut for alle skrekkfans.

Høgdepunkt: Dani får det som ho vil til slutt.

Lavmål: Amerikanarane er ikkje så smarte at det gjer noko, til tross for si akademiske utdanning.

Bilderesultat for terningkast 5

Extracion - Filmomtale

Det er alt gått ein nesten ein månad sidan eg såg denne på Netflix, men tida har blitt brukt til andre ting enn å skrive siste vekene.
Men bedre seint enn aldri, så her kjem det iallfall nokre ord om ein litt uvanleg action-film.

Extraction (2020 film).png

Vi skal til mafiamiljøet i India, der tenåringssønnen til ein fengsla, og openbart steinrik, mafiaboss vert kidnappa.
Bakom lurer ein rivaliserande bandeleiar fra Bangladesh, ein herremann som ser ut til å ha omlag heile Dacca si politi og militærvesen i lomma.

Til å frigi sonen, vil den indiske mafiabossen ha tak i filmens helt, Tyler Rake (Chris Hemsworth i si beste rolle eg har sett han) som supertøff einmanns krigsmaskin. 
Rake er imidlertid ikkje heilt på nett, og slappar av med øl og slaraffenliv i Australias villmark. Dog, og kanskje ikkje så overraskande, så let Rake seg overtale, og flyg over til Bangladesh for å få tak i guten, frakte han over grensa til India og antaglegvis håve inn ei grei timelønn for bryderiet.

Men undervegs i oppdraget finn han ut at her er ikkje alt som det ser ut til. Det er ikkje berre to partar involvert,  ein tredje aktør byrjar også å bli plagsomt nærgåande.


Dette er ikkje ein film som skal redde verda med djuptgåande analyser om livet, kor vi kom fra, kvar vi går og kva som ventar oss etter døden.
Nei, dette er ganske så hjernedød action, men når det blir laga så bra som dette, så lever eg fint med at handlinga kanskje ikkje er av den mest spenstige.
Hemsworth er beintøff drapsmaskin, gudane må vite kor mange han knertar i denne filmen, la oss berre konstatere at: Det er ikkje få.
Motspelarane er anten indiske eller fra Bangladesh, og dei snakkar det lokale språket, noko som gir heile filmen eit laaangt meir realistisk inntrykk enn dersom vi berre hadde hatt kvite skodespelarar som snakka engelsk.
Actionscenene er heseblesande, filmteknikken er superb, bl.a. ein scene der Rake og hans motstandar ramlar ut eit vindauge i andre etasje er eineståande bra. Lange sekvensar, som i det minste ser ubrotne ut, med løping, slåssing, bilkøyring og skyting av ei anna verd.

Sjølvsagt må det være med noko meir seriøse greier om Tyler Rake sin meir triste bakgrunn, noko som godt kunne vore utelatt, men det skal vel liksom bidra til å gjere han meir "følsom" og ikkje fullt så eindimensjonal.

Dette er, same korleis eg snur og vender på det, ein av dei beste actionfilmar eg har sett på mange år, og det skal noko til for det er normalt ikkje min favorittgenre i det heile tatt.


Høgdepunkt: Ein jagescene i Dacca sitt mylder av hus og gater. Du forstår det, når du ser det.

Lavmål: Forsøket på å gjere Rake meir kjenslefyllt enn han openbart er.


Extraction har fått brukbare kritikkar, men spør du meg, så hadde den absolutt gjort seg på eit kinolerret framfor 65-tommaren i stova. Slike actionfilmar fortjener noko meir enn ein TV-skjerm.

Uansett: God tidtrøyte!

Bilderesultat for terningkast 5

mandag 30. mars 2020

Knut ser gamle filmer om igjen: "Tightrope"

Clint Eastwood er kanskje mest kjent for "Dirty Harry", men andre figurar han har framstilt tiltaler meg adskillig meir.
Den såkalla "Gode" fra tidenes(?) spaghetti-western "The good, the bad and the ugly" er min personlege favoritt.
Men i 1984 kom Clint med denne vesle perla, "Tightrope".
Tightrope film.jpg
Iallfall var det ein spennande krimsak med innslag av film-noir og ein gal seriemordar på hevntokt den gang for 36 år sidan, første gang sett ein fredagkveld i Steinkjer kino.
Tilfeldigvis gikk denne på MAX her ein kveld, og det kunne jo være spennande å sjå om Clint, nå i rolla som aleinepappa og kinky politimann i New Orleans framleis holdt koken.

Eastwood spelar hovedrolla, og produserte, "Tightrope", som på norsk fekk tittelen "På stram line",ein nesten to timar lang krimsak, der også hans da 12 år gamle dotter Alison har ein birolle som...ja...dotter hans.
Clint, med rollenavn Wes Block, må etterforske ei rekkje brutale drap på prostituerte, og etterkvart kjem drapsmannen nesten uhyggeleg nær Wes, på så mange vis.
Block er nemleg ein flittig brukar av dei nemnde prostituerte, og har også ein trang til å lenke dei fast med håndjerna sine, evt. binde dei fast med slipset sitt.

Drapsmannen kjem altså nærare og nærare, kven veit om det ikkje har ein samanheng?

I ei viktig rolle treffer vi også Genevieve Bujold i rolla som Beryl. Ho hjelper kvinner til å unngå voldtekter i form av sjølvforsvarskurs.
Wes og Beryl vert såleis godt kjent med kvarandre, muligens er ein liten romanse på gang, til tross for førstnemnde sine tendensar til å dominere sine "bekjentskap".


Mange krimfilmar er søppel. Det er stort sett ikkje eit snev av realisme i nokon av dei, og Wes Block gjer ikkje mykje anna på dei stadige åstadene enn å øydelegge spor. Men det betyr nå ikkje all verden, dette er film, ikkje ein slags dokumentar om korleis politiet skal te seg på ein åstad. La oss berre konkludere med at dersom det hadde vore slik fatt i ei VERKELEG sak, så hadde det neppe blitt oppklart eit einaste drap her i verda.
Filmen var spennande i 1984. Og utruleg nok held den ein brukbar standard enda. Ja, dei leser aviser, bruker hustelefonar og røyker innandørs, men det får stå sin prøve.
Eastwood gjer ein svært god figur som drapsetterforskar med småperverse tendensar og Bujold gav her ein god forsmak på den creepy saken "Dead Ringers" som skulle komme nokre år seinare.
Men hatten må også av til Alison Eastwood i rolla som Amanda Block. Eit utvilsomt talent, som satsa på andre levebrød enn berre skodespelarjobben og eit kjent etternavn.
"Tightrope" er framleis ein spennande krimfilm, med "noir"-stemning, og ein heilgal drapsmann, som vi ikkje får sjå særleg mykje til.
Det er nesten synd at Eastwood (Clint altså) ikkje brukte meir tid og energi på denne rollefiguren framfor den meir eindimensjonale Harry Callahan.

"Tightrope" var, såvidt eg har forstått, ein brukbar publikumssuksess, og har også ein god score hos kritikarane.
Konklusjonen må bli at det fins langt verre ting å ta seg til ein laurdagskveld enn å sjå denne saken om att.

Hyggeleg!

Bilderesultat for terningkast 4

torsdag 26. mars 2020

The Platform - filmomtale

Spansk dystopisk sci-fi horror er ikkje dagleg kost på filmfronten, om enn Spania har markert seg med fleire perler innan grøssargenren siste åra. "Pan`s Labyrinth" fra 2006 er eitt døme, men skrekken vart tatt til nye høgder med liksomdokumentaren "REC" fra 2007. Ein amerikansk remake, passande nok med navnet "Quarantine" er ein bleik kopi.

The Platform poster.jpg

The Platform kom nyleg ut på Netflix, norsk navn "Hullet". Den er i både spansk og engelsk språkdrakt, eg anbefaler sterkt den spanske, det er rart med det; Ser og høyres meir skummelt ut.
For dette er ein skummel film. Ikkje berre det; Den er brutal, til tider grotesk, men samstundes også ein illustrasjon på kor lite solidarisk ein er når ein sit på toppen av pyramiden og berre kan forsyne seg av godene. Det vert mindre mat til dei lenger nedover i systemet, men det er kanskje deira problem?
Nei, det er ikkje så lett i denne klaustrofobiske 90-minuttaren.

Vi møter Goreng, som ein dag våknar opp på ei celle, saman med han er fangen Trimagisi, som openbart har vore der ei stund.
Dei befinn seg i eit enormt høgt tårn av eit betongfengsel, der fangane sit lagvis nedover. Dei på nivå ein får tilgang på eit gedigent måltid, servert på ein platform, men har avgrensa tid til rådvelde, før platforma med maten forsvinn nedover i etasjane.
Etterkvart som fangane forsyner seg, så vert det stadig mindre til dei som er lenger og lenger nedover i tårnet, og til slutt er det tomt.
Kva gjer fangane da? Jo, det er her det groteske kjem inn.

Som ein vri på fangeoppholdet vert alle fangane rullert månadsvis mellom etasjane, slik at alle skal få kjenne på dei dårlege og gode sidene ved oppholdet. Da hovedpersonen vekslar mellom etasjane, så innser han at eigentleg er det nok mat til alle, det må berre rasjonerast slik at alle får. Men i vår egoisme, så handlar det berre om å grafse til seg mest mogleg, og så får dei stakkarane lenger nede segle sin eigen sjø.

Korleis fangane har havna der, kven som står bak og kva "forbrytarane" har gjort, blir nesten utan betydning, og vert heller ikkje poengtert.
Dette er ei fortelling om korleis menneske tenker på seg sjølv, og kva dei er i stand til for å (over)leve.

Som sagt er dette til tider ultrabrutalt, og grotesk til dei grader. Det er ikkje uten grunn til at The Platform har fått 18-års grense.

Er det ein god film, til tross for all brutalitet og råskap?
Ja, det er det faktisk.
Den engasjerer, og er ganske så spennande. Sjølvsagt er det ein del spørsmål som vi aldri får svar på, så som korleis betongplatforma sig sakte nedover, og reiser opp att i rakettfart. Utan drivstoff, vaier eller andre hjelpemiddel. Men dette er altså sci-fi biten; Treng vi ha forklaringar på alt?

Høgdepunkt:
Når vi forstår kvifor Trimagisi tok med ein kniv, mens dusten Goreng tok med ei bok....

Lavmål:
Slutten skuffa meg ein smule.


Konklusjon:
Dystopisk og mørk film som garantert ikkje er for kven som helst, men som vert anbefalt alle som føretrekk europeisk kvalitet framfor dusinvare fra USA.

Bilderesultat for terningkast 5

fredag 20. mars 2020

Knut ser gamle filmer om igjen: "Heavy Metal"

Heavy Metal er ikkje berre ein høgt elska og like forakta musikkgenre. Det er også eit amerikansk tegneserieblad som første gang vart utgitt i 1977. Dette er ikkje tegneserie ala Donald, Smørbukk, Fantomet og Sølvpilen akkurat, neida, men litt om det seinare.
Heavy Metal (1981).jpg

I 1981 fant ein nøkkelperson i bladet, eller magasin er vel ei rettare betegning, ut at ein film kunne være ein god ide. Ein heilaftens spelefilm basert på tegneseriemagasinets høgst varierte univers, og som sagt, så gjort.
Dette var lenge før det fantes noko som heitte "green-screen" og andre fiffige effektar som vi kan sjå i einkvar middels spelefilm nå til dags, så det måtte tegnast. Mykje.
Eit kobbel med folk vart henta inn for å lage 90 minuttar med smått forvirrande handling; Ei rekkje korte fortellingar som ved første augekast kan framstå utan samanheng i det heile teke. Første gang eg såg denne, for ein heil del år sidan nå, så satt eg att som ein dust: Kva i helsike hadde eg akkurat sett?
Men nå, årevis etterpå, så forstod eg faktisk litt meir.
Ein sein coronakveld fekk eg somla meg til å dra igjennom nesten 40 år gamal canadisk animasjon, om sci-fi, fantasy, horror og sjølvsagt nokre nakne damer her og der. Akkurat som i bladet altså.
Men framleis i tegna versjon.

Ein tråd i filmen er ein slags grønn rar stein fra "outer space" som kan gjere folk ille. Den er som ein sci-fi versjon av Ringen til Sauron, forheksar alle som kjem nær.... oioioi kor skummelt....
Gjennom dei før nemnde korte fortellingane så møter vi vettskremte småjenter, kule taxisjåførar, pilotzombiar og sjølvsagt ein bråte avkledde tegneseriedamer med enorme pornoboobs, for dei som liker slikt.
Nokre av fortellingane er skumle, nokre er komplett surrealistiske, nokre er rein skrekk, men til slutt får vi altså alt samla når heltinna dukkar opp 10 minuttar før rulleteksten kjem, i delen "Taarna". Heltinna er stum, blond, iført alt anna enn krigarantrekk til tross for at ho altså er ein supersoldat, og flyg omkring på ein slags gigantisk papegøye.

Om ho reddar verda? Såklart. Ved å ofre seg sjølv, vel og merke etter at ho har fått på seg att dei minimale klesplagga som passande nok vart fratatt ho fem minuttar før.


Heavy Metal er ikkje ein film for barna som skal sjå tegnefilm i bursdagsselskapet. Noko seier meg at reaksjonane i heim og hytte hadde blitt rimeleg heftige dersom den håpefulle hadde kome heim fra pølse og kakebursdagen og fortalt om filmen:
"Mamma, pappa, vi såg ein kul film der nakne damer slåss mot zombiar!"
Dette er ein film for voksne fantasyfans.
Og ikkje minst; For dei som liker musikkforma Heavy Metal fra ca. 1980.
For det er filmmusikken som faktisk er det beste ved heile greia. Dessverre er den litt for nedtona, men det kryr av kjende band som utfoldar seg: Black Sabbath, Nazareth, Riggs, Journey, Sammy Hagar, Blue Oyster Cult, Grand Funk, Cheap Trick, samt nokre som ikkje er heavy metal i det heile tatt, så som Don Felder fra Eagles, Stevie Nicks fra Fleetwood Mac og av alle; Devo(!)

Eg kjøpte, eller fikk i julepresang faktisk, dobbeltalbumet med filmmusikken. Trur det var jula 1981, og det er eit av mine mest spelte plater nokon gang. I dag fins det eit lite og visstnok voksande marked for vinylplater igjen, så da kan eg skryte av å ha denne.
Mykje av musikken er å finne på Spotify, men dessverre ikkje Riggs sine to låtar, som sjølvsagt er to av dei beste også.


Men er filmen god i dag?
Teknisk har svææææært mykje skjedd sidan 1981. Og det synes godt. Det ville også vore svært umusikalsk å framstille alle damer som lett/av-kledde objekt/heltinner i 2020. Heldigvis.

Vi må innsjå at Heavy Metal i dag er eit nostalgisk tilbakeblikk på ein filmgenre som nok aldri kjem tilbake, og heller forstå tida og kulturen den vart laga i, nesten som med "Tintin i Kongo".

Handlinga er ikkje så forvirrande ved eit nytt gjensyn, men alt i alt så framstår filmen som ein slags merkverdig og ikkje akkurat lett fordøyeleg sak. Eg vil påstå at tegneseriemagasinet kan være mykje lettare å forstå, og nevner sjølvsagt min favorittserie om Druuna, som kan kjøpast i "samlede verker" på t.d. Outland.
"Waters of Deadmoon" var ein anna serie eg leste fast for ca. ein million år sidan, men kan ikkje erindre å ha sett denne i bokform. Denne postapokalyptiske perla burde være mulig å få tak i på eit eller anna vis...


Oppsummert:
Eit hyggeleg og bedre gjensyn med noko som eg frykta var ... møl.....
Og musikken da. Oh yeah...


Bilderesultat for terningkast 4

onsdag 18. mars 2020

"Dei gamle merkesteinane"

I desse coronadagar, så kan det være greit å tenke på andre ting, av langt meir kvardagsleg art.

Som dette:

Utanfor Røneidstunnelen gjekk som kjent den gamle kommunegrensa mellom Luster og Hafslo. Grensa var markert med ein stein, og den har stått der i maaaaange år, til tross for at tunnelen opna for ca. 45 år sidan, og ikkje minst sjølv om Luster og Hafslo (samt Jostedal) vart slått saman til ein "storkommune" i 1963.

Grunna diverse utfordringar med ei utrasa bru, så har denne gamle merkesteinen nå vorten liggande.
Og eg spør: Hadde ikkje denne fortjent ein bedre lagnad?




Kva med å få steinen på plass ved ein av tunnelmunningane, gjerne saman med eit lite skilt som forklarte litt om kommunesamanslåinga på 1960-talet og vegbygginga 10 år seinare?







Eit godt, enkelt og billig kulturtiltak om vår nære fortid.





lørdag 7. mars 2020

Knut ser gamle filmer om igjen: "Amadeus"

Da skal vi ta eit laaangt hopp fra skrekkgenren i denne spennande serien "gamle filmar om igjen".
Har akkurat sett igjennom Milos Formans episke musikkdrama fra 1984 om kanskje den største komponist gjennom alle tider: Mozart, og hans langtfra dokumenterte rivaleri med den i dag ukjente italienske komponisten Salieri.

Amadeusmov.jpg

"Amadeus" fekk strålande kritikkar da den kom ut for 36 år sidan, og vant bl.a. heile åtte Oscars, ikkje minst til ein av dei to hovedrolleinnehavarane, F. Murray Abraham i rolla som Salieri.
Den andre hovedrolla, som Mozart himself, vart spela av Tom Hulce, og han var sanneleg også nominert i same kategori.

Men tidene endrar seg; Er dette framleis eit storslått musikkdrama?

JA.


Litt om handlinga:

"Amadeus" tek for seg myta om det nemnde rivaleriet, og Salieri som ikkje kan komme over at Gud hadde gitt dette utrulege talentet til ein ung, dameglad drukkenbolt av ein ungdom, dvs. Mozart.

Filmen er ei slags fortelling, eller skrifting på katolsk, fra da Salieri ligg på det siste på galehuset. Han fortel presten om korleis han eigentleg tok livet av geniet Mozart som eit ledd i hans kamp mot Gud.
Gjennom tilbakeblikk får vi sjå korleis dei to møttes i Wien, i det keisarlege palass, og vi får sjå korleis Salieri stadig konspirerer mot Mozart, som på si side reknar Salieri som ein slags mentor og eit holdepunkt i eit stadig meir utsvevande liv.
Kone, far, venner.... alle vert nærast offer for Mozarts destruktive levesett, samt dei nærast umennesklege krav han stiller til seg sjølv og arbeidet sitt.
Han sjølv vart det største offeret dog.

Den geniale Mozart tryllar fram det eine meisterverket etter det andre gjennom filmen, musikkstykke som står seg den dag i dag, over 230 år etter komponistens død. Han vart kun 35 år gamal, og i filmen havnar han i ei slags kommunal massegrav, ein regnfull vinterdag. Dette er imidlertid fiksjon, og eit filmatisk grep.

Kven har i dag høyrt om Salieri?
Tja, ingen?

Filmen var eit meisterverk i 1984, og står framleis som ein påle. Dette er eit fantastisk stykke kunst, med skodespelarar i ultraklassen på alle frontar. Kostymer, omgjevnader, regi, replikkar.... alt er makelaust bra.
Og likevel; Det er musikken som er det store her. Eller største får ein vel sei.

"Amadeus" fekk ei veldig god mottaking da den kom ut, framleis held dette episke musikkdramaet koken, og til tross for at den altså varer i to timar og tjue minuttar, så er det ikkje eitt kjedeleg sekund.

Eg tør påstå: Hvis du ikkje har sett denne, og reknar deg som over filminteressert, ja da har du faktisk ein jobb å ta fatt i.
Dette er eit must for alle med eit snev av genial musikk, drama, kostymer og da som nevnt; Skodespelarar på aller øverste hylle.

Bilderesultat for terningkast 6