lørdag 12. januar 2019

Filmar som alle må sjå

Eg likar å sjå film. Ikkje alt mulig ræl, men gode filmar er topp tidtrøyte.
Dei litt eldre filmane som er på lista har tålt tidas tann, og nokre av dei er ganske nye.


Etterkvart som åra har gått, så har ein sett masse. Veldig masse....
Og veldig mykje er bra, nokre har vore dårlege, og nokre ytterst få stiller i klasse "WOW".
Og fra sistnemnde kategori kjem desse:
(Ingen grunn til å frykte manglar, det kjem fleire. Så snart eg har tid...)

"2001: A space odessy" USA/UK 1968
A painted image of a space station suspended in space, in the background the Earth is visible. Above the image appears "An epic drama of adventure and exploration" in blue block letters against a white background. Below the image in a black band, the title "2001: a space odyssey" appears in yellow block letters.
Stanley Kubrick meisterverk, eit aldeles fantastisk science-fiction drama på 140 minuttar, der det er lite snakk, men desto meir banebrytande filmeffektar og spenning.
Hvis du likar sci/fi og ikkje har sett denne, så har du gått glipp av den kanskje beste av dei alle.




"A clockwork Orange", USA/UK 1971
A Clockwork Orange (1971).png






















Vi fortset likegodt med ein annan Kubrick-film. Det er faktisk tilfeldig, men viser vel berre at kvalitet er ikkje alle forunt.
Ein noko dyster framtid ventar oss i denne filmen over 136 minuttar, prega av ein ung megavoldleg tulling som likar voldtekt, ultravold og Beethoven...
Ikkje noko for kven som helst.


"Annihilation" USA/UK 2018
Five women, all armed, in a forested area
Av og til, altfor sjeldan kjem det filmar som er så fantastik gode. Denne sci-fi/grøssaren fra i fjor er antaglegvis noko av det beste innan genren på årevis. 115 minuttar rein fascinasjon.
Og så Natalie Portman da.


"Stalingrad" Tyskland, 1993.
Stalingrad film.jpg
Krigsfilmar fra WWII er best når dei er tyske. Og dette er kanskje den aller beste krigsfilm eg har sett, saman med eit par andre som kjem lenger nede i posten... 134 minuttar død og fordervelse fra det tyske felttoget i Stalingrad. Happy ending? Neppe.


"28 days later" UK 2002.
28 days later.jpg
Zombiefilmar er kult. Men dette er ikkje om zombiar, men om infiserte. Big deal. Dritskummel britisk post-apokalyptisk film på knappe to timar som fekk ein brukbar oppfølgar nokre år seinare.


"Watchmen", USA 2009
A rainy New York City. Six people, five men and one woman, stand there, all but one: a masked man in hat and trench coat, staring at the viewer, a muscular, nude and glowing blue man, a blonde man in a spandex armor, a man in an armor with a cape and wearing a helmet resembling an owl, a woman in a yellow and black latex suit, and a mustached man in a leather vest who smokes a cigar and holds a shotgun. Text at the top of the image includes "From the visionary director of 300". Text at the bottom of the poster reveals the title, production credits, and release date.
Tegneserien som ikkje kunne la seg bli filmatisert. Men så vart den det, og resultatet vart kanonbra! OK, den er ikkje så bra som tegneserien, men det var ikkje å forvente. Sjekk ut begge deler! Og ja, det er Negan fra The Walking Dead som er med. Eller skodespelaren da.



"Panserkrysseren Potemkin" Russland 1925.
Vintage Potemkin.jpg
Ok, det er ein snart 100 år gamal stumfilm. Og den varer berre i 75 minuttar. Og det er rein propaganda, iallfall sett i ettertid.  Men denne filmen innheld ein av filmhistorias mest kjende scenar, og det å styre alle dei statistane og dei slagscenene er uansett ein imponerande jobb.


"Der Untergang" Tyskland, 2004.
Der Untergang Downfall poster.png
Er dette den beste skodespelarprestasjon nokon gong? Bruno Ganz hausta fortjent ros fra heile verda for si tolkning som diktator-Hitler i sine siste dagar. Meir eit drama enn ein krigsfilm kanskje, men med nok elendigheit i Berlin for det. To og ein halv time episk krigsdrama.


"It" USA 2017
A child in a yellow raincoat standing still with a red balloon above him
Langtfra alle Stephen King bøker blir til gode filmar, dei færraste faktisk. Men denne skrekksaken på godt over to timar er eit svært hederleg unntak. Ein av dei beste skrekkfilmar på maaaaange år.
Ventar berre på del II nå, og den kjem til hausten.


"Apocalypse Now" USA 1979
Apocalypse Now poster.jpg
Den beste Vietnamfilm EVER! Gitt ut i fleire versjonar, men ta med den med dei franske plantasjeeigarane og Playboymodellane. Basert på ei bok fra det mørkaste Kongo fra 1899, og plassert inn i krigsmarerittet i Indokina. 153 minuttar "jaw-dropping".


"Blade Runner" USA/Hong Kong 1982
Collage of a man holding a gun, a woman holding a cigarette, and a futuristic city-scape.

Opphaveleg ingen storsuksess, lausleg basert på ei bok fra 1968, men har i åra etterpå vorte hylla som eit slags krim/sci-fi drama av toppklasse. To timar og utgitt i ei rekkje versjonar. Fekk omsider sin etterlengta oppfølgar i 2017. PS: Handlinga føregår i 2019, og det er grunn god nok til å sjå den.

"The Third Man" UK 1949
ThirdManUSPoster.jpg
Det fins filmar som er banebrytande, og kan skape ein heil genre åleine. Dette er ein slik. Med handling fra eit desillusjonert Wien like etter 2. verdskrig, satte denne filmen ein heilt ny standard for teknikk, lyssetting og ja... stort sett alt. Nemnde eg musikken? Nei. Musikken. Temamelodien.
108 minuttar som einkvar filmgeek garantert har sett.


"The good, the bad and the ugly" Italia, 1966
Good the bad and the ugly poster.jpg
Westernfilmar har aldri vore så bra som denne. OK, den er spelt inn i Italia og Spania, men resultatet vart uansett eit nesten tretimars episk drama med handling fra slutten av den amerikanske borgarkrigen. Vi følgjer dei tre tittelkarakterane gjennom filmens mange storslagne scenar, og lurer til sist på om "den gode" var så god likevel.


"The wild bunch" USA 1969
The Wild Bunch.JPG
Med handling fra 1913 er kanskje ikkje dette ein "ekte" western, meir ei skildring av nokre tilårskomne bandittar som ikkje heng heilt med i utviklinga. I si tid ein megavoldleg sak, gjerne i sakte kino, som var regissør Peckinpah sitt varemerke. Nesten to og ein halv time, først sett på kino i Ungdomshuset i Gaupne...jøss...


"The Godfather" USA 1972, og "The Godfather II" USA 1974
"The Godfather" written on a black background in stylized white lettering, above it a hand holds puppet stringsGodfather part ii.jpg

Desse må takast med i eitt. Tilsaman dryge seks timar med mafiadrama fra mester Coppola, og med skodespelarar i ultraklassen. Har du ikkje gidda å sjå desse seier du? Da er du ikkje filminteressert, og bør holde deg til "Home and away".






lørdag 5. januar 2019

Film og TV, julehelga 2018

Kva har vi gjort på i jule og nyårshelga? Forutan dei vanlege matmengdene ein han stappa i seg.
Såklart, cyclocross på streaming, det er jo obligatorisk for einkvar vintersportsinteressert, men forutan det:

Ein ny skummel TV-serie, og nokre filmar av ymse kvalitet.

Vi byrjar med det beste, TV-serien "The haunting of Hill House".
Høyres tittelen kjent ut? Ja, og det er fordi den er filmatisert to ganger tidlegare. Først i 1963, ein sjarmerande liten svart/kvitt sak, og deretter i 1999. Sistenemnde var mildt sagt grusom, og må aldri sjåast att. Hjelpe meg for ein dårleg film!
TV-serien derimot, da snakkar vi.
The Haunting of Hill House.jpg

Normalt er eg ingen stor fan av spøkelsesfilmar og seriar, føretrekk zombiar, men gjer eit unntak for denne. For dette var bra!
Det er Netflix som har rettane til serien, som vart lagt ut nå i haust. Den består av ti delar, og vekslar mellom "da" som er 1992, og "nå" som er 2017. Vi treffer dei same folka i begge periodar, ein familie som flyttar inn i eit stort hus for å renovere det og deretter cashe inn gode kroner. Familien, som består av to vaksne og fem born, deriblant eit tvillingpar, skal etterkvart få langt større utfordringar enn lekkasjar og mugg i kjellaren å stri med.

Serien er heller stillferdig, men er prega av ein slags underfundig og skummel stemning som ein liksom ikkje klarer å sette fingeren på. Og ja, det er ein og anna BØ!-scene, men det er langt mellom dei, og serien lever ikkje på slike scenar åleine.

Det er laaaaangt mellom kvar gang eg nærast "bingewatchar" ein heil serie, men dette blir vel det næraste eg kjem. Såg alle ti episodane på fire-kveldar. Eller rettare; Netter.
Dette er ingen serie for dei lettskremde, for stemninga er ganske så creepy til tider, og dei som har engstlege born i heimen, kan godt sette på foreldrekontrollen.
Som sagt er det lenge mellom dei gangene ein hoppar i sofaen, men når dei først dukkar opp, så skal eg love at da kneggar ein godt etterpå. Serien var mykje meir ein gåsehudserie, skikkeleg bra på det viset!
No får vi berre håpe på at serieskaparane ikkje skal mjølke kroner for alt det er verdt, og at ein evt. sesong to ikkje vert eit hastverksarbeid. Så bra var nemleg dei ti episodane, at den fortjener kun det beste til å følge opp. Kanskje berre la serien bli slik som den er? Utan oppfølgarsesong?

Antaglegvis fjorårets beste TV-serie!
Klart terningkast
Bilderesultat for terningkast 5



Jula og nyårets mest omtala film er Bird Box.
Bird Box (film).png
Eg hadde lest omtalane, og sidan eg alltid har ein viss sans for litt påkosta dommedagsfilmar, så kvifor ikkje? Gode kritikkar hadde filmen fått også, så eg kasta meg over denne, dagen etter premieren på Netflix.
Sandra Bullock spelar hovedrolla som den gravide, og etterkvart også småbarnsmor, Malorie. Som i den før nemnde TV-serien, så er det også her nokre sprang mellom "Før" og "Nå". Sidan opninga i filmen er slik som den er, så VEIT vi iallfall ganske så tidleg kven som skal overleve fra "Før"....
Vel, Malorie, som sagt spelt av den nå 53 år gamle Bullock, ventar som nevnt barn. På sjukehuset følgjer ho og søstra med på nyhendesendingar fra Russland, der det openbart går ein sjølvmordsepidemi. Og skulle du ha sett, jammen kjem epidemien til deira by også! Det skjer ganske så fort, og Malorie må søke tilflukt i ein villa saman med diverse andre personar.
Det viser seg så at "eit eller anna" får alle som ser "eit eller anna" til å ta livet sitt. Kva dette "eit eller anna" eigentleg er, får vi aldri heilt vite. Synd, kunne godt ha tenkt meg litt meir hint om det.
Men dagar og veker går, månadane kjem og livet i villaen vert litt anstrengt etterkvart.
Nokre personar viser seg også å være immune mot dette "eit eller anna", eller kanskje dei vert kontrollert??? Desse personane skal etterkvart lage mykje bryderi, og Malorie må rømme, noko som ikkje er så lett, når ein må gå med bind for augene heile tida. Så ja, det er herfra den småtullete "Bird-box challenge" stammar fra.

Er det ein god film? Tja, slett ikkje ille. Opninga minna meg om The Happening fra nokre år tilbake, men Bird Box vert litt for tam synes eg. Det er grei underholdning ein førjulskveld, men ikkje noko som eg gidd sjå fleire ganger.
Nokre plot er berre litt for dumme, og eg klarer ikkje heilt kjøpe det at Bullock skal spele gravid og småbarnsmor.
Den første halvtimen er best, så går det eigentleg litt for lenge mellom høgdepunkta. Som sagt grei tidtrøyte.
Den skal få ein svak
Bilderesultat for terningkast 4





Meir postapokalyptisk drama!
Ikkje udefinerbare vesen nå, men derimot våre gamle favorittar, zombiar, eller rettare, ein slags etterlikning i form av infiserte. Antaglegvis left-overs fra knallfilmen "28 days later".
"The girl with all the gifts" er ikkje ein ny film. Den kom i 2016, men eg har ikkje fått somla meg til å sjå den før på 2. juledag.
The Girl with All the Gifts poster.jpg
Vi befinn oss i England, og nasjonen består stort sett av infiserte, gale kannibalar. Mange av scenane i filmen minna meg mykje om den nemnde "28 days later" og den litt svakare oppfølgaren "28 weeks later".
Vi har springande infiserte som angrip alt som rører på seg, vi har militære som skyt heller enn å tenke, og vi har nokre få som klarer seg gjennom alle vanskane som måtte dukke opp. Tvisten er sjølvsagt at vi har ei ungjente som hovedperson, ei jente som kan løyse alle problema, i form av vaksine. Dvs. jenta må bli ein del av vaksina, og det vil ikkje den snille læraren hennar gå med på slik utan vidare...
Det er såleis duka for mengder av infiserte, ein heil del skyting, og nokre tilfeller av "puh, det gikk bra nå også". Iallfall går det bra fram til så og så langt.
Filmen er på sitt beste i byrjinga. Etterkvart som verda gikk meir og meir til helsike, så vart det ikkje så spennande lenger, og plotet med ein gjeng bastardliknande born, var i beste fall "uheldig".
Filmen har fått ganske så gode kritikkar, men eg syntes ikkje dette var så all verda å rope hurra for, men holdt da ut i 110  minutt.
Ein litt småkjedeleg postapokalyptisk sak som ikkje fortjener meir enn
Bilderesultat for terningkast 3








Da er det klart for siste film, og det var den britisk/amerikanske saken "Apostle" fra 2018.
Netflix slapp den laus nå i oktober, og filmen har fått gode kritikkar. Den vert skildra som ein "horror-film", noko som KAN være bra, men som oftast ikkje.
Apostle poster.jpg
Vi skal tilbake i tid, nærare bestemt til ei litt avsidesliggande øy utanfor Wales i 1905.
Vi vert kjend med Thomas Richardson, som reiser ut til øya saman med andre kristne som ikkje lenger kjenner seg velkomne på fastlandet. Thomas, derimot, skal ut for å finne si kidnappa søster, som det sektliknande samfunnet tok med seg for å finansiere landbruksdrifta si. På den heller karrige øya, er det nemleg ganske så frodig, men det har sin pris....
Øysamfunnet vert styrt av tre fromme menn, men Thomas finn straks ut at noko ikkje stemmer. Kven skulle vel ha gjetta det?
Vår helt har sine indre demonar å stri med, men får også meir handfaste problem etterkvart. Ei slags fruktbarheitsgudinne viser seg å sørge for god jord, men kva treng ho for å få det til å spire og gro slik montru? Det skulle vel ikkje være..... blod....?
Som i dei to tidlegare filmane, så er det den første delen som er klart best. Faktisk har dette alle element i seg til å bli ein guffen sak, men så skilr det over i det reint parodisk groteske.
Sorry, det vert for blodig, det vert for usannsynleg, det vert berre ...dumt... og ikkje skummelt lenger.
Toppen vert nådd i ei aldeles grusom og langvarig drapsscene på slutten, som er så urealistisk at eg byrja å gjespe. Beklager, eg har sett mykje bedre drap på film før, med mykje mindre blod.
Det som altså byrja som ein litt skummel sak, med stort potensiale, druknar altså i urealistisk blod og gørr. Dette er ikkje skummelt, dette er ikkje morsomt. Det er altså berre kjedeleg.
Så, hvis du likar filmar med skumle sekter, meiningslaus tortur og drap, så kan det kanskje falle i smak. For meg vart det berre ein orgie i vold på slutten, og det har eg sett bedre mange ganger før.
Denne fortjener ikkje meir enn
Bilderesultat for terningkast 2



The Babadook.
Sidan eg ikkje rakk all omtalen forrige natt, så får eg føye til denne i kveld.
The-Babadook-Poster.jpg
Den australske filmen Babadook er nokre år gamal nå, laga heilt tilbake i 2014, men først nå fekk eg altså tid til å sjå denne lågbudsjettssaken.
Litt om handlinga i denne såkalla psykiske skrekkfilmen: Amelia er ei ganske så utslitt åleinemor, som slit med ein livredd son, og dertil søvnlause netter.
Ein dag får sonen tak i ei underleg bok om skapningen Babadook. Han er ein slags overnaturleg skummel figur, med lange negler og flosshatt. Heldigvis er han kun ein figur i boka. Eller; er han eigentleg det??
Kaaaaanskje det er slik at han faktisk dukkar opp? Dersom vi trur nok på alt det skumle i boka?
Kan han dukke opp dersom vi les boka også?
Ingen overraskelsar her altså, men stemninga i filmen er litt småekkel likevel, sjølv om det vert litt for mykje tullball innimellom.
Hovedrolleinnehavar Amelia, spelt av Essie Smith, gjer ein god jobb som utslitt mor, men forutan sonen i huset er det heller intetsigande figurar som er med. Alle andre framstår som pappfigurar som du nesten ynskjer skal bli utsatt for "The Babadook".
OK, det er minibudsjett, og det synes, vi får ta det i betraktning.

Mesteparten av filmen føregår inne i åleinemora sitt altfor store og ikkje akkurat nyoppussa hus. Eikvar åleinemor ville vel solgt denne digre rønna og skaffa seg eit moderne husvære i ei blokk eller noko, men det hadde kanskje ikkje medført like skumle kjellarar og loft. Noko må ein jo ha som gjer filmen skummel også!
Kritikkane har vore veldig gode, og med tanke på kronene som var til disp, så har regissøren gjort ein ok jobb.
Dette blir ikkje nokon klassikar innan skrekkgenren, men duger såvidt til kveldskos.

Den fortjener ein
Bilderesultat for terningkast 3

lørdag 6. oktober 2018

Lustrabakkar 2019

Lustrabakkar 2018 er avslutta. Premiar er utdelt, og vinteren kjem dessverre imot oss dette året også.

Difor er det viktig å finne noko som kan halde livsgleda oppe, og det gjer vi ved å tilby ein gamal kjenning, og fem nye bakkar som alle Lustrasyklistar kan prøve seg på til neste år.

Nr. 1:
Den gamle kjenningen er Neshøgdi, og den kjenner alle veldig godt. Det er den mest besøkte stigninga i heile kommunen. Nærare 1500 personar har "bestege" denne bakken. Bakke av klasse 4.



Nr. 2:
Røslebakkane climb. Kun 12 personar har teke denne kilometerlange turen opp Røslebakkane. På desse tusen metrane stig det 79 høgdemeter. Snittstigning er 8%. Rekorden er fra 2014 og er på 3:26.
Ikkje så lang altså, men sikkert mogleg å få opp pulsen for det. Stigninga startar heilt nede i krysset Gardavegen/Røslebakkane. Bakken har havna i klasse 4.


Nr. 3:
Lambhaug-Høgi. 1,8 km. lang, 135 høgdemeter. Det gir 7% i snitt, men som vi alle veit, så er det her eit område som har unnabakke, noko som gjer at det vert adskillig brattare på slutten.
Ca. halvparten av distansen er på grus. Kvar einskild får velge kva type doning som skal nyttast.
Kun 18 personar har tatt denne turen, og rekorden er på 6:04 og er fra 2018.
Bakken er plassert i klasse 3 på min private skala.




Nr. 4:
Opheim Climb. Vi held oss på Indrebøgdi. 2,9 km. lang, 236 høgdemeter. Snittstigning på 8%. Rekorden er på 11:45, og er satt i fjor. Dette er enda ein nesten gløymt bakke, da berre 14 personar har teke turen. Denne er plassert i klasse 2 på skalaen min.



Nr. 5:
Harastølen. Nå som det skal bli hotell og greier der oppe, så kan vi vise litt solidaritet ved å ta denne turen på 5 km. og 497 høgdemeter. Det betyr knappe 10% i snittstigning.
Vegen er tildels svært skral, men oppover skal det gå greit med landevegssykkel. Nedatt: Pass på!
71 personar har teke utfordringa opp til Harastølen, rekorden er på 21:09 og vart satt i 2015.
I utgangspunktet er dette ein bakke som er litt for lett til å havne i verste kategori, men sidan vegdekket er så ymse, så plasserer vi den der likevel. Hugs å starte fra rett plass!
Plassert i klasse 1.



Nr. 6:
Vanndalsvegen. Vi har spart det beste til sist. Vanndalsvegen er klassifisert som HC-stigning av Strava, men for å gjere det litt lettare for meg, så får denne og Harastølen same klasse.
Den er 8,8 km. og stig 827 høgdemeter. Det gir eit snitt på 9%. Asfalten er grov og ikkje av ny dato. Kun 14 personar er registrert med Stravatid opp her, og rekorden er på 39:35, og vart satt i sommar.
Årets mest suverene klasse 1 bakke. 



"Konkurransen" startar 1.1. og sluttar 1.10.2019. Oppdateringar som for "Lustrabakkar 2018".
Og hugs: Er det ikkje på Strava, så har det ikkje skjedd.

Lukke til!






fredag 21. september 2018

Topptrimmen 2017 - 2019, oppsummering

Det er rett nok eitt år for tidleg, men har ein gjort seg ferdig, ja så er ein ferdig.

Ein fin sommar i 2017 der vi rakk sju toppar på to månader, vart avløyst av ein enda finare sommar i 2018, og da var det eigentleg inga grunn til å utsette turane lenger.
Faktisk var det vel heller slik at sommaren 2018 vart så fin at det var nesten FOR varmt til å slite seg opp på dei toppane som stod att.
Eksempelvis kan eg dra fram turen vi hadde til Gruvefjell nå i juli.
Da var det kokvarme, og med dette, så følgjer stort væsketap.
Da smakar det sjølvsagt med nokre slurkar kaldt og godt fjellvatn?
Men vatnet som rant i elvar og bekkar denne julidagen var ikkje kaldt og godt. Det var meir lunka, og egna til å bade i, framfor å drikke.

Det er likevel ikkje grunn til å klage. Kan aldri sutre over varme og fint vær, når vi veit kor mørk og kald ein vinter kan bli.


Kva vart den finaste turen?
Det må ha vore den lange turen til Gravdalstind. Godt over ti timar var vi borte fra bilen på dei dryge 24 km. vi måtte gå denne laurdagen i slutten av august 2017.
Men det var ein makelaus flott tur.
Med start på Sognefjellshytta, og så var det berre å følge den mykje brukte, lette og fine stien mot Utladalen og Skogadalsbøen. Iallfall eit stykke.
Nesten ni kilometer måtte vi gå før det byrja å bratte til, fra ca. 1400 moh, og opp til toppen 700 høgdemeter lenger oppe. Litt slitsomt var det jo, mykje ur og stein var det også, men var det verdt det?
Jepp. Vi sat i bar overkropp på over 2100 moh. Utan ei sky på himmelen. Knapt eit vindpust.Gradestokken viste 19 varmegrader.
Med eit utsyn som ein skal leite lenge etter for å oppleve.
Ein heil time sat vi der og gjorde ingenting. Utanom å sjå oss omkring....

Og dette er heile hensikta med å reise på slike turar: Finvær er eit must!

To veker før hadde vi hatt ein tur i litt meir ustabilt vær. Det var til Røneidseggi. Vi fekk ikkje regn, men det var kjølig på toppen, og kald vind.
Men nå er Røneidseggi en heller kort og grei tur. Aberet der er at skodde kan komme omtrent ut av ingenting i dette området.

Men har vi nemnt den flottaste turen, så må vi også nemne den "verste". Det var turen til Lioksli no i haust. Sjølve toppunktet var upåklagleg. Fin utsikt til tre dalføre og Lodalskåpa i bakgrunnen til tross: Sjølve turen kan ikkje seiast å være så fin. Ruta vi gjekk var lite beferda, det var bratt, rasfarleg og småkronglete eit stykke. Når ein så nemner at knea også likte lite den bratte nedattstigninga, så forstår ein kvifor denne toppen hamnar nederst på lista.
Det dårlege treningsgrunnlaget og bratte nedatturen medførte også svært stive bein i fem-seks dagar etterpå.


Men det er eigentleg inga grunn til å klage over å være tidleg ferdig med "oppdraget".
10 nye toppar ventar på oss! Og eg har såklart sjekka kva toppar som står på menyen fra sommaren 2020 og eit par år framover.

Nr. 1:
Nipa. Fra både stoveglas og kjøkenglas ser eg opp på Nipa. Eit fjell som til tross for at det berre er 867 moh, ligg så strategisk til at det hindrar oss for mange timar ekstra sol....
Dette er ein svært fin og lett tur, passar garantert for både stor og små. Sidan det går veg nesten til toppen, for å overdrive litt, så trur eg dette blir sykkel heimefra, for så å gå den siste stubben opp.
Garantert flott utsikt!

Nr. 2:
Bolstadnosi. Flott utsyn er det sikkert fra Bolstadnosi også, 923 moh. Har inga aning om kor ein skal starte fra, men om Rebni kanskje??

Nr. 3: Sippelhaugsnosi. Dette er nabotoppen til Surnasetnosi som vi har vore på før. Iallfall skal vi gå opp Krokadalen og følgje samme sti opp til stølen Sippelhaug. 1251 moh. er toppunktet, og høyres ikkje så ille ut, men her startar vi 50 moh. så det vert nokre høgdemeter likevel.

Nr. 4: Grånosi. Luster Turlag har plassert nokre toppar i nabolaget denne gangen! Det er mange fjell som heiter Grånosi, men dette er den som ligg Stordalen og Heggdalsvatnet på 1346 moh. Opp hit kan vi gå både fra Engjadalen og Røssesete. Sistnemnde kun hvis ein tør å køyre på den mildt sagt shabby vegen opp til Harastølen og vidare oppover.

Nr. 5: Kattøyra på 1411 moh. ligg ovanfor Dalsdalen eller Vigdalen, alt etter kor ein velgjer å starte fra. Trur det vert Vigdalen for min del, for da kan eg gå om stølen Drivande, ein plass eg aldri har vore.

Nr. 6: Grøndalseggi. Jammen ser eg denne fra kjøkenet også! Mellom Asbjørnsnosi og Hest ligg denne vesle piggen på 1423 moh. Kjem til å gå fra Leirdalen, og det ser ut som ein overkommeleg tur!

Nr. 7: Skurvenosi. Dette er også eit namn på fleire fjelltoppar i kommunen, og dette er garantert ein av dei tyngre toppane i denne bolken. Vi skal opp på 1450 moh, og startar heile nede i Mørkridsdalen. Må takast så fort som råd er!

Nr. 8: Liastølsbreakulen. Oppi Jostedalen, og no byrjar det å bli høgre toppar... Opp på 1678 moh. og eg kan tenke meg at startpunkt vert fra Gardshaugen og derfra opp til Sperlestølen og inn mot Vassdalen. Men det er berre noko eg trur altså. Kanskje ein skal gå fra Bakkedalen? Må høyre med lokalkjende før ein legg i veg. Sikkert storslage utsyn til Tunsbargdalsbreen.

Nr. 9: Greineggi. Kor er det spør du? Vi skal laaangt nord i kommunen, for dette er grensetopp til Skjåk, og på sørsida av Sprongdalen. Startpunkt vil eg tru vert fra Viva på vegen til Styggevatnet.
Toppen ligg på 1849 moh. men hvis vi startar på Viva, så vert det ikkje så ille.

Nr. 10: Nordlege Skagastølstind. Berre namnet inngir jo respekt! Såvidt meg bekjent ein av dei aller høgaste toppane som topptrimmen nokon gang har brukt, heile 2167 moh. Med startpunkt på Turtagrø, som synes naturleg, vert dette antaglegvis det lengste turen i denne bolken. Denne ser eg fram til! Ikkje sjølve turen kanskje, for det er visst berre stein og det er ganske så bratt, men utsynet herfra må være kanon.


Men fram til vi kan ta fatt på desse toppane, så får vi mimre litt om dei vi HAR vore på.

Fra Solvornnipa kunne vi sjå ned att i Barsnesfjorden fra ein uvand vinkel.

Den første toppen vart Leirbotnnosi. 

Til Kaldrasane var ein lang og fin tur.

Røneidseggi var kort og fort, mykje grunna det smågufne været på toppen.

Gruvefjell kan oppsummerast i eitt ord: VARMT!!


Lioksli. Fint når vi kom opp....Sjølve turen derimot: Not so much.

Bjørkanosi. Det som kunne blitt ille, vart veldig bra!

Gravdalstind. 2100 moh, 19 grader og vindstille...

Tausasva. Kort, og flott!

Tuftanovi. Har aldri vore så sliten etter ein topptrim før. Eller seinare.


søndag 2. september 2018

Topptrimmen 2017 - 2019, Bjørkanosi

Da var det gjort. Eitt år før skjema.
Dei ti toppane som Luster Turlag plukka ut for 30 år sidan, og som nå var komen til rullering, er alle "bestegne".

Den siste vart langtfra den verste, og det var Bjørkanosi i Fortunsdalen som stod på menyen denne laurdagen i september.

Turlaget har oppgitt Bjørk som startstad for denne turen, nærare bestemt fra skytebana.
Vi hadde imidlertid forhøyrt oss med lokalkjende folk, som ikkje anbefalte dette som utgangspunkt. Og sidan vi alltid høyrer på lokalkjende, så fekk vi med oss guide og starta fra Yttri seks km. lenger nede i dalen.
Årsaka er at det fra Bjørk og oppover er svært bratt, og heller ikkje verdas beste sti, for å sei det forsiktig. Skal kome litt attende til det.

Vel, turen starta altså kl. 0858 fra Yttri, og vi følgde stien mot Lønningane. Her er det også litt bratt innimellom, men stien er god, og lett å gå. Eg hadde gått deler av denne da eg var på Tussen for tre år sidan. Den gang var den vesle bekken ei stor elv, slik at eg fekk ein veldig kronglete tur.
Denne gang gjekk det mykje lettare, samt at vi følgde stien til venstre opp mot Tussen, og ikkje gjekk etter kraftlinja, slik som ein luring anbefalte.
Hint: IKKJE gå etter kraftlinja!!!

Oppe ved Myresetevatnet tok vi oss ein god pause. Vi hadde nå gått i knappe seks kilometer, og var komen godt over 1000 moh. Dessverre var forma elendig. Ei forkjøling gjorde motbakkane svært tunge. Burde nok ha holdt meg heime med herr Ibux og fru Paracet.
Men nå var det verste over. Herfra gjekk vi i nærast ope slette landskap inn mot Bjørkanosi, og det var ein svært flott tur. Nye og kjende fjell dukka opp, og vi fekk også sjå kor spektakulær fjelltoppen Tussen eigentleg er. Dette fjellet er overvåka av NVE grunna rasfare, men eg har lest utdrag av rapportane og dei fortel oss at det er eit stabilt fjellparti. Men steinsprang går det sikkert støtt og stadig, som det sikkert også gjer under Bjørkanosi, samt mange av dei andre fjella i dette ville dalføret.
Etter 11.5 km. kom vi til Smolsvatnet, og nå var det kun ein bitteliten stigning opp til toppturposten på 1231 moh.
Der oppe var det, kanskje ikkje så overraskande, sterk og kald vind. Det var berre å klyppe kortet, skrive namnet sitt i boka og komme seg ned i lunare terreng.
Vi hadde på førehand vorte einige om å gå nedatt til Bjørk, slik at vi fekk ein rundtur. Det er svært sjeldan det er høve til det, men på denne måten fekk vi også gå den anbefalte ruta.

Vi tok ein ny matpause før den siste bratte nedstigninga. Denne tok vi i nærleiken av stølen Smole på ca. 950 moh. Flott utsikt var det ned i dalføret, men dette såg ut til å verte ein vrien tur.

Og det vart det.

La oss ta det først som sist: Vil du ha ein kort, svært bratt og kronglete tur; Da skal du gå fra Bjørk.
Vil du ha ein betydleg lenger, men samstundes mykje finare og meir behagleg tur; Da skal du gå fra Yttri.
Mi anbefaling: Gå fra Yttri. Det var ca 100 ganger bedre. Bruk gjerne mine Stravaspor, dersom det kan hjelpe.
Kvifor meiner eg det? Fra skytebana og opp til Smole, dvs. der som den verste bratta sluttar, så skal da da opp/ned ca. 900 høgdemeter. På 2,8 km. Dette er veldig bratt.
Turen vert fra Bjørk berre 9 km. tilsaman, medan fra Yttri vert turen 24 km. Men det får våge seg. Eg hadde gått til Bjørkanosi fra Yttri ti av ti gonger til hvis eg måtte velge.
Stien fra Bjørk var, spesielt i øverste del, mykje prega av ras. Det betyr at den var øydelagd mange stader, og svært kronglete å gå. Den desidert verste biten eg har gått i ein topptrim på det eg kan hugse.

Som bonus får du eit betydleg finare utsyn over Breheimen og Jotunheimen dersom ein går om Tussen.

Men dette får kvar einskild finne ut av sjølv. Vil du gå fra Bjørk, så gjerne for meg.


Med dette er altså Topptrimmen i boks for denne versjonen også. Kva i all verda skal ein finne på til neste år?
Har iallfall plotta inn dei ti neste på kartet, dersom Luster Turlag fortset trenden med å "snu bunken", slik som dei har gjort fram til no.
54 toppturar det vorte opp igjennom åra. 40 forskjellige toppar er "erobra". Framleis 60 att....

Bilder fra turen til Bjørkanosi, pr. 1.9.2018.

På veg opp til Lønningane så kjem ein under denne "anonyme" kraftlinja fra byrjinga av 1970-talet. Noko seier meg at uttrykket "monstermaster" ikkje vart teke hensyn til da.

Stølslivet på Lønningane er, som på mest alle andre stølar, forlengst ein saga blott. Men fin utsikt mot kjende fjell i Jotunheimen vert ein aldri lei.

Her byrjar vi å nærme oss slettepartiet på baksida av Tussen. Herfra og bort til Bjørkanosi var det veldig fint å gå. Kan anbefalast!

Tussen er eit svært underleg fjell. Høgfjellssletta går rett over i eit parhundre meter fritt fall. Det går kanskje ikkje så godt fram av dette bildet, men det er store sprekker overalt i fjellet.
Dessutan; Sjekk varden på toppen!

Ca. 100 høgdemeter nedanfor Bjørkanosi finn ein dette fine vannspegelet. I bakgrunnen ser vi Tussen, 1230 moh.

Og her var vi omsider på 1231 moh! Det tok oss fire timar og tre kvarter fra Yttri, inkl. matpausen og mengder av fotografering. Men det var verdt det. Verkeleg ein flott tur!

Toppen er lett å finne, til tross for at det ikkje er noko stor varde som markere den.

Her var vi byrja å gå ned mot Smole. Til venstre på bildet ser vi ein snipp av Bjørkanosi, men toppunktet er over ein km. fra kanten, så det er ikkje noko fare i så måte.

Nytta matpausen på Smole til å ta dette bildet. Herfra og ned i dalbotnen er det ca. 900 høgdemeter.


Stravaspor m/høgdeprofil og km.splittid.

Antal steg

mandag 27. august 2018

"De utrolige 2", filmomtale

Heile 14 år etter suksessen med "De utrolige" har Pixar fått somla seg til å komme med ein oppfølgar.

Gudane må vite kva årsaka til det særs lange oppholdet mellom filmane må være, for mange av dei som var i målgruppa i 2004, må i dag være etablerte familiefolk.
Kanskje Pixar har venta til publikumet fra 2004 fekk sine eigne barn?

The Incredibles 2.jpg

Uansett; Den som ventar på noko godt, ventar framleis ikkje forgjeves som det heiter.
Sjølv om det er gått 14 år, så er familien med dei fantastiske superkreftene på samme stad og tid som den gang. Film nr. 2 tek opp tråden nøyaktig der den første slutta, dvs. der som "Undergraveren" dukka opp.

Kampen mot denne superskurken meir eller mindre raserer store deler av byen, og atter ein gang vert superheltar utsatt for kritikk og skal i.o.m. denne hendinga verte forbodne.
Superheltar har imidlertid sine tilhengarar, og ein svært rik mann driv lobbyverksemd for å få sine store heltar lovlege att. Med seg har han ei flink, men også litt mystisk syster, og snart byrjar rare ting å skje.
"Vår" familie er installert i rikmannens villa (ein av dei), og det er konemor i familien, Elastica, som må i aksjon mot diverse superskurkar og mildt sagt enorme utfordringar.
Heime i villaen steller far etter beste evne, med ei gretten dotter i gryande pubertet og dertilhøyrande problem, ein villbass av ein lynspringande son, og ikkje minst: Ein baby som avslører å inneha sterke superkrefter.

Forviklingar oppstår, det vert introdusert ei mengde nye superheltar og det vert action av høg klasse.
Om det går bra til slutt?
Såklart! Dette er ein familiefilm, sjølv om Elastica på eit eller anna forunderleg vis er vorten meir barmfager enn i film nr. 1.

"De Utrolige 2" er vorten ein kjempesuksess, og har tjent inn milliardbeløp på dei få månadane den har vore på lerretet. Det er ikkje rart. Det er morsomt, spennande og går unna i rasande fart i nesten to timar nonstop.
Kanskje ein kan synes at originalen er best og mest sjarmerande, men dette er ein svært god oppfølgar som passar for heile familien.
Eg likar gode animasjonsfilmar, og dette er ein slik. Mange av superkreftene kjenner ein att fra barndommens teikneseriar, og har unektleg sin sjarme.

Høgdepunkt: Når den vesle tassen, Jack-Jack, for alvor byrjar å vise superkreftene sine. Underholdande ohoi!!
Nedtur: Eit par "nå-skal-vi-prate-litt-seriøst-her" sekvensar kunne med fordel vore noko kortare.

Alt-i-alt:
Ein veldig bra oppfølgar, og hvis du berre skal sjå ein animasjonsfilm dette året, så har vi her ein god kandidat.
Terningkast


Relatert bilde